vraagsturing en emanciperend werken

…is een vak dat ik moet volgen op school. Een hele mond vol. Het is de bedoeling dat ik, als leerling social worker, een eigen visie heb op maatschappelijke thema’s. Over drie weken moet er in een presentatie mét PowerPoint gegeven worden. Hierin verwoord ik dan mijn visie op macro-, meso- en microniveau over de onderwerpen:
‘sociale cohesie en sociale uitsluiting’, ‘multiculturele samenleving’,
‘ouderen en vergrijzing’, ‘jongeren’ en ‘armoede’.
 :
Pffff…het houd me wel van de straat kan ik wel zeggen, sterker nog: ik moet juist een visie vormen over de mensen ván de straat. Natuurlijk heb ik een visie over deze belangrijke onderwerpen die in de maatschappij een rol spelen. Van Verzorgingsstaat is bv Nederland nu een Participatiesamenleving geworden. Een mooie naam voor de enorme bezuinigingen die nodig waren om het begrotingstekort niet nog groter te laten worden. Het feit blijft dat, ook al is het idee dat we ‘samen-leven’ en ‘allemaal-mee-doen’ in de maatschappij, dezelfde maatschappij zo ingewikkeld wordt dat er aan de onderkant ervan steeds meer mensen uitvallen.
Deze problematiek moet ik dus verwoorden in het vak ‘vraagsturing en emanciperend werken’. Na een ochtend van typen was het een welkome afwisseling om een rondje met het hondje in het bos te doen.
 :
Lekker lopen langs de bloeiende bermen.
Chiqo achter de schermbloemen, zijn staart vrolijk zwaaiend: dat valt wel op!
 :
De kleine sokjes die ik dit weekend heb gebreid zijn af.
 :

wandelen en sokjes breien

Uit recentelijk onderzoek kwam naar voren dat wandelen in de natuur mentale vermoeidheid vermindert, een kalmerende werking heeft op je geest en het je creatieve denken vergroot. Dat wist ik natuurlijk al door eigen ervaring, maar toch. Dit geldt niet voor stadswandelingen. Stadslawaai kan ongelooflijk storend zijn, voortdurend onze aandacht vragen, ons belemmeren in focussen en concentratie, waardoor onze cognitieve functies worden overbelast. (bron) Ik verkies ook de natuur boven stedelijk gebied. Fluitende vogels hebben nu eenmaal een andere, positievere invloed op ons dan ronkende stadsbussen.
 :
We wonen dicht bij het bos. Ik loop dan ook dagelijks met de hond door de natuur. Vooral nu, in de maitiid (lente) is het een kakafonie van fluitende vogels.
Zo mooi ook, om ’s morgens vroeg, een eekhoorntje in de boom te zien of een ree tussen het frisse groen te spotten.
 :
Een roze tussendoor projectje.
 :
Kleine roze sokjes! De eerste is af.
 :

uitwaaien op Vlieland

Jan en ik zijn vandaag weer thuis gekomen van een aantal dagen Vlieland.
Wat een prachtig Waddeneiland!
 :
We hadden het getroffen, het was prima wandelweer.
Vrijdag hebben we een wandeltocht van 28 km gemaakt.
 :
Over het Wad, door de duinen, langs het Noordzeestrand en door het bos.
Wat een rust!
 :
Zo liepen we kilometers op het strand zonder een mens tegen te komen. Langs de kustlijn met de wind in de rug. Drieteenstrandlopertjes liepen in de branding, zo’n grappig gezicht die vogeltjes: hun snelle loopjes om niet in de aanrollende golven te komen.
 :
Ondanks onze wandelingen heb ik ook wel gebreid. Ik kan alleen dit projectje (nog) niet laten zien. Maar hier wel een foto van kan de souvenirs welke ik meebracht:
 :
Toch een bolletje kunnen scoren op Vlieland! Voor een paar sokken voor Jan!

sokken-rond-brei-naaldje

Via Wereldwol zag ik onlangs een filmpje over sokkenrondbreinaaldjes. Het wekte mijn interesse.
Ik brei mijn sokken altijd met vijf naaldjes, het liefst van 15 cm lang kort. Zo’n klein rondbreinaaldje leek mij eigenlijk ook wel wat. Dus ik bestelde bij Marieke een Addi rondbreinaaldje van 25 cm en met twee verschillende uit-eindjes, één van  7 cm en één van 5 cm. Vervolgens een bolletje Botter IJsselmuiden uit m’n stash opgediept en een sok opgezet.

Ik moet zeggen, het is even wennen maar het breit echt wel lekker. Je hoeft niet steeds van naaldje je wisselen: je kunt gewoon door breien. Beetje schuiven met de steken, dat wel. Ik denk dat het me wel gaat bevallen, deze manier van sokken breien. Bij de hiel zet ik de steken die ik dan niet brei op een hulpnaaldje, ik neem aan dat dat de juiste manier is. En de teen? Ik denk dat ik het werkje dan toch even over zet op mijn kleine sokkennaaldjes.

Vanmorgen was de wereld wat witter als normaal. Hond Chiqo vind alles best, met zijn bontjasje aan heeft hij het nooit koud.

wandelen

Uitwaaien met onze hond.

Deze keer kozen we de Lindevallei. Het riviertje Linde loopt langs ons dorp. En in de natuur langs de oevers is het heerlijk wandelen.

Zo aan het eind van de middag levert dat mooie plaatjes op.

Tijdens de kerstdagen heb ik de glittersokken af gebreid. Garen van Opal genaamd ‘Kuss im regen’.

beginnetje

De dagen vliegen voorbij. Zo is het nog maandag en floep… is al weer vrijdag! Hoogste tijd voor een blogje!
Van het mooie garen (merino/possum) wat ik van mijn zus kreeg ga ik een shawl breien. Aanvankelijk had ik een mooi patroon uitgezocht met een ajoursteek. Leek op papier echt wel te doen, de praktijk wees het tegendeel uit. Elke keer maakte ik foutjes zodat van een mooi ruitje wat zou moeten ontstaan niets te zien was. Na de zoveelste keer het werkje te hebben uitgehaald heb ik het mezelf makkelijk gemaakt en mijn eigen patroon verzonnen. Tricot gemixt met gaatjes.

Ondertussen ben ik ook nog begonnen met de Wintertreeskal 2017 van Puk Vossen. Bij een KAL (knit along-samen breien) is het de bedoeling dat je tegelijkertijd met het zelfde project bezig bent. Ik heb wel vaker meegedaan met KAL’s en ook wel met  een Crochet Along. Afgelopen zonder breide ik de Zomertrees van Puk Vossen en afgelopen voorjaar deed ik mee met de Samenhaakdeken van Joke ter Veldhuis.
Foto’s van mijn Trees volgen nog.
Afgelopen weekend was het prachtig mooi winters weer dat we hond Chiqo hebben meegenomen naar Havelte voor een frisse wandeling. Het leverde mooie plaatjes op. Bijzonder dat ons pad werd gekruist door een schaapskudde! Een prachtig gezicht hoe enthousiast de honden van de herder zijn en precies doen wat hij zegt.

onstuimig

De eerste herfststorm raast over Nederland. Tijdens het wandelen waaiden de blaadjes ons om de oren. Donkere wolken jaagden langs de lucht. Het kraakte verraderlijk in het bos.  Ik ben geen fan van harde wind, het maakt me onrustig.

Mijn oma Froukje niet, zij genoot van stormachtig weer. Zij ging dan juist wandelen langs de grote bomen die zwiepten, zwaaiden en raasden in de wind. Bomen kunnen bulderen in de wind.

De trui die ik voor Jan-lief heb gemaakt is af en hij heeft hem gisteravond al aan gehad tijdens Heerenveen-Vitesse in het stadion. Lekker warm onder zijn winterjas.

Patroon van drops, of the sea. Een goed patroon. Ik heb tweedgaren van de Zeeman gebruikt. Er zit een raglanmouw in. Ik ben hier niet helemaal tevreden over. Misschien komt het door het dikke garen dat het wat grof lijkt.

Nog even een foto van eerder deze week.
Zo prachtig dat bladtapijt op de grond!

 

Vorige Oudere items