toe-up & cuff-down


De sokken voor Janlief zijn klaar. Garen: Noorse sokkenwol van Scheepjes, 3 mm naaldjes. Ik had van het garen al een paar peutersokjes voor Kyan gebreid.
Eerst twijfelde ik of ik nog wel genoeg garen zou hebben voor een paar maat 41, maar na de eerste sok wist ik dat dit wel zou lukken. Optimistisch dacht ik dat ik óók nog wel nóg een paar peutersokjes eruit zou kunnen halen.
Dat laatste lukte niet, ik had 26 gram garen over. Peutersokjes = 36 gram.


Zonde van die 26 gram. Had ik dat garen in Jan zijn sokken gebruikt dan waren de boorden net iets langer geworden. Net wat fijner!

Sokken kan je op twee manieren breien:
‘Cuff down’ – van de boord omlaag én ‘toe up’ – van de teen omhoog.
Het grote voordeel van ‘toe up’ is dat je het beenstuk zo lang kan maken als dat je garen hebt. Bijvoorbeeld een bol van 100 gram dan zou je sok één tot 50 gram op kunnen breien en dan weet je dat je voor sok twee ook voldoende garen hebt.
In bovenstaand geval, die sokken van Jan, was dit het meest praktische geweest, ‘toe up’.


Ik moet & zal dit toch echt een keer leren! Dus garen van ‘Wol met verve’ én dit boekje opgezocht: Let’s go!


Jaren terug kreeg ik van mijn zus dit boekje: ‘Sokken breien van teen tot boord’ samen met twee bolletjes sokkengaren van 50 gram. Zo lief! Zo lang geleden al! Maar ach zeg: Men is nooit te oud om iets nieuws te leren!
Mijn zus zelf breit niet anders dan ‘toe up’ maar dan ook nog op de rondbreinaald én twee sokken tegelijkertijd. Zo ver ben ik nog niet.
Hier een voorbeeld van haar breisel:


O, echt ik heb verschillende keren geprobeerd het te leren: ‘Toe up’. De teen lukte me nog wel maar bij de hak haakte ik af.
Wanneer ik uit mijn hoofd, puur routinematig en als vanzelf sokken brei op de ‘cuff down’ manier dan is het lastig om die routine overboord te gooien. Om me vervolgens langzaam en moeizaam een nieuwe techniek eigen te maken.

Zo ging het me indertijd ook met continentaals breien, daarvoor breide ik de sokken op vier lange naalden. Het heeft bij mij dan ook wel een jaar geduurd voordat ik continentaals (draad over linker wijsvinger) kon breien in plaats van de mij vertrouwde Engelse manier (draad over rechter wijsvinger). Steeds weer proberen, om daarna toch weer de op de oude manier verder te gaan. Tot ik er uiteindelijk toch aan kon wennen, die verandering: Sokken continentaals op de kleine sokkennaaldjes. Nu weet ik niet beter meer. Zal het me ook zo gaan met ‘toe up’?

And now for something completely different:
Geen winterweer deze week met temperaturen die bijna de dubbele cijfers raken!

Wie is de mol?
Wáár is de mol volgens Chiqo. Drie hopen op een rij!


Het hondenras Stabij staat bekend als mollenvangers. Nu heeft Chiqo er nog nooit één gevangen, tja hij is dan ook een Stabij-nà! Nét geen Stabij maar een Wetterhoun/Stabij.

Het lijkt wel herfst zoveel wind, tijdens de wandeling hoor je de takken tegen elkaar slaan. Wanneer het nog harder waait ga ik niet naar het bos, dan is het te gevaarlijk met vallend dood hout.


En de schapen grazen maar door. Groen is het gras onder hun pootjes!

Advertenties

k k k k koud!

Gister was het prachtig weer, weinig wind en veel zonneschijn. Nou, dan is het heerlijk om met Chiqo door het bos te struinen.


Maar vandaag… Het is een koude maandag. De miezerregen en harde wind maken het nog onaangenamer. Bah!


Vandaag wat vroeger de kachel ontstoken en samen met de hete koffie zal ik wel weer opwarmen.
Toch zal ik er vandaag nog een keer met Chiqo uit moeten: het lokt me niet aan…
Er zijn soms, heel soms momentjes dat je zou willen dat hij ook gewoon naar de w.c. kon gaan, desnoods op een kattenhondenbak.


Na de sokjes die ik voor Kyan heb gebreid heb ik een paar voor Jan opgezet. Nu ik één sok af heb, weet ik dat ik nóg wel een paar sokjes kan breien voor Kyan. Zoveel garen houd ik nog wel over. Dus ik ben nog wel even zoet met deze Noorse Sokkenwol.
En immers: het jaar 2019 staat in het teken van ‘eerst-op-breien-wat-ik-heb’. Goed bezig dus!

 Onlangs liep ik even bij de Zeeman binnen.
Ik ben fan van hun garen en heb ook al heel wat afgebreid met dit garen.
Lekker goedkoop en ideaal voor allerlei projecten.

Anyway, ik dus langs de Zeeman om even in het nieuwe breiboek bladeren.
Glimlachend bij het patroon van de herenonderbroek. Ik zie Janlief die al dragen!

Eén patroon sprong eruit, een mooie plaid. Grof en met een soort van kabels. Maar nee, ik liet het boek liggen.

Onder het motto (ja, daar is hij weer): ‘eerst-op-breien-wat-ik-heb’ heb ik ook geen garen meegenomen. Ja, dat is moeilijk hoor! Al die mooie kleurtjes waar ik me al een mooi plaid voor dochterlief Jildou van zag breien…

In een stapel winkelmandjes, gewoon naast de damesslips lag hij diep in slaap. Je zou toch zo met dit gevulde mandje naar de kassa gaan!


Later hoorde ik dat deze meneer de hele winkelstraat af struint, zo laat hij bij de schoonheidssalon vast zijn nagels doen. En bij Pet’s place loopt hij zich dan te vergapen aan de goudvisjes! En gelijk heeft die kater!

sokkerdesok

Afgelopen dagen heb ik de tweede sok van Regia Pairfect af gebreid.
Boord: muizentandje verder recht-toe-recht-aan. Naaldjes 2.25 mm en 60 steken.

Vanmorgen gleden ze van de pennen. Regia Pairfect garen is ontworpen door de Noren Arne en Carlos. Doel: twee identieke sokken breien op een makkelijke manier.
Je moet van binnenuit de bol beginnen. Eerst wikkel je het stuk ‘geel’ af en zet je de steken op voor sok 1. Aan het eind van de sok wikkel je ook weer af tot én met het gele stuk garen en daar begint dan sok twee.
Hier een filmpje how-to-knit. Ik begon met opzetten van de sokken met een lusje precies op de overgang geel/roze. Door het gele opzetdraadje kon ik het boordje (muizentandje) gemakkelijk aan-elkaar-breien.


Ik brei de hak op mijn eigen manier, dit neemt normaal gesproken meer garen dan de hak die Arne en Carlos adviseren. Om toch mooi uit te komen met het garen deed ik het hielflapje iets korter.

Vanmorgen nam ik de sokken mee op onze wandeling. Wel zo leuk om ze in de sneeuw te fotograferen.

Altijd handig dat Chiqo tijdens zo’n shoot even kritisch meekijkt!

In het witte bos is het nu zo mooi en zo stil! Ook zo prachtig om de sporen van het wild te zien in de sneeuw. Konijnen sporen, reeën sporen en natuurlijk veel vogelpootjes-afdrukjes.


Zo door de nog niet platgelopen sneeuw wandelt het prima door het bos.


In onze straat is het erg glad omdat er niet gestrooid wordt en de sneeuw platgereden is. Net een ijsbaan. Doordat ik bang om te vallen (en weer wat te breken) loop ik houterig en krampachtig in de straat. Ik snap best dat ik ontspannen moet lopen maar door de angst lukt me dat gewoonweg niet.
Inmiddels heb ik Wintertrax aangeschaft, een soort van ‘sneeuwkettingen’ voor je schoenen, ideaal! Sta ik weer wat steviger op mijn voeten zo op de gladde straat.

lazy sunday afternoon

Wat kan dat soms zo fijn zijn, een ‘luie’ zondagmiddag. Zo’n middag waarop Janlief thuis is, ik rustig kan breien, een bakje koffie erbij mét wat lekkers: het is zondag tenslotte!


Het breiwerkje wat ik onder handen heb is een paar recht-toe-recht-aan sokken van Regia Pairfect, ontworpen door de Noren Arne en Carlos. Ik heb me voorgenomen om eerst een aantal WIP’s (work-in-progress) af te maken. Met deze bol maak je twee identieke sokken. Wel moet je dan beginnen aan de binnenkant van de bol.


Al een aantal dagen is het prachtig winterweer.


Dat maakt onze wandelingen in de vrieskou en zon heerlijk!

Het is alweer 12 jaar geleden dat ik voor het eerst aan mocht schuiven bij de Breibende. Tjonge, wat vliegt de tijd. Gisteren streken we, voor een keer, neer in bij Tramhalteplein. Gezellig om bij te praten.
We komen regelmatig bij elkaar om, zo aan de keukentafel, te handwerken, thee te drinken en te praten over alles wat ons zoal bezig houdt.

hmmm…

Soms dénk ik dat ik na drie keer het wel kan. En hierdoor net iets te ongeconcentreerd ben. Al drie keer eerder breide ik de black rose sokken van Suzi Anvin. Na drie herhalingen van het ajourpatroontje van de black rose kwam ik er nu achter dat ik regeltje twee van het patroon al twee maal fout heb gedaan…
Het garen, welke ik kreeg van Hobbii, breit erg fijn, daar lag het niet aan!


Misschien valt het niet eens zo op, maar ik zie het natuurlijk altijd! Ik was al niet tevreden over de vierde tour. Dus dat maakt het  uithalen makkelijker…


Net alsof ik verkeerd heb in-gestoken. Afijn het is niet anders. Afhalen dus. Rats-rats-rats-rats en opnieuw opzetten.

Elke dag wandel ik met stabijna Chiqo. De ene keer in de regen (bah, niet fijn…) en de andere keer, door het dikke wolkenpak, sombere weer. De zon zien we de laatste dagen nauwelijks. Toch doen de wandelingen Chiqo en mij goed! Soms kruizen reeën ons pad, geweldig! Tijdens de wandelingen zie ik altijd wel weer wat anders. Ik maakte vorige week deze foto, één eikenblad nog aan de boom. Ik had deze foto geplaatst op Instagram.


Van alle loofbomen laat de eik haar blad moeilijk los. Misschien weet ze dat zij als laatste weer blad krijgt in het voorjaar. En daarom zo lang mogelijk haar blaadjes vast blijft houden.

Veertien jarige Chiqo wordt doof. En elk nadeel heb zijn voordeel! Hij hoort het vuurwerk veel minder. Normaal kon ik hem nu (27 december) al moeilijk uitlaten: knallen vanuit naburige dorpen maakten hem al zo bang dat wandelen niet meer lukte… Nu (nog) geen problemen, fijn! Vanmorgen wandelde hij mooi voor me uit, zijn staart zwiepend van links naar rechts en mooi hoog, een teken van blijheid en tevredenheid.


Op mijn nachtkastje lag afgelopen tijd:
‘Moeder van glas’ van Roos Schlikker. Zij beschrijft in het boek het leven van haar moeder die pas op haar zestigste de diagnose bipolair kreeg. Deze stemmingsstoornis wordt ook wel manisch-depressief genoemd. Roos beschrijft heel duidelijk hoe het leven van zowel haar, als dochter, als dat van haar moeder eruit ziet wanneer iemand bipolair is. Het was voor mij, helaas, herkenbaar. Ik heb zelf een bipolaire kwetsbaarheid.
Schlikker schijft:
‘Echte helden zijn zij die zich durven te laten zien zoals ze werkelijk zijn.’
Toen Roos haar moeder overleed en er aan Roos werd gevraagd hoe het ging, besefte Roos wat haar moeder altijd deed, jokken over hoe het gaat. ‘Ja goed!’ terwijl je weet dat het helemaal niet goed gaat…

beginnetjes

Van de internet-wolwinkel Hobbii kreeg ik onlangs ook twee bolletjes gele wol, om uit te testen.


Dit garen heet ‘1 Class‘ en is verkrijgbaar in 31 kleuren. Op het moment dat ik dit schrijf zijn er 5 kleuren niet beschikbaar maar dan blijven er toch nog 26(!) over. Dit sokkengaren leent zich natuurlijk goed voor het inbreien met meerdere kleuren ofwel colorwork, zie deze foto als voorbeeld:

DSC05611
Met met dit effen garen kun je ook mooi kabels breien in een sok.
Maar ik ga geen van deze technieken gebruiken, nee, ik wil met deze wol een ajourtje in de sok breien.
Daarvoor gebruik ik het patroon van Suzi Anvin, Blackrose Socks. Dit patroon stond in het internetmagazine Knitty, winter 2008. Eigenlijk brei ik de sokken op mijn eigen manier maar gebruik alleen het ajourstukje van het patroon.

 Wanneer ik sokken opzet doe ik dit altijd op twee naaldjes, zo wordt de boord mooi rekbaar.
Inmiddels is er al een klein beginnetje, de boord: twee-recht-twee-averecht.
Na de boord begint gelijk het ajourpatroon.
Bij de rechter sok brei ik het ajourtje op naald naald 3, bij de linker op naald 2.

Wordt vervolgd. (Gesponsord door Hobbii)


Wanneer de dagen regenachtig zijn lijkt het of het nog eerder donker is. De hele dag brand er licht in huis.
Het zal elke dag nog iets eerder donker worden, rond 21 december zullen de dagen weer lengen. Niet meteen op 21 december zoals gedacht. Pas na een paar dagen gaat de zon 1 minuutje later onder. Gek genoeg komt de zon in die dagen nog steeds wat later op dus van het lengen der dagen is dan nog geen sprake.
Vanaf eerste kerstdag gaan de dagen weer echt lengen omdat de zon ’s middags later onder gaat, maar ’s morgens op dezelfde tijd opkomt. Dat de zon ’s morgens eerder op komt, dat is pas vanaf begin januari.
We moeten dus nog wel even geduld hebben voordat het daglicht weer echt toeneemt.


Dagelijks wandelen Chiqo en ik, weer of geen weer. Soms heeft Chiqo er geen zin in. Dan blijft hij op de bank liggen en is dan niet te porren om een frisse neus te halen. We gaan vervolgens maar een kort blokje om. Trouwens wanneer het regent en de wind is geur vind ik een kortere wandeling niet erg…

inktappels

Ik kende ze niet, inktappels of ook wel galappeltjes genoemd. Die bolletjes onder een eikenblad.


Deze bolletjes ontstaan door het insect Cynips, dit is een soort wesp. In juni legt een vrouwtjesgalwesp in of vlakbij de nerf van een eikenblad een eitje. Als reactie op deze irritatie maakt het eikenblad een soort gal aan waardoor het bolletje ontstaat.


Van een galappel zou je op een eenvoudige wijze inkt kunnen maken. Je moet dan het appeltje verpulveren, meng de inhoud met water en wijn en er ontstaat een soort van inkt. Ikzelf heb het nog niet uitgeprobeerd.


Ik kan enorm van de herfst genieten, elke wandeling weer zie je de vergankelijkheid van de natuur die zo bij het najaar past.


Het blad valt maar de nieuwe knoppen zijn al weer zichtbaar. De cyclus van de natuur.


Het doet me denken aan een Bijbelgedeelte: Prediker 3: 1-15. Alles heeft zijn tijd. Niets gebeurt zomaar, alles gebeurt op zijn eigen tijd voor alles wat er is onder de hemel.

Hier een mooie versie van Pete Seeger’s liedje ‘Turn, turn, turn!’ dit liedje is gebaseerd op deze Bijbeltekst.
‘To everything turn, turn, turn. There is a season turn, turn, turn. And a time to every purpose. Under heaven.’

 

Vorige Oudere items