draadjes afhechten en klaar


Hierboven nog een lopend werkje maar inmiddels zijn de laatste draadjes afgehecht en kan ik de sokken aan. Ik vond het garen zo leuk: geel en roze. Een vrolijke combi die ik zelf ooit eens geverfd had. 


Ik begon met een muizentandje als boord. Dan brei je de boord eigenlijk een soort van dubbel. Ook het reliefpatroon ‘Greed‘ een ontwerp van Renée Kies, nam het nodige garen. Gevolg, ik had net vóór de teen al praktisch 50 gram opgebreid. Het was een streng van 100 gram dus zou ik sowieso tekort komen. Het garen heeft wel iets van het Split-ijsje dus dan maar twee witte tenen. Nu is een Split-ijsje geel/wit maar een vleugje roze kan natuurlijk ook: vrije interpretatie zullen we maar zeggen. 


Ik liet sok één aan Jildou zien. Zij dacht echt dat het zo de bedoeling was, zo’n witte teen. Nee, niet dus. Maar in de schoenen zie je de teen toch niet, dus ik kan er zo wel mee leven.

We hebben hangvogels achter het huis. Echt een hele groep. Prima natuurlijk, want hé vogels vallen niet onder het corona-samenscholingsverbod. Koolmeesjes, pimpelmeesjes en mussen. Een gezellige boel.


Ik heb zo’n vogelvoer-silo. Die is binnen mum van tijd leeg.


Maar ik heb ook vetbolletjes hangen. 


Ik haal het gevaarlijke groene netje er-om-weg en doe de bolletjes in een garde. Heel handig. In die groene netjes kunnen de vogelpootjes in verstrikt raken.

 Onze Chiqo is 16 lentes herfsten. Wanneer hij moe is dan heeft hij moeite met ons laminaat. Zijn pootjes glijden dan, door krachtverlies, weg. Net Bambi op het ijs.

Dit speelt al iets langer hoor, vorig jaar kocht we al een groot vloerkleed zodat Chiqo toch nog op de bank kon springen vanaf de door het kleed stugge ondergrond.


En nu hebben we gewoon wat extra matten neergelegd. Een prima oplossing vooreerst.


Tot nu toe kon ik Chiqo nog steeds verlijden om een boswandeling te maken. De loopjes later op de dag worden korter.



Chiqo slaapt wat meer en vind het vervelend als ik uit zijn gezichtsveld ben. En ja, hij is erg doof. Maar voor de rest: ‘still alive and kicking’ hoor!


Be safe, take care en kalm an.

 

wegduiksjaal II

Mijn lopend werkje is over de finishlijn gekomen. Altijd leuk als een werkje de eindstreep heeft gehaald.

Hieronder één van mijn progresskeepers, die hang ik in mijn breiwerk gewoon om mijn vorderingen bij te houden. 


De laatste dagen heb ik wel even de turbo aangezet. De rook komt nog net niet van mijn rondbreinaald! Maar wel alle breitijd aan mijn sjaal besteed.

Ik had onlangs een nieuwe jas gekocht en ja, daar moet een passende sjaal bij. Een mooi excuus om een tweede Herbs & Spices sjaal te breien. Patroon van drops. Hier de sjaal die ik voor Jildou maakte. Het is koud dus tijd voor een dikke jas mèt sjaal. Dus hier nummer II:

Wol van de Wibra: Saskia en Bianca. Naald 4 mm. 

Het is een soort brieke (scheve) driehoek. Groot genoeg om een paar keer om je hals heen te wikkelen.


Nu brei ik er nog een muts bij, gewoon van de restjes. Recht-toe-recht-aan. Wordt vervolgd.

Nog even wat herfstplaatjes. De natuur, ze gaat gewoon haar gang. Geen last van wat voor 4us dan ook. Ik voel me wel bevoorrecht dat ik elke dag door het bos mag struinen. Chiqo achter me aan snuffelend. 

Hier in de omgeving volop vliegenzwammen. Enorme paddestoelen, zo mooi. Deze is nog maar net verschenen, zo bol hoedje nog. 

Het bos heeft nu echt de zomer achter zich gelaten en kleurt de herfst volop. Vele tinten geel.
Onze Guus gaat elke dag even de buurt door. Een soort van neighborhoodwatch. En wanneer alles veilig is en ze dus terug komt van haar missie dan wil ze in huis. Guusje kijkt dan zéér indringend naar binnen. Echt ik voel haar ogen op mij gericht! 

Wanneer ze binnen is, is ze weer helemaal zen hoor.


Take care en kalm an!

hoofdzaken

En zo zijn we in de meteorologische herfst beland, heerlijk!

Vanmorgen rondje-hondje mét jas, sjaal en paraplu. Ja echt, zelfs de regen deert me niet. Die hittegolf ligt nog vers in mijn geheugen. Daar werd ik echt ongelukkig van.


Anyway, mijn afvaldeken vordert gestaag. Het is fijn om eraan te werken. Over één lapje doe ik een klein uurtje. Elke keer weer een feestje om een wolletje te kiezen voor het volgende lapje. Natuurlijk is het ook zo leuk om de reden wáárom ik dit project ben begonnen. Bij elke ons die ik afval mag ik een lapje breien. Ik zit op 18 lapjes. Ik kan nog even vooruit dus.


Ik maak clusters van 9 lapjes en daaromtoe een wit randje en dat weer 9 keer. 81 lapjes = dik 8 kilo, mijn streven is 10 kg trouwens.

Wat zou het toch fijn zijn als handwerken onder het kopje ‘sport’ en subgroep ‘vetverbranding’ zou vallen. Dan had ik de conditie van een marathonloper en was ik graatmager! Maar hé, breien heeft wel degelijk een positieve werking op onze gezondheid.

Hieronder een artikel met uitleg:

In eerste instantie lijken handwerken en sporten niet veel met elkaar gemeen te hebben. Toch hebben breien en hardlopen wel degelijk overeenkomsten. Beide hebben direct effect op je emoties en cognitieve functies. Zowel na een ommetje joggen, alsook na wat toeren breien voel je je gewoon beter. Beide helpen je te beschermen tegen depressies, vertragen de kans op geheugenverlies tijdens de ouderdom en je stressniveau gaat ervan dalen.

Dit door direct effect op de neurotransmitters, dit zijn chemicaliën die zorgen voor de communicatie tussen je lichaam en je hersenen.

Het brein gebruikt deze neurotransmitters om je hart te vertellen dat het moet kloppen, je longen om te ademen en je maag om te verteren. Neurotransmitters hebben ook invloed op je stemming, slaap en concentratie en kunnen nadelige symptomen veroorzaken wanneer deze uit balans zijn. De drie belangrijkste stemmings gerelateerde neurotransmitters:

How-Neurotransmitters-Are-Released-in-the-Brain-2Serotonine regelt stemming, eetlust, emotie en slaap. Speelt ook een rol bij de pijnprikkels. Een te laag gehalte van serotonine kan geheugen- en leerproblemen geven, ook wordt er een verband gelegd tussen een te laag serotonine gehalte en depressies.

Dopamine
speelt een grote rol in het breinsysteem en is verantwoordelijk voor blijdschap, welzijn en genot. Het moedigt ons aan om te blijven presteren in de dingen waar we ons goed door voelen. Te weinig dopamine heeft effect op het geheugen, de aandacht en het probleemoplossend vermogen verdwijnt. Mensen met de ziekte van Parkinson hebben een tekort aan Dopamine.

Endofine
heeft een opiaat-achtig effect. Het neemt pijngevoel weg en creërt een gevoel van ontspanning en van algemeen welzijn.

Deze drie  neurotransmitters worden geproduceerd als reactie op zowel fysieke activiteiten (zoals een rondje rennen) als repeterende ruimtelijk motorische taken (zoals een toertje breien).

Joggers spreken vaak van een ‘Runner’s high’ die zij ervaren tijdens het hardlopen – een gevoel van een verhoogde stemming die hen in staat stelt om langer door te gaan, ondanks ongemak of zelfs pijn. Dat gevoel wordt waarschijnlijk veroorzaakt door het vrijkomen van een aantal ‘feel good’ hormonen in de hersenen, waaronder serotonine, dopamine, endorfine en zelfs endocannabinoïden (cannabis-achtige hormonen van nature geproduceerd in het lichaam). Dus kunnen we ook spreken van ‘Knitters’s high’. Dit puur door het ook vrijkomen van die ‘feel-good’ hormonen.


Deze hormonen helpen om nieuwe taken uit te kunnen voeren (“Hoe kan ik omgaan met een nieuw computerprogramma?”), bovendien zorgt het voor vermindering van korte-termijn geheugenverlies dat geassocieerd wordt met veroudering (“Waar heb ik m’n sleutels?”) en het je helpt met executieve taken zoals planning en multi-tasking (“tegelijkertijd inpakken lunches, mailen, facebook en te praten met een vriendin aan de telefoon? Geen probleem!”)

Breien is dus ook goed voor je gezondheid. Handwerkers beschrijven dat, wanneer ze zich bezig houden met hun kunst & vaardigheid, een staat ervaren van ‘meditatie’ of ‘zeer ontspannend’. Sommigen vergeleken het zelfs met ‘het nieuwe yoga’. Mensen die bezig zijn met repeterende ruimtelijk motorische taken, vertonen opmerkelijke overeenkomsten met een diepe meditatie. Het is immers een activiteit die de productie van dopamine en serotonine stimuleert.

Handwerken zorgt voor een beloningssysteem voor hersenen in de vorm van ontspanning en verlaging van de stresshormonen. Bij het vertalen van codes en symbolen, wat je dus doet bij kant- en kabelsbreien, wordt de linker prefrontale cortex geactiveerd. En dat zorgt voor een positieve stemming. Het recept voor een positieve gezondheid is, naast sporten, dus óók handwerken.

Ben ik even goed bezig…

Dit artikel kwam ik tegen op internet, Jildou heeft het vertaald (Bedankt!) en ik leesbaar gemaakt.
Foto’s pinterest en eigen foto’s.
Bronnen:
1.  Gutman, S.A. and Schindler, V.P. 2007. “The neurological basis of occupation” Occupational Therapy International 14(2): 71-85.
2.  Hillman, C.H., et al. 2008. “Be smart, exercise your heart: exercise effects on brain and cognition” Nature Reviews in Neuroscience.
3.  Raichlen, David A., et al. 2012. “Wired to run: exercise-induced endocannabinoid signaling in humans and cursorial mammals with implications for the ‘runner’s high’” Journal of Experimental Biology.
4.  van Praag, H. 2009. “Exercise and the brain: something to chew on” Trends in Neurosciences 32(5): 283-290.
5. Young, Simon N. 2007. “How to increase serotonin in the human brain without drugs” Journal of Psychiatry and Neuroscience.

Take care en kalm an!

klein geitje

Een kleinigheidje, ofwel een ‘klein-geitje’.


Dit geitje woont met zijn twee broertjes een straatje verderop. Eigenaresse heeft ze behoed voor de slager, anders was het trio in de worst beland. Wat me opvalt is dat deze geitjes heel zachtjes mekkeren. Natuurlijk: op zo’n plaatsje mét stalletje, heb je eigenlijk ook niets te mekkeren.


Zo nieuwsgierig zijn ze, als Chiqo langs loopt moet er even worden gegroet!

Anyhow: Buren iets verderop, hebben gezinsuitbreiding gehad. Een klein jongetje is geboren: Pieter Hendrik. Ik heb een ‘klein-geitje’ voor het knulletje gemaakt.

Garen genoeg, gewoon even in mijn stash duiken. Deze kleurtjes heb ik opgedoken.


Botter Ijselmuiden Bergen en een blauw garen. Naaldjes 2.25. Lekker stoer.


Een kattebelletje is altijd handig voor sok nummer twee.


Sokjes maatje baby.

De foto hieronder is genomen tijdens onze dagelijkse wandelingen. Foto credit: Jan. Want ere wie ere toekomt.


Een rustige zondag toegewenst.

 

een woensdagblogje

Eigenlijk wilde ik deze sokken als FO laten zien. Een ‘Finished Object’ is een projectje wat je àf heb. Maar dat heb ik nog niet. Ik ben wel zonder problemen met de tweede sok bezig. Geen second sock syndrome dus.


Garen: Superba Wave. Ik ken het merk niet. Dus is het even afwachten hoe dit garen zich houdt in de was. Naalden 2.25 en 64 steken. Sokken voor Janlief.

Het reliëfpatroon komt uit het boek SOXX Look van Kerstin Balke.

Onze stabijna* Chiqo is 15.5 jaar en heeft vier standen.

Stand één is ‘Slak’. Wanneer we, na een wandeling, bijna thuis zijn dan gebruikt hij deze stand. Ook wel stand ‘Zeer Langzaam’ of ‘Pootje-voor-pootje’ stand.

Hierna komt stand ‘Kuieren’. De laatste tijd is dit Chiqo zijn favoriet. Hier en daar wat snuffelen en rustig ons rondje lopend.

Stand drie ‘Wandelen’ is stevig de pas erin. Toen ik hem in het begin van onze relatie, 6 jaar terug, uitliet konden we samen nog kilometers maken. Chiqo vond dat prachtig! En ik ook natuurlijk. Maar Chiqo heeft nu, door zijn leeftijd vaak wat minder energie.


Dan stand vier: ‘Sprinten’. Heel sporadisch draaft Chiqo nog wel een stukje. Alleen als hij echt ver achterop is geraakt dan sprint hij naar me toe.

Er is nog een vijfde: Stand ‘Weiger’. Wanneer Chiqo, ’s avonds, er met me uitgaat en zijn boodschapjes heeft gedaan, gaat hij in deze stand. Het enige wat ik dan kan doen is rechts-om-keren en met hem naar huis gaan.


Chiqo loopt graag voorop zodat kan hij het tempo bepalen.

* Chiqo is een kruising tussen Friese Stabij en Wetterhoun, dus net niet een hele Stabij, vandaar Stabijna.

Hieronder: De braambloezem nog nat van de regenbui.


Tijdens onze wandelingen zien we ze regelmatig: reeën. Ik vind het altijd prachtig om beestjes in het wild te zien.


Take care en kalm an!

lopend werkje

In de knittersworld (breiwereld) noemt men het project waarmee je bezig bent een WIP, Work In Progress. Vertaald: Werk In Uitvoering. Maar ik, ik noem het een LW, een lopend werkje.

Ik ben al even met deze meloensokken bezig. Ze komen maar niet af. Sok één ging voorspoedig. Maar sok twee schiet gewoon niet op. Gevalletje van ‘second sock syndrome’?

Dit syndroom is een wereld wijd fenomeen. Het wordt gekenmerkt door het feit dat het bij de tweede sok veel langer duurt om deze af te krijgen dan bij de eerste sok. Of dat er aan de tweede sok niet eens wordt begonnen. Maar normaal is mijn tweede sok echt ALTIJD sneller klaar dan de eerste.

Na enig zelfberaad kom ik tot deze mogelijke verklaringen:
1. Dit is mijn derde paar sokken met dit ajourpatroontje van spiralen vol met gaatjes en samengebreide steken. Is het dat ik wel klaar ben met het patroontje?
2. Zo klaar, dat ik er geen zin meer in had om er nóg een paar (!) fouten uit te moeten halen. Raar, dat ik, nu bij sok III, zo makkelijk steeds de fout in ga. Bij deze sok al héél véél aan retourbreien gedaan. Dus laat de fouten nu maar zitten… En door al die fouten in mijn LW, heb ik er ook geen plezier meer in.

Omdat ik mijn nocht van dit breiwerk af heb, laat ik het werkje steeds links liggen. Maar ik mag óók niet een ander werkje oppakken van mezelf. Laat staan nieuwe sokken opzetten. Nee, die tweede meloensok moet eerst af.
Gevolg: ik kom tot niets. Een patstelling, ik kan het niet anders benoemen.

Dus gisteren drie keer diep zuchten en weer aan de brei. Tijdens een autorit de pennen er flink onder gezet.

Dit paar zal voor mezelf worden. Nog zo’n regel van mij:
Als ik in sokken teveel fouten maak houd ik ze zelf.
Zit een klein ver-steek-inkje in dan zijn ze voor dochterlief.
En de foutloze die gaan naar zuslief. Haha, dan weet je, zus, waarom er niet zo heel vaak sokken jou kant op komen!

Feit is wel dat je die fouten in het breisel, bij het dragen, echt niet ziet. Behalve dan de maakster, die blijft alle fouten, hoe klein ook, wel zien. Dat is net als bij spulletjes naaien, je zit er met je neus zooo dicht op, dat je elke oneffenheid ziet. Bij het breiwerk hetzelfde, met je leesbril op zie je alle ongelijkheden.

Nog even een paar plaatjes vanuit mijn ‘habitat’.

Luierende schapen in de schaduw. Gewoon wat liggen, wat kijken en herkauwen. En deze ree, iets minder relaxt dan de schapen, al herkauwend houdt ze haar omgeving goed in de gaten.

Tot slot: Door de halmen de weide niet meer zien

Take care en kalm an!

boterbloem

Deze keer geen breisels of haakwerk op m’n blog. Maar een paar woorden en foto’s over omloop en tijd.

De mens kan niet duizend dagen ononderbroken goede tijden beleven, zoals bloemen niet honderd dagen kunnen bloeien.(Tseng-Kuang)





Onlangs plaatste ik een foto(derde van boven) op Instagram.
Van de verschillende stadia van de boterbloem vind ik die het mooiste.
De blaadjes iets gehavend door het verstrijken van de tijd.

Imperfect? Misschien wel perfect door de imperfectie.

Voor alles wat er gebeurt is er een uur. Een tijd voor alles wat er is onder de hemel. Prediker 3: 1-8. Bij de meeste mensen beter bekend als een liedje: ‘Turn, turn, turn’ van The Byrds.
Zo heeft ook alles in de natuur heeft zijn eigen cyclus. Er is tijd voor activiteit en een tijd voor passiviteit. De rust van de winter en het ontwaken in de lente. De energievolle zomer en de oogst in de herfst.

Take care en kalm an!

werksokken

Kyan is een ‘groot’ kereltje van alweer vier jaar. Het allerliefst helpt hij Opa. Lekker samen sleutelen.


Opa: ‘Kom Kyan we gaan aan het werk’. Kyan zijn antwoord: ‘Dan trek ik mijn werk-laarzen even aan!’
Geweldig! Als je als jochie zo aan het werk bent dan zijn een paar werk-sokken nooit weg. Tenslotte heeft hij ook werk-handschoenen aan tijdens het klussen.

Kyan heeft nu maat 27, dus zette ik maar 28/29 op. Een bolletje Durable in een echte jongenskleur met een streepje zwart.


 Het verbaasde me dat maat 28 nog aardig wat garen nam. Het was een bolletje van 50 gram.

Nog vóór de teen van sok één had ik al 25 gram opgebreid. Ik hield me aan het schema van 13 steken per naaldje = 52 steken. De voet werd daar door best wel breed.

Dus voet afgehaald en 46 steken aangehouden. Zo hield ik genoeg garen over voor sokje twee.


Hier nummer twee nog op de pennen. Foto-momentje.


Het is altijd fijn dat er iemand even kritisch meekijkt.


Uiteindelijk hield ik 5 gram garen over.


Ik denk dat Kyan er wel blij mee is zal zijn.


Hollandse luchten tijdens het wandelen.


Ik zag zowaar een Oranjetipje op het fluitekruid, zo prachtig!


Fijne zondag verder!

bijwerking

Chiqo loopt aan de riem die ‘uit-rekbaar’ is. Het loopt prettig wanneer de lijn ‘meeviert’ met de afstand tussen ons in. Zijn naam staat er op: nog van zijn laatste logeerpartij.
Niet dat je denkt dat de naam erop staat als reminder voor onszelf. ‘Ach, hoe heet die hond ook al weer… o ja hier staat het: Chiqo!’ Nee dus.

Anyhow, zo ’s morgens, tijdens ons loopje, is het nog best koud. Geen overbodige luxe om mofjes aan te hebben.


Wanneer ik de mofjes aan heb, kan ik nog zo voor de geest halen wanneer en waar ik ze maakte. Dat is zo leuk van breien. Herinneringen die kleven aan bepaalde garens of projecten. Een mooie bijwerking die ik gratis en voor niets bij mijn projectjes krijg. Een soort van memorystick.

Deze mofjes had ik op de pennen tijdens onze trip door Zweden in 2015.


Een prachtige reis.


En zo zitten er altijd wel herinneringen aan de dingen die ik maak. Maar ook het plezier van het maken is dan even voelbaar. Waardevol.

 Zo maakte ik deze letterlap toen mijn kindjes nog heel jong waren. Als ik ze ’s avonds in bed had gelegd kon ik eindeloos borduren.
Het was zomer en ik pikte dan net nog het avondzonnetje mee door achter in de deuropening te zitten. O, wat kon ik dan simpel weg genieten.

De merklap hangt op de overloop. Wanneer ik de trap op loop, kan ik zo dat gevoel van tomeloos borduren oproepen.
Handwerken heeft dus ook deze fijne ‘bijwerking’ voor mij.


Take care en kalm an!

bearhunting

Er ontstaan mooie initiatieven in deze tijd van veranderingen.
Deze vind ikzelf zo leuk: Berenjacht! Het idee komt uit Australië. And very easy to join.
Plaats een teddybeer voor je raam. Kinderen kunnen dan tijdens hun wandeling proberen beren te spotten.


Hoe meer mensen er meedoen hoe leuker het voor de berenjagers wordt natuurlijk. En als je dan ook nog een afstreepkaart hebt is het nog leuker!


Ondertussen haak ik verder aan de deken. Ik ben met de laatste toeren bezig. Hierna komt er nog een rand om de deken.


Dat is nog wel een klusje weet ik uit ervaring. Wol genoeg. Ik had speciaal voor de rand nog extra wol gekocht.

Wanneer ik even weg ben dan gaat Chiqo bankhangen…
Zie die voorpoot! En helemaal zen die hond! Nu ben ik veel thuis dus wordt er weinig op de bank gehangen.


Elke dag weer ben ik dankbaar dat we hier in Fryslân wonen. Elke dag kan ik gewoon met Chiqo het bos in. We komen weinig mensen tegen, echt weinig. Kom je toevallig wel iemand tegen dan houden we afstand.


Het is natuurlijk al dagen stralend lenteweer. Maar de nachtvorst is ’s morgens  duidelijk zichtbaar op de sloten.


Ik denk dat het water in de sloot wel erg koud is, toch wilde Chiqo het zelf even testen. Een heel klein beetje testen, even pootjebaden!


Take care en ‘kalm an!’

Vorige Oudere items