with grace in your heart and flowers in your hair

Get over your hill and see what you find there, with grace in your heart and flowers in your hair.


‘After the storm’ is een liedje van de Londense folkrockband Mumford & Sons. Het is zo bijzonder hoeveel gevoel er in muziek kan worden weergegeven. Foto: Karinthië 2016.

Kringloopgelukje
Onlangs vond ik een prachtig geborduurd tafelkleedje bij ‘De lege knip’ Heerenveen. Ik kan zo’n stukje nijver handwerk echt niet laten liggen. Buurpoes Sarah is het overigens geheel met mij eens.


Wat bin we mooi fuort net
We gingen de Groninger prairie door om uiteindelijk in Warffum uit te komen. De bekende liedjesschrijver Ede Staal is hier geboren. De tekstregel uit het bekende lied van Ede: ’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west, of ’t wer altied wel weer licht’. Het liedje werd pas bekend toen Staal al overleden was.


We brachten een bezoek aan het openluchtmuseum Het Hoogeland. Ik schreef in deze blog, helemaal onderaan, dat de klip van Them Dirty Dimes daar is gedraaid. Hier de video. Zo geweldig!
Prachtig om door het decor van het filmpje te lopen! Overal herkenning. Zoonlief Wessel is drummer van deze band maar maakte ook de videoklip.


Natuurlijk trok de woonwagen daar, mijn aandacht. Tiny houses, I love them! In dit kleine huisje-op-wielen reisden de handelaren en ambachtslieden vroeger rond. Gemeentes hadden toen een gedoogbeleid, voor enkele dagen mochten de reizigers blijven staan maar dan moesten ze weer verder trekken.


TBC
Ook liepen we langs een TBC-huisje. Tuberculose is een ernstige bacteriële infectieziekte. In deze tijd vaak goed te behandelen met antibiotica. Toch staat TBC nu nog wereldwijd in de top tien van meest voorkomende doodsoorzaken.

Vroeger was rusten, buitenlucht en zonlicht het enige wat misschien genezing zou kunnen brengen. Patiënten werden in zo’n huisje gelegd. Het huisje kon met de zon mee draaien. Die huisjes kon men kopen of huren bij het Groene kruis en dan zette men die in de tuin.


Bij mijn vader thuis hadden ze deze oplossing niet. In de oorlog heeft één van de evacuees, die ze in huis hadden TBC. Die besmette mijn vader, tante en opa. Mijn oma ontsprong, als enige gezinslid, de dans.

Eerste instantie werd er thuis gekuurd. Kuren is bedrust houden, rust dus en goede voeding. Mijn opa knapte snel op, ook mijn tante herstelde. Mijn vader niet, gevolg dat hij naar het Sanatorium in Appelscha werd gebracht om te kuren. Hij heeft maar 1 jaar naar de lagere school kunnen gaan. Tijdens het kuren kreeg pa les in bed. Vele jaren later kwam hij weer thuis, toch bleef de TBC niet weg.

Weer kuren in Appelscha en Assen. Uiteindelijk een long operatie in Groningen waarna vader wel herstelde. Zijn kinderjaren en jeugd zijn totaal in beslag genomen door die ellendige ziekte. Als jochie veel te jong van huis gehaald. Foto: Ons pa in het Sanatorium.

Lopend werkje
Garen Wol met Verve 44%wol, 42%katoen, 14%nylon. Naaldjes 2.5 mm. Recht-toe-recht-aan met plat boordje.

Ik vind de kleur zo mooi, zo fel. Voor sokken prachtig, maar een auto in die kleur… hmm. Ik vind eigenlijk het hele kleurenpallet prachtig, echt! Qua sokken: bij mij kan bijna alles wel. Maar de inrichting van de camper? Dan hoef ik geen hippie-paars, -geel en -oranje. Maar waar ik wel weer blij van wordt in onze bus is een honderd-kleuren-granny-plaid of rood-met-witte-stippen-mokken om maar wat te noemen. Zo heeft ieder zijn eigen smaak, toch?


Oppaspoes Joep
Joep heeft nog geen heimwee. Het is een gezellig poezeke die graag op schoot ligt. Ik zal hem straks nog missen! En dat is prima, een teken dat we het heel gezellig hebben gehad.


Zie nou hoe lui Joep erbij ligt 😉

Werkje van de pennen
Wanneer je voldoende tijd hebt willen de sokken wel vlotten. Tja, wanneer Joep op schoot ligt, zo diep in rust dat hij wilde dromen droomt dan moeten andere belangrijkheden maar even wachten. Een mooi excuus om toch nog een paar toeren te breien.


Sokken in een blij kleurtje! Het bolletje wat ik over heb, verdwijnt niet in mijn sokkengarendeken. Dit omdat er katoen in zit en dat valt gelijk op als ‘ander’ garen in de deken. Het restje komt zeker & vast nog wel eens van pas.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

 

the sun is surely sinking down


Deze regel komt uit:
Zo’n lief liedje. Ook Venice heeft dit liedje opgenomen met Ilse de Lange. Hier die versie. Of deze van Eddie Vedder. En deze dan? Ook zo prachtig. De versie van James en Carly Taylor vind ik mooi klein. Het regeltje ‘You can sing this song when I’m gone’, zou Taylor dat doen sinds Carly uit zijn leven liep?

Uit de oude doos
Soms moet je ineens ergens aan denken. Zo kwam me dit filmpje in gedachte..

Opgenomen in 2011 van het sokkenwyfke uit Bakkeveen. Een prachtig portret van de sokkenbreiende Derkje. Ze breide haar toeren terwijl ze luisterde naar een boek. Ze breide zoveel sokken dat ze bedacht die aan de scootmobiel te hangen, als een rijdende sokkenkraam.


Zo kwam ze er ook nog uit! Derkje overleed in 2017 op een leeftijd van 97 jaar.

Zelfbediening op de dam
Bij ons wordt de oprit ook wel ‘dam’ genoemd. Wanneer ik een rondje fiets door de omgeving zie ik daar steeds meer kleine kraampjes, kastjes of kistjes staan.


Je kan van alles kopen. Van eieren, courgettes tot tuinplanten. Sommige mensen doen heel makkelijk: gewoon een kratje aan de weg, tot een professioneel huisje waar je ook drinken kan kopen.


De passerende pelgrim hoeft hier in de omgeving niet om te komen.

Minibieb
Bij ons in de straat hangt een fijne minibieb. Je kunt hier boeken lenen of ruilen. Het aanbod is inmiddels zo groot dat Renate op mooie & droge dagen mandjes bij het kastje heeft staan. Zo is de keuze reuze!


Van deze bieb maak ik graag gebruik. Maar ik ben niet een groot verslinder van boeken, ik lees langzaam. Ik ben dus wel even zoet met m’n ‘Het Zevende Zus’ dat 704 pagina’s telt.

Sokken te koop!
Anyhow, terug naar de sokken van Derkje. Ik mijmerde dat het toch wel fantastisch zou zijn: sokken verkopen! Aangezien ik geen scootmobiel bezit zou zo’n klein kastje, à la minibieb ook wel fraai zijn. Maar dan kom je bij punt twee: de productie.


Ik brei never nooit zoveel sokken als vrouw Visser ooit deed. Bovendien kan ik mijn maaksels makkelijk kwijt aan alle lieve mensen om mij heen die graag handgebreide sokken dragen. Dus het zal wel bij een idee blijven denk ik. En dat is prima!

Cornwall sokken
Deze sokken kregen deze naam omdat het patroontje Cornwall-style heet.


Ze gleden gister van de pennen. En ik heb ook nog mooi wat garen over om in mijn sokkengarendeken te verwerken! Maaaaaaar…
De sokken zijn niet gelijk! Ik dacht wel dat ik goed begonnen was bij sok twee, maar had het toch fout. Nu lopen de kleuren iets achter elkaar aan.

Oeh, daar kan ik slecht tegen: óf ik wil sokken gelijk, óf totaal niet. Bij dat laatste wikkel ik het garen wat ik over heb voor sok twee andersom op.

Zuslief heeft hier geen last van, ze pakt bij ‘zelf-patronend commercieel garen’ de buitendraad en de binnendraad en breit zonder hierover na te denken twee sokken tegelijkertijd. Dat uber-perfectionistische als ik bij sokken heb heeft zij niet. Dus mag de postbode dit paar naar haar brengen 😉 !


Nieuwe sockblocker: Hoe toepasselijk ‘That socks’. Van de heren Den Dennis en Mr. Knitbear.

Cornwall
Natuurlijk dacht ik bij het breien van het patroontje van deze sokken aan vakantie 2009 op Cornwall. Ja toen breide ik al sokken en had ik ook al alleen maar rokjes/jurkjes. Sommige dingen veranderen nu eenmaal niet, andere dingen wel.


Stitch ’n Bitch
Voordat we afreisden naar the UK had ik via Ravelry contact gehad met de ‘Stitch ’n Bitch’ groep vlak bij de plaats waar we verbleven. Ik werd meteen door de dames uitgenodigd om aan te schuiven. Zo ontzettend leuk! Echt: Breien verbind!


Stitch ’n Bitch groepen is een wereldwijd fenomeen. Dit zijn breigroepen in openbare gelegenheden waar iedereen kan aanschuiven. Debbie Stoller, een New Yorker met Nederlandse roots, begon met het organiseren van de bijeenkomsten. Vooral ‘elkaar ontmoeten’ en ‘ongedwongenheid’ speelden hierbij een rol. Vele handwerkers volgden haar voorbeeld. Zo ontstonden er wereldwijd vele van deze groepen. Zelfs zus is eens aangeschoven bij de Stitch ’n Bitch groep van Madrid.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

slofjes voor Charlie

Babyslofjes
Jildou kwam met een bestelling. Altijd goed. Slofjes voor een pasgeboren meisje dat gaat luisteren (of niet 😉 ) naar de mooie naam:

Restje Zeeman Royal, 5 pennetjes 4 mm en gaan!


Een leuk werkje.


Je begint met het zooltje en vervolgens steekjes opnemen rondom dit zooltje voor de rest van het slofje. Een stretchy bind-off is niet onbelangrijk.


Keukenprinses
Nee, ik ben geen keukenprinses. Ik probeer wel elke dag een gezond bakje voer op tafel te zetten. En dat gaat me redelijk af.

Ik heb welgeteld 2 kookboeken. De eerste met de mooie titel ‘Koken is fijn’. Een exemplaar uit een kringloopwinkeltje uit Sloten. In de jaren ’80 vorige eeuw al gekocht. Nee, Chilli Con Carne staat er nog net niet in, Bami dan weer wel! Het komt uit 1978. Een boek voor leerlingen van de huishoudschool.

Ook al klinkt de titel hoopvol, koken is nooit mijn hobby geworden. Nummer twee, van Margriet, stamt uit 1998. Met deze twee kan ik me prima redden.


‘Koken is fijn’ is een zeer beduimeld exemplaar, de jaren dat het boekje mij ter zijde stond heeft het ook geen goed gedaan. Maar eerlijk is eerlijk: bij aankoop was het al behoorlijk vlekkerig.

Grappig is dat de recepten voor 2 personen zijn. Men ging er vanuit dat de leerling na de opleiding met dit boek in de hand aan de coke kook ging. Wanneer ze op kamers ging, 1-persoons gerechten makend of als pas beginnend gezin dan voor 2.


Mijn moeder kookte erg lekker. Toen ik net op mezelf woonde had ik de gewoonte om, zo rond een uur of 5, vanaf mijn werk, naar mijn moeder te bellen. ‘Wat gaan jullie eten?’ (standaard vraag). Als het antwoord me aanstond dan schoof ik bij mijn ouders aan.

Ik denk er graag aan terug. Het gaf een veilig gevoel. Zo kon ik nog eventjes onder vleugels van mijn ouders wegkruipen als Pykje. Zo noemde mijn moeder me altijd. Ik werd geboren als jongste. Dus bleef ik altijd dat kleine pykje (frysk voor kuikentje).

In mijn kookboek zitten nog wat recepten in mijn moeders handschrift, zo mooi!


Toen onze kindjes klein waren bakte ik nog wel eens wat. Wessel en Jildou vonden het dan lekker de gardes af te likken. O, wat rook het dan lekker in huis!


Time flies!

Sokken breien
Paar 16 gleed van mijn pennetjes.


Bolletje: Phildar, Phil Socks Multico, Milky Way kleur Naos. Een hele mond vol!


Ik moest even wennen aan de kleur. Wat je ook zo kan hebben met een kleur van een auto, ‘vind ik deze nu mooi of niet’. Uiteindelijk vond ik deze kleur wel mooi.


Plain Vanilla socks (recht-toe-recht-aan-sokken). Naaldjes 2.25 mm. Fijn te breien!


Honderd paar
‘As I type’ staat nummer 17 alweer op de pennen. Ik heb de vaart er aardig in, al zeg ik het zelf. Gemiddeld brei ik zo’n 12 paar sokken in het jaar. Dat is peanuts vergeleken bij mevrouw A. uit O. Zij breide in 2011 maar liefst 100 paar! HONDERD PAAR!

‘Wanneer je je met anderen vergelijkt, zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd kleinere en grotere mensen zijn dan je zelf bent’. En zo is het. Hier de hele tekst die gevonden werd in de Saint Paul’s Church van Baltimore (1692). Ehrmann schreef deze tekst als instructie voor een goed en zinvol leven.

Anyhow: Met het 100ste paar sokken maakte A. de conducteur blij. Ze reisde namelijk dagelijks met de trein, tijdens de ritten altijd aan het sokken breien.


Ik wil mezelf wel uitdagen, nee 100 paar worden het er niet, 30 misschien? Dan zou ik de rest van het jaar elke 14 dagen een paar sokken moeten breien. Het is nog 227 dagen voordat we 2022 instappen. Ik denk dat het wel te halen is. Maar hé, het moet wel leuk blijven. Dan toch maar 25 paar? 20 misschien?

Ik ken A. van de bijeenkomsten van de Stitch ’n Bitch avonden in Leeuwarden. Deze breigroep werd in 2006 opgericht. We troffen elkaar in café Wouters.


Later werd ik uitgenodigd bij de Breibende, een groep die dichter bij huis was. Vanaf toen ging ik niet meer naar de Stitch ’n Bitch bijeenkomsten in Leeuwarden, maar ik heb mooie herinneringen aan de avonden daar.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

zomerhitte

Hier nog een ‘lopend werkje’ (L.W.).


En hieronder is het ‘werkje af’ (W.A.). Patroon: Soxxlook no.5 van Kristin Balke. Garen: Supra Wave. Naalden 2.25. Voor Janlief. 19 gram garen over van de 100 gram.


Maar om terug te komen op de titel van deze blog:
Ik ben geen fan van zomerhitte.

 Strakblauwe luchten waardeer ik alleen in de winter, liefst met dikke laag ijs op de sloten en vaarten. Zoiets als hieronder.

album_medium_1096662Op zich kan ik er wel tegen hoor.
Mijn Oma Froukje niet, die ging op extreem warme dagen gewoon met haar handwerkje in de kelder zitten. Nee, ook ik ben dus geen zomermens, maar duik nog net niet de kelder in.

Alhoewel ik vies plakkerig ben van het zweet, (bah, bah, bah!) heb ik geen plakhanden dus breien gaat prima.

Chiqo vindt de warmte ook niet leuk. Met zijn dikke vacht hijgt hij zich door de dag.
In het bos is het dan wel aangenaam. We lopen ’s morgens gewoon wat vroeger dan normaal.


Even pootjebaden.


Gelukkig gaat hij zo nu en dan wel op zijn cooling-mat, van de Action, liggen.

Als je de bovenstaande plaatjes ziet, is het net alsof Chiqo er voortdurend op ligt, niets is minder waar. Meestal ziet het er zo uit.


‘Nee hoor, alleen mijn voorpootjes hoeven gekoeld’. Hoe eigenwijs kun je zijn…

Afgelopen maandag nam dochterlief Jildou me mee voor een dagje Walibi, een dagje achtbanen. Zowel Sandor als Jan wagen zich niet in een achtbaan die over de kop gaat, dus mochten zij niet mee.

Alleen vandaag] Walibi Holland tickets €22,50 (hele seizoen geldig ...
O, ik vind dat zoooo leuk! Bij elke achtbaan mekker ik dat ik niet durf. Wat halen we ons dan ook aan, om vrijwillig plaats te nemen in een zo’n stoeltje met beugels. Maar wanneer het ritje klaar is dan vind ik het fantastisch: gewoon omdat het best wel eng & spannend is en echt zó hard gaat!

Express Platform 13, El condor, Untamed & Goliath. Dat waren de achtbanen waar we in hebben gezeten. Maar ook deden we een ritje in La Grande Roue (reuzenrad), zaten in het treintje, G-Force, Super Swing (2x) en de Crazy River. Die laatste zag eruit of je niet nat zou worden, nou wij wel hoor! Zo flats: een golf water zo over ons heen!


Echt geweldig zo’n dagje. Nergens wachtrijen want bij Walibi maken ze gebruik van een slimme app waarbij je jezelf op een virtuele wachtrij zet. Zo weet je dus precies op welke tijd je in de attractie kan.

Kalm an en tot kiekes!

bijwerking

Chiqo loopt aan de riem die ‘uit-rekbaar’ is. Het loopt prettig wanneer de lijn ‘meeviert’ met de afstand tussen ons in. Zijn naam staat er op: nog van zijn laatste logeerpartij.
Niet dat je denkt dat de naam erop staat als reminder voor onszelf. ‘Ach, hoe heet die hond ook al weer… o ja hier staat het: Chiqo!’ Nee dus.

Anyhow, zo ’s morgens, tijdens ons loopje, is het nog best koud. Geen overbodige luxe om mofjes aan te hebben.


Wanneer ik de mofjes aan heb, kan ik nog zo voor de geest halen wanneer en waar ik ze maakte. Dat is zo leuk van breien. Herinneringen die kleven aan bepaalde garens of projecten. Een mooie bijwerking die ik gratis en voor niets bij mijn projectjes krijg. Een soort van memorystick.

Deze mofjes had ik op de pennen tijdens onze trip door Zweden in 2015.


Een prachtige reis.


En zo zitten er altijd wel herinneringen aan de dingen die ik maak. Maar ook het plezier van het maken is dan even voelbaar. Waardevol.

 Zo maakte ik deze letterlap toen mijn kindjes nog heel jong waren. Als ik ze ’s avonds in bed had gelegd kon ik eindeloos borduren.
Het was zomer en ik pikte dan net nog het avondzonnetje mee door achter in de deuropening te zitten. O, wat kon ik dan simpel weg genieten.

De merklap hangt op de overloop. Wanneer ik de trap op loop, kan ik zo dat gevoel van tomeloos borduren oproepen.
Handwerken heeft dus ook deze fijne ‘bijwerking’ voor mij.


Take care en kalm an!

wat heeft een plaid met dominoday te maken? #812

In deze blog laat ik jullie meekijken met de vorderingen van mijn deken. Ik gebruik Julia garen van de Zeeman. Dik garen voor haaknaald nummer 6. Ik kocht dit garen begin december. Gewoon omdat ik zin had in een lekkere warme deken met mooie kleurtjes. Ik mix acht kleurtjes, die ik steeds anders combineer.


De breedte is 175 cm.
Ik probeer steeds twee constaterende kleuren bij elkaar te vinden en dan weer een toer ecru.


Het ecru garen is de aorta. Om bij Domino Day termen te blijven. Want Domino Day komt terug op tv. Wanneer er blokjes niet goed omvielen was de standaard vraag: ‘loopt de aorta nog???’.

Na elf jaar is het programma Domino Day dit jaar weer te zien op televisie.  In 2009 vielen 4.491.863 steentjes om, een wereldrecord.

Afbeeldingsresultaat voor domino day mus"
Dit jaar een nieuwe poging. Nu maar hopen dat ze alle ramen en deuren goed dicht houden, anders vliegt er weer een mus naar binnen en die kan schade aanrichten! In dit gebeurde in 2005 en die mus gooide 23.000 steentjes om van de 3,5 miljoen dominosteentjes die toen al stonden in de recordpoging van 4,3 miljoen steentjes.

Afbeeldingsresultaat voor mus"
Het musje was op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats en kreeg de kogel!

Ok, ik haak vrolijk door. Ik heb uitgerekend dat ik acht keer de acht kleuren kan combineren. Hierna komt er een anteciet rand om de deken en dan is ze af. Het is erg leuk om zo tomeloos te haken!


Maar zoals ik ben, heb ik alweer 1000 en 1 nieuwe projecten in mijn hoofd. Echt waar: ‘vervelen’ staat niet in mijn woordenboek!

Fijne woensdag en kalm an! Dat laatste is een afscheidsgroet in de Stellingwarven, de streek waar we wonen. Het staat voor het Engelse ‘take it easy!’

throwback thursday

Throwback Thursday is een terugkerend thema op Instagram waarbij foto’s van vroeger gepost worden voorzien van een # (hashtack).
Hierbij mijn #throwbackthursday:


Deze jongeman is mijn vader, met Robbie, de hond. Eigenlijk was deze hond van zijn tante. Maar die tante kon niet zo goed met Robbie, mijn vader juist wel. Dus vond tante dat Teije de hond dan maar moest hebben.

En zo werd Robbie opgenomen in het gezin van mijn opa en oma. Mijn grootvader had in die tijd een vrachtdienst.


Robbie ging dan mee op de route. Tot die ene keer: opa was zo’n 10 km van huis en deed zijn werk toen Robbie de weilanden in rende. Opa roepen en roepen maar van Robbie geen spoor. Uiteindelijk moest opa toch echt weer verder. Thuis gekomen was het gezin natuurlijk helemaal van slag. Maar na een dag of vier kwam Robbie zelf naar huis gelopen. Oververmoeid en hongerig maar ‘he did it!’
Iedereen was in tranen zo prachtig, mooi en blij dat Robbie thuis was gekomen.

Hieronder mijn grootouders Jan en Froukje. Hoe toevallig!
Mijn opa heeft mij, Froukje, helaas niet gekend.
En mijn oma die heeft mijn Jan helaas niet gekend.