wat heeft een plaid met dominoday te maken? #812

In deze blog laat ik jullie meekijken met de vorderingen van mijn deken. Ik gebruik Julia garen van de Zeeman. Dik garen voor haaknaald nummer 6. Ik kocht dit garen begin december. Gewoon omdat ik zin had in een lekkere warme deken met mooie kleurtjes. Ik mix acht kleurtjes, die ik steeds anders combineer.


De breedte is 175 cm.
Ik probeer steeds twee constaterende kleuren bij elkaar te vinden en dan weer een toer ecru.


Het ecru garen is de aorta. Om bij Domino Day termen te blijven. Want Domino Day komt terug op tv. Wanneer er blokjes niet goed omvielen was de standaard vraag: ‘loopt de aorta nog???’.

Na elf jaar is het programma Domino Day dit jaar weer te zien op televisie.  In 2009 vielen 4.491.863 steentjes om, een wereldrecord.

Afbeeldingsresultaat voor domino day mus"
Dit jaar een nieuwe poging. Nu maar hopen dat ze alle ramen en deuren goed dicht houden, anders vliegt er weer een mus naar binnen en die kan schade aanrichten! In dit gebeurde in 2005 en die mus gooide 23.000 steentjes om van de 3,5 miljoen dominosteentjes die toen al stonden in de recordpoging van 4,3 miljoen steentjes.

Afbeeldingsresultaat voor mus"
Het musje was op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats en kreeg de kogel!

Ok, ik haak vrolijk door. Ik heb uitgerekend dat ik acht keer de acht kleuren kan combineren. Hierna komt er een anteciet rand om de deken en dan is ze af. Het is erg leuk om zo tomeloos te haken!


Maar zoals ik ben, heb ik alweer 1000 en 1 nieuwe projecten in mijn hoofd. Echt waar: ‘vervelen’ staat niet in mijn woordenboek!

Fijne woensdag en kalm an! Dat laatste is een afscheidsgroet in de Stellingwarven, de streek waar we wonen. Het staat voor het Engelse ‘take it easy!’

throwback thursday

Throwback Thursday is een terugkerend thema op Instagram waarbij foto’s van vroeger gepost worden voorzien van een # (hashtack).
Hierbij mijn #throwbackthursday:


Deze jongeman is mijn vader, met Robbie, de hond. Eigenlijk was deze hond van zijn tante. Maar die tante kon niet zo goed met Robbie, mijn vader juist wel. Dus vond tante dat Teije de hond dan maar moest hebben.

En zo werd Robbie opgenomen in het gezin van mijn opa en oma. Mijn grootvader had in die tijd een vrachtdienst.


Robbie ging dan mee op de route. Tot die ene keer: opa was zo’n 10 km van huis en deed zijn werk toen Robbie de weilanden in rende. Opa roepen en roepen maar van Robbie geen spoor. Uiteindelijk moest opa toch echt weer verder. Thuis gekomen was het gezin natuurlijk helemaal van slag. Maar na een dag of vier kwam Robbie zelf naar huis gelopen. Oververmoeid en hongerig maar ‘he did it!’
Iedereen was in tranen zo prachtig, mooi en blij dat Robbie thuis was gekomen.

Hieronder mijn grootouders Jan en Froukje. Hoe toevallig!
Mijn opa heeft mij, Froukje, helaas niet gekend.
En mijn oma die heeft mijn Jan helaas niet gekend.