lopend werkje

In de knittersworld (breiwereld) noemt men het project waarmee je bezig bent een WIP, Work In Progress. Vertaald: Werk In Uitvoering. Maar ik, ik noem het een LW, een lopend werkje.

Ik ben al even met deze meloensokken bezig. Ze komen maar niet af. Sok één ging voorspoedig. Maar sok twee schiet gewoon niet op. Gevalletje van ‘second sock syndrome’?

Dit syndroom is een wereld wijd fenomeen. Het wordt gekenmerkt door het feit dat het bij de tweede sok veel langer duurt om deze af te krijgen dan bij de eerste sok. Of dat er aan de tweede sok niet eens wordt begonnen. Maar normaal is mijn tweede sok echt ALTIJD sneller klaar dan de eerste.

Na enig zelfberaad kom ik tot deze mogelijke verklaringen:
1. Dit is mijn derde paar sokken met dit ajourpatroontje van spiralen vol met gaatjes en samengebreide steken. Is het dat ik wel klaar ben met het patroontje?
2. Zo klaar, dat ik er geen zin meer in had om er nóg een paar (!) fouten uit te moeten halen. Raar, dat ik, nu bij sok II, zo makkelijk steeds de fout in ga. Bij deze sok al héél véél aan retourbreien gedaan. Dus laat de fouten nu maar zitten… En door al die fouten in mijn LW, heb ik er ook geen plezier meer in.

Omdat ik mijn nocht van dit breiwerk af heb, laat ik het werkje steeds links liggen. Maar ik mag óók niet een ander werkje oppakken van mezelf. Laat staan nieuwe sokken opzetten. Nee, die tweede meloensok moet eerst af.
Gevolg: ik kom tot niets. Een patstelling, ik kan het niet anders benoemen.

Dus gisteren drie keer diep zuchten en weer aan de brei. Tijdens een autorit de pennen er flink onder gezet.

Dit paar zal voor mezelf worden. Nog zo’n regel van mij:
Als ik in sokken teveel fouten maak houd ik ze zelf.
Zit een klein ver-steek-inkje in dan zijn ze voor dochterlief.
En de foutloze die gaan naar zuslief. Haha, dan weet je, zus, waarom er niet zo heel vaak sokken jou kant op komen!

Feit is wel dat je die fouten in het breisel, bij het dragen, echt niet ziet. Behalve dan de maakster, die blijft alle fouten, hoe klein ook, wel zien. Dat is net als bij spulletjes naaien, je zit er met je neus zooo dicht op, dat je elke oneffenheid ziet. Bij het breiwerk hetzelfde, met je leesbril op zie je alle ongelijkheden.

Nog even een paar plaatjes vanuit mijn ‘habitat’.

Luierende schapen in de schaduw. Gewoon wat liggen, wat kijken en herkauwen. En deze ree, iets minder relaxt dan de schapen, al herkauwend houdt ze haar omgeving goed in de gaten.

Tot slot: Door de halmen de weide niet meer zien

Take care en kalm an!

still knitting socks

‘Still knitting socks’  klinkt net wat vlotter dan ‘nog steeds aan het sokken breien’ maar dat kan aan mij liggen.
Watermeloensokken, ja dat kan! Met dit Regia-garen. Het is een zomers bolletje want het is een katoentje.


Ik was nog niet klaar met het ajour patroontje van twee paar sneakersokjes dus ga ik er vrolijk mee verder. Dat ajourtje komt uit een ontwerp van Gaby M. Sternfeld ‘Strandkorb Söckchen’. Spiralen met gaatjes en samengebreide steken.


Watermeloen, zo lekker! Sokken om op te eten, toch?


Ik heb een plat boordje gedaan met drie toeren zwart. De draadjes van het zwarte randje moeten wel gelijk weggewerkt worden want door het samenbreien van het boordje kun je er natuurlijk niet meer bij.


Ik ben nu bezig met sok twee.


Het gaat voorspoedig. De eerste sok heb ik eventjes aan getrokken en goed bevonden. Ondanks het katoenen garen geeft het acryl (28%) nog de nodige elasticiteit.


Een koolwitje, zou ze een wens hebben gedaan en vervolgens heeeeeeel hard hebben geblazen?

Take care en kalm an!

sokjes voor Anna


Het nichtje van dochter & schoonzoon wordt binnenkort 3 jaar. Een coronafeestje dus. Strak gepland wie op welk tijdstip de jarige mag bezoeken en haar een cadeautje mag toegooien. Het is even niet anders.

Aangezien ik voor haar grote zus dino-sokjes had gebreid kon Anna niet achterblijven. Bovendien is het ook zo leuk om kleine sokjes te breien.


Ik gebruik garen van Zareska. Alweer een poosje terug had ik behoorlijk wat van van dit garen ingekocht, ecru. Ik heb van de bolletjes strengen gemaakt en heb de strengen geverfd. Leuk werk! Achter het fornuis vol grote pannen textielverf en een heleboel strengen garen. Wanneer ik door de voorraad heen ben zal ik zeker nog wel eens sokkengaren gaan verven.


Door het garen in verschillende verfbaden te doen kan je allerlei kleuren combineren. Maar wanneer je het bij één kleur houdt en gedeeltes korter in de verf laat krijg je een ‘levendige’ kleur.


Dit garen gebruik ik voor Anna haar sokjes. Er zit een vleugje bruin in en verschillende tinten roze.


Het liefst zit ik op de bank te breien. Vooral als Guusje tevreden naast me komt liggen. Zo rustgevend.


Een kopje koffie erbij, heerlijk! Dit koekje lijkt op een stroopwafel maar is een karamel-zeezout-wafel. En die zijn lekker! Bij de Lidl vandaan. Omdat de stroopwafels op waren kocht ik deze. Je moet het wel weten, niet dat je een hap neemt in de veronderstelling in een stroopwafel te happen, dan smaakt het heel vreemd… Maar echt, een aanrader hoor, deze karamel-zeezout-wafel. Wessel zei als kleuter altijd ‘strooptafel’ en zo noemen we deze koekjes nog steeds.

Dit weekend maakten we onze eerste gezamenlijke rit. Binnendoor naar Harlingen en daar langs de Waddendijk naar Moddergat en zo door de Friese Wouden weer op huis aan. Ik kan zo genieten van de schapen en lammetjes op de dijk. De beestjes zijn helemaal gewend aan mensen en motoren, ze worden er niet koud of warm van en grazen lekker door.


Het Wad, ik vind het zo mooi, zo wijds. Altijd weer boeiend om daar te rijden.


Take care en kalm an.

werksokken

Kyan is een ‘groot’ kereltje van alweer vier jaar. Het allerliefst helpt hij Opa. Lekker samen sleutelen.


Opa: ‘Kom Kyan we gaan aan het werk’. Kyan zijn antwoord: ‘Dan trek ik mijn werk-laarzen even aan!’
Geweldig! Als je als jochie zo aan het werk bent dan zijn een paar werk-sokken nooit weg. Tenslotte heeft hij ook werk-handschoenen aan tijdens het klussen.

Kyan heeft nu maat 27, dus zette ik maar 28/29 op. Een bolletje Durable in een echte jongenskleur met een streepje zwart.


 Het verbaasde me dat maat 28 nog aardig wat garen nam. Het was een bolletje van 50 gram.

Nog vóór de teen van sok één had ik al 25 gram opgebreid. Ik hield me aan het schema van 13 steken per naaldje = 52 steken. De voet werd daar door best wel breed.

Dus voet afgehaald en 46 steken aangehouden. Zo hield ik genoeg garen over voor sokje twee.


Hier nummer twee nog op de pennen. Foto-momentje.


Het is altijd fijn dat er iemand even kritisch meekijkt.


Uiteindelijk hield ik 5 gram garen over.


Ik denk dat Kyan er wel blij mee is zal zijn.


Hollandse luchten tijdens het wandelen.


Ik zag zowaar een Oranjetipje op het fluitekruid, zo prachtig!


Fijne zondag verder!

sneakersokjes

Het tweede paar sneakersokjes gleden van mijn pennetjes. Voor dochterlief had ik al een paar gemaakt, nu voor kleindochterlief! Maatje 31. Hieronder Tess en Chiqo, in de fietstunnel in Oldeholtpade, voor de graffatikunst van Marc Art.


Sneakersokjes zijn zo leuk om te maken!


En zo ziet dat er hier thuis dan uit. Met de beestjes om me heen en breiwerkje in de hand.


Guusje heeft zo ook haar bijlage in deze blog:
mmq
Met twee pootjes!

Ik mag graag breivlogs kijken. Zo vind ik Yarn’nYarn erg leuk. Angela is een sympathieke & gezellige vlogster. Hier een linkje naar haar laatste vlog. Angela heeft een handwerkwinkeltje in Penarth, Zuid-Wales. Op dit moment is de winkel dicht door de lock down.


En zo met mijn eigen breiwerkje, kopje thee is dit echt zo’n pauze momentje in de middag. Guusje denkt daar vaak anders over. Die schooit om aandacht en kruip zo tussen mij en Angela in.


Hier het eindresultaat van dit paar:


Garen: Lana Grossa Meilenweit, kleur Snow, en witte Boter IJselmuiden Bergen. Naaldjes 2.25 mm. Een muizentandje als begin en een ajourtje in de bovenvoet. Geïnspireerd op het ontwerp van Gaby M. Sternfeld ‘Strandkorb Söckchen’.


Een paar maatje 40 en een paar maatje 31. Ik heb nog garen over, zal ik nog een paar maken?

Take care en kalm an!

on ein

Mijn laptop is ‘on ein’ oftewel versleten. Ik had een Acer met Window’s 10. Elke keer ging de cursor vast zitten en kon de laptop geen wifi vinden. Een paar jaar terug heb ik deze laptop nog naar de maker gehad. Ja, toen ging het tot nu goed.

Ik had mijn zinnen gezet op een Chroombook. Maar ja, zulke dingen zijn wel een aanslag op je spaargeld. Dus ik ben over: Ik mag Jan zijn Apple gebruiken en dat ga ik dan ook maar proberen. Tja, het is even wennen. Waar zitten de knoppen van kopiëren en plakken of hoe kun je meerdere tabbladen open zetten. Natuurlijk zal ik er wel aan wennen. En bovendien aan een Chroombook zou ik ook moeten wennen. 


Dus hier, het eerste blogje van een Apple.


Ik kan mezelf wel scharen onder het mild-conservatisme. Even uitleggen: ik ben niet zo dol op veranderingen. Van breien op de Engelse manier (werkdraad rechter wijsvinger) naar continentaalse manier breien (werkdraad over links) deed ik een jaar. Maar toch… ik heb het geleerd! Continentaals breien is ergonomisch beter, doordat je een meer ontspannender houding hebt. Dus daarom.

Anyhow ik houd niet van veranderingen en hecht aan het oude-vertrouwde. Een nieuwe mobiel, nee dat ik vind niet leuk (zachtjes uitgedrukt). Een nieuwe laptop of ander apparaat, pfff!

Het ‘niet van veranderingen houden’ sijpelt door in mijn hele leven. Ik hou van duidelijkheid, vertrouwdheid en het zelfde. Eigenlijk best wel saai dus! Zo voelt het dan weer niet voor mij.

Het breicafe: Ik zit altijd op hetzelfde plekje als waar ik de eerste keer ook zat.

Het rondje hondje: elke keer het vertrouwde zelfde paadje. Dan hoef ik niet te kiezen welk pad we gaan bewandelen. Heel vertrouwd en scheelt denkwerk.



Koken: Al jaren dezelfde vaste en ingewortelde recepten. Ik zal niet gauw een culinair hoogstandje vanuit een boek aan Jan voorzetten. Jammer Jan.

Maar zelfs ook met sokken breien: Standaard dezelfde hak namelijk de Hollandse Hiel. 


Toch brei ik niet alleen recht-toe-recht-aan sokken. Nee, ik durf een patroontje nog wel aan hoor, soms… De ‘Black rose’ van ontwerpster Suzi Anvin heb ik al vier keer gebreid. Want dan is het weer fijn: zo’n vertrouwd patroontje.

En nu? Ben ik met het tweede paar sneakersokjes begonnen. 


Nog even een foto van een bankhangende Guusje. Zo heerlijk, zo zen!


Take care en kalm an!

zomersokken

De sneakersokjes, die ik voor dochterlief maakte, zijn klaar. Ze had het eerste exemplaar al even gepast. Op zich zat het wel ok, maar de bovenrand is iets ruim. Toch zal het in Jildou haar sneakers wel goed zitten.


Garen: Lana Grossa Meilenweit, kleur Snow, en witte Boter IJselmuiden Bergen. Naaldjes 2.25 mm. Een muizentandje als begin en een zomers ajourtje in de bovenvoet. Geïnspireerd op het ontwerp van Gaby M. Sternfeld ‘Strandkorb Söckchen’.

Nu ga ik dezelfde sokjes nog een keer maken, nu niet mt 40 maar mt 31, voor kleindochter Tess.

De kleinkinderen waren gisteren bij ons. Altijd gezellig!


Tess moest nog wel wat voor school doen. Daarnaast had ze een afspraak met haar groepje en de juf op ‘Google Meet’. Zo konden ze elkaar ook zien. De kinderen waren eerst nog wat stil, het is ook best raar om tegen de computer te praten. Maar al snel was dat nieuwe eraf en konden de kinderen lekker bij kletsen met juf. Handig deze technologie! Juf vond het maar knap, dat de opa en oma van Tess de verbinding tot stand konden brengen.
Ja duhu… we zijn nog niet zooo oud!

Ondertussen is mevrouw K. Mees eieren gaan leggen. As we speak vier!


We kunnen meneer en mevrouw uit elkaar houden. Mevrouw heeft haar veertjes in de war. Een ‘wilde-look’. Zie hieronder. Meneer zit netter in zijn veren.


Het is natuurlijk prachtig om met een camera te kunnen volgen wat er ín het huisje gebeurd. Maar het brengt ook wel een soort van zorgen met zich mee.
Wanneer we beide vogeltjes een tijdje niet zien worden we toch ongerust.

Maar dit is de natuur en wij kunnen daar niets aan veranderen, alleen het aanschouwen.
Zo kan er een vogeltje gepakt worden door een poes. Of er wordt een vogeltje ziek.
‘Het gaat dus lang niet altijd goed’, zei ze kijkend naar het half lege glas wat voor haar stond.


Take care en kalm an!

Vorige Oudere items