vraagsturing en emanciperend werken

…is een vak dat ik moet volgen op school. Een hele mond vol. Het is de bedoeling dat ik, als leerling social worker, een eigen visie heb op maatschappelijke thema’s. Over drie weken moet er in een presentatie mét PowerPoint gegeven worden. Hierin verwoord ik dan mijn visie op macro-, meso- en microniveau over de onderwerpen:
‘sociale cohesie en sociale uitsluiting’, ‘multiculturele samenleving’,
‘ouderen en vergrijzing’, ‘jongeren’ en ‘armoede’.
 :
Pffff…het houd me wel van de straat kan ik wel zeggen, sterker nog: ik moet juist een visie vormen over de mensen ván de straat. Natuurlijk heb ik een visie over deze belangrijke onderwerpen die in de maatschappij een rol spelen. Van Verzorgingsstaat is bv Nederland nu een Participatiesamenleving geworden. Een mooie naam voor de enorme bezuinigingen die nodig waren om het begrotingstekort niet nog groter te laten worden. Het feit blijft dat, ook al is het idee dat we ‘samen-leven’ en ‘allemaal-mee-doen’ in de maatschappij, dezelfde maatschappij zo ingewikkeld wordt dat er aan de onderkant ervan steeds meer mensen uitvallen.
Deze problematiek moet ik dus verwoorden in het vak ‘vraagsturing en emanciperend werken’. Na een ochtend van typen was het een welkome afwisseling om een rondje met het hondje in het bos te doen.
 :
Lekker lopen langs de bloeiende bermen.
Chiqo achter de schermbloemen, zijn staart vrolijk zwaaiend: dat valt wel op!
 :
De kleine sokjes die ik dit weekend heb gebreid zijn af.
 :

wandelen en sokjes breien

Uit recentelijk onderzoek kwam naar voren dat wandelen in de natuur mentale vermoeidheid vermindert, een kalmerende werking heeft op je geest en het je creatieve denken vergroot. Dat wist ik natuurlijk al door eigen ervaring, maar toch. Dit geldt niet voor stadswandelingen. Stadslawaai kan ongelooflijk storend zijn, voortdurend onze aandacht vragen, ons belemmeren in focussen en concentratie, waardoor onze cognitieve functies worden overbelast. (bron) Ik verkies ook de natuur boven stedelijk gebied. Fluitende vogels hebben nu eenmaal een andere, positievere invloed op ons dan ronkende stadsbussen.
 :
We wonen dicht bij het bos. Ik loop dan ook dagelijks met de hond door de natuur. Vooral nu, in de maitiid (lente) is het een kakafonie van fluitende vogels.
Zo mooi ook, om ’s morgens vroeg, een eekhoorntje in de boom te zien of een ree tussen het frisse groen te spotten.
 :
Een roze tussendoor projectje.
 :
Kleine roze sokjes! De eerste is af.
 :

saai?

Van de week zette ik mijn breiwerkje op de foto. Het komt wel vaker voor dat stabijna Chiqo dan ook in een hoekje van de foto staat. Hij is eigenlijk altijd in mijn buurt te vinden.

Ook poes Jiske haar oortje is nog net te zien. Een bekend tafereeltje hier: breiwerk in m’n handen, poes op schoot en hond aan m’n voeten.
Chiqo vindt al dat gebrei zo te zien maar een saaie bedoeling!

De appelboom in onze achtertuin staat volop in bloei!

lytse sokjes

Even een paar kleine sokjes gebreid. Eén van mijn studiegenoten verwacht binnenkort een lytse poppe (klein babytje).
Leuk om zo’n klein paartje te breien.
 :

 :

 :
Spring is in the air!
 :

verandering vs vertrouwde

Ik kan mezelf wel scharen onder het mild-conservatisme. Even uitleggen: ik ben niet zo dol op veranderingen in doen en laten. Uiteindelijk ga ik wel overstag hoor, maar het duurt bij mij gewoon wat langer. Zo ben ik enthousiast begonnen met sokken breien op een kleine rondbreinaald. Dat is even wennen, maar het wíl wel.
 :
En toch…ik heb mijn breiwerkje weer over gezet op de mijn vertrouwde kleine sokkennaaldjes welke ik sinds tweeduizendnegen gebruik.
 :
Daarvoor breide ik de sokken op vier lange naalden. Toen breide ik nog niet continentaals. Zo heeft het bij mij ook wel een jaar geduurd dat ik continentaals (draad over linker wijsvinger) ging breien in plaats van de mij vertrouwde Engelse manier (draad over rechter wijsvinger). Uiteindelijk is het ergonomisch beter om continentaals te breien vanwege de kleinere kans op een brei-arm.
 : Steeds weer proberen, om daarna toch weer de op de oude manier verder te gaan. Hup, toch weer die lange naalden in mijn project, zie foto uit 2009. Tot ik er uiteindelijk toch wel aan wen, die verandering: Sokken continentaals op de kleine sokkennaaldjes. Nu weet ik niet beter meer.
En…wie weet brei ik volgend jaar wel niets anders meer dan mijn sokken op de kleine rondbreinaad, ik sluit het niet uit.
Zo ging het me ook met mijn laptop. De oude laptop met windows 7 was echt aan vervanging toe: traag en viel om de haveklap uit. In september een nieuwe laptop aangeschaft met windows 10. Ik moest zo wennen aan dat ding dat ik voortdurend teruggreep naar mijn oude laptop , alle frustraties voor lief nemend. Langzamerhand werden de momenten op de nieuwe laptop langer en nu ben ik dan echt ‘over’ op windows 10. Het gaat mij zelfs zo dat ik de mijn vertrouwde achtergrond ook weer op de nieuwe laptop heb gezet. Al jaren een foto van de zonnebloem die Wessel ooit eens maakte.
 :
Ik ga voor het vertrouwde in plaats van een frisse nieuwe achtergrond. En zelfs mijn telefoon: hetzelfde verhaal: alweer het vierde jaar met dezelfde vertrouwde achtergrondfoto.
 :
De wereld veranderd al snel genoeg, laat mij me nou maar vasthouden aan een paar kleine vertrouwde dingen.

sokken

Het eerste paar sokken gleed gister van mijn pennetjes. Een lekker dik paar op naald 3,5 mm. Het is een verjaardagscadeautje voor mijn zus. Ik weet dat ze een paar zelfgebreide sokken wel kan waarderen! Gebreid van Opal Cabaret. Natuurlijk met een ‘koffie-boontjes-boord’.

Zus en ik schelen 5 jaar. Met broer tussen ons in. Hieronder een foto van heel wat jaartjes geleden. Ach, wat moet ik zeggen: niets veranderd? Toch?

sokken-rond-brei-naaldje

Via Wereldwol zag ik onlangs een filmpje over sokkenrondbreinaaldjes. Het wekte mijn interesse.
Ik brei mijn sokken altijd met vijf naaldjes, het liefst van 15 cm lang kort. Zo’n klein rondbreinaaldje leek mij eigenlijk ook wel wat. Dus ik bestelde bij Marieke een Addi rondbreinaaldje van 25 cm en met twee verschillende uit-eindjes, één van  7 cm en één van 5 cm. Vervolgens een bolletje Botter IJsselmuiden uit m’n stash opgediept en een sok opgezet.

Ik moet zeggen, het is even wennen maar het breit echt wel lekker. Je hoeft niet steeds van naaldje je wisselen: je kunt gewoon door breien. Beetje schuiven met de steken, dat wel. Ik denk dat het me wel gaat bevallen, deze manier van sokken breien. Bij de hiel zet ik de steken die ik dan niet brei op een hulpnaaldje, ik neem aan dat dat de juiste manier is. En de teen? Ik denk dat ik het werkje dan toch even over zet op mijn kleine sokkennaaldjes.

Vanmorgen was de wereld wat witter als normaal. Hond Chiqo vind alles best, met zijn bontjasje aan heeft hij het nooit koud.

Vorige Oudere items