dekens en zo

Vandaag een blogje over mijn lopende werkjes. Van de vijf l.w.’s heb ik drie dekens onder handen. Dekens maken vind ik fijn. Het zijn langlopende projecten en dat geeft een zekere rust. Bovendien kan er weinig aan fout gaan. Een trui of vest moet voldoen aan een goede pasvorm en bij mij is het altijd weer een verrassing of dàt lukt. Nee, dekens maar ook sjaals en sokken, daar kan niet veel aan mis gaan.

De eerste deken is de Persian Tiles versie Eastern Jewels van Lucia Dun. Hier een linkje om eindresultaat te zien.


Gehaakt van Stylecraft Life DK van Scheepjes voor. Momenteel werk ik hier niet aan maar dit werkje is niet uit het zicht, om zo maar te zeggen.

Deken twee is de afvaldeken. De deken van restjes sokkenwol. Ik pak de restjes niet luk-raak maar ook niet geheel uitgedacht. Zo komen er wel meerdere lapjes van hetzelfde garen in de deken. Om elk cluster van 9 lapjes komt een witte randje.


Die mooie yarnbowl of wolkom komt bij Mevrouw Polska vandaan. Ze verkoopt prachtig Pools aardewerk.

Voor dit project is een wolkom heel handig. De restjes zijn allemaal ronde bolletjes die erg graag hun eigen weg willen gaan. Door ze te begrenzen in de wolkom blijven ze mooi in de buurt van het breiwerkje.

Op naar lopend werkje drie. Een granny square deken van Zeeman Royal garen. Ook zo heerlijk om aan te werken. Ik speel met de kleuren en heb dat in mijn hoofd. Maar het kan ook zo weer anders worden. Het mag gewoon allemaal. Basis: een vierkantje van 7 toeren.


Het geheel wordt wel kleurrijk hoor, hieronder de andere kleuren.


Dan plaats ik toch nog een foto van een stukje deken die de eindstreep niet zal halen. De make-a-long (MAL) van Scheepjes onder de ingewikkelde naam: ‘d’Histoire Naturelle Official Scheepjes CAL 2020’. Ik volg de deelnemers in de facebookgroep. Hoe groter de deken werd, hoe meer ik werd bevestigd dat dit echt een mission impossible was voor mij.


We kunnen niet allemaal hetzelfde ‘kunnen’. Veelzijdigheid geeft juist diversiteit op de handwerkvloer lijkt me.

De sokken die ik van dit bolletje Regia breide zijn wel af gekomen.


Recht toe-recht-aan met muizentandje en Hollandse hiel. Boord, hiel en teen met effen rood garen. 60 steken op 2.25 mm naaldjes. Paar nummer 153.


Volgende week is het alweer december. Dan start de Foto Challenge van Makers December. Georganiseerd door ‘maramaakt’ en ‘a.dropped.stitch’.

Ik ga nu voor het derde jaar mee doen. Voor elke dag van de maand is er een thema, een woord. Je plaatst een foto die, voor jou, bij het thema past op Instagram met verschillende # (= hashtack) erbij. Die # zorgt ervoor dat je iedereen die meedoet ook kunt volgen en dus zien. Verassend hoe veelzijdig de foto’s zijn: één woord en zoveel verschillende assosiaties. Het daagt mij uit om creatief te denken. Zin in!


Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

sokken en zo

En zo diepte ik uit mijn stash een bolletje Regia Design Line van de Noren Arne en Carlos op. Wanneer het gaat om zelfstrepend garen kan ik een enorme piet-lut zijn. Ik begin de eerste stok met een voor mij herkenbaar punt. Dus een overgang in kleur. Dan weet ik waar ik sok twee moet beginnen.


Dan wil ik, meticuleus, natuurlijk ook de strepen mooi over de sok hebben lopen. Dus heb ik het rode stuk van de bol in evenwicht verdeelt over been en voet. Verder heb ik de boord, hak en teen ook rood gedaan. Ja, sa is it moai genôch! (Ja, zo is het mooi genoeg!)

Ik begon de eerste sok met een anders dan anders boordje. Ooit kwam dit idee op Facebook langs. Een draaiboordje: 4 toeren tricot, (op twee naalden) dan 4 steken breien, dan het nog te breien deel om de naald draaien en weer 4 steken breien, dan weer breiwerkje om de naald draaien etc.

Het zag er zo leuk uit in het filmpje. Maar dit boordje rolde enorm op. Je zag de toer met draaiingen haast niet meer. Een rommelig geheel, zal ik maar zeggen.


In de regel brei ik dan eerst stug door, alsof het, tegen beter weten in, vanzelf beter wordt. Of dat kan ook, ik ,het tegen beter weten in, uiteindelijk wel mooi genoeg vind. Dat werkt dus niet. Een terugkerend leermoment.

Meestal bedenk ik me dan even afstand nemend (als ik in het bos loop) dat ik het project toch maar af ga halen. En dat doe ik dan ook maar, ook al was ik halverwege het beenstuk. Dus rats-rats-rats-rats afhalen.


En opnieuw beginnen maar dan met een vertrouwd boordje: het muizentandje.


Ik brei in mijn sokken eigenlijk altijd met afwisselend 4 verschillende boordjes.
Muizentandje (bovenste), platte boord (rechts) koffieboontje (onder), 2 recht 2 averecht (links).


Eind augustus begon ik met een ‘afvaldeken’, een deken van restjes sokkenwol ofwel afval-sokkenwol. Met een aantal andere vrouwen die, net als mij, de wens hebben om wat minder te wegen, hebben we een appgroepje. We steunen elkaar dus door ‘dik-en-dun’.

Deze deken symboliseert dit proces voor mij. Elke ons zet ik om in een lapje. Ik mag nu al 53 lapjes breien. Zo ver ben ik nog niet, maar dat geeft niet. Ik heb nu 11 lapjes.

Hoe ik te werk ga? Nou ik haat sporten, dus wandel ik wat in het rond met onze hond. Dat vind ik namelijk wel leuk. Daarnaast probeer ik een gezondere keuze te maken in mijn eetpatroon. En het lukt dus. 53 ons is er af. Ik hoop uiteindelijk 79 kg te wegen. Nog 41 lapje te gaan.


De deken wordt een kleurrijk geheel. Opgebouwd in clusters van 9 lapjes waar ik een wolwitte rand om brei. Ik heb nu 10 bollen van de wol-witte dus ik kan een enorme deken maken. Wordt vervolgd.

Onze Guus neemt haar taak als neighbourhood watch zeer serieus. Een paar keer per dag doe ze zo haar ronde.


Van hoogte kan ze nog beter de buurt bewaken.


En als haar watch erop zit, dan gaat ze voor het raam zitten.


Ik plaatste al eerder zo’n foto, maar ik kan er steeds zo om lachen: die indringende blik van haar. Je voelt dat ze kijkt! En wanneer ze binnen is… dan kan ze ook zo op haar eigen wijze aandacht vragen.

Be safe, take care en kalm an.
En met een lieve groet uit Olpea.

draadjes afhechten en klaar


Hierboven nog een lopend werkje maar inmiddels zijn de laatste draadjes afgehecht en kan ik de sokken aan. Ik vond het garen zo leuk: geel en roze. Een vrolijke combi die ik zelf ooit eens geverfd had. 


Ik begon met een muizentandje als boord. Dan brei je de boord eigenlijk een soort van dubbel. Ook het reliefpatroon ‘Greed‘ een ontwerp van Renée Kies, nam het nodige garen. Gevolg, ik had net vóór de teen al praktisch 50 gram opgebreid. Het was een streng van 100 gram dus zou ik sowieso tekort komen. Het garen heeft wel iets van het Split-ijsje dus dan maar twee witte tenen. Nu is een Split-ijsje geel/wit maar een vleugje roze kan natuurlijk ook: vrije interpretatie zullen we maar zeggen. 


Ik liet sok één aan Jildou zien. Zij dacht echt dat het zo de bedoeling was, zo’n witte teen. Nee, niet dus. Maar in de schoenen zie je de teen toch niet, dus ik kan er zo wel mee leven.

We hebben hangvogels achter het huis. Echt een hele groep. Prima natuurlijk, want hé vogels vallen niet onder het corona-samenscholingsverbod. Koolmeesjes, pimpelmeesjes en mussen. Een gezellige boel.


Ik heb zo’n vogelvoer-silo. Die is binnen mum van tijd leeg.


Maar ik heb ook vetbolletjes hangen. 


Ik haal het gevaarlijke groene netje er-om-weg en doe de bolletjes in een garde. Heel handig. In die groene netjes kunnen de vogelpootjes in verstrikt raken.

 Onze Chiqo is 16 lentes herfsten. Wanneer hij moe is dan heeft hij moeite met ons laminaat. Zijn pootjes glijden dan, door krachtverlies, weg. Net Bambi op het ijs.

Dit speelt al iets langer hoor, vorig jaar kocht we al een groot vloerkleed zodat Chiqo toch nog op de bank kon springen vanaf de door het kleed stugge ondergrond.


En nu hebben we gewoon wat extra matten neergelegd. Een prima oplossing vooreerst.


Tot nu toe kon ik Chiqo nog steeds verlijden om een boswandeling te maken. De loopjes later op de dag worden korter.



Chiqo slaapt wat meer en vind het vervelend als ik uit zijn gezichtsveld ben. En ja, hij is erg doof. Maar voor de rest: ‘still alive and kicking’ hoor!


Be safe, take care en kalm an.

 

still knitting socks

Wanneer er een paar sokken van mijn pennen glijden dan neem ik gelijk weer een duik in mijn stash en kom altijd weer boven met een leuk bolletje. Deze keer een strengetje welke ik zelf al eens verfde. Nu liggen er boven nog 6 van zulke zelf geverfde strengen te wachten om opgebreid te worden. Natuurlijk in andere kleuren.

Altijd fijn om wat in voren te hebben, zei ze terwijl de bakken wol inmiddels het plafond hebben bereikt. Nu dus deze streng:

Ik vind de combi roze/geel altijd zo vrolijk. En als het breisel dan ook nog eens leuk uitpakt dan ben ik blij.

Project info:
Garen: Zareska Maris 60% acryl/ 20% scheerwol/ 20% polyamide.
Naaldjes: 2,5 mm.
Reliëfpatroontje: Greed van Renée Kies.


Een mooie gelegenheid om mijn nieuwe gewonnen sokkennaalden uit te proberen. De Nova Cubics DPN (Double Pointed Needles) van Knit Pro. Het is even wennen, als ik eerlijk ben.


Dat ze vierkant zijn daar merk je, wanneer je ermee breit, niet zo veel. Het zou ergonomisch een voordeel hebben bij de grip. De punten zijn gewoon rond en spits. Mijn Zing naaldjes van 2.5 mm 15 cm wegen 10 gram, deze Cubics naaldjes van 2.5 mm maar 20 cm lengte hebben, wegen 21 gram. Dat voel je echt wel, het verschil in gewicht. Ik ben dus nog niet ‘om’. Het is natuurlijk wel fijn dat ik deze Cubics naaldjes nu eindeloos kan uitproberen.


Gisteren had ik behoorlijk wat uninterrupted knitting time (UKT). Gisteravond was het eerste beenstuk dan ook al af en ik was halverwege de grote hiel. Ik keek nog eens kritisch naar mijn werkje en zag dat mijn hiel wel erg breed werd. Teveel steken! Hoe heb ik dat gehad? Geen idee. Maar vooral: waarom merkte ik dit niet eerder?


In het beenstuk had ik halverwege wat gerommeld. Vooreerst had ik dat laten zitten met het idee: wanneer ik snel loop dan zie je het niet!

Dus nu ik toch aan de frog* ging, vanwege de hiel, dan maar froggen tot en met het sjoemelstukje. Dus rats-rats-rats-rats de naaldjes eruit en afhalen. Dat opgewonden bolletje, hieronder, is wat ik uiteindelijk had gefrogged. Niet leuk! Zonde van de tijd…


Janlief zat het geheel eens te bekijken en zei: ‘Ach, het is maar een hobby!’
Hoezo ‘hobby‘? Dit is GEEN hobby hoor, dit is een way of life!
Diamond painting, 3D kaarten knutselen of schilderen op nummer dát zijn hobby’s! Als irritatie hoog zit kraam je er wel eens wat uit, alvast mijn welgemeende excuses als ik iemand hierdoor op de tenen heb gestaan.


*frog is een kikker in het Engels, wanneer ik mijn breiwerk van de naalden haal en aan het garen trek, waarbij ik rijen steken tegelijk losmaak geeft dat een bepaald geluidje. Zo: ‘rip-it, rip-it, rip-it, rip-it’, wat klinkt als kikkergekwaak. Vandaar dus.

Het boek van de Read-A-Long heb ik uit. Net als een fijn breiwerkje wat af is zo gaat het ook met goede boeken: ik vind het jammer als het uit is. Hier de laatste pagina’s lezend.


Het is een bijzonder en indrukwekkend boek. Het staat nu dan ook in mijn persoonlijke top 10 en dan ergens in de hogere cijfers, qua ranking dan. Niet alleen het verhaal is boeiend maar hoe de Amerikaan Anthony Doerr met taal kan spelen, prachtig! Het speelt voor een deel in Saint Malo, een stad in Bretagne. Tijdens een vakantie zijn we daar in de buurt geweest. Dit boek kan je niet vergelijken met de Zeven Zussen, deze serie heeft toch meer een ‘feel good’ gehalte. Ik vind deze serie van Lucinda Riley ‘boeiend & meeslepend’ om te lezen. Dit boek van Anthony Doerr valt meer onder het genre ‘aangrijpend’.

Nog even wat plaatjes vanuit de omgeving.

Met dit prachtige herfstweer is het fijn om te kunnen en te mogen wandelen.

In het rechterhoekje het vertrouwde ijkpunt in onze omgeving, de toren van Oldeholtpade. Zo typerend met de bolling in de torenspits.

Be save en kalm an!

glittertjes

Nog één keer Huisbeerend in de hoofdrol. Hij laat zien hoe sterk hij wel niet is door mijn breinaalden vast te houden. Beerend heb ik gevonden in de kringloop. Het is een beer met een rugzakje (traumatisch verleden). Ooit was hij circusbeer en nu een gewone bruine huisbeer en het gaat nu gelukkig goed met hem.

Anyhow afgelopen week heb ik glittersokjes gebreid. Ik werd er zelf blij van, breien met dit poederroze garen vol glintering. Tess, onze kleindochter, houdt wel van bling-bling. Dus toen ik dit bolletje zag wist ik meteen dat ik daar een paar sokjes voor haar van ging breien.

Het is moeilijk om alle glitter op een foto vast te leggen.


Work in progress.


 De foto hierboven zit standaard in mijn agenda.

Jildou en Tess: door de relatie van Jan en mij met elkaar verbonden. (Schier 2015)
Jildou is mijn dochter en Tess Jan zijn kleindochter om duidelijk te zijn.

En zo is het maar net! ->

Hierboven het eindresultaat.

 Sokjes zijn maat 32, het garen is Party van de Zeeman: 91%  acryl /9% metaalgaren. Naalden 3 mm.

De tijd gaat zo snel voorbij.

Onze lieve kleindochter is alweer acht jaar. Volgens haarzelf is ze bijna negen.

En gelijk heeft ze, in maart wordt ze negen.

Het voelt als gisteren dat ze op mijn schoot in slaap viel.


Een stoere meid en dat is ze!


Hier vliegen de zwammen de grond uit zoals alleen paddestoelen dat kunnen.

Be save en kalm an!

lucky me

Net als vorig jaar deed ik ook weer mee met de KAL (Knit-a-Long/samen breien) van Knit Pro.


Knit Pro is een breinaalden-merk waar ik fan van ben. Nou eh, eigenlijk wil ik gewoon geen andere meer dan die van Knit Pro. Gevalletje ‘naalden-snob’? Ja, denk het wel. Ik vind de sok naaldjes Zing én de rondbreinaalden Nova Metal gewoon erg fijn breien.

Anyhow in de maand oktober organiseert dit merk op Ravelry en op Instagram een KAL genaamd Soktober. En er valt ook nog het één en ander te winnen: Yess!

Je mag een sokkenproject op Ravelrygroep van Knit Pro zetten met de tag ‘soktoberkal’ en ‘knitproNL’. Dan post je foto’s van je werk in dit ‘draadje’ of onder de # op Instagram. Doel: de deelnemers gaan een paar sokken breien van tenminste maat 35. Voorwaarde is wel dat de sokken op Knit Pro naalden zijn gebreid, maar dat lijkt me logisch bij een Knit Pro-KAL. Dit is de derde Soktober-KAL die ze organiseren.

Hier foto’s van de sokken in wording.


Op 1 oktober zette ik dit paar op de pennen. Een reliefpatroontje. Garen Regia Classic Stars Color. Een fijn bolletje. Naaldjes Knit Pro Zing van 2.25 mm. Deze sokken zijn voor Janlief.

Maar nu over de titel van deze post: Lucky me! Want wat bleek: ik had vorige week de weekprijs gewonnen!

Zoooo leuk! Dan kom je je naam tegen op Instagram en dan wordt je HEEL HAPPY wanneer het tot je doordringt dat je een Nova Cubics sokkennaaldenset gewonnen hebt. Ongeveer zo:

Ik ken dit soort naalden helemaal niet en ben dus erg benieuwd hoe het breit. De naalden zijn een soort van vierkant, dit zou ergonomisch prettig werken. We shall see! 🙂


De maand loopt op zijn eind, de sokken kunnen aan en ik zal met mijn nieuwe naalden-set gaan spelen. Zo leuk!

De klok is weer op winterstand gezet. De dagen worden korter. Ik moet altijd eventjes wennen dat het licht ’s avonds zo vroeg uitgaat. Gelukkig blijven de lichtjes in ons huis nog wel eventjes branden.


De beestjes hebben zich bij Maria gevoegd. Ja, ook Huis-Beerend. ‘Kom maar fijn naast mij staan, Beerend!’ zei Maria, zo vriendelijk als alleen Maria’s dat kunnen.
Een gezellig tafereeltje op de vensterbank.

Be careful en kalm an!

zelf-strepend garen

In 2006 maakte ik voor het eerst kennis met zelfstrepend sokkengaren. Ik kreeg van mijn moeder een bolletje. Ik was er zo blij mee! Wanneer je met dit garen breit verschijnen de streepjes vanzelf.


Hierboven mijn eerste paar zelf gebreide sokken. Ik vond het gestreepte garen zo mooi, dat ik de voet met ander garen breidde zodat ik nog garen over kon houden. Geen idee welke merk dit was, Regia? Opal? Och, het is verre van een perfecte sok.

Ik leerde vervolgens sokken breien via het basis sok patroon van Wolhalla. Ideaal: een goede work-out dat stap voor stap het sokken breien begeleidt.

Hierboven een mooi voorbeeld van zelfstrepen garen van Regia (Etude Color). Ik paste zelf hak en teen aan. De hak in wit maakte dat de strepen van been naar voet mooi door liepen.

Nu ben ik bij paar 150. En daarvan is het meerendeel zelfstrepend. Het sokken breien is ‘part of my life’.

Begin 2000 kwamen er zelfstrepende garens op de markt. Eerst door de grote garenfabrieken. Hieronder een filmpje van de making off van dit garen bij de Opal fabriek. Het maakte het sokkenbreien leuker. Niet langer alleen maar ‘schapen-wollen-sokken’ maar grappige streepjes.

Toevallig heb ik dezelfde sokken gebreid als het voorbeeldgaren in het filmpje.

Natuurlijk volgenden de indie dyers ook. Een indie dyers is iemand die zelf garen verft, indipendently, dus onafhankelijk van andere partijen. Het gaat om kleine hoeveelheden en unieke strengen wol. Zowel zelfstrepend als ‘gewoon’ geverfd garen.

Nederland kent veel hele goede verfsters. Ik denk dan al gauw aan Crealien Disign van Eline bij zelfstrepend sokkengaren. Hieronder een foto van de door haar geverfde sokkengaren.

Zelfstrepenende sokkengaren: Dat is nog wel een dingetje hoor. Ik vond een filmpje van een indie dyer Kendra.

En als je nu denkt dat zelfstrependgaren verven het hoogst haalbare is… nou nee. Dit kwam langs op mijn schermpje. Geverfd sokkengaren waarbij je schaapjes breit. Ongelooflijk hè!


Ik zag het bij Angela van Yarn ’n yarns. Zij kreeg deze streng en zie eens hoe mooi! Hoe ontzettend knap als je dit zo weet te verven. Fotocredits hier boven en hier beneden Angela.


Dit schaapjesgaren is niet goedkoop. Te koop bij Artistic Yarn by Abi. Het kost wat maar hé dan heb je ook wat!


Garen heet ‘Shepisch’ en kost $64.00 = € 54.16.


Hmm, voor mij toch echt iets te duur. Mijn duurste sokkengaren was omstreeks €25,00. Een Regenboogmerino van Biscotte Yarns van Wolhalla. Dat is toch echt mijn max.


Het was van geld van mijn verjaardag. Ja, dan kan je een keer uitpakken. Maar jeetje $64… Nee, dat gaat me te ver.

Anyhow, ik kan me heel goed voorstellen dat dit garen zoveel kost hoor, zeker gezien hoe super precies dit garen geverfd is.


De oogjes en pootjes precies op de juiste plaats. Wat een monnikenwerk om zoiets te maken! Geweldig toch!


Stay safe and kalm an!

trail and error

Niet alle werkjes die ik opzet, maak ik af. Daar schreef ik onlangs ook al over. Soms ligt het gewoon aan het gereedschap, de breipennen zijn niet fijn om mee te werken. Ook het patroontje kan soms ook enige irritatie geven.

Bij deze bol heb ik het drie keer geprobeerd. Ik vind de kleuren zo mooi, dat was waarom ik dit bolletje kocht.


Hier beginnetje één en weer afgehaald.


Een jaar of wat later tocht het bolletje uit mijn stash op gediept. Nu recht-toe-recht-aan. Al haast een heel been. En weer afgehaald.


In juli dit jaar poging 3…


Ook deze poging mislukte. Dus ook weer afgehaald. Ik had er geen plezier in. Het lag denk ik, gewoon aan het garen. Net niet ‘glad’ genoeg of zo. Ja, hoe leg je zoiets uit: Deze bol en mij werken niet, we hebben geen klik om het zo maar te zeggen.


Nu ben ik bezig met een bolletje Regia. Deze breit wel fijn.
En dit bolletje? Deze drop ik gewoon in de brievenbus van een lieve breivriendin. Wikkel is al kwijt maar heb het merk op een briefje gezet.

Misschien heeft zij minder problemen met deze wol en is er wel een klikt tussen haar en dit garen. Zo krijgt dit wolletje toch ook weer een tweede kans.


Ben ik dan echt zo’n ‘yarn snob’?
‘Yarn snob’, what? Een ‘yarn snob’ is iemand die bij het aanstellerige af met garen om gaat. Alleen het allerduurste is goed genoeg.

Nee, ik kan mij daar niet echt onder scharen. Ik brei ook met Zeeman en Wibra garen, gewoon omdat dat prima garen is, je er leuke dingen van kunt maken & lekker goedkoop is.


Nog even dit.
Van mijn schoonzusje kreeg ik zo’n leuk cadeautje, een windlichtje.


Het lichtje bestaat uit stukjes zeildoek, gemaakt door haar vriendin Ellen.


Ellen zit in de zeilenmakerij en heeft hiernaast de winkel Bootkado waar ze van het afval materiaal leuke dingen maakt. Heel praktisch, leuk & duurzaam.

Go easy, take care en kalm an!

lopende werkjes IX

Op dit moment heb ik zes lopende werkjes. Hiervan drie dekens, twee sokkenprojectjes en één sjaal. Van alle lopende werkjes liggen er vijf beneden. Wanneer je bij mij naast de bank keek dan zag dat er zo uit:


Het gebeurd hier wel vaker hoor, dat zo’n hoekje helemaal dichtslibt. Normaal haal ik wel eens wat projecten af of leg ze boven, uit het zicht. Nu hebben alle projecten wel een zekere belangrijkheid. En laat ik ze, als een echte ‘blogger’, even laten zien.

Vooraan de afvaldeken. Van restjes sokkengaren maak ik kleine lapjes die ik in clusters van 9, omrand met wit. ‘Afval’ staat in dit project ook voor mijn eigen afvalproces. Elke ons die ik afval mag ik 1 lapje breien. En ik mag al 46 lapjes breien.


Project 2: poezensokken, het beginnetje is er. Natuurlijk met een boordje in muizentandje. Deze sokken maakt ik voor een poezemoeder van 3 lieve poezebeestjes.


Mijn knit-to-go: sokken met een reliëfpatroontje. Het garen is mooi van kleur maar breit niet echt fijn. Ik had al eens eerder een sok met deze wol opgezet. Toen beviel het ook al niet, dus afgehaald. Nu wil ik ze wel tot een paar sokken verwerken. Dan kan ik weer met een fijner garen aan de brei.


En dan gaan we door naar mijn acquisistions (nieuwe aankopen). Garen voor sjaal Herbs & Spices van Drops. Onlangs had ik de sjaal voor dochterlief gemaak. Deze wordt voor mezelf want ik heb een nieuwe jas, dus ja… daar moet ook een nieuwe sjaal bij. Jacobus probeert de zachtheid van het garen uit. Wibra wol Saskia en Bianca. Ja, goed gekeurd!

De komende 11 weken zal ik regelmatig aan deze deken haken. Ik doe mee met De Scheepjes crochet along & read along 2020. In deze blog had ik het er over. Start klaar, ten tijde van deze foto.

Last but not least: De Persian Tiles- Eastern Jewels van Lucia Dun. Ik kocht in 2018 al dit garenpakket. Eén granny had ik al gemaakt, onlangs dit project weer opgepakt. Het is zo leuk om met die mooie kleurtjes bezig te zijn. Voor mij nog best wel een uitdaging, maar de werkbeschrijving is goed leesbaar dus zal ook deze deken wel de eindstreep halen. Zeker & vast.


Ok, het zijn wel veel lopende werkjes. Ik zal zien hoe het gaat. Maar voor mij geldt: niets hoeft, alles mag!

Ik had vandaag een rommel en poets dag. Gevolg dat mijn rommelige hoekje naast de bank, zie eerste foto, er nu ziet het er zo uit:


Gelukkig past Chiqo zijn mandje er gewoon nog bij hoor!


Be save en kalm an!

4211

We zijn weer thuis met een telefoon vol foto’s, een hoofd vol herinneringen en 4211 km op de teller.


De reis ging naar de Drôme in Frankrijk. Heenweg in 3 dagen, terug in 2. Het is een prachtige en bergachtige streek in het Franse departement Auvergne-Rhône-Alpes.


We verbleven bij Judith en Etienne. Zij hebben het Motorhotel Ferme Chamauche in the middle of nowhere the Drôme. Ver weg van de bewoonde wereld. Inderdaad, praktisch geen bereik met de telefoon. Het hotel: zo Frans en authentiek. Wat ik mooi vond was de ‘stairway to heaven’. Boven aan de trap een boekenkast vol Nederlandse boeken, o daar word ik zo blij van! Het eten was heerlijk en wat ik ook zo fijn vond: wakker worden met de geur van vers gezette koffie! Het was ook heel gezellig met de andere gasten. We zagen elkaar bij het ontbijt, het diner, om daarna nog lekker de dag & de wereld door te spreken onder de vele sterren.

Judith kan zo gaan paardrijden, op haar Fries (een indrukwekkend en mooi paard) waarbij zij de de andere drie paarden gewoon los mee kan laten lopen. Zo stil daar.


Tijdens ons verblijf in de Drôme was Chamauche elke dag het vertrekpunt. Etienne heeft 25 routes om te rijden, daar in het gebied. Elke dag wat anders.


Zo verassend, zo prachtig mooi! Veel, heel veel natuurschoon met hier en daar een klein pittoresk dorpje.


Het is elke keer toch nog wel een uitdaging om met zo min mogelijk bagage op reis te gaan. Alles wat ik thuislaat is mooi meegenomen.

Eén ding is duidelijk: Jacobus mag altijd mee. Ook hier nu safety first!


Wijzelf hebben geen horecagelegenheden bezocht of winkeltjes, je moet gewoon niet willen dat je extra risico loopt om Corona op te lopen. In het gebied waar we waren, was het overigens gewoon code geel hoor.

Deze reis veel toeren op de motor en weinig toeren gebreid, gelezen ook niet trouwens. Maar dat is prima, natuurlijk. Breien kan ik het hele jaar. Op de motor breit het nu eenmaal niet zo gemakkelijk. Hier het werkje met de progress keeper van de hele reis.


Dit bloemetje is de Wegenwachter (wilde cichorei), een bermplantje. Hoe toepasselijk! Nee, geen pech gehad. De Ducati St 3 S deed het super. Berg op en af, geen probleem.


Stiekem vind ik onszelf best wel stoer, nog niet eerder reden we zoveel kilometers.

Be careful en kalm an!

Vorige Oudere items