to forget about live for a while

Still knitting socks
Wanneer je een paar sokken opzet, nummer 177 in mijn geval, dan denk je het wel te kunnen. Ik heb er dagen tussen zitten dat ik meer afhaal dan brei. Ja, zelfs bij sokken.


Dit is niet omdat ik in een sleur kom. Nee, elk sokkengarentje wat ik kies, kies ik met volle overgave. Nou, dat klinkt ook wel wat hoogdravend. Ik kies elk bolletje altijd met plezier, dat is het!


Ook na zoveel paar sokken blijf ik het kunstje ‘sokkenbreien’ leuk vinden.

Maar wat ik wil zeggen. (‘Ja, Froukje wat wil je ons nu eigenlijk zeggen…?’) Nou dat alles wat je doet, je met aandacht moet doen. Ontbreekt het daaraan, dan gaat het (soms) mis.


Natuurlijk kan je hoofd niet altijd ‘aan’ staan. Dat zou te veel energie kosten. Toch kan het wel zo zijn dat wanneer je dus met aandacht breit, je minder snel de fout in gaat. Ja, duhu! 

Maar bovendien kan het focussen op je breiwerk je in een ‘knitters-high’ doen belanden. Dit is een soort van ontspannen en rustig gevoel in je hoofd. Dat krijgen marathonlopers bij rennen ofwel ‘runners-high’ en hippies bij een joint roken ‘gewoon-high’.


Mijn nieuwe opzet (drie keer overnieuw!) met een bolletje Fortissima Color. Nld: 2.25 mm en een reliëfpatroon uit het boek ‘Breitechnieken’.




Nieuwe naaldjes

Een oplettende lezer zou weten dat ik met deze bol al eerder een beginnetje had gemaakt op de Addi CraSyTrio, een ander soort breinaadjes. Drie korte naaldjes met flexibele tussenstukjes.


Ik was er snel klaar mee, het is zo wennen! Maar hey, ik deed over ‘continentaals leren breien’ ook een jaar. Steeds geïrriteerd weer over gaan op de lange ‘priemen’ om vervolgens het toch weer op de korte naaldjes te proberen.

Zijwieltjes
Zo zal het met deze naaldjes ook gaan. Opeens kan je het en fiets je zonder zijwieltjes!

Overigens hadden we die in mijn tijd nog niet. Ik leerde fietsen doordat mijn vader het zadel van de fiets had gehaald en ik op de bagagedrager zat om elk moment mijn voeten op de grond te kunnen zetten. Maar hoe dan ook, op een dag kun je het! Fietsen!


Vlinder
Gisteren in het Scheenebos hier: Een landkaartje liet haar geduldig fotograferen.

Piano man
De titel-zin komt uit het eerste liedje van Billy Joel: Piano man (1973). Een nummer gezongen vanuit het perspectief van een pianist in de kroeg. Hij omschrijft de mensen voor en achter de bar. Over teleurstellingen, niet uitgekomen dromen en vastgelopen levens ofwel normal life. De pianist ziet het als zijn taak om hun leven op te vrolijken en hun problemen, voor nu, eventjes te laten vergeten.

Prachtig toch!



Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

 

looked at clouds that way

Wolken
Ik hou van de Hollandse wolkenluchten. Een strakblauwe lucht vind ik eigenlijk maar saai. Van de week schoot ik deze foto, hieronder, van alleen maar de wolkenlucht. Geen filter en het lijkt net nep!


Het deed me denken aan een liedje van Joni Mitchell, ‘Both sides, now’.

Natuurlijk gaat de tekst niet alleen over het aanschouwen van wolkenluchten maar staat synoniem voor andere vlakken in het leven. Ook daar kan ik me wel in vinden. Ik aanschouw het leven, net als de wolken, van alle kanten. En dan tot de conclusie komend dat ook ik het niet weet. Zoiets als: ‘Don’t follow me, I’m lost too.’


Mijn Oma aan moederskant had ook wat met wolken en het weer. Ze deed destijds een cursus, iets van ‘Wolkenstaren’ met Jan Pelleboer. 😉
Pelleboer was destijds de meest bekende weerman in Nederland. Ik vond dat als kind machtig interessant!

Mooi paars is niet lelijk


Hier nog mijn lopend werkje. Garen: Zareska Maris. Zelf geverfd. Naaldjes 2.5 mm. Reliefpatroontje: 3 toeren: tricot, 1 toer: 1 recht 1 averecht. De boord is een muizentandje. Die ‘piept’ mooi boven mijn Dr. Martens uit!


En hier het eindresultaat:


Blij mee!

Poezeke
Bruce is een uit de kluiten gewassen kater die met zijn twee zusjes bij mijn dochter en schoonzoon, ja die ene die mijn getuige was van ja-zeggen tegen Jan, wonen. Jildou en Sandor werken allebei fulltime. Gelukkig kunnen ze mijn dan inroepen. Dus ging ik dinsdagmorgen poolshoogte nemen. Bruce zat echt niet lekker in zijn vachtje. Ik vertrouwde het niet. Zo ken ik hem niet, zo zielig!

Waarom kunnen beestjes je niet vertellen wat er aan de hand is. Omdat ik er niet gerust op was ben ik middags nog een keer wezen kijken. Ik trof Bruce aan die weer kopjes gaf, spinnertje deed het ook weer en hij rolde ook weer op zijn rug. Zo ken ik hem. Hij gedraagd zich dan als een hond, zo blij is hij dan om mij te zien. Hieronder twee foto’s: links een zielige Bruce, rechts een iets minder zielige Bruce.


Het is wat met die poezekes. Je raakt zo aan ze gehecht! Echt alle drie beestjes zijn anders van aard. Ieder heeft zijn (m/v) eigen eigenaardigheden.

Verwennerij


Van de week kwamen Wessel (zoon) en Afke (schoondochter) langs waaien. Een bliksembezoekje. Ze hadden dit boek voor me gekocht, zo lief! Allerlei voorbeelden om Fair Isle te breien. Dit is een techniek die veel wordt toegepast in Noorse truien. Maar ook in wanten of mutsen.


Het boek is van Mary Jane Mucklestone. Deze breitechniek vindt zijn oorsprong op de Shetlandeilanden. Het ziet er kleurrijk uit maar elke toer bevat maar twee kleuren. Door de draad achter het werk mee te nemen maak je een warm breisel waar de wind niet doorheen komt.

De mofjes die ik onlangs voor Afke breide is ook een soort van Stranded Colorwork.


Maar deze wanten (hieronder) is ook met de Fair Ilse techniek gemaakt. Echt, zo warm en dus winddicht door de dubbele draden achter het werk.


Ik heb ze in 2010 gemaakt en eigenlijk zijn ze al zo’n beetje afgedragen. Dit garen had ik ook zelf geverfd, net als mijn paarse sokken. Dezelfde verfsessie. Tijd voor een nieuw paar. Maar ook tijd om weer eens zelf te gaan verven.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

ik hou van je warmte op mijn gezicht

De zon in de zee zien zakken
Die regel, de titel van deze blog, komt uit de “Pastorale” het duet van Ramses Shaffy & Liesbeth List. Het lied beschrijft een gesprek van de zon met de aarde. Een mooi lied, vind ik. Geschreven door Lennaert Nijgh met muziek van Boudewijn de Groot.

Jan en ik zagen de zonsondergang op het wad dit weekend. Zo prachtig!

Wat binne wy moai fut no
We zijn het laatste weekend van Jan zijn vakantie er nog even op uit gegaan.


Nu stonden we met Jolly Jumper op Camperplaats de Zwarte Haan, direct aan de Waddenzee.


Vanwege het overlijden van de moeder (nog maar 62 jaar) van onze schoonzoon kwamen we tijdens onze eerste trip iets eerder terug dan gepland. Natuurlijk wil je er dan voor de kinderen zijn!


Garenhuis

Deze keer deden Sint Annaparochie nog even aan. Ik stuurde Janlief om boodschappen terwijl ik een bezoekje bracht aan ‘Het Garenhuis‘. Ik kocht een bolletje ElbSox, heerlijk zachte Merino wol 75% met 25% nylon. Sokkengaren dus.


De eigenaresse, Jettie, was een aardige mevrouw!

Alhoewel ik me niet echt alle tijd gunde, kon ik de winkel wel even bewonderen! We wisselden onze kaartjes uit en ik toog weer naar onze camperbus alwaar Jan geduldig op me zat te wachten.

Zwarte haan
Dicht bij huis is het ook mooi. Zo stonden we een nachtje op de Zwarte Haan, een gehuchtje aan de Waddendijk.


Een paar huisjes en een restaurant, meer is het niet.

Moddergat
De volgende dag reden we langs de Waddendijk.


We bezochten in Moddergat het museum ‘Het Fiskershuske’. Er lagen vier visserstruien ‘te pronk’, de truien van Wierum en Moddergat. Elke plaats heeft zijn eigen patroon qua trui. Wanneer er vroeger een visser overboord sloeg en aanspoelde wisten de vinders meteen uit welke plaats het slachtoffer kwam.


Anyhow: Er lagen twee truien van ongeverfde schapenwol en twee truien van donkerblauwe waddenwol. Nu lopen er geen blauwe schapen op de dijk, dus daar is wel een verfbadje aan te pas gekomen.

In het museum had ik een kleine aanvaring met de mevrouw die er werkte. Ik legde Jan iets uit over visserstruien. Nu heb ik alle drie boeken van Stella Ruhe over vissertruien, dus ik weet er wel íets van. Ik lichtte Jan niet goed voor volgens die mevrouw. Het rare, zij was een dame aan het helpen en vanachter haar balie onderbrak ze zo ons gesprek… Na haar tirade zei ik: ‘Sorry!’ (Waarom eigenlijk???)


Er is ook een visserstruienlijn die van gerecycled materiaal is gemaakt. Het merk Bleu Loop heeft in samenwerking met de Waddenvereniging en Stella Ruhe, ja die van de visserstruienboeken, een nieuwe visserstrui ontworpen.

Lauwersoog
Die nacht logeerden we op de jachthaven van Lauwersoog. Erg leuk!


De middelste is Jolly Jumper.

.
Het is natuurlijk lekker vis eten in de haven van Lauwersoog!


In stikje Fryske edukaasje
Ook zijn we nog een dagje met de kleinkinderen erop uit geweest. We togen ze mee naar het ‘elfstedenbrugje‘.


Dit Elfstedenmonument ‘It Sil Heve’ is ontworpen en gerealiseerd door de beeldend kunstenaars Maree Blok en Bas Lugthart. Dit Tegeltjesproject zit op de Kanterlandse brug over de Murk. Het kunstwerk bestaat uit duizenden tegeltjes met schaatsrijders erop. Dit is het laatste bruggetje op de Elfstedenroute. Ik denk dat we de Elfstedentocht als iets van een verleden moeten zien, door de klimaatveranderingen zit de tocht er volgens mij niet meer in ben ik bang.

Na dit bezoekje namen we Tess en Kyan mee naar AquaZoo, altijd leuk!


Still knitting socks
Alhoewel ik verschillende projecten bij me had tijdens onze campertocht heb ik het meest aan mijn paarse sokken gebreid. Zelfgeverfde sokkengaren, reliëfsteekje: 3 toer tricot, 1 toer 1 recht 1 averecht. Boordje: muizentandje.


Ik kon één sok van de pennen laten glijden. Op naar nummer twee.


Ook ben ik begonnen om mijn nieuwe breinaadjes, de AddiCraSyTrio uit te testen. Ik moet er nog wel even aan wennen. We zullen zien.


Bij deze techniek heb je drie naaldjes met een tussenstukje dat flexibel is. Lijkt wat ingewikkeld maar dat valt mee. Het is een tussenvorm van magicloop en korte sokkennaaldjes. Wordt vervolgd.
Garen Fortissima Color 365 Fjord Color. Naaldjes 2.25 mm.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

home is wherever I’m with you

(Breierij onder aan blog.)

Titel
Thuis is waar ik bij jou ben!


Die regel in het liedje van Edward Sharp past zo goed bij deze blog.

Op pad
We waren een aantal dagen op pad met Jolly Jumper, onze camperbus, een Citroën Jumper.


We reden via Achterhoek naar Limburg en door België heen naar Zeeland.


Al reizend kwamen we tot de conclusie dat onze bus precies voldoet aan onze wensen. Keuzes die we maakten tijdens de bouw waren de juiste. Zo staat het keukenblok links en is er alle ruimte bij de schuifdeur.


Elke keer wanneer ik naar de bus loop ben ik zo fier! En zo trots op mijn Jan ook, die in zijn ééntje deze camperbus heeft gemaakt. Het is een gezellig huisje op wielen.


Een camper waar we echt lange tijd in kunnen reizen. Naar de Noordkaap bijvoorbeeld.

Natuurlijk gingen Jacobus en Mies gezellig mee. (patronen ‘Zij maakt het‘)

We hadden mooie dagen, veel gezien. Gewandeld langs de Rijn


en uitgewaaid in Zeeland.


Atelier Jaffari
In Arnemuiden hebben we de winkel van Jeanet bezocht. Zoooo leuk!
Zij is van de weblog ‘Blij dat ik brei‘. Ik volg haar al jaren.

Wat een heerlijke winkel. Wol, wol en nog meer wol. Ik verliet de winkel met twee sokkenwolletjes. Die streng die heeft Jeanet zelf geverfd. Blij met mijn aankopen reden we verder naar West Kapelle.


Hier reden we met ons busje zo langs de Noordzee! Bij Brouwersdam de zon in de zee zien zakken.


Lopen werkje is afgekant
Hier nog op de pennen.


En nu… zijn ze klaar, de koffieboontjes-sokken.


Garen: Opal Abo kleur: 2021 M Rz, naaldjes 2.25.


Back home
Nu we thuis zijn wandel ik hier weer rond. En bedenk ik me dat ook wij in een prachtige omgeving wonen.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

 

 

 

 

afraid of the dark

Seizoen na seizoen
De dagen worden weer korter, de langste dag is alweer langs gekomen (21 juni).
The annual rhythm goes on and on. En wij, wij deinen mee op haar ritme.


Koffieboontjeskal
Het ene moment ben ik productief, het andere moment komt me minder uit handen. Mijn ritme. Ik deed mee met de koffieboontjes-knit-a-long. Ben ik even blij dat Sarah, van ‘It’s a Sarah‘ stelde dat de werkjes niet klaar hoefde te zijn. Deze foto stuurde ik dus in:


Afraid of the dark
De Haarlemse band Chef’special heeft een liedje waarvan de tekst wel heel toepasselijk is op mij. Zowel letterlijk als figuurlijk. Een vrolijk nummer.

Anyhow: ‘Afraid of the dark’, de tekst hieronder. Ook ik ben bang in het donker. Wanneer de maan erbij is dan durf ik best een wandeling te maken hoor. Nee, dat is het niet.

Het is de intense donkerte in de slaapkamer wanneer de lichtjes uit zijn, that scares me! Dan zit er een monster onder mijn bed, of in die ene hoek in de kamer… Wanneer Janlief er is, deert de duisternis me totaal niet. Wanneer hij er niet is, dan laat ik daarom een lichtje aan.

Een mooie clip, ik hoop dat je de rust en tijd hebt om deze te bekijken:

“We’re grateful for making this video with fellow War Child ambassador/star ballerina Michaela DePrince and we couldn’t be happier with how it all came together. It’s a song about trying to befriend the dark, despite our fear for it. To dance, without knowing where it will take you.” (Chef’special)

There’s a monster under my bed, we pillow talking

Oh, how I long to be its friend but I don’t wanna end up in that same place again

I been doing better, doing better. Been through heavy weather, heavy weather

Never going back, going never I’ve been doing better, but I

I am still afraid of the dark. Even though there’s a sky full of stars

I don’t know where I’m going, but I’m on the run. Can you leave a little light on?

Sing another song, come sleepwalk with me till it’s dawn

Come sweet talk to me ‘til my heart has got nothing but love for the dark

And I wish I was fast asleep, dreaming of my…

Breiwerk
Ik neem mijn breiwerkje op en brei steek voor steek, toer na toer verder. Zodat het kalme ritme mijn geest bereikt.

Garen: Opal Abo kleur: 2021 M Rz. Naaldjes: 2.25 mm.

Scheenebos
Wat geniet ik toch van de dagelijkse wandelingetjes hier in de omgeving.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

I like the flowers

Sokken
Ik kan wel zeggen dat ik in een sokkenbreimojo zit. Mojo komt uit het Engels en staat voor ‘motivation’ en ‘joy’. Ook wel je innerlijke kracht of je ‘sparkle’. Een periode waarin ik dus met plezier sokken brei. Een prachtig Scrabble-woord ‘sokkenbreimojo’. Of zou dat woord niet meetellen? Ik zit niet zo in de ‘scrabblemojo’.


Nu ik er eens over nadenk zit ik al 15 jaar in een sokkenbreimojo. Zolang ik sokken kan breien (2006) heb ik een sok op de pennetjes staan. Ok, nù waren het er drie tegelijkertijd.

Procesbreier of resultaatbreier
Een resultaatbreier die gaat voor het eindproduct. Zij (m/v) wordt pas echt blij bij het afhechten van het laatste draadje. Natuurlijk vind ik het ook mooi om het uiteindelijk het eindproduct in handen te hebben maar ik ben een echte procesbreier. Geniet van het maken van een project. Wat er daarna gebeurd maakt niet zoveel uit. Dat klinkt wat raar, ik bedoel dat ik makkelijk afstand doe van mijn breisels.

Hier zit een kanttekening bij, ik geef alleen aan mensen die het kunnen waarderen en blij met het breisel zijn. Dat weet je nooit voor 100% natuurlijk, maar hey, we weten van het leven toch ook nooit alles 100% zeker? Ja, je gaat eens dood, behalve Sinterklaas dan, dus zelfs dat is niet zeker…

Bij mij gaat het net als wat je bij lezen ook kunt hebben: het gevoel van het jammer vinden wanneer het boek uit is. Soms zelfs het lezen van de laatste bladzijden uitstelt om nog nog even in de sfeer van het boek te blijven. Nou dat heb ik bij mijn breisels ook.

Kom maar door met die sokken
Nummer 1: sokken van een streng Schoppel-Wolle met de mooie kleurcombi genaamd ‘It’s teatime’.


De sokken hebben een reliëfsteekje. Drie toer tricot, oftewel recht breien in het rond. Dan toer vier: 1 recht 1 averecht. Ik merk dat reliëfsteekjes altijd meer garen neemt.

Sokkengarendeken
Ik had maar 9 gram garen over van dit paar. Restjes sokkengaren verdwijnen bij mij in de sokkengarendeken. Wanneer ik een leuk bolletje heb, hoop ik dat er flink wat garen over is voor de deken. Het is nog net niet zo dat ik daarom de sokken korter brei. Maar dat het idee überhaupt wel in mijn hoofd oppiept, zegt denk ik genoeg.

Dit project, de sokkengarendeken, ligt alweer even te rusten. Dat komt omdat de tijd zo snel gaat! Dan denk ik: ik zal die pennetjes weer eens oppakken en floep, je bent alweer 2 maanden verder.


Sokken vervolg
Nummer 2: Dit paar geef ik cadeau.


Jan zijn vader is binnenkort jarig. Hij is een trouwe gebruiker van mijn sokken. Dus heb ik een fijn wolletje voor hem uitgezocht.


Gewoon recht toe recht aan. Ik vind de kleurstelling van dit bolletje van Lana Grossa erg mooi uitkomen. Meilenweit Freestyle kleur 7710.

Paar 3: zijn de koffieboontjes. Sarah van ‘It’s a Sarah’ heeft een Knit-A-Long georganiseerd om dit steekje, het koffieboontje, onder de aandacht te brengen. De KAL duurt tot eind van deze maand en er zijn mooie prijzen te winnen!

Ik gebruikte het koffieboontje al regelmatig, in boordjes of in de sok zelf.


Nee, ze zijn nog niet af, gelukkig hoeft dat niet van Sarah, dus no stress at all!

En na deze koffieboontjes?
Ik heb alweer een wolletje uitgezocht. Uit mijn laadje ‘zelfgeverfd’:


Bijpassende sokken voor mijn nieuwe jurk, hoe leuk is dat?


I like the flowers

Deze titel komt uit een kanonliedje. Drie van onze vijf kinderen hebben op het kinderkoor gezeten. De ‘Lendesingeties’. Thuis hadden wij het gekscherend over de ‘Ellende-zingertjes’!


Jildou kwam dan thuis met dit liedje. Nu, jaren later, zit ook ik hier in het dorp op koor. Een volwassen koor welteverstaan: ‘VocaLinde’. Hieronder een foto uit 2019.

En nu mogen we weer! Heerlijk om samen te kunnen zingen. Wat we zingen? Nou deze bijvoorbeeld: Somewhere only we know: Keane,
Memories: Maroon 5,
Shallow: Lady Gaga en Bradley Cooper,
Uncharted: Kensington.

En ook nu laat dirigent Hinke ons als inzing-liedje ‘I like de flowers’ zingen. Daar wordt ik altijd vrolijk van. Zo leuk dat ik dit liedje al van dochterlief kende.


I like the flowers
I like the daffodils
I like the mountains
I like the green hills
I like the fireside stone
I like to walk alone

Do waka do waka do waka do waka

Avondwandeling


When I am worried and can not sleep, I count my blessings instead of sheep. (anonymous)


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

half rondje om het huis

Ik schreef al eens eerder over the corners of my livingroom in 2014, corners of my garden was er zelfs al in 2012. Eigenlijk is alles al zo’n beetje beschreven. Maar hey, meestal is dit zowel bij mij als bij mijn trouwe volgers weggezakt. En natuurlijk nieuw voor de verse kijkertjes. Dus ik gooi hem er nog maar een keer in: the corners of our garden.


Wanneer ik aan vreemden uitleg hoe we wonen, zeg ik vaak dat we een tuin formaat postzegel hebben: Ons kavel is ongeveer 200 m3. Toch voelt onze tuin als ‘precies goed’, dat komt mede doordat de huizen achter ons relatief ver weg staan. We hebben dus een ruim zicht op de lucht. De enige mensen die in onze achtertuin kunnen kijken zijn onze naaste buren, die ook al 30 jaar naast ons wonen.

Doordat we in een twee-onder-één-kap wonen is het onmogelijk een rondje om ons huis te rennen. Vandaar een half rondje.


Ik woon al 30 jaar op dit adres, nummer 9. Jan iets korter, hij kwam in 2014. Maar hij woonde sinds 1986 op nummer 5. Buurjan werd mijn Janlief. Altijd een leuk verhaal om te delen. En in de praktijk het handigste ooit! De gezamenlijke vijf kinderen kenden elkaar al hun hele leven. En wij: als we bij de één zaten en wat vergaten liepen we zo naar het andere huis. Ik ken Jan dus ook al sinds 1991. We kennen elkaars gezin & historie.

Mijn oudste stiefzoon deed onlangs het zelfde, kreeg een relatie met de buurvrouw twee huizen verderop. Runs blijkbaar in the family.

Anyhow, een half rondje en terug op nummer 9. Corners of our garden.

Onze klimroos, vol met knoppen!


Ook heb ik een bak met aardbeien. Ze doen het goed!

Ik heb een vrolijker hanger aan onze appelboom gehangen. Deze boom heeft haar langste tijd  wel gehad. Ik snoei haar elk jaar in februari maar de laatste twee jaar liet ze geen bloesem meer zien. Maar ze mag blijven. Ik hang aan haar het vogelvoer en zo in de zomer een mooie hangplant. Gekocht bij d’ Olde Tuunderrije.


Ik had een mand met Duizendschoon staan maar dat bleek een lekkernij voor de slakken! Net alsof ze het van ver ruiken dat er een lekkers ligt. De mand maar op tafel gezet. Even afwachten wat de slakken doen. Het Duizendschoon komt nu alweer wat bij. Gelukkig is Jan dapper en pakt al die vieze slakken uit de mand. Brrrr….


Zo’n mand kan je makkelijk verplaatsen, maar ook de Stokroos, in de volle grond, bleek een delicatesse bij de slakken. Tja, daar doe je niet veel aan. Ik ben anti-gif namelijk…


Dit was de achtertuin. In de voortuin bloeit nu het vingerhoedskruid. Zoooo mooi!


Prachtig!


Er staat ook een witte mooi te wezen.


In de voortuin, hoe klein ook, heb ik nog best wat mooie flora staan: een Gele roos, Hortensia’s, IJzerhard (Verdena), Boerenwormkruid (Tanacetum vutare) wat bodembedekkers en een Rozemarijnplant. En nog een mandje met Gele zonnehoed (Rudbeckia fulgida).

Tot zover mijn halve rondje.

Op breigebied ben ik wel druk, maar al eerder zei ik dat dit een project is wat ik nog niet kan laat zien. Mijn andere lopende werkjes liggen bijna onaangeroerd.

Haken: mijn plaid voor in Jolly Jumper. Deze schiet echt wel op.


Jan heeft ook de eindspurt ingezet! Het keukenblok is geplaatst met aan één kant de koelkast. Er komt een gootsteentje en gasstel in het bovenste blad. Handige Jan! Zo trots op hem. Op zijn tomeloze energie en zijn kennis & kunde! Een enorm project, zo’n camper.


Lopende breiwerkjes: Twee paar sokken. Eén paar met garen dat luistert naar de mooie naam: It’s teatime. Een reliefpatroontje been-naar-teen-sok. Eén sok is al af.


En de koffieboontjes Knit-A-Long van It’s a Sarah. Deze van een bolletje Opal Abo.


Ik heb in de keuken nog een ouderwetse koffiemolen hangen. Ik gebruik hem niet eigenlijk. Zet gewoon koffie in een (nu ook alweer) ouderwets koffiezetapparaat met snelflitermaling.


Maar toch ik vind zulke oude meuk zo mooi!


Je kan zelfs een handeltje gebruiken voor grove maling of fijn.


Vanwege het mooie weer gingen we er gisteren op de fiets vandoor. Toerist uithangen in eigen omgeving. Ik had van dochterlief een bon gekregen voor een heel mooi tentje in Noordwolde. Doel dus: Verzilveren! Zo zaten we dus op het terras. Ik mocht van Jan het gebak uitkiezen. En dat deed ik!

Toen onze bestelling gebracht werd, heb ik never nooit niet aan een foto voor het nageslacht gedacht! Natuurlijk niet, want de taartjes zagen er zo smakelijk uit! Dus dan maar de lege bordjes maar op de kiek. In het pand toch nog een foto gescoord van deze heerlijke taart.


Laat komen wat komt
laat gaan wat gaat
zie wat overblijft.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

them dirty dimes

Optreden
Afgelopen zaterdag kwamen ze langs, de hele band van Them Dirty Dimes. Onze Wessel is de drummer van de band. Vorig jaar hadden ze een crowdfunding om hun debuurtalbum te maken.


Ze kregen meer geld dan verwacht. Nee, zij kochten met dit geld geen stuk land in Spanje. Aanvankelijk zou de band een concert geven voor alle donaties. Door Corona lukte dit niet. Dus gingen ze over op plan B: bij alle crowdfunders langs om enkele liedjes te spelen. Super leuk natuurlijk!

Kan een afbeelding zijn van kaart en de tekst 'Oosterend, Terschelling Terschelling Lauwersoog IN GOLD WE TRUST FROM MARUM TO MADRID, 202 Uithuizen De Haar Annaparochie N398 Vogelzang Franeker Harlingen Bilgaard N355 Leeuwarden Buitenpost Bedum Surhulsterveen Engwier N387 Polle Haren Eemswoude Galhoe Sneek Workum N359 ItHeidenskip Zuidlaren Zuides Gorredijk Jour Koudum Heerenveen Bentemmden osterwolde Stavoren N373 Pittelo Assen Anneburen N371'
En zo deed de band zaterdag Hooltpae aan.


Ik had in elke brievenbus van de straat een briefje gedaan dat de band hier zou komen spelen. Het is natuurlijk sneu dat je er pas bij het laatste nummer er achter komt dat er een goede band in je straat staat te spelen. Of erger nog, je door het dubbel glas, het niet hebt gehoord en het hele optreden hebt geminst.

Maandag stond het in de krant, in de Leeuwarder Courant. Als een goede moeder betaamt knipte ik het berichtje uit, om te bewaren. Het stond ook op Weststellingwerf.nl.



De band speelde ook op het bevrijdingsfestival in Groningen dit jaar. Hier de opnames.

Sarah’s kal
Sarah is een mevrouw die leuke vlogjes maakt onder de naam “It’s a Sarah”. Ze had zelf het koffieboontje ontdekt en was er enthousiast over, zo enthousiast dat ze er een KAL (Knit a long) mee begon. Ik ken het deze steek al wat jaren. Hier een paar sokken uit 2009.


Toch doe ik natuurlijk ook mee met deze KAL. Ik koos een bolletje uit mijn stash (voorraad). Opal Abo.
Ik doe niet de hele sok met koffieboontjes, want dan slaap je immers nooit meer. Nee, ik doe aan elke voet drie rijtjes boontjes.


Zomerse krans
Mijn zus had op haar voordeur in Leeuwarden een mooie winterse krans.


Volgens mij niet deze maar wel één die er op leek. Maar die krans werd gejat! Tssss!

Ik vond het idee erg leuk en ik heb een, op deze krans geïnspireerde krans gemaakt. Voor de zomer weliswaar.


Wat heb je nodig? Een krans, wat wol en wat piepschuimballen. O ja ook twee breinaalden.


Het velletje om de krans breien. De piepschuimen ballen met wat lijm met garen omwikkelen. Eén en ander vastzetten en klaar!

Een zomerse variant.


Nu weet een ieder dat hier een breister woont. Het kan ook zijn dat je denkt dat hier de ‘murderer’ woont en de breinaalden associeert met het moordwapen. Dit in het geval wanneer je (te) veel detective’s kijkt. Vrijdag starten de zomer-uitzendingen van dit genre op NPO.

Janssen met dubbel s
Ik ben gevaccineerd. Nee, geen last van gehad. Ik kreeg Janssen, dus in één keer klaar. Ik behoor tot de groep 1968, die nog net Janssen kregen. Ik ben blij dat ik met één vaccin klaar ben.

Ik kon net een paar steekjes breien tijdens de 15 minuten wachten. Never leave home without a breiwerkje


Poezeke
Sinds hier geen beestjes meer wonen, komt buurpoes Sarah geregeld buurten. Het gras is immers groener bij de buren, ofwel de tegels zijn er warmer!


Zo gezellig. Ze krijgt af en toe een snoepje van me. Moet kunnen!


Lief poezeke!


De bloemenhanger doet het goed met dit weer!


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

it’s teatime

Lopend werkje


Een nieuwe streng garen voor een nieuw paar sokken: Schoppelwolle Tausendschön, kleur: It’s teatime! Een geweldige kleurcombi alhoewel ik die niet meteen link aan theetijd.


Op Instagram zag ik een leuk reliëfpatroon voorbij komen. ‘Frost Socks Pattern’ van de Finse Marianne Heikkinen.


Ik gebruik dan alleen het reliëfsteekje voor de rest brei ik de sokken ‘my own way’.


Reliëf: 3 toer tricot, 4e toer 1 recht 1 averecht. Herhalen. Het geeft een leuk effect en is iets meer stretchy dan plain vanille (recht-toe-recht-aan) sokken.


Een ‘yarncake’ zo noemen ze een streng garen dat is opgewonden met behulp van wolwinder. Zo’n cake doe je dan in een ‘yarncosy’. Dit is een tricot zakje wat er voor zorgt dat de wol, zo’n cake dus, niet uit elkaar lubbert. Zo handig! Deze kocht ik bij Miss Knitwit.

Natuur in de neighbourhood


In het lange gras vallen ze niet eens zo op. In alle rust grazen de reeën zich vol.


Fruitenkruidbermen.

Even verderop, in De Hoeve, woont de familie Zwaan. Vijf kuikens waar pa en ma samen goed voor zorgen.


Mooi hè!


Tas
Al een aantal jaren heb ik een jute tas in gebruik. Ik had er een voering in gemaakt met vakjes. Ook vakjes met een rits. Handig om mijn beurs, telefoon of sleutels in op te bergen.


Nu werd de buitenkant minder. Pure slijtage.


Onlangs vond ik in het bos een ‘paardendeken’. Ik ben ook net een jonge hond, sleep van alles mee naar huis.


Deken was vies en had hier en daar een gat. Maar ik kon de deken nog prima voor de buitenkant van mijn shopper gebruiken. Dus mocht de deken in bad en lekker in de wind opdrogen.


Ik heb de deken in de grootte van de tas-delen geknipt en met de festonsteek vast gemaakt aan de tas. Nu kan de tas wel weer even mee.


Ze mocht gisteren voor het eerst mee de winkel in. Een gezellig tas, ik kan niet anders zeggen.


And thats all folks!

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

slofjes voor Charlie

Babyslofjes
Jildou kwam met een bestelling. Altijd goed. Slofjes voor een pasgeboren meisje dat gaat luisteren (of niet 😉 ) naar de mooie naam:

Restje Zeeman Royal, 5 pennetjes 4 mm en gaan!


Een leuk werkje.


Je begint met het zooltje en vervolgens steekjes opnemen rondom dit zooltje voor de rest van het slofje. Een stretchy bind-off is niet onbelangrijk.


Keukenprinses
Nee, ik ben geen keukenprinses. Ik probeer wel elke dag een gezond bakje voer op tafel te zetten. En dat gaat me redelijk af.

Ik heb welgeteld 2 kookboeken. De eerste met de mooie titel ‘Koken is fijn’. Een exemplaar uit een kringloopwinkeltje uit Sloten. In de jaren ’80 vorige eeuw al gekocht. Nee, Chilli Con Carne staat er nog net niet in, Bami dan weer wel! Het komt uit 1978. Een boek voor leerlingen van de huishoudschool.

Ook al klinkt de titel hoopvol, koken is nooit mijn hobby geworden. Nummer twee, van Margriet, stamt uit 1998. Met deze twee kan ik me prima redden.


‘Koken is fijn’ is een zeer beduimeld exemplaar, de jaren dat het boekje mij ter zijde stond heeft het ook geen goed gedaan. Maar eerlijk is eerlijk: bij aankoop was het al behoorlijk vlekkerig.

Grappig is dat de recepten voor 2 personen zijn. Men ging er vanuit dat de leerling na de opleiding met dit boek in de hand aan de coke kook ging. Wanneer ze op kamers ging, 1-persoons gerechten makend of als pas beginnend gezin dan voor 2.


Mijn moeder kookte erg lekker. Toen ik net op mezelf woonde had ik de gewoonte om, zo rond een uur of 5, vanaf mijn werk, naar mijn moeder te bellen. ‘Wat gaan jullie eten?’ (standaard vraag). Als het antwoord me aanstond dan schoof ik bij mijn ouders aan.

Ik denk er graag aan terug. Het gaf een veilig gevoel. Zo kon ik nog eventjes onder vleugels van mijn ouders wegkruipen als Pykje. Zo noemde mijn moeder me altijd. Ik werd geboren als jongste. Dus bleef ik altijd dat kleine pykje (frysk voor kuikentje).

In mijn kookboek zitten nog wat recepten in mijn moeders handschrift, zo mooi!


Toen onze kindjes klein waren bakte ik nog wel eens wat. Wessel en Jildou vonden het dan lekker de gardes af te likken. O, wat rook het dan lekker in huis!


Time flies!

Sokken breien
Paar 16 gleed van mijn pennetjes.


Bolletje: Phildar, Phil Socks Multico, Milky Way kleur Naos. Een hele mond vol!


Ik moest even wennen aan de kleur. Wat je ook zo kan hebben met een kleur van een auto, ‘vind ik deze nu mooi of niet’. Uiteindelijk vond ik deze kleur wel mooi.


Plain Vanilla socks (recht-toe-recht-aan-sokken). Naaldjes 2.25 mm. Fijn te breien!


Honderd paar
‘As I type’ staat nummer 17 alweer op de pennen. Ik heb de vaart er aardig in, al zeg ik het zelf. Gemiddeld brei ik zo’n 12 paar sokken in het jaar. Dat is peanuts vergeleken bij mevrouw A. uit O. Zij breide in 2011 maar liefst 100 paar! HONDERD PAAR!

‘Wanneer je je met anderen vergelijkt, zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd kleinere en grotere mensen zijn dan je zelf bent’. En zo is het. Hier de hele tekst die gevonden werd in de Saint Paul’s Church van Baltimore (1692). Ehrmann schreef deze tekst als instructie voor een goed en zinvol leven.

Anyhow: Met het 100ste paar sokken maakte A. de conducteur blij. Ze reisde namelijk dagelijks met de trein, tijdens de ritten altijd aan het sokken breien.


Ik wil mezelf wel uitdagen, nee 100 paar worden het er niet, 30 misschien? Dan zou ik de rest van het jaar elke 14 dagen een paar sokken moeten breien. Het is nog 227 dagen voordat we 2022 instappen. Ik denk dat het wel te halen is. Maar hé, het moet wel leuk blijven. Dan toch maar 25 paar? 20 misschien?

Ik ken A. van de bijeenkomsten van de Stitch ’n Bitch avonden in Leeuwarden. Deze breigroep werd in 2006 opgericht. We troffen elkaar in café Wouters.


Later werd ik uitgenodigd bij de Breibende, een groep die dichter bij huis was. Vanaf toen ging ik niet meer naar de Stitch ’n Bitch bijeenkomsten in Leeuwarden, maar ik heb mooie herinneringen aan de avonden daar.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

Vorige Oudere items