sokkerdesok

Van Hobbii mag ik garens uit testen. En zo begon ik met een streng Luxus Sockyarn  vanMayflower uit Denemarken. Het is hand-dyed garen.
Heerlijk zacht. Bij Hobbii hebben ze 16 (!) verschillende kleurcombinaties.

Eerst maakte ik van de streng een handzaam ‘bolletje’ door het garen op een wolhouder te wikkelen met behulp van een ‘paraplu’. Een wolhouder bestaat uit twee delen.
Ik wikkelde het garen op het bovenste gedeelte. Door dit gedeelte op het onderste deel te doen, draait het garen makkelijk af tijdens het breien.
Hier een blog over de wolhouder en de herkomst van de mijne.


Het garen is lekker zacht. Het voelt een beetje als bamboegaren maar het is toch 75% wol (superwash) en 25% polyamid.
Het garen breit lekker. En het resultaat is ook leuk. Ik brei recht-toe-recht-aan sokken en brei op naald 2.25 mm. Wordt vervolgd…


Chiqo weet heel goed hoe hij aandacht van mij kan krijgen. Hij plant zijn voorpootjes op de bank en kijkt me aan. Wanneer dit niet het gewenste effect heeft dan legt hij zijn koppie op mijn schoot. Dan geef ik hem aaitjes over zijn bolletje en we hebben even een goed gesprek. Een monoloog van mijn kant want Chiqo blaft niet terug. Toch is er contact.


Een honden-opvoed-goeroe zal mijn gedrag misschien afkeuren, ik beloon immers het gedrag om aandacht te krijgen. Een hond zou al vroeg de elementaire gehoorzaamheidsbevelen moeten leren zoals ‘zit’ ‘blijf’ en ‘aan de voet’. Chiqo is die bevelen tijdens zijn leventje één voor één ‘vergeten’. Alleen voor een koekje doet hij zijn kunstje. Wanneer ik ‘poot’ zeg gaat hij ‘af’. Hij weet dus wel dat hij iéts moet doen maar welk kunstje is hij vergeten. Ach ik vind dat prima hoor. Op zijn leeftijd mag hij de trucjes om een snoepje te kunnen krijgen best door elkaar halen.

(Sponsor: Hobbii.nl)

 

 

Advertenties

restjes

Wanneer je regelmatig een paar sokken van je pennen laat glijden het ken je dit, restjes sokkenwol! Te weinig om er sokken van te breien en te veel om zomaar weg te gooien. In de Facebookgroup ‘warme sokken breien’ liet Doete zien hoe zij haar restjes verwerk. Gewoon in een nieuw paar sokken! Zo leuk! Doete vertelt erbij dat ze bij alle kleurtjes die Doete breide haar kon herinneren welke sokken ze ervan gebreid had en voor wie. Het breien van deze sokken was voor Doete ‘a trip to memory lane’.


Restjes sokkenwol heeft Doete verknipt tot draden van ongeveer 2,5 meter en willenkeurig aan elkaar gemaakt met de Russian Join.
Instructiefilmpje Russian Join.



En dan, wanneer de draadjes aan elkaar zitten, kun je zo een paar vrolijke sokken breien!


Met dank aan Doete!

sokkerdesok

De sokken die ik op de pennen had staan, die heb ik gisteren af gebreid.


Al wachtend in het ziekenhuis brei je zo wat toertjes weg! Ik vergezelde m’n schoonzoon die naar de oogarts moest in het UMC Groningen. Al met al viel het wachten best mee. De onderzoeken volgden elkaar snel op en we stonden ook zo weer bij de auto, met medicatie, druppels en vervolgafspraak.

Hier de foto’s van de nieuwe sokken voor MJanlief (garen Beijer Cocktail, naaldjes 2.5 mm, recht-toe-recht-aan):


Ik had de tweede sok al bijna klaar (dinsdag) toen ik erachter kwam dat deze veel ruimer werd dan nummer één. Wanneer ik snel brei (en dat deed ik…) dan brei ik dus veel losser! Ik heb de voet weer afgehaald en in een rustiger tempo af gebreid: nu kreeg nummer twee wel diezelfde wijdte als nummer één.


Vanmorgen bracht de postbode een grappige kaart, afkomstig van E. Een kaart vol zelfgebreide sokken met de tekst: ‘ik ken maar 1 sokkerdersoktalent!’.
Daar word je toch blij van! Zo lief! Dank je wel!


De nazomer is nu echt voorbij. Ik vond het al snel donker worden, zo ’s avonds, maar dit weekend gaat de klok óók nog een uurtje achteruit: Nog eerder donker! Toch houd ik wel van die wisseling in de seizoenen. De herfstkleuren in het bos zijn prachtig. Alsof we in een schilderij lopen.


zomersokken

Zomer in de herfst. Van mij mag dit weer zo blijven tot de kerst. Maar aan de andere kant maak ik me dus wel zorgen over de klimaatverandering.
(zie ook blog 13-10)
Ondanks dat het midden oktober is kleed ik me dus maar zomers. En zodoende heb ik ook mijn zomersokken maar weer opgezocht.


Zomersokken tussen het herfstblad, net zo iets als met slippers door de bladeren lopen.


Dit paar heb ik in 2009 al gebreid, alhoewel ik ze vele malen heb gewassen zijn deze sokken nog steeds mooi. Gebreid van Online Supersocke cotton (45% katoen, 40% wol en 15% nylon, patroon: River Rapid Socks).

Ondanks het zomerweer zet de herfst wel door. Onze wingerd achterhuis steelt de show door zijn prachtig kleuren.


And now for something completely different:
Wat ligt er bij mij op mijn nachtkastje?
Kevin Breel met ‘Komiek versus depressie’.
Het is een autobiografisch relaas van een Canadese jongen over zijn depressie. Kevin (1994) is een schrijver, komediant en activist. Hij is vooral bekend geworden door zijn TEDx-praatjes.
TED staan voor Technology, Entertainment, Design. Dat zegt nog niet zo veel, maar het doel van die presentaties zijn dat je binnen 18 minuten een zo toegankelijk mogelijke lezing houdt over wat voor onderwerp dan ook.


Breel is nog maar 23 jaar, toch heeft hij al meerder periodes gekend dat hij zich depressief voelde. Hierover schijft hij uitgebreid over in zijn boek. Kevin maakt in mooie zinnen duidelijk hoe zijn leven tot nu toe verlopen is en welke rol depressieve periodes daarin speelden. Ik herkende mezelf vooral in het zo moe kunnen zijn en totaal geen energie hebben tijdens depressieve buien. Een universeel gegeven, helaas.
Een zin, uit het boek, verwoord zo goed hoe het is:
‘Het is echt afschuwelijk hoe snel je hersenen van een mooi, blij moment naar een gevoel van duisternis en wanhoop kunnen overschakelen’.
Kevin filosofeert over de wereld en onderzoekt zijn eigen rol hierin. Dit onderzoeken, analyseren en ontrafelen van zijn gevoelens vond ik soms wat langdraderig. Maar toch boeide het boek zo dat ik het wel uit heb gelezen.

En nu? Ga ik weer lekker naar buiten mét m’n breiwerk!

 

 

 

sokken breien

Sokken breien: Het ritme van het breien, toer na toer, geeft mijn een bepaalde rust. Zonder gedachtes meegaan met het ritme van de naaldjes. Terwijl in dat rustige ritme iets moois ontstaat. Repeterend bezig zijn in combinatie met het creëren van iets nuttigs. Een fijne manier van ontspannen.
Voor Janlief heb ik een paar op de pennen staan. Een bolletje uit m’n stash gediept en gewoon een paar recht-toe-recht-aan sokken. In Engels noemen ze dat plain vanilla socks.


Vandaag was het zo prachtig nazomers dat ik nog even buiten kon zitten.


Altijd weer een verrassing hoe het garen uitpakt.
Het lukt me, na de beenbreuk deze zomer, om mijn wandelingen weer wat langer te maken.


En dan nog even dit:
Twintig oktober komen The Lasses en Katherine Claire in het kerkje in Ter Idzard optreden. The Lasses bestaan uit Margot Merah en Sophie Janna. Toen ik hoorde dat ze hier dichtbij komen spelen werd ik wel blij! Al een aantal malen ben ik bij een optreden geweest. Hun samenzang is erg mooi. Ter Idzard is een dorpje naast mijn woonplaats, lekker dichtbij dus. Hieronder een paar linkjes naar hun muziek:

wafelsokken

De sokken voor dochterlief Jildou zijn af. Ik startte dit paar al op 3 mei. Het patroon is van Sandy Turner: Bleuberry Waffle Socks. Leuk om te breien.

Dit paar ging gepaard met de nodige onhandigheden van mijn kant.
– Ik kwam er achter dat ik verschillende naaldjes in mijn breiwerk had, 2.5 en 2.25 mm waarschijnlijk ergens in het beenstuk van de eerste sok verwisseld. Toch maar door gebreid met de verkeerde naaldjes, bij het dragen zal Jildou het denk ik niet merken.
– De wisseling van het patroon zit op de voorvoet, gelukkig valt dit niet op.
– Ik kreeg het niet voor elkaar dat de tweede sok dezelfde kleurwissel heeft. Normaal lukt me dit altijd wel om twee identieke sokken te maken. Maar nu ik ze af zie vind ik dit toch niet storend.
Jildou zal ook met dit paar vast wel weer blij zijn!


Nu het prachtig nazomerweer is, is het in het bos ook fijn wandelen. Mijn rondjes worden weer wat langer, gelukkig! Ik loop nog niet zo snel, Chiqo moet dus zo nu en dan wel even op mij wachten.


Maar dat vindt hij niet erg, onderweg is er genoeg te snuffelen.


Nog even en de bladeren van de eik, nu nog bladgroen, zullen verkleuren. Het lijkt hier mooi, zo met het zonlicht er op.

ouderdomskwaaltjes

We worden ouder, gelukkig wel! Maar ‘elk voordeel heb z’n nadeel’: onze ogen worden slechter ten gevolge van presbyopia oftewel ouderdomsverziendheid. Het heet verziendheid omdat in de verte kijken geen problemen geeft maar juist dichtbij het oog zich niet meer scherp kan stellen. Jan en ik hebben beide een leesbril nodig, maar die willen we dus niet aan een touwtje om onze hals. Gevolg hiervan is dat er overal in huis brilletjes rondslingeren: op de nachtkastjes, op de eettafel, op de werkbank (Jan), in de tas (Froukje) etc. Soms liggen er drie op tafel en soms zijn ze allemaal verdwenen…


Al eerder schreef ik dat onze veestapel (ook) ouder wordt.


Dit gaat ook met de nodige kwaaltjes gepaard. Stabijna Chiqo wordt steeds dover.. Wat? STEEDS DOVER!
Wanneer er een auto onze oprit op rijdt hoort hij dat niet meer, zelfs het tuinhekje doet hem niet meer opkijken. Maar ‘elk nadeel heb z’n voordeel’: hij is ook niet meer bang voor onweer. De donder gaat aan hem voorbij. Hij lag deze zomer achterhuis terwijl het rommelde in de lucht. Eerder was hij bij het horen van onweer al onder de tafel gekropen. Hopen dat dit ook zo zal werken bij het vuurwerk straks in december!


Ik ben druk bezig met de tweede sok van het paar voor dochter Jildou. In mijn omgeving kan ik de door mij gebreide sokken wel kwijt. Naast Jildou kiest Jan ook altijd de zelfgebreide sokken uit de la. Om eerlijk te zijn kan ik niet tegen de vraag opbreien. Ik vind dat fijn: sokken breien is zo leuk en het maakt het maken nog leuker wanneer je de ontvanger er ook blij mee kan maken!


Een nieuw item op mijn blog: wat ligt er bij mij op mijn nachtkastje. Of wel: in welk boek ben ik aan het lezen? Op Pinterest ben ik gaan bij houden welke boeken ik heb gelezen. De teller van 2018 staat nu op 12. Nu op mijn nachtkastje: Loes de Hollander met: ‘Mij zie je niet’. Het is best wel een apart boek. Geschreven vanuit een ik-personage met hoofdstukken afgewisseld gezien vanuit het slachtoffer van die ik-personage. Een pittig thema: de ik-persoon verloor haar tienerdochter door suïcide ten gevolge van pesten. Wat het boek wat apart maakt is dat de ik-persoon moorden pleegt en hier mee wegkomt. Ben nu halverwege het boek. Leest wel gemakkelijk weg. Wordt vervolgd.

Vorige Oudere items