work in progress

Werken aan mijn ‘afvaldeken’ is als een ‘walk down memory lane’. Ik heb van die restjes sokkenwol ooit een paar sokken gemaakt.


Al die stukjes afval-sokkengaren hebben wel een verhaaltje. Helaas heb ik veel van mijn restjes weg moeten gooien nadat de motten zich er tegoed aan hadden gedaan. Tja, shit happens. Hier schreef ik over het idee achter de ‘afvaldeken’.


De deken vordert gestaag. Dat is natuurlijk ook de bedoeling: voor elke ons die ik afval brei ik 1 lapje aan de deken. Nu past dit lopend werkje nog gemakkelijk in mijn yarnbowl. Hopelijk groeit zij er gauw uit en zal ik een groter onderkomen voor de deken moeten zoeken.


Na een diepe duik in mijn stash, kwam ik met dit bolletje weer boven. Voor een paar sokken natuurlijk. Ik brei er een reliëf-patroontje in. Staat leuk, breit leuk en is simpel genoeg voor mindless knitting. Hieronder mijn progress keeper of in het Nederlands een ‘bemoediging bedeltje’. Je hangt het in je breiwerk zodat je kan zien hoeveel je die dag hebt gebreid. Wanneer ik niet aan de sokken brei dan stop ik de dpn’s (double pointes needles) in de needle cozy.  Zo blijven alle steekjes mooi op korte pennetjes staan. Ik brei mijn sokken op 5 naaldjes van 15 cm: Zing van Knitpro.


Patroon:
3 toeren: recht.
3 toeren: 1 gedraaid recht, 1 averecht.
Recht gedraaid is de steek andersom insteken. Hier voorbeeld.


 Voor in de tuin wilde ik graag IJzerhard ofwel Verbena. Ik vind de dieppaarse kleur zo prachtige.

In deze omgeving is het heel normaal om een tafeltje aan de weg te zetten met handelswaar. Eieren, jam of plantjes. Zelfbediening; het geld stop je gewoon in een potje. Een rondje op de fiets leverde 5 Verbenaplantjes op. En ik kreeg er ook nog een dikke (eetbare) pompoen bij, zo lief!

Vanwege pijnklachten in mijn been heeft de pijnspecialist een injectie gezet bij de zenuwwortel in de rug. Nu heb ik een extra (6e) wervel. Dus moest de arts goed tellen en kijken waar ze de naald moest zetten.  Het plaatsen lukte pas bij de derde poging. Ik kòn van de operatietafel springen en het op een rennen zetten. Maar ja, dan loop je door Heerenveen in zo’n blauw hemdje met drukknoopjes. Ook zo wat.
Nee, ik was coöperatief. Het was uiteindelijk best wel te doen hoor! Jan kon me niet veel later weer naar huis brengen. Hoe het nu zal gaan qua pijn is afwachten.

Nog even een foto van Guusje-poes en stabijna Chiqo.


Take care en kalm an!

 

 

levenskunst

In deze blog niet veel breinieuws. Maar hieronder wel een foto van mijn drie lopende werkjes: de Drops-sjaal, sokken met het caffienevrije koffieboontje én de poezensokken. Alles vordert gestaag.


Nu het zo warm is zitten Chiqo, Guusje en ik overdag veel binnen. We hebben de luxe dat we in de woonkamer een airco hebben staan en een hondenkoelmat waar gelukkig ook poezen op mogen.


Op zulke dagen vind ik het fijn als de zon onder gaat en de aarde weer enigszins wat kan afkoelen.


Maar waar ik het over wil hebben is de levenskunst in het boek “De kunst van het ongelukkig zijn”.
Dirk de Wachter, psychiater, neemt ons mee in zijn zoektocht naar geluk.


De ene mens heeft genetisch nou eenmaal meer potentieel om zich gelukkig te voelen dan de ander. We weten ook dat het geluksgevoel an sich een biologisch proces is. Maar, ik citeer:

“Als gelukkig zijn het dóel is in het leven, is ongeluk een hinderlijk en ongewenst obstakel. Als het op ons pad komt, willen we het verdriet wegmoffelen, wegdenken zelfs: het hoort er niet te zijn. Pech lijkt in deze meritocratische wereld (net als geluk) je eigen schuld….. De leukigheidscultuur heeft als norm: iedereen succesvol, slim, jong, mooi, onvermoeibaar. Als we niet aan de norm voldoen, laten we dat liever niet zien. We durven er niet over te spreken, en daarin schuilt een groot gevaar.

Als we het kleine ongeluk niet aanvaarden als normaal, wordt het groot en onoverkomelijk. ‘leuk’ keert op den duur als een boemerang terug in je gezicht.
De kunst van het leven is volgens mij accepteren van lastigheden en tekortkomingen die bij het leven horen en ze delen met anderen. Als je dat doet, zal verdriet, groot en klein draaglijker worden.” pagina 26

Zo beschrijft De Wachter in prachtige volzinnen zijn kijk op het leven.
“Streven naar geluk als levensdoel is een vergissing. Streven naar zin en betekenis daarentegen is waar het leven om draait.” Ja precies, denk ik dan.

Eén zin, zo waar in mijn ogen:
“Als je toch gelukkig bent (en dat wens ik je toe!), probeer dan eens iets te doen voor een ander. Probeer zorgzaam te leven in functie van het geluk van een ander. Het zal je gelukkig maken.”


Het thema spreekt me aan. Ik denk dat we in een rare tijd leven. De verschillende leefomstandigheden onder de mensheid, over de hele wereld is nog nooit zo groot geweest. Wanneer je zo om je heen kijkt, dan kan je niet om grote levensvragen heen.
Ik denk dat in vroegere tijden men het leven misschien meer nam zoals het kwam, het leven was zwaar, lastig en kort maar hé, we zijn hier maar even en dan wacht ons de hemel. Dus doe in dit leven maar wel je best zodat je in de hemel komt alwaar het grote eeuwige gelukkig-zijn begint.
Natuurlijk voor veel mensen is er nu ook wel een hemel. Voor mij? Ik weet het niet, het zou mooi zijn.


Toch nog even naar het boek. 
Tot slot nóg twee zinnen van De Wachter:
” Je moet het geluk niet willen meten, wees er maar gelukkig mee. Een tevreden leven leiden is al heel wat.” 
” Het is de ethische plicht van de gelukkige mens, die uit een warm nest komt en graag wordt gezien en het goed heeft, om de lastigheid van de wereld te zien en er iets mee te doen.”

Take care en kalm an!
(in deze blog is er een verschil in lettergrote, was niet de bedoeling.)

sokken breien

Het is zo leuk om te doen, sokken breien. De mogelijkheden zijn eindeloos. Van teen naar boord of van boord naar teen. Hakken in alle soorten en maten. Wolletjes in spikkels, strepen of tweed. Twee sokken tegelijkertijd breien of één op vijf korte pennetjes.


Echt, ik kan nog zoveel leren en daardoor is er ook nog zoveel uitdaging voor mij in het sokken breien.

Deze keer brei ik met Regia Classic Stars Color.

Ik brei ze top-cuff-down of van boord-naar-beneden.
Met een Hollandse hiel.
Naaldjes 2.25 mm Knitpro Zing.
Deze naaldjes zijn de Rolls Royce onder de breinaalden en ik word echt niet door Knitpro gesponsord hoor.


Zo ziet het er dan uit op een zomerse avond: sapje, boekje en breiwerkje. Heerlijk!
Vanuit een ander perspectief:


Meestal liggen de beestjes bij mij in de buurt.
Wat een ‘gezellig-geit’ zo. En ja, daar is hij weer, de buurtgeit! 😉


Anyhow, ik brei er weer een reliëfpatroontje in, altijd leuk. En omdat het patroontje steeds herhaald na zes toeren, brei je van streepje, naar streepje.


Guusje houdt, vanaf de vensterbank, de boel graag in de gaten. Ze neemt haar taak als neighbourhood watch zeer serieus. Goed zo poes!


Take care en kalm an!

klein geitje

Een kleinigheidje, ofwel een ‘klein-geitje’.


Dit geitje woont met zijn twee broertjes een straatje verderop. Eigenaresse heeft ze behoed voor de slager, anders was het trio in de worst beland. Wat me opvalt is dat deze geitjes heel zachtjes mekkeren. Natuurlijk: op zo’n plaatsje mét stalletje, heb je eigenlijk ook niets te mekkeren.


Zo nieuwsgierig zijn ze, als Chiqo langs loopt moet er even worden gegroet!

Anyhow: Buren iets verderop, hebben gezinsuitbreiding gehad. Een klein jongetje is geboren: Pieter Hendrik. Ik heb een ‘klein-geitje’ voor het knulletje gemaakt.

Garen genoeg, gewoon even in mijn stash duiken. Deze kleurtjes heb ik opgedoken.


Botter Ijselmuiden Bergen en een blauw garen. Naaldjes 2.25. Lekker stoer.


Een kattebelletje is altijd handig voor sok nummer twee.


Sokjes maatje baby.

De foto hieronder is genomen tijdens onze dagelijkse wandelingen. Foto credit: Jan. Want ere wie ere toekomt.


Een rustige zondag toegewenst.

 

zomersokken

De sneakersokjes, die ik voor dochterlief maakte, zijn klaar. Ze had het eerste exemplaar al even gepast. Op zich zat het wel ok, maar de bovenrand is iets ruim. Toch zal het in Jildou haar sneakers wel goed zitten.


Garen: Lana Grossa Meilenweit, kleur Snow, en witte Boter IJselmuiden Bergen. Naaldjes 2.25 mm. Een muizentandje als begin en een zomers ajourtje in de bovenvoet. Geïnspireerd op het ontwerp van Gaby M. Sternfeld ‘Strandkorb Söckchen’.

Nu ga ik dezelfde sokjes nog een keer maken, nu niet mt 40 maar mt 31, voor kleindochter Tess.

De kleinkinderen waren gisteren bij ons. Altijd gezellig!


Tess moest nog wel wat voor school doen. Daarnaast had ze een afspraak met haar groepje en de juf op ‘Google Meet’. Zo konden ze elkaar ook zien. De kinderen waren eerst nog wat stil, het is ook best raar om tegen de computer te praten. Maar al snel was dat nieuwe eraf en konden de kinderen lekker bij kletsen met juf. Handig deze technologie! Juf vond het maar knap, dat de opa en oma van Tess de verbinding tot stand konden brengen.
Ja duhu… we zijn nog niet zooo oud!

Ondertussen is mevrouw K. Mees eieren gaan leggen. As we speak vier!


We kunnen meneer en mevrouw uit elkaar houden. Mevrouw heeft haar veertjes in de war. Een ‘wilde-look’. Zie hieronder. Meneer zit netter in zijn veren.


Het is natuurlijk prachtig om met een camera te kunnen volgen wat er ín het huisje gebeurd. Maar het brengt ook wel een soort van zorgen met zich mee.
Wanneer we beide vogeltjes een tijdje niet zien worden we toch ongerust.

Maar dit is de natuur en wij kunnen daar niets aan veranderen, alleen het aanschouwen.
Zo kan er een vogeltje gepakt worden door een poes. Of er wordt een vogeltje ziek.
‘Het gaat dus lang niet altijd goed’, zei ze kijkend naar het half lege glas wat voor haar stond.


Take care en kalm an!

blogje 810 – vogels tellen –

Eigenlijk kan ik elk blogje dat ik schrijf wel ‘Ratjetoe’ noemen. Want meestal heb ik wel meer onderwerpen dan één. Zo ook nu:

Vogeltelling
Sinds 2001 wordt de Nationale Tuinvogeltelling gehouden. Als tuin-vogelaar heb ik al meerder keren mee gedaan.


In de Leeuwarder Courant stond vrijdag een mooi overzicht waarmee iedereen gemakkelijk mee kan tellen.

DSC_3517
Mijn vogeltjeskennis is niet groot, maar ik kan nog wel een duif en een ekster uit elkaar houden. 😉
En wanneer ik een ijsvogeltje spot dan word ik daar echt wel héél blij van. (foto ijsvogel Wikipedia)

Afbeeldingsresultaat voor ijsvogel
Lytse sokjes
Frysk: Foar it lytse suske fan Douwe makke ik dizze sokjes.
Of in het Nederlands: Voor het kleine zusje van Douwe maakte ik deze sokjes. Hester is het pasgeboren dochtertje van een collega van Jan.


Het blijft zo’n leuk klein werkje om sokjes te maken. Dit garen heb ik eerder al eens geverfd. Zo ontstaat een gemêleerde kleur.

Them Dirty Dimes
Iedereen die mijn zoon kent weet dat hij voor 89% uit muziek bestaat. Muziek: hij maakt dat het liefst samen met z’n vrienden. Of dat nu is bij brassband SoliBrass, Billy and the Bobcats of Them Dirty Dimes. Zo mochten Them Dirty Dimes optreden tijdens Eurosonic/Noorderslag in Groningen. Tijdens het Grunnsonic mochten de Groningerbands hun sound laten horen.
Er verscheen een mooi filmpje van de mannen. Kijk zelf maar, ja die drummer díe komt van mij.

Zo… en nu zal ik me instaleren aan de keukentafel om de vogeltjes in de tuin te tellen.
Fijne zondag!

druilerige dinsdag


In september zette ik voor manlief dit paar sokken op. Langgarens Super Soxx. Tussen de l.o.’s (lopende werkjes) van mij zit standaard een recht-toe-recht-aan sok. Het is fijn zo’n werkje bij me te hebben voor als ik in de wacht(kamer) zit. Maar na een tijdje wil ik zo’n werkje dan ook wel weer eens af hebben.


En zo had ik afgelopen weekend even wat meer tijd aan dit paar sokken besteed. Gisteravond waren ze af. Dus ‘mag’ ik weer een ander bolletje uit mijn stash (voorraad) opdiepen.

Het is toevallig dan het subtiele verloop van de blauwe kleur precies klopt: twee identieke sokken. Achteraf had ik dit paar op 2.25 mm naaldjes moeten breien. Met 2.5 mm vind ik ze iets los. Ik had 60 steken opgezet voor maat 41. Dat is eigenlijk te weinig maar uit ervaring weet ik dat 60 steken Jan beter past als 64.


Zie er ligt iets harigs ↗ onder de tafel! Hieronder een foto vanuit andere positie.


And then something completely different…
Jan en ik zijn geen shoppers. Eigenlijk hebben we een hekel aan kleren kopen. Het aantal keren dat we per jaar winkelen is dan ook echt op één hand te tellen.

En zo waren we zondag in Leeuwarden. We mijden de kleren- en schoenenwinkels gewoon. Maar de boekwinkel vind ik dan wel weer leuk. Dus heerlijk gestruind bij Van der Velde. Ik vond een tweedehands boek van Camilla Läckberg: ‘Oorlogskind’. Het vervolg van het boek welke ik nu lees, ‘Zusje’. Blij mee!
Läckberg heeft 10 literaire thrillers in deze reeks geschreven. Ik zit nu in deel 4 dus heb ik nog wel wat leervoer voor komende tijd.


Afbeeldingsresultaat voor oldehoveJan trakteerde zich, heel verrassend, op een motortijdschrift 😉 . In een andere winkel vond ik ‘Sokken om zelf te breien’. Dit boekje wilde ik al langere tijd graag hebben, maar voor de prijs €5.99 helemaal! Ook blij mee. Daarnaast nog vogelvoer en 2 gardes gekocht. Na een kopje koffie op het terras van Fire, reden we weer naar huis.

Via social media las ik dat het gevaarlijk is om mezenbolletjes in zulke groene netjes op te hangen. Meesjes kunnen er met hun pootjes in verstrikt raken. Helaas zat er bij dat bericht een foto van een dood vogeltje. Ik had het zónder foto ook wel gesnapt!

Ik vind het erg naar als mensen dierenleed delen met foto’s. Nee, ik sluit mijn ogen echt niet voor dierenleed, ik vind dit afschuwelijk! Maar die foto’s, die heb ik dan haarscherp in mijn geheugen zitten. Op onverwachte momenten zie ik die nare foto’s weer op mijn netvlies, ook wanneer dit totaal niet relevant is. Dat is ronduit lastig! Dat dus.

Natuurlijk ik wil de meesjes niet in gevaar brengen dus het systeem van een garde met voer in de boom overgenomen. Er wordt constant van gesnoept!


De KAL (Knit-A-Long) van KnitPro de ‘soktober‘ is afgelopen. Ik viel helaas niet in de prijzen. Maar ik vond het meedoen echt leuk! Dus de volgende KAL ben ik vast wel weer van de partij.

second sock

Een paar weken lang had mijn kantwerkproject alle aandacht, maar de shawl is af. Nu pak ik dus mijn andere WIP’s (Work In Progress) of te wel: OW’s (Onderhanden Werkjes) weer op. Als eerste de sokken van Schoppel Zauberball Crazy maar eens af maken.


Ik ben er al sinds 26 april mee bezig. Maar: Elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar. Dus echt, dit paar komt ook wel af.

Het ronde bolletje past mooi in de yarnbowl. Wanneer ik niet brei staat deze garenkom gewoon mooi te zijn op tafel. Hieronder een paar close-ups. Het garen rolt zo niet meer weg tijdens het breien: handig!
Ik kreeg deze cadeau en ik ben er erg blij mee, zo lief!


Dit is prachtig Pools aardenwerk van Mevrouw Polska. Het is met de hand bestempeld en beschilderd.

In de achtertuin bloeit onze roos zo mooi! De takken zijn zwaar van de vele bloemen.

wedding-ring-shawl

Hier een foto van mijn Brain Waves in wording.
Bijna op het eind!


Hieronder hetzelfde breiwerk maar dan mét hond. Waar ik ben is onze stabijna* ook. Wat ik ook doe, hij kijkt mee. Nu ik deze blog type ligt Chiqo bij mijn voeten.
Het is een gezellige hond -en dat is ie!


Dit patroon begint met zes steken en eindigt ook weer met zes steken. Zo halverwege heb je dan de meeste steken opstaan.
Afgelopen maandag heb ik het laatste puntje aan de shawl gebreid.

Ik kon het niet laten om te checken of deze ‘Brain Waves’ ook een ‘Wedding-ring-shawl’ is. En ja hoor, de shawl is zo ragfijn dat deze helemaal door een ring heen past.


Vroeger was dit een soort spin-test voor vrouwen, een zo dun mogelijke draad te kunnen spinnen. Zo fijn dat de kantshawl, gebreid van dat gesponnen garen, door een trouwring paste. Deze traditie vind je in IJsland. Maar ook op de Shetlandeilanden.

Shetland lace (kantbreiwerk) was vooral populair tijdens de regeerperiode van Queen Victoria, in de 19e eeuw. Victoria vond dit kant zo mooi dat ze opdrachten gaf aan de kantbreisters daar. The Queen hield het kant zelf maar gaf het ook wel cadeau.

Nu wilde ik deze shawl wat tintjes donkerder hebben. Mijn jurk is wit met diep, diep donkerblauw. Dus ik heb de shawl geverfd. Dit vond ik wel even spannend. Dit lacegaren = 70% alpaca en 30% zijde.
Voordeel met verven van dit garen: Natuurlijke vezels nemen wel de verf op. Nadeel: Het is erg kwetsbaar, de shawl moet niet schrikken (te koud water).


Dus de shawl ging in een verfbad. In een grote pan: ze moet immers wel de ruimte hebben om royal te kunnen badderen in het warme water. Zo heeft de shawl drie kwartier op een klein gaspitje gestaan, onderwijl zachtjes roeren. Uiteindelijk kwam de shawl er diep, diep donkerblauw uit. Yess!

Nu nog liggend drogen. Ik heb de shawl op zolder geblockt: neerleggen in vorm op handdoeken en vastspelden. Nu zie het patroon pas goed. Yess!


Nog 16 nachtjes slapen dan wordt Janlief mijn Manlief. Ik heb de shawl dus ruim op tijd af. Ik zei het al eerder, het patroon breit erg fijn. Ondanks de vele vergissingen en missers die ik maakte tijdens het breien ben ik (tot nu toe) tevreden over het resultaat. En wat betreft al die fouten:
Wanneer ik snel loop dan zie je er niets van!

Garen: 113 gram Drops Lace, naald 3.25 mm.

Nog even wat kiekjes van onze roos: vol knoppen en bloemen. Elk jaar bloeit deze roos uitbundiger. Vorig jaar zelfs tot in november.


(Voor nieuwe lezers: *Stabijna: onze hond is een kruising tussen een Friese Stabij en een Wetterhoun dus nèt geen Stabij, dus Sta-Bijna)

tuinhek

Wat vooraf ging.
Jaren terug hadden onze achterburen een coniferenhaag gepland op hun erf. De haag deed het heel goed.


Het groeiende groen zorgde bij ons voor een beschutte tuin maar daar bleef het niet bij. De zon verdween dagelijks achter de heg.
Dit voorjaar zijn de uit de kluiten gewassen coniferen gerooid. Gevolg: meer licht in huis en de zon langer in de achtertuin (heerlijk!). Wijzelf hebben een tuinafscheiding met betongaas. Erg open zo zonder de coniferen.


En zo kwam ik op het idee om ‘granny squares’ voor het hek te gaan haken. Wol genoeg!


Dit project paste precies bij mijn missie van dit jaar: ‘Eerst-op-breien-wat-ik-heb’. Ik gebruikte namelijk alleen ‘left overs’ van eerder gehaakte plaids. Garen van de Zeeman:  Royal haaknaald 4 mm.


In één lapje zit 18 gram dus het hele tuinhek á 64 granny’s= 1152 gram dus toch alweer een bol of 11. Ik heb 15 kleuren gebruikt.


Ik had bij dit project een ‘goed-boek-effect’. Wanneer je een prachtig boek leest en wanneer het boek dan uit is dan kan je dat zo jammer vinden.
Nou dat had ik nu, bij de granny’s, ook. Ik had er zo’n plezier in om steeds weer andere kleurcombinaties te maken, het verveelde me geen moment.


Uiteindelijk hangen de 64 granny’s in het betongaas.

Ik ben blij met het resultaat en niet minder belangrijk Jan ook! Dat deze tuinafscheiding nog steeds een open karakter heeft deert me niet. Ik lig hoogzomer toch niet topless in de achterhuis.


Mijn volgende haakproject ligt alweer klaar. Het patroon ‘Persian Tiles’ van ontwerpster Jane Crowfoot ligt op me te wachten. Zin in!

Vorige Oudere items