ik mis je nu al


.
Titel uit: ‘Mis je zo graag’ van Claudia de Breij en Waylon. Zo toepasselijk! Tekst hoef ik niet te linken, luisteren naar liedje make sense!


Jan is een kleine week op pad met de Ducati, tent & toebehoren. Hij kan zich prima alleen vermaken. Aanvankelijk was het plan iets anders. Maar het leven veegt vaak de vloer aan met onze plannen.

Still knitting socks
One done, one to go! Sokken voor dochterlief.

Het is lastig om de tweede sok identiek te krijgen. Bij mij is het vaak zwart of wit. Dus dan totaal anders: ik heb het bolletje andersom opgewonden, zo krijg je nimmer twee dezelfde sokken.

Handwerkbeurs
Al voor de 18e keer slaat de handwerkbeurs zijn stands op in Zwolle. Voor zover ik weet was ik er alle voorgaande edities bij. Vaak samen met moeder en zus. Ook vaak alleen.


Alhoewel er allerlei snoepgoed op de socials voorbijkomt en ik dus enorm twijfelde om toch een ritje naar Zwolle te rijden, blijf ik thuis. Want…
1/ de drukte: het is net een kippenhok vol kakkelende vrouwen (m/v).
2/ ik heb echt, echt, echt geen garen nodig.
3/ ik heb echt, echt, echt geen borduurpatronen nodig.
4/ ik heb ook laadjes vol quiltlapjes.

Ik denk gewoon dat het slim is mezelf even niet bloot te stellen aan alle mooie & verleidelijke prikkels.

Huisje overvol vogelgeluk
.

Us Douwe
Jan gaat elke avond met Douwe op pad. Er is veel natuur rondom ons dorp. Het is er stil. Douwe rent dan als een stabij in het rond. Alle energie eruit. Nee, hij gaat niet achter reeën aan. Wanneer Jan reeën ziet dan lijnt hij Douwe aan, zodat die reeën die een plekje voor de nacht zoeken met rust gelaten worden.

Nu Jan op pad is, is het uitlaten van Douwe in de avond ook mijn taakje.

Douwe heeft nog steeds koudwatervrees. Geeft niet, zo heb je ook geen natte hond in de auto. Elk nadeel…

Gisteren bij Nijeholtpaaster Beach, aan het riviertje de Lende.


Gelukkig klaagt hondlief niet als hij aan de lijn moet.


Ik probeer één keer per dag ergens naar toe te gaan waar hij los kan.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

een leven met liefde is een leven dat geleefd is


.
Titel uit Supermarket Flower van Ed Sheeran. Hier tekst.


Dit liedje speelde de dominee tijdens de herdenkingsdienst in 2017. Die laatste zondag van het kerkelijk jaar worden de overleden gemeenteleden van dat jaar herdacht. Zo ook onze moeder.

Elke keer als ik dit nummer hoor dan denk ik aan haar. Ik mis haar enthousiasme en positiviteit.

Hier dierbare foto’s. Vooral ook het zo herkenbare handschrift van mijn moeder.

Moederdag: ik ben zelf al 31 jaar moeder. Van ma hoefde ik niet langs te komen, immers nu had ik zelf moederdag. Natuurlijk kon ik het niet laten om toch langs te gaan met een bloemetje.

Still knitting socks
Een paar voor dochterlief Jildou. Zij is onbetwist de grootste draagster van mijn sokken! Gedeelde plaats met mijn manlief.


Garen: Regia Desing Line Kaffe Fasset. Naald 2.25 mm. Patroontje erin. Ik weet zo niet hoe die heet.

Het gaat zo:  1 toer: 3 recht 1 overslaan. Toer 2: 3 recht 1 overslaan. Toer 4: alle toeren recht. Dit herhalen.

Us Douwe
We waren laatst een weekend weg naar Rijssen. Bij de camperplaats lagen allerlei grote groene matten. Thuisgekomen vonden we dat ook wel wat voor us Douwe. Onze achtertuin is nogal een tegelvloer. Van de zomer warmt dat enorm op, dus kochten we ook een ‘grasmat’ voor hem. Hij is er zichtbaar blij mee.


3 bij 2 meter, je zou er een puzzel op kunnen maken van zo’n 18.000 stukjes.

Ik hou het op puzzels van 1000  stukjes. Groot genoeg! (68/ 49 cm)


Vogeltjes


.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

snow in april

Als de sneeuw valt in april, in plaats van zonlicht in je ogen. Dan weet je dat er dingen aan het veranderen zijn.
Hier hele: Tekst.


Een protestliedje van Vera. Zo mooi, dus voor mij de drang om het te willen delen. (foto van vorig jaar)

Warm hart warme voeten
Via de podcast van de dames van ‘Ministerie van gebreide zaken’ kwam ik op de site van ‘warm hart warme voeten’

Nu heb ik net een paar sokken van de naalden laten glijden. Hieronder een foto van pas gewassen, drogende sokken op de kachel. Ideaal die nep-voeten.


Het lijkt me goed die te gaan doneren. In Nederland gaan de sokken dan naar het Leger des Heils, in België naar Hart voor Vluchtelingen. Wat een goed initiatief!


De envelop gooi ik vandaag nog op de bus.

Handwerkhoekje
Mijn handwerk’hoekje’ is nu dicht bij de kachel. In november kregen we deze stoel van M. Ze past prachtig in ons interieur. Douwe vindt dit een mooi plaatsje, but the chair is mine!


An Acquisition
An acquisition is een nieuwe aankoop. Ik had het geloof ik niet met zoveel woorden gezegd, dat ik op Cold Sheep sta. Dit betekent: de uitdaging om een bepaalde tijd geen garen meer te kopen. Gewoon omdat je genoeg ‘stash’ (voorraad) hebt. De uitdrukking komt van ‘cold-turkey’ een term die gebruikt wordt bij afkicken van drugs.


Toch ging ik voor de bijl, of nee eigenlijk ook niet. Ik zag dit sokkengaren bij Sylvia van Wol met Verve. Lekker zomers! Ik kocht het gewoon omdat ik er blij van word en ik mezelf best eens mag verwennen. Bovendien is het de uitzondering die het bestaan van een regel bevestigt.

Zie nu zelf, prachtig toch!


Basis sock 75% superwash virgin wool en 25% nylon. Dat ‘virgin’ staan voor de eerste scheering van een schaap. Meestal met een jaar. Ligt even aan de geboortedatum.

Ik heb nog geen concreet plan met de streng. Toch in schoenen laten verdwijnen? Misschien verwerk ik het ook wel in een shawl. Gelukkig mag je van sokkenwol best andere projecten maken. Net als in een stacaravan, daar mag je ook in gaan zitten. Deze streng mag nu gewoon even ‘mooi’ liggen wezen.

Therapie
Eind december roerde ik het al aan in een blog. Er zit een verkeerd plekje op mijn neus. Aanvankelijk zou dit weggesneden worden. Omdat het best wel groot plek is voor een neus, zou ik in een lastig traject van plastische chirurgie komen. Ik zag hier tegenop. Maar ja, wat moet dat moet.

Toch twijfelde ik of dit wel de juiste weg zou zijn. En zo kreeg ik een verwijzing naar het RIF. Een vriendelijke radiotherapeutisch oncoloog stelde ons, alles afwegende, bestraling voor.


Gevolg: een bestalingsmasker is gemaakt en toen door de CT-scan om masker te markeren. Komende weken word ik elke dag bestraald. Hierdoor zullen de kankercellen op mijn neus vernietigd worden. Ik zal het er ongetwijfeld over hebben in de blogs. Ook dit is mijn leven (momenteel even).

Us Douwe
Hij kan nog niet alleen thuis blijven. Maar gelukkig hij houdt erg van autorijden.


.
Hij mag mee, alle ritjes naar Leeuwarden. Wel zo gezellig.


Grijze luchten

De modderpoel laat niet alleen een grijze winterlucht zien. Wat zijn de bomen toch ook mooi in hun kaalheid.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

so forget who you are, just go into the dark and be sure that the light will be yours


.
Van Town of Saints uit ‘The Silent Sea’. Deze regel is de vertaling van de titel van de blog: Dus vergeet wie je bent, ga gewoon het donker in en zorg ervoor dat het licht van jou zal zijn.

Town of Saints is een Groningse band. Aanvankelijk waren het straatmuzikanten. Na wat wisselingen werd het in 2011 Town of Saints met Harmen, Heta en Sietse. 

Verspulling
Een gemiddeld huishouden heeft veel, heel veel spullen in huis. We ‘verspullen’ met elkaar. Te denken valt dan aan kleding, keukenspullen, vervoersmiddelen, spullen om de socials op de volgen en zo nog véél meer spullen. Ik neem aan dat je wel een idee hebt, rondkijkend in je eigen kot. Zo’n 30.000 spullen per huishouden! Maar hoeveel spullen heeft een mens nodig?

Ik denk dat we ook door de Action en dat soort winkels eerder verspullen. Voor een prikkie koop je die sooi, die je misschien niet eens nodig hebt, maar ach, kost geen drol dus meenemen. Vroeger deed men langer met de spulletjes in huis. Nu leven we toch wel in een weggooimaatschappij. Niet zo duurzaam trouwens.

Ik ben al een aantal jaar bewust van de spullen in ons huis. Ik ben ook wel van het opruimen. En ja, ik heb de boeken van Marie Kondo gelezen. En natuurlijk die van Dennis Storm: ‘Weg ermee’.

Onze zolder was dan ook bijna leeg. Toch togen de kabouters s’nachts weer spulletjes mee naar binnen en ontstaat er weer één looppad op zolder, in plaats van een lege vloer.

Ik koop weinig, maar de kringloop blijft voor mij heel aantrekkelijk. In mijn geval ‘De Veurdele’ in Noordwolde. 


Ik kan zelfs wel zeggen: mijn sport is kringlopen! Wanneer ik daar ben geweest heb ik toch meestal weer spulletjes gekocht. Nodig? Welnee! Maar ja, ik wordt er wel blij van en dat telt dan wel. Toch? Ach het leven zit vol tegenstrijdigheden.

Goed voornemen 2022
Nu heb ik mezelf een 2022-challange bedacht. Elke dag één ‘ding’ wegdoen. Weggeven of naar de kringloop. 365 dingen dus in 2022. Nee, niet veel gezien de 30.000 spullen die zich hier in huis verzameld hebben. Het is maar 1, 1 %! Het maakt wel dat ik me bewust blijf van ontspullen. Het is nu eenmaal fijner leven met minder spullen. NB: Misschien toch elke dag 4 spullen? Dat is 4.4 % = 28.540 spullen. 


Jan en ik trokken in 2014, 2015 en 2016 door Europa samen op één motor. Op die motor onze bagage én de hele kampeeruitrusting. Het ging prima. 


Hoe minder we mee hadden hoe makkelijker we konden reizen. Echt, ik vond het zo fijn. Maar ook het besykje (onderzoeken) wat je nu echt nodig hebt en wat dus niet. 

Zo ook in onze camper, niets te veel! En dat leeft zoveel fijner! ’s Morgens na het ontbijt zo weg kunnen rijden. Alles wat je dan ál mee hebt heeft een eigen plekje.

Simple life, dat is het.

Wolvoorraad
Ik  moet toegeven dat ik wel een grote wolvoorraad heb. Dit voelt echter niet als ‘druk’ of als ‘te veel’. Het komt omdat het een bezigheid is welke je graag doet. Dan is het fijn om keuze te hebben wanneer je iets nieuws wilt opzetten. De spullen liggen op een kamertje welke we ‘kantoor’ noemen. Nog uit de tijd het Wessel zijn werkplek was. Heerlijk om zo’n kamertje te hebben! Filmpje heb ik al eens eerder geplaatst.



Warme sjaal
In 2021 begon ik met een Trees. Dat is een patroon van Puk Vossen, eigenlijk een sjaal in vorm van koker, dus gewoon rond breien. Hierdoor wordt sjaal wel dubbel dik.


Ik ben super blij met het garen: Zeeman Royal gecombineerd met Zeeman Batik. Voor op mijn donkerblauwe winterjas. Met de temperaturen van now a days zou je vermoeden dat ik deze dikke sjaal komende winter niet zal dragen. We will see…


Het breit heerlijk, vooral met luisterboek omdat het gewoon immer gerade aus breien is.

Us Douwe
Hij is oud & nieuw doorgekomen. Om 00.15 even in de stress omdat ze hier in Hooltpae schijt hadden aan het vuurwerkverbod. Hij trilde zo, daar kon ik geen snackjes tegen op voeren. Idee hierachter is dat je iets engs voor de hond omzet door iets prettigs, dus snackje. In de weken vooraf oud & nieuw tijdens wandelen bij elke harde knal snackje geven. Verder geen aandacht aan geven. 


Ging super, oudejaarsavond, bij knallen geen angst. Maar om 00:15… paniek! Gelukkig zocht hij steun bij mij. Hij zat rechtop naast me op de bank. Ik heb gewoon een arm om hem heen geslagen. Negeren terwijl de hond angst ervaart is ook zo wat. Maar bevestigen in zijn angst door ‘oh kom maar hier, och wat een knallen!’ is ook niet goed. Zodra hardste knallen voorbij waren was Douwe weer D(e) ouwe!


Puberhond
Kan dat? ’s Middags loop je nog een coöperatieve hond en ’s avonds is diezelfde hond veranderd in een draakje! Gisteravond wilde Douwe echt alle kauwgommetjes op straat opeten die hij kon vinden. En geloof me, dat zijn er veel. Die kids van Hooltpae lusten wel kauwgom! Nee, nee, nee van mijn kant inclusief de daarbij behorende snoepje. Zo is mijn jaszak snel leeg. Dan gaat hij poepen, ik zakje pakken: wil zakje niet open… Zit ik aan de verkeerde kant? In donker ook zo lastig te zien (in licht trouwens ook).

Afijn, Douwe klaar met poepen, glipt hij me het weiland op. Onder hekken met linten door, om paal heen, dus riem om paal heen. Ik nog steeds met zakje klooien. Eerst maar achter hond aan. Dus al dansend tussen poep wat niet door anderen is opgeruimd, richting stekpaal, riem eromheen en trekken: ‘Kom Douwe, kom!’ Nee, dus. In één keer is dát lint van de afzetting ook heel eng. Met nog meer trekwerk en Douwe weer op het goede spoor.

Hij had gepoept en geplast voor mij dus reden om meteen richting huis te lopen. Ook dat weer met veel trekwerk (Douwe) en trekwerk (mijn kant). Douwe nog steeds gefocust op alle kauwgom en ik gefocust dat hij dat niet kan pakken. Mijn jaszak inderdaad bijna leeg.

En thuis? As we speak gaat het pubergedrag door. Nu op onze meubels gericht. Het slopen van de voortafel. Och, het is ‘iene’ van de kringloop maar toch. DAT DEED HIJ ANDERS NOOIT! Help hoe overleef ik een puberhond!


De overige voornemens

Nog even een briefje over goede voornemens delen. Dit plaatste caberetier Marjolijn Vank op Instagram.


Haha, zooo herkenbaar!

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

je bin net altyd wis en alles giet foarby

Surfend kwam ik deze versie van ‘Avond’ tegen. Zo mooi! Bouwewijn de Groot in duet met Grytsje Melchers.


.
‘Je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij’: dit zinnetje heb ik soms als mantra in mijn hoofd.


(Charlie Macksey)

Good things take time
Ik ben er al zo vaak mee op de koffie gekomen: Handwerken kost tijd, veel tijd. Dat is overigens totaal geen probleem zolang het werkjes zijn waar je je goed bij voelt, waar je voldoening in vindt.


Het is me echter vaak gebeurd dat ik ‘even snel’ iets wilde maken. En dat ik me dan giga vergaloppeerde in de tijd dat het me kostte. Sinterklaas cadeautjes bijvoorbeeld. Zo heeft mijn vader wel eens een te korte sjaal gekregen omdat ik dacht ‘zo’n sjaal is toch zo af!’. Toen was ik nog tiener trouwens. Niet veel later een verzoekje: een peutertruitje met moeilijk patroon en lelijk! niet mijn smaak garen. Deze heb ik ten lange leste aan schoonmoeders gegeven. Zij heeft het truitje af gebreid.

Even een voorbeeld qua tijd: een paar sokken, recht-toe-recht-aan maatje 41 kost mij 11 uur en 20 minuten.


Het is dus belangrijk dat je vooral lol hebt aan wat je maakt. Wanneer ik op verzoek brei dan weet ik nu wat ik wel leuk vind om te maken (en voor wie, ook dingetje) en wat ik niet leuk vind.

Mijn handwerkmotto: Maak waar je blij van wordt!
En zo ja, dan maakt het helemaal niet uit hoe lang je over een project doet. De tijd, die gaat toch wel door.

Huishouden van Jan Steen Froukje Heida
Gisteren had ik best wel wat handwerktijd. Ondanks mijn werk, wat ik graag & vrijwillig doe. Ik had gewoon de boel de boel gelaten. Eigenlijk is de boel de boel laten mijn ‘daily routine*’. Ik houd wel huis hier maar doe alleen het hoognodige. Wanneer het niet-hoognodige hoognodig wordt dan zet ik het wel op mijn prioriteitenlijstje. Ik zorg dat de was bij is, de vloer zichtbaar blijft en dat er een doekje over het aanrecht is gehaald. Dit sust dan weer mijn huishoudelijke geweten.


*’Daily routine’ komt van LadyFly, de Amerikaanse Mari Kondō. Dan niet voor ontspullen maar voor poetsen. Marla Cilley neemt je op haar website mee om in een handomdraai je huis spik en span te krijgen. Er is ook een Nederlandse LadyFly: Huisvlijt. Handig voor de niet handige mens in huishoudelijke klussen.

Shawl’s

Anyhow: Op 1 december start ik met de Knit-A-Long van Wolhobby’s Advent Shawl. Maahaaar ik heb nog een shawl op de pen. Eigenlijk wil ik die graag af hebben voordat ik een nieuwe shawl opzet. Ik had dus gisteren, voor mijn gevoel althans, veel aan de shawl kunnen breien. Mijn bemoedigings-bedeltje (progress keeper) liet me echter heel wat anders zien… 5 cm, echt maar 5 cm! Conclusie: die is 1 december echt niet af. Dat geeft niet hoor, zie bovenstaande motto.

Garen: 2 bollen Lana Grossa Gomitolo Molto gekocht op de Breidag in herfst 2019. Met een ajourpatroon erbij, het lijken wel blaadjes over elkaar. Toen al opgezet. En ook weer afgehaald. Ik vond de stukken effen kleur tussen de streepjes best wel groot. Dus bij de tweede poging wissel ik twee bollen af, streepje éne bol streepje andere bol.


Maar in beide bollen zat het stuk groen op dezelfde plek. Oeh, dit is lastig voor een ‘niet-helemaal-perfectionist-maar-toch-wel’ als ik ben.


Ik ben er nog steeds niet uit of dit stuk groen nu mooi is of niet. Ach wanneer ik hard loop zal het er vast wel okay uit zien. Het breit fijn dat is zeker!


Douwe
Hij groeit en groeit! Hij is alweer een tijdje zindelijk. Hij plast en poept ook gewoon in het buitengebied. In het begin hield Douwe namelijk alle boodschapjes op tot thuis.


Hij vindt wandelen door het bos net zo fijn als ik.


En schaapjes kijken, dat is nog steeds erg favoriet bij Douwe.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

vies

Het rent door het huis en het laat sporen na
Het plast wanneer je je omdraait, zo op de vloer. Ja, ook op de mat waar de plas dan vervolgens onderloopt, dus mat aan twee kanten nat. Denk je dat die plasjes het enige zijn?


Nee dus. Een pup beschouwd het als zijn taak om, op een regendag, een gat in de tuin te graven tot minstens aan China toen. Heerlijk! Met andere woorden, je blijft lekker bezig. Net de vloer gedweild en het is weer vies. Ik heb nog nooit zoveel gedweild. 

En dat is nóg niet het enige. Het bijt in je tenen, het bijt in je veters, je schoenen. Het bijt in je arm en in je neus als je niet oppast. Ja, het heeft bijt-speelgoed. Zeg maar gerust spoiled met bijt-speelgoed. Maar met een niet aflatend enthousiasme bijt het blij in het rond.


Als het gaat slapen dan is het nog oppassen geblazen. Want wordt het wakker dan moet het plassen. En snel ook. Gevolg dat je constant in een staat van alertheid verblijft ook wanneer het in dromenland verkeerd. 


Fijn zo’n pup! 

Begin 1991 werd ik moeder van een heel klein hummeltje dat veel later ging luisteren naar de naam Wessel. Natuurlijk waren we super blij, trots en al die dingen meer. Maar als ik heel eerlijk was vond ik het ook best wel lastig. De verantwoordelijkheid, de vermoeidheid en onzekerheid die me parten speelde.


Gelukkig kon ik zus altijd bellen om ongegeneerd van me af te klagen. Over de nachtelijke huilbuien, de dagelijkse huilbuien en het spugen. Ik vind dat iedere kersverse moeder zo’n zus moeten hebben. Iemand waartegen je je niet groot hoeft te houden en gewoon mag klagen. Eindeloos.

Anyhow: Het mooie is dat elk mens dat ooit een puppy heeft opgevoed wel begrijpt wanneer je even klaagt.

Handwerken
Breien en haken staan op een iets lager pitje, dat spreek voor zich. Het is wel zaak dat ik toch mijn handwerken wel blijf doen, het is namelijk fijn voor het brein. 


Grannystripe deken
Ik had een nieuwe deken opgezet. Deze maak ik maatje groot. Eén kant is 2.20 m. Vandaar dat ik nog naar de Zeeman ben gerent om nog een aantal bollen op te halen.


Helaas waren niet alle kleuren er meer, maar ik heb er nog wel een kleur bij gekocht. Die donkerrode in het midden. Negen verschillende bollen nu en van alle kleuren heb ik 2 à 3 bollen. Van ecru en leverkleur meer omdat ik die vaker ga gebruiken en ook de rand hiervan doe. 


Het is een tomeloos haak project. Geen druk dat het project af moet. Een grote deken kost nu eenmaal tijd. Maar gek genoeg geeft dat ook een zekere rust. Gewoon haken om het haken. 

Still knitting socks
De sokken van Jildou? Zo nu en dan een toertje is een sok in een maand. Nu bijna eentje af. Garen: Regia Classic Stars Color, naald 2.25 mm.


Breit mooi! Herfsttinten hoe toepasselijk. Jildou loopt nog niet op blote voeten dus ook dit project heeft geen deadline. Hoe heerlijk toch!

Wandeling
Douwe moet nog wat wennen aan de riem maar ik merk dat hij de ommetjes die we maken wel kan waarderen.


Het gekke is dat hij buiten onze tuin (& huis) nergens anders plast. Wanneer we op stap zijn houdt hij de plasjes in tot we thuis zijn.


Nu hoop ik dat Douwe, wanneer hij aan ons rondje-hondje gewend is geraakt ook in het bos gaat plassen. 


Dierendag


Links Chiqo, rechts Douwe.

Sunset
Zondag ging de zon zo mooi onder, dus inplaats van de kerktoren sluit ik af met deze foto.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

half rondje om het huis

Ik schreef al eens eerder over the corners of my livingroom in 2014, corners of my garden was er zelfs al in 2012. Eigenlijk is alles al zo’n beetje beschreven. Maar hey, meestal is dit zowel bij mij als bij mijn trouwe volgers weggezakt. En natuurlijk nieuw voor de verse kijkertjes. Dus ik gooi hem er nog maar een keer in: the corners of our garden.


Wanneer ik aan vreemden uitleg hoe we wonen, zeg ik vaak dat we een tuin formaat postzegel hebben: Ons kavel is ongeveer 200 m3. Toch voelt onze tuin als ‘precies goed’, dat komt mede doordat de huizen achter ons relatief ver weg staan. We hebben dus een ruim zicht op de lucht. De enige mensen die in onze achtertuin kunnen kijken zijn onze naaste buren, die ook al 30 jaar naast ons wonen.

Doordat we in een twee-onder-één-kap wonen is het onmogelijk een rondje om ons huis te rennen. Vandaar een half rondje.


Ik woon al 30 jaar op dit adres, nummer 9. Jan iets korter, hij kwam in 2014. Maar hij woonde sinds 1986 op nummer 5. Buurjan werd mijn Janlief. Altijd een leuk verhaal om te delen. En in de praktijk het handigste ooit! De gezamenlijke vijf kinderen kenden elkaar al hun hele leven. En wij: als we bij de één zaten en wat vergaten liepen we zo naar het andere huis. Ik ken Jan dus ook al sinds 1991. We kennen elkaars gezin & historie.

Mijn oudste stiefzoon deed onlangs het zelfde, kreeg een relatie met de buurvrouw twee huizen verderop. Runs blijkbaar in the family.

Anyhow, een half rondje en terug op nummer 9. Corners of our garden.

Onze klimroos, vol met knoppen!


Ook heb ik een bak met aardbeien. Ze doen het goed!

Ik heb een vrolijker hanger aan onze appelboom gehangen. Deze boom heeft haar langste tijd  wel gehad. Ik snoei haar elk jaar in februari maar de laatste twee jaar liet ze geen bloesem meer zien. Maar ze mag blijven. Ik hang aan haar het vogelvoer en zo in de zomer een mooie hangplant. Gekocht bij d’ Olde Tuunderrije.


Ik had een mand met Duizendschoon staan maar dat bleek een lekkernij voor de slakken! Net alsof ze het van ver ruiken dat er een lekkers ligt. De mand maar op tafel gezet. Even afwachten wat de slakken doen. Het Duizendschoon komt nu alweer wat bij. Gelukkig is Jan dapper en pakt al die vieze slakken uit de mand. Brrrr….


Zo’n mand kan je makkelijk verplaatsen, maar ook de Stokroos, in de volle grond, bleek een delicatesse bij de slakken. Tja, daar doe je niet veel aan. Ik ben anti-gif namelijk…


Dit was de achtertuin. In de voortuin bloeit nu het vingerhoedskruid. Zoooo mooi!


Prachtig!


Er staat ook een witte mooi te wezen.


In de voortuin, hoe klein ook, heb ik nog best wat mooie flora staan: een Gele roos, Hortensia’s, IJzerhard (Verdena), Boerenwormkruid (Tanacetum vutare) wat bodembedekkers en een Rozemarijnplant. En nog een mandje met Gele zonnehoed (Rudbeckia fulgida).

Tot zover mijn halve rondje.

Op breigebied ben ik wel druk, maar al eerder zei ik dat dit een project is wat ik nog niet kan laat zien. Mijn andere lopende werkjes liggen bijna onaangeroerd.

Haken: mijn plaid voor in Jolly Jumper. Deze schiet echt wel op.


Jan heeft ook de eindspurt ingezet! Het keukenblok is geplaatst met aan één kant de koelkast. Er komt een gootsteentje en gasstel in het bovenste blad. Handige Jan! Zo trots op hem. Op zijn tomeloze energie en zijn kennis & kunde! Een enorm project, zo’n camper.


Lopende breiwerkjes: Twee paar sokken. Eén paar met garen dat luistert naar de mooie naam: It’s teatime. Een reliefpatroontje been-naar-teen-sok. Eén sok is al af.


En de koffieboontjes Knit-A-Long van It’s a Sarah. Deze van een bolletje Opal Abo.


Ik heb in de keuken nog een ouderwetse koffiemolen hangen. Ik gebruik hem niet eigenlijk. Zet gewoon koffie in een (nu ook alweer) ouderwets koffiezetapparaat met snelflitermaling.


Maar toch ik vind zulke oude meuk zo mooi!


Je kan zelfs een handeltje gebruiken voor grove maling of fijn.


Vanwege het mooie weer gingen we er gisteren op de fiets vandoor. Toerist uithangen in eigen omgeving. Ik had van dochterlief een bon gekregen voor een heel mooi tentje in Noordwolde. Doel dus: Verzilveren! Zo zaten we dus op het terras. Ik mocht van Jan het gebak uitkiezen. En dat deed ik!

Toen onze bestelling gebracht werd, heb ik never nooit niet aan een foto voor het nageslacht gedacht! Natuurlijk niet, want de taartjes zagen er zo smakelijk uit! Dus dan maar de lege bordjes maar op de kiek. In het pand toch nog een foto gescoord van deze heerlijke taart.


Laat komen wat komt
laat gaan wat gaat
zie wat overblijft.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

clearing clutter

Our house
Ons huis slipte wat dicht, dus ging ik ordenen. Een drang van ‘clearing clutter’ ofwel rommel opruimen.

Afbeeldingsresultaat voor opruimen
Het is niet zo dat ik, à la Marie Kondo, in één ronde door het hele huis storm en klaar ben voor tenminste een decennium.

Dat komt door de kaboutertjes. Zij slepen, zonder dat ik het zie, dingen mee ons huis in. Dus is het raadzaam om van tijd tot tijd een ‘rondje huis’ te maken. De warboel opruimen en meteen een sopdoekje erdoor.

Een tip om je huis te ontspullen
Een opgeruimd huis doet goed.

Ons huis is niet zo groot als ‘Old Stoutenburght’ van Meneer Halman. Hier 12 km vandaan.

Maar het is ook geen tiny house.


Het is precies goed voor ons.

Ik woon er 30 jaar. De kinderen groeiden er op en ik wisselde van echtgenoot. Poezen kwamen en gingen. Er kwam een hond bij. En nu ook een oppaskat.


Our house in the middle of our street.
Madness

Kantoortje
Jaren terug gingen we verbouwen en daarna volgde een herschikking van de slaapkamers.


Hierdoor kwam het kleine kamertje vrij. Dit werd een kantoor voor zoonlief. Toen hij uitvloog nam Wessel ook zijn computer, beeldschermen en administratie mee.


Sindsdien is het mijn plek.


Een plek voor mijn handwerkspullen. Een plek waar ik bezig kan zijn.


Ik noem het nog gewoon ‘het kantoortje’ want ik vind ‘hobbykamer’ een stom woord. Sowieso het woord ‘hobby’, dan denk ik aan modelspoorbanen, diamond painting of ballonfiguren maken. Niets ten nadele van deze vrijetijdsbestedingen hoor.

Handwerken is mijn passie, waarin ik me kan verliezen. Breien is eigenlijk meer een nijverheid ofwel ambacht. Een ambacht is handwerk dat aangeleerd is om er je beroep van te maken. Maar vandaag de dag kun je met het breien an sich nog geen droog brood verdienen.

Anyhow, hier een rondleiding in 1:21 van dit ‘kantoortje’:

Ons huis is normaliter wel opgeruimd. Alles wat ‘over’ is gaat naar de kringloop. Herinneringen bewaar ik in mijn hart en niet op zolder.

Alleen in het kantoortje:
Ik ben echt een kei in het garen vergaren!  Mijn hoeveelheid wol is huge. Hieronder het orde scheppen in de wol-chaos (vóór het filmpje).


‘Ik ben Froukje en ik ben een yarn-hoarder’.

Een professioneel hamsteraar, echt! Mijn wol-voorraad is meer dan ik ooit op kan breien. Sorry Irma, maar je zette hamsteren in gebarentaal echt op de kaart.

Maar ik heb een plekje voor alles en alles op een plekje. Zo kan ik mijn stash enigszins verantwoorden naar Janlief.

Verrassing
Maandag lag er een envelopje op de mat. Er zat een ‘Needle Minder’ in. Dit is een magneetje waar je je borduurnaald op kan ‘plakken’. Zo raak je de naald niet kwijt. Je klemt dit ‘Mindertje’ op je borduurstof.

Deze is zo mooi: Aan één kant is het een paddestoel en de andere kant een madeliefje.


De ‘Needle Minder’ van Handmade by Mandy. Een mooie webshop met een verscheidenheid aan producten, zoals handgeverfde garen en mutsen die Mandy zelf maakt. Ze heeft ook garen te koop van de betere merken.
Leuk om zo’n verrassing op de deurmat te vinden! Bedankt A.!

Hieronder een foto uit 2012. Het borduurt gewoon fijner als je gezelschap hebt. Kater Rebbel werd 13 jaar.

Take it easy & kalm an! Lieve groet uit Olpae.

ergens geen gat meer in zien

Kent u die uitdrukking? Het betekent ‘er geen oplossing meer voor zien’. Dat gevoel kreeg ik bij het zien van Jan zijn sokken.


Ik stop ze vol met liefde en toch zie ik na verloop van tijd zijn teen weer verschijnen. Ik ben in bezit van goede stopnaalden en een paddestoel. Een karweitje van niets eigenlijk, maar toch… Waarom?

Omdat ik natuurlijk niet voor één gat te vangen ben, ging ik neuzen op internet. Ik zag tips en weetjes over de gaten in sokken. Het blijkt dat 50% van de sokkendragers een gat in hun sok hebben.
Mogelijke oorzaken:
1. Te losse of te strakke schoenen.
2. Te lange teennagels.
3. Te heet wassen van sokken.
4. Jubeltenen ofwel hallelujatenen.

Dit speelt niet bij Jan. Op internet kan ik van alles vinden over een verstevigde hak. Maar bij manlief gaan de hakken juist nóóit kapot. Dus hoef ik die niet te verstevigen. De tenen, daar gaat het om.

Op mijn oproepje in de Facebookgroep ‘Zelfgebreide sokken, helemaal hip!’ kreeg ik veel respons.  Eén van de breister had dit advies: 0,25 mm kleinere naald voor de teen én meeloopgaren meebreien.

Meeloopgaren dus. Stopgaren is wel gewoon te koop, op van die kartonnen kaartjes. Wat ‘Beilaufgarn’ betekent weet ik niet, misschien meeloopgaren? Ik ben van plan om wat verschillende kleurtjes stopwol in te slaan, zodat ik bij alle tenen een extra draadje mee kan breien.


In dit mooie projecttasje vol auto’s en busjes woonde het sokproject voor manlief. Het tasje kocht ik onlangs bij mijn naamgenoot. Ideaal voor sokken.

De Blueberry Wafflesocks heeft een eenvoudig reliëf patroontje en maakt de sokken lekker dik. Twee toeren recht, twee toeren 2 recht-2 averecht. Het neemt dan ook behoorlijk veel garen. Nld 3 mm, garen: Noorse Sokkenwol.

Anyhow: Om te testen heb ik bij de teen een draadje sierstikgaren meegebreit. Dit is net iets dikker dan gewoon naaigaren.


Nu is dit vergelijkend warenonderzoek niet betrouwbaar. Immers ik gebruikte Noorse Sokkenwol van Scheepjes, 40% acryl, 40% polyamide en maar 20% wol. Extra sterk dus.

De teen mét meeloop-naaigaren zie je praktisch niet. We zullen zien hoe de tenen het deze keer houden.

And now something completely different: Egeltjes hebben het moeilijk. Nederlanders houden ervan hun tuin symmetrisch af te sluiten met strakke en dichte hekwerken. Die tuin leggen ze vervolgens vol tegels of nemen een grindbak. En alle losse blaadjes worden met veel lawaai verwijderd.
(foto: bron niet kunnen vinden.)
 

Egeltjes bezoeken je tuin om daar slakken en spinnen op te peuzelen. Maar hey, dan moeten ze wel de tuin in kúnnen. Bij ons zijn egels van harte welkom. Ik ben namelijk geen slakkenfan en evenmin dol op spinnen.

Janlief heeft een welkomstbordes gemaakt. Zo kunnen ze gemakkelijk vanaf de beschoeiing de tuin in scharrelen. Ook ligt er nog veel oud blad. 


Een egeltje kan vier tot zeven jaar, met een maximum tot tien jaar oud worden. Helaas sterven veel egeltjes in het verkeer. In Nederland worden jaarlijks tussen de 113.000 en 340.000 egels aangereden. Het egeltje rolt zich bij dreigend gevaar op en dat is niet handig op de rijbaan met aanstormende auto’s.

Dassen, bunzings en vossen lusten wel een egel op zijn tijd. Maar dat staat in geen verhouding tot de verkeersslachtoffers. Dus laten we zuinig zijn op de egel, ze kattenbrokjes, een bakjes water en een plek om te schuilen geven.

De dierenarts heeft van de week laten weten dat Guusje haar bloeduitslag geen afwijkingen vertoonde. Er was met name getest op nierfalen. 

Guusje gaat niet meer op buurt patrouille. Ze slaapt meer maar wanneer ze wakker is, is ze wel alert. We wisten al dat Guusje een hartruis heeft en de dierenarts vermoed nu dat hier het probleem zit. Ze eet gelukkig wel weer iets beter.

Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

draadjes afhechten en klaar


Hierboven nog een lopend werkje maar inmiddels zijn de laatste draadjes afgehecht en kan ik de sokken aan. Ik vond het garen zo leuk: geel en roze. Een vrolijke combi die ik zelf ooit eens geverfd had. 


Ik begon met een muizentandje als boord. Dan brei je de boord eigenlijk een soort van dubbel. Ook het reliefpatroon ‘Greed‘ een ontwerp van Renée Kies, nam het nodige garen. Gevolg, ik had net vóór de teen al praktisch 50 gram opgebreid. Het was een streng van 100 gram dus zou ik sowieso tekort komen. Het garen heeft wel iets van het Split-ijsje dus dan maar twee witte tenen. Nu is een Split-ijsje geel/wit maar een vleugje roze kan natuurlijk ook: vrije interpretatie zullen we maar zeggen. 


Ik liet sok één aan Jildou zien. Zij dacht echt dat het zo de bedoeling was, zo’n witte teen. Nee, niet dus. Maar in de schoenen zie je de teen toch niet, dus ik kan er zo wel mee leven.

We hebben hangvogels achter het huis. Echt een hele groep. Prima natuurlijk, want hé vogels vallen niet onder het corona-samenscholingsverbod. Koolmeesjes, pimpelmeesjes en mussen. Een gezellige boel.


Ik heb zo’n vogelvoer-silo. Die is binnen mum van tijd leeg.


Maar ik heb ook vetbolletjes hangen. 


Ik haal het gevaarlijke groene netje er-om-weg en doe de bolletjes in een garde. Heel handig. In die groene netjes kunnen de vogelpootjes in verstrikt raken.

 Onze Chiqo is 16 lentes herfsten. Wanneer hij moe is dan heeft hij moeite met ons laminaat. Zijn pootjes glijden dan, door krachtverlies, weg. Net Bambi op het ijs.

Dit speelt al iets langer hoor, vorig jaar kocht we al een groot vloerkleed zodat Chiqo toch nog op de bank kon springen vanaf de door het kleed stugge ondergrond.


En nu hebben we gewoon wat extra matten neergelegd. Een prima oplossing vooreerst.


Tot nu toe kon ik Chiqo nog steeds verlijden om een boswandeling te maken. De loopjes later op de dag worden korter.



Chiqo slaapt wat meer en vind het vervelend als ik uit zijn gezichtsveld ben. En ja, hij is erg doof. Maar voor de rest: ‘still alive and kicking’ hoor!


Be safe, take care en kalm an.

 

Vorige Oudere items