sprei

In 2016 begon ik al met een log-cabin sprei. In een eerder blogje haalde ik dit al even aan. Ik had een aantal kleurtjes Royal-Zeeman-garen gekocht. Het is acryl garen maar het breit fijn: het is sterk, kan in de was en behoud zijn kleur. Dekens breien of haken is leuk om te doen. Makkelijk ook want het hoeft niet te voldoen aan een pasvorm of zo. Gewoon genoeg garen en gaan…


Van de zeven dekens die ik eerder al maakte zijn er 6 gehaakt en maar 1 gebreid. Voorkeur ging dus naar breien. Op internet kwam ik een filmpje tegen van Staci uit Taxas, Verypink. Zij legt heel vriendelijke uit hoe je een Log Cabin kleed kunt maken. Log Cabin is een techniek vanuit het Quilten. Maar je kan deze techniek ook prima gebruiken bij ’t breien. Staci gebruikt bij elke nieuwe streep een andere kleur, zie foto hieronder:

Ik gebruik dezelfde kleur 2x.


Dit project ligt al even stil. Nu pak ik het weer op. Toen ik in 2016 mijn eerste lapje af had, die met groen en rood, liet ik zien aan mijn moeder. Eigenlijk liet ik altijd alle handwerkjes zien aan haar. Zij kon door haar spierziekte, sinds 2015, niet meer handwerken maar kon wel erg genieten van de werkjes die ik maakte. Begin 2017 is ze overleden. Daarom is het wel bijzonder dat ze van dit project nog wel een stukje heeft gezien. Mijn moeder handwerkte graag. Na haar werkzame leven kreeg ze hier meer tijd voor, tot ze ziek werd.

Deze week is het gips van mijn rechter onderbeen verwijderd. Nu mag ik op krukken oefenen met lopen. Het gaat best goed. In huis al geen krukken meer nodig en gisteren ook al een rondje met het hondje gedaan ook zonder krukken. Elke avond wordt mijn enkel nog erg dik maar dat hoort erbij. Ik heb afgelopen periode veel lieve reacties gehad op mijn ongelukje. Lieve kaartjes:

Jan heeft veel gedaan in de periode dat ik weinig kon. De kinderen kwamen koken voor ons, Wessel die me trouw naar het ziekenhuis begeleidde. En Anneke die spontaan een taxi aanbood zodat ik toch naar onze breiavond kon gaan.  Erg fijn om te beseffen hoeveel mensen er voor je klaar staan wanneer je het zelf even niet kan.

Advertenties

fryske kaaihanger

Op verzoek maakte ik twee Friese sleutelhangers. Al eerder maakte ik een klein Frysk sokje voor de fietssleutel van Jildou. Nu kwam zij met dit verzoekje: voor Engelse kennissen waar de kinderen binnenkort een bezoekje gaan brengen.
Onder het genot van een rosé-tje in het zonnetje is dat een leuk klusje.


Ik heb het, voor de Fryske flagge (Friese vlag), zo bekende pompeblêd wel eerst uitgetekend. Op zich niet moeilijk hoor.


En hier het eindresultaat! Grappig toch?


Mijn roze gips is vervangen voor blauw-loop-gips. Komende weken mag ik mijn rechter been steeds meer belasten, zoals dat heet ‘op geleide van de pijn’. Nu dus nog even in de rolstoel maar ik zal steeds mobieler worden.


‘Nee, Chiqo, loopgips betekent nog niet dat ik alweer met je kan lopen… Nog even geduld vriendje!’

 

wantje in wording

In het blogje van 2 juli schreef ik al over een nieuw project: de kerstwantjes van Kathy Lewinski. Het is een adventsproject, 24 patroontjes.
Hier een voorbeeld-foto:

Free knitting pattern: Mitten Garland Advent Calendar - Mitten 24 -
Voor mij is ‘colourwork’ best nog wel een uitdaging, vooral als het zulke kleine werkjes zijn zoals deze wantjes. Er wordt zelfs een klein duimpje in gebreid! Hier het beginnetje van mijn eerste wantje:


Het is een werkje waar je je hoofd goed bij moet houden, maar dat maakt het ook uitdagend. Het werkje ligt al weer even stil. Dit door warmte in combinatie met andere omstandigheden.

 Nu ik in het gips zit, door een kuitbeenbreuk net boven enkel, komt mij namelijk minder niets uit handen. Ik zit mezelf aardig in de weg. Ik voel me onrustig nu ik niet even met Chiqo het bos in kan. Maar ook omdat ik niet normaal ons huishouden kan doen. Gelukkig pakt Jan dit op maar dat bezorgt mij dan weer een vervelend & zeurend schuldgevoel. Hij heeft vier weken vakantie. Eén week hebben we echt vakantie gehad en de andere drie is hij mijn mantelzorger, butler en kok. Ook zoon Wessel helpt mee als mantelzorger. Hij is al met mij op pad geweest en heeft al regelmatig gekookt voor ons.

Alle algemene dagelijkse levensverrichtingen (ADL) kosten me moeite. Alhoewel ik toch wel zelfredzaam ben, gaat niets vanzelfsprekend. Douchen is bijvoorbeeld zo lastig! Waar je normaal niet over na hoeft te denken is nu een heel gedoe. Ik heb spierpijn in spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had.
Natuurlijk mag ik niet klagen, zeker niet! Aan deze situatie komt ook weer een eind.

And now for something completely different: Onze lieve oude Jiskepoes:


In het kader van internationale kattendag deze foto. Deze dag wordt sinds 2002 gevierd en is in het leven geroepen door het Internationale fonds voor het welzijn van dieren. Deze kattendag is bedoeld om de band tussen mensen en katten te benadrukken en daarnaast het welzijn van het dier over de hele wereld te vergroten.

 

 

warm


Het is al weken zomers in Nederland. Warme dagen rijgen zich aaneen en het is droger dan ooit. Bomen laten massaal hun bladeren vallen. Ze gaan in een soort overlevingsmodus. Het klimaat verandert onder invloed van natuurlijke factoren maar afgelopen eeuw speelde ook de mens een grote rol, door de uitstoot van broeikasgassen als koolstofdioxide en methaan. In de media lees ik dat we in de toekomst vaker zulke extremen zullen zien zoals nu extreme droogte en zeer warm weer maar ook wateroverlast door veel en harde regenbuien. Dat laatste kan je je nu even niet voorstellen… Ik kan niet ontkennen dat ik deze klimaatverandering zorgwekkend vind.

Onder mijn gedachtespinsels brei ik stug verder met deze sokken. Immers deze zeer-lange-warme (hete) periode zal wel weer voorbij gaan en trekken we vast weer met plezier warme sokken aan!


Ik heb op zich geen last van de warmte hoor, maar nee, geef mij maar een ‘normale’ Nederlandse zomer. Ik ben sowieso niet een zonnebraadster. Ik trek liever een extra jasje aan tijdens het wandelen. Wanneer de weerman (m/v) temperaturen van boven de 27 aankondigt denk ik niet “Haaaaa, fijn!”.


Wandelen met Chiqo zit er een poosje niet in. Zie ook in mijn vorige blogje. Gisteren nieuw gips én verlenging van mijn loopverbod gekregen. Mijn been moet ook nog omhoog wat maakt dat ik in een rolstoel zit met beensteun. Hierdoor heb ik een behoorlijk draaicirkel, ik zwenk dus nogal uit. Janlief heeft kamer aangepast op de rolstoel en zelfs de drempel rolstoelvriendelijk gemaakt. Natuurlijk wil Jiskepoes die rolstoel ook wel even uitproberen!

bonnefooi

Na een jaar hard studeren (Froukje) en hard werken (Jan) vertrokken we op 16 juli op de bonnefooi naar Frankrijk. We gingen op pad en zagen wel waar we die avond zouden slapen. ‘Op de bonnefooi’ is mogelijk een vernederlandsing van de Franse uitdrukking de bonne foi (‘te goeder trouw’), waarin foi ‘geloof, vertrouwen’ betekent. Maar het zou ook mogelijk kunnen zijn dat de uitdrukking teruggaat op het Franse (la) bonne voie (‘(de) goede weg’), en iets als ‘(de) goede manier om iets te bereiken’ betekende.


Eigenlijk zijn de meeste vakanties die we ondernemen op de bonnefooi. En ook nu vonden we elke avond weer een mooie camping waar plaats genoeg was voor ons. We hebben de Normandische kust bekeken en zakten af naar Bretagne waar we ook langs de kust trokken.


Natuurlijk reisde Jacobus met ons mee!


Wij hoeven heen camping met zwemparadijs of animatie, een kleine rustige camping met goed sanitair is voldoende. Jan en ik zijn vakantiegangers die graag veel willen zien, veel reizen, ofwel op pad zijn. Elke keer weer benieuwd zijn naar het landschap achter die bocht of achter die heuvel. Vanaf de grens van België namen wij de B en C wegen. Je ziet dan zoveel meer als op de drukke vierbaanswegen. We reden door prachtige kleine Franse dorpjes, akkerland en bos. We stonden regelmatig stil om op de mooiste plekjes een bakje koffie te kunnen doen. Uiteindelijk hebben we op zes verschillende campings gestaan. Op de meeste campings één nachtje zodat we de volgende dag weer on the road waren.

La bonne vie!

Op zondag (22-7) waren we op het puntje van Bretagne. Bij Porspoder om precies te zijn. We wandelden even naar de zee toen ik een misstap maakte… m’n enkel voelde en hoorde ik knakken!!!! Toch kon ik nadat ik van de schrik was bekomen wel weer ‘lopen’. Ik ging er vanuit dat het een verzwikking was, met enkelband-letsel. Een paar dagen rustig aan en het zou wel weer los lopen. Alleen de enkel werd wel erg dik, pijn zakte niet af. Dus besloten we woensdag naar huis te gaan. Ja, nu wel over de A-wegen. Gisteren voor een röntgenfoto, hierop was te zien dat m’n kuitbeen vlak boven de enkel is gebroken (van daar dat de pijn maar niet wilde afzakken..) Nu zit ik in het gips met een loopverbod. Ik ben echt gehandicapt, zit waar ik zit met been omhoog en naar de wc gaan is een hele onderneming. Krukken en een rolstoel zijn nu mijn hulpmiddelen om ergens te komen. Dikke pech. Jan is nu full time mijn verpleger. Ondertussen heeft hij ook nog de vakantiewas weggewerkt en de caravan schoon gemaakt. Eigenlijk zouden we pas zondag terugkomen van vakantie en voor de laatste twee weken hadden we ook al mooie uitjes gepland. Daar gaat nu een dikke streep door. Het is niet anders…

tien jaar

Vandaag precies 10 jaar geleden overleed onze vader. Ook al is hij uit de tijd, hij blijft een plaats houden in mijn gedachte. Ik kan duizend pagina’s vullen over mijn vader. Over zijn creativiteit en aandacht voor mensen, dieren en de natuur om hem heen. Maar ik denk dat deze foto wel genoeg zegt over de band die ik met hem had.

zonnige dagen

Vandaag is het Moederdag. Ik ben al 27 jaar moeder van zoon Wessel en al 25 jaar moeder van dochter Jildou. Een lief en gezellig stel! Deze foto is van alweer even geleden. Samen optreden in een gelegenheidsbandje.

En ik ben verwend hoor met lekker uit eten, douchsspul in mijn lievelingsmerk Kneipp Amandelbloessem, een boekenbon en een Caramac (zo’n reepje van Nestlé met caramelsmaak)! Heerlijk hoor!

Moederdag is een traditie die al in Nederland is sinds 1925. In Engeland vieren ze deze dag al sinds 1644! Overal in de wereld wordt Moederdag gevierd maar niet in elk land op dezelfde zondag.

Ik denk zo’n dag als vandaag ook vooral aan mijn eigen moeder, overleden in 2017. Hier een foto van ons samen. Toen kon ze nog met zus en mij op stap. De vele mooie momenten komen niet terug maar blijven wel voor altijd in je hart.


——————————————————————————————————————————-
Gistermorgen hebben we de sleepbootdagen in Zwartsluis bezocht. Bijzonder om zoveel mooie sleepertjes bij elkaar te zien.

Nu wil het geval dat er een prachtige wolwinkel in Zwartsluis is. Wol met Verve. Een zaak vol handgeverfde wolletjes.


Natuurlijk een mooi sokkenwolletje gekocht.

Vorige Oudere items