meer

 Onder de titel van mijn blog is al jaren dezelfde tagline:
‘een weblog over breien en meer’. Déze blog valt onder het woordje ‘meer’.

Ik gooi het er gewoon maar in: mijn ‘schooltrauma’. Misschien een iets te groot woord. ‘Letsel’ is misschien een betere benaming. Hoe ik het ook noem, mijn herinneringen hieraan zijn nog steeds erg levend.

Ik lees langzaam. Vroeger al dus. Met de Brustest scoorde ik altijd laag. Vervolgens moest ik in een leesgroepje plaats nemen met kinderen die (veel) jonger waren dan mij.
Ik vond dat heel naar, voelde me dan heel dom. Natuurlijk zei ik dat niet. Maar het gevoel van domheid kan ik zo oproepen, nu nog!

De Brustest: je kreeg zo’n briefje met rijtjes woorden onder je neus en dan moest je zo snel mogelijk de woordjes lezen. Pff…wat gaf die test mij veel stress, ook al had ik van dát woord toen nog nooit gehoord.

Langzaam lezen: het was vroeger een probleem, nu gelukkig niet meer. Ik verhaspel woorden, waar ik dan zelf weer om moet lachen. Vooral tijdens het koppensnellen in de krant. Ik geeft er zo mijn eigen draai aan. Verrassend dat wel.

10372313_671331199582604_1286743042554432851_n
Mijn broer kreeg vroeger het etiketje ‘woordblindheid’ opgeplakt, hij kreeg vrijstelling voor de vreemde talen en kon zo zijn HBO halen. Mijn zoon kreeg het etiketje ‘dyslexie’ opgeplakt en ook hij kon zijn HBO met een diploma afronden.

Een brein zit raar in elkaar. Taal bestaat uit vele facetten. Goed kunnen praten wil niet zeggen dat je goed kunt lezen of schrijven. Zowel broer als zoon zijn zeer goed in taal, spreken gaat gemakkelijk en vlot, vooral ook tijdens presentaties. Ze zetten taal om in verslagen op hogere niveaus. Terwijl beide ‘apart’ als ‘appart’ kunnen schrijven bij wijze van schrijven.

DSC06205

Ik heb wel plakkers op mijn voorhoofd, maar zowel ‘woordblindheid’ als ‘dyslexie’ zitten daar niet bij. Toch weet ik dat ik er een tik van heb meegekregen. Tijdens studies die ik volgde kwam spelling steevast als aandachtspunt naar voren.

Mold and Mildew Removal - How to Clean Mold and Mildew Stains - Good HousekeepingWat het lezen betreft, het enige voordeel is dat ik lekker lang over een goed boek doe. Jan en ik lazen het zelfde boek. Jan had hem zo uit, ik was nog halverwege! Een mens is geneigd naar zijn eigen kunnen te redeneren. Ik vroeg me werkelijk af of Jan soms óver de woorden heen las, zo snel, dan ken je het verhaal toch niet? Jawel dus.

In een andere taal lezen is helemaal moeilijk voor mij. Voor mijn laatste studie werd er van uitgegaan dat je artikelen in het Engels moet kunnen lezen. Nee, dat lukt mij dus niet. Toch kon ik wel afstuderen. Wanneer je moeilijk leest of schrijft zegt dit natuurlijk niets over je IQ.

Spelling vind ik moeilijk. Toch heb ik wel degelijk wat met taal. Ik schrijf namelijk wel graag, zo graag dat ik een Blogger ben. Ik schrijf zoals ik praat en dát kan ik dan wel weer goed. En dat gepraat dan weer op te schrijven, zie daar word ik blij van, dus daarom.

lopende werkjes

In het Engels wordt het project waar een handwerkster mee bezig is w.i.p. genoemd. Dit staat voor ‘work in progress’. Ik noem het liever o.w. ‘onderhanden werkje’ of l.w. ‘lopende werkjes’. Maar wanneer noem je een ‘lopend werkje’ een ‘stilstaand werkje’?

Bij de Ravelry* worden alle ‘lopende werkjes’ op mijn projectpagina als w.i.p.’s gekenmerkt. In mijn geval zijn dat er tien. Dat is best wel veel, terwijl als ik kritisch kijk, er maar vier echte ‘lopende werkjes’ zijn.


De andere  zes werkjes zijn echt ‘stilstaande werkjes’ van vaak jaren terug. De oudste is uit het jaar 2008, dus van 11(!) jaar terug. Wachtend in een tas om mee verder te breien. Een vest: het patroon & garen zijn prachtig. Maar als ik eerlijk ben, zal ik dit vest echt niet af breien.


Het achterpand was al af.
Ik weet wel waar ik op struikelde. De vorm van het vest. In het patroon zijn stukjes arm aangebreid, heel apart. Ik heb het achterpand gewoon recht gebreid. Afwijken van een patroon betekend rekenen, waar ik niet zo goed in ben.


Ook het prachtige kabelmotief in de boorden leverden wel problemen op voor een beginnend kabelbreister. Dus dit werk bleef geduldig met de andere vijf ‘stilstaande werkjes’ wachten in mijn grote curver-bak. Best wel jammer.


In overleg met mezelf heb ik bedacht om voor elk nieuw project een oud (stilstaand) project af te halen. Zo vergroot ik mijn stash en kan ik met het garen met der tijd ook weer wat nieuws maken. ‘Circulair handwerken’ noemen we dat.

Wanneer ik een bol met de hand opwind, wind ik mijn vingers erin. Zo wordt de bol niet te strak opgewonden. En zo blijft de ‘rek’ mooi in het garen. Een ‘weetje’ van mijn wijlen Oma Froukje of zoals we vroeger zeiden ‘oma-hiernaast’. Ze woonde namelijk naast ons huis. Dat is voor een kleinkind trouwens erg fijn, een oma op kruipafstand!

Zo nu heb ik weer 800 gram Malabrigo Worsted garen, ook fijn!

img297648621
And now for something completely different.
Ik kreeg de vraag voorgelegd waarom ik zoveel deel op het internet. Op deze blog ben ik vrij open en op andere plaatsen op het www staat ook het één en ander over mijn mentale problematiek. Ik kan zeggen dat ik in real live ook open ben. Zo ben ik. Ik ben van mening dat ik, door open te zijn, misschien inzicht en herkenning kan geven aan een ander. Het delen van ervaring kan helpend zijn voor een ander. Niets om je voor te schamen. Tada! Ik ben niet voor niet afgestudeerd HBO ervaringsdeskundige in de zorg.
Een vak waarbij het inzetten van ervaring in de psychiatrie een pre is.

Mijn schoonzusje vroeg eens of ik me daarbij niet kwetsbaar maak. Als mensen mij zouden ‘pakken’ op mijn kwetsbaarheid dan zegt dat alles over de ander en niets over mij.
Misschien vindt een ander dat naïef, dat kan, dat mag. Ik zou niets op internet zetten wat ik ook niet tegen een dorpsgenoot in de kroeg zou zeggen, dat is mijn regel.

Toch blijft het ook een beetje raar: de momenten dat je met een volstrekte vreemde praat en die dan precies weet met wat voor breiwerk ik bezig bent en hoe mijn laatste vakantie is verlopen en (zoals laatst) de naam van onze hond weet!

‘Be who you are and say what you feel because those who mind don’t care and those who matter don’t mind.’ (schrijver onbekend)


Achter huis bloeit onze Chileense Jasmijn zo prachtig!
(*Onderaan blogje van 6 maart uitleg over de online community Ravelry.)

vakliteratuur

Zelfs voor bloggers is er nuttige vakliteratuur. Zo lees ik nu een boek van Kelly Deriemaeker. Zij heeft al ongeveer 15 jaar een weblog. In dit Blogboek deelt ze tips en inspiratie met andere bloggers. Ook ik kan zeker wel wat weetjes en bezieling gebruiken.


Deriemaeker zegt het zo mooi: ‘Een blog is als een gids die de lezer dag na dag mee op sleeptouw neemt om dingen te tonen die de blogger voor lezer heeft uitgekozen’.

Een blog maken kost de nodige tijd. Dat ziet de lezer niet, soms is het een gedoe om op de juiste woorden te komen, de mooiste foto’s te plaatsen, ook verdwijnt een hele blog veelvuldig in de prullenbak. Dat is helemaal niet erg. Het gaat tenslotte om het proces.


Maar het is ook ok om zo nu en dan kritisch te kijken naar mijn blog.
Waarom blog ik eigenlijk?
Daar kan ik wel antwoord op geven. Ik vond het volgen van handwerkblogs zo leuk dat ik dacht, als het mij zo inspireert om bij andere blogs op bezoek te gaan, misschien vinden anderen het dan ook wel leuk om mijn blog te volgen.

Uiteindelijk zijn we nu dertien jaar en een dikke 1000 blogjes verder. Gemiddeld 1,5 blogje per week. Bloggen vind ik nog steeds zo leuk. Prietpraatjes maken en dan samen enkele met foto’s de blog plaatsen op het wereld wijde web daar heb ik aardigheid in. Anders zou ik echt wel gestopt zijn want dertien jaar bloggen, dat is best al wat. .

blogging-jobs
De lezer volgt géén blog maar volgt een ander mens die toevallig een blog heeft.

Dat maakt dat je als blogger je eigen stijl mag hebben. Ik probeer een verhaaltjes-verteller te zijn met mijn eigen ups & downs. Als blogger hoef ik geen objectief verhaal te brengen, daar zijn kranten voor. Gewoon mezelf zijn met mijn eigen kijk op de wereld om me heen. Met als rode draad het handwerken.

Zoals mijn tagline ook al zegt: ‘een weblog over breien en meer…’
Zo plaats ik regelmatig natuurfoto’s en krijgt ook hond Chiqo de nodige aandacht op mijn blog.

Hieronder een hommel in een snoepwinkel van het wilgenroosje. Gewoon genomen met mijn mobiel (samsunggalaxys7).


Net als iedereen heb ik mijn zorgen, onzekerheden en te maken met verdrietige, vervelende & lastige dingen in het leven. Daarnaast heb ik voor de wereld-problematiek geen oplossingen. De vluchtelingenproblematiek, de ik-maatschappij, de armoede in de wereld of de klimaatverandering.

Dit  beschrijf ik (meestal) niet op mijn weblog. Daardoor blijft mijn weblog vooral een aaneenschakeling van de leuke momenten en prietpraatjes.

Net als het fotoboek van vroeger, de foto’s werden vooral genomen van de feestjes en vakanties. Wanneer je het album doorbladerd zie je vooral de fijne momenten. En dat is prima!

‘Het leven heeft zo zijn eigen plan. Dat is wat we doen, we maken allemaal een verhaal van ons leven. Er een mooi verhaal van maken is ook een manier om met de rottigheid om te gaan’. (M. Mudder)


O ja, mijn sok vordert gestaag. Ik ben nu weer op het punt waar ik de sok uithaalde. De maat klopt nu prima. Wel naald 2.5 maar nu 60 steken.

 

sokken

Voor dat ik los ga over de nieuwe sokken voor Jildou wil ik graag eerst dit kwijt:


De eerste sok zette ik eind april al op. Garen: Schoppel-Wolle Zauberball Crazy, naaldjes 2.25, recht-toe-recht-aan, boord: muizentandje.

De second sock is gisteren van mijn pennetjes gegleden. Ik kocht de bol op de laatste handwerkbeurs. Zulke leuke kleuren. De bol is inderdaad een beetje ‘crazy’ want het lukt je never nooit niet om twee gelijke sokken te maken. Er zit gewoon geen herhaling in het kleurverloop.


Twee echt verschillende sokken dus. Beetje wennen voor mij, ik ben blijkbaar toch wel van de symetrie in sokken. Recht-toe-recht-aan, hoe makkelijk wil je het hebben. Ik heb inmiddels wel ervaring met sokkenbreien. Dit is mijn 225’ste paar.


Toch ben ik niet tevreden over de boord. Er is in de hele sok maar één toer lastig en dat is wanneer ik de boord ‘vast’ brei. Muizentandje maak je door eerst 10 toeren tricot te breien, dan één toer twee samen, omslag, twee samen, omslag etc. Dan weer tien toeren en dan vouw je je breiwerk, het stukje tricot en de gaatjestoer naar binnen toe. Daarna brei je de steken op de naald vast aan je breiwerk.


Zoals ik al zei: dit is het enige moeilijke aan deze sokken. Bij de tweede sok is de boord toch niet helemaal mooi geworden. Ik heb niet consequent de steken één voor één vast gebreid blijkbaar. Wanneer ik er een kritische blik op werp dan zie je dat gepruts in de boord niet bij het dragen van de sokken. En ik denk zelfs dat door het dragen en wassen het boordje prima ‘in shape’ komt. En anders: Als Jildou snel loopt zie je het niet!

packard

Dat merk zal je vast niet kennen, ik niet tenminste. Een Packard is een lux automerk uit de Verenigde Staten die tussen 1899 en 1958 daar gemaakt werden.

Door een Packard uit 1952 werden wij vrijdag naar het gemeentehuis gebracht om elkaar het Ja-woord te geven. Echt in stijl naar de ceremonie dus!


We zouden in eerste instantie gewoon op de fiets, ver is het niet. Of desnoods even in onze eigen auto. Dochterlief Jildou had ons verteld dat zij wel voor het vervoer zou zorgdragen.
Dat dat zó uit zou pakken was een grote verrassing! Bijzonder om op deze manier vervoerd te worden. Echt geweldig om zo verrast te worden op onze trouwdag!

Het was een mooie dag, vrijdag. Prachtig weer. Een korte ceremonie waarna er bubbels waren. Samen met onze dierbare naasten hebben we lekker gegeten. Natuurlijk, ik miste mijn pa en ma, wat zouden zij het ook mooi hebben gevonden.
Wie weet krijgen ze het wel mee…

Hiernaast een foto waarop de ‘weddingring-shawl’ zichtbaar is. Ik schreef hier al eerder over op 12 en 15 juni: Hier staat de uitleg beschreven.

Trouwen: we wilden geen poespas. Geen fotograaf die de geijkte plaatjes zou schieten. Geen ringen die we daarna toch in het nachtkastje zouden leggen. Een trouwboekje nee, daar zien we de meerwaarde ook niet van. Jan en ik houden van elkaar en dat hoeven we bijvoorbeeld niet bevestigd te hebben met ringen.

We hebben genoten van deze dag. Geen toeters en bellen maakt dat we geen stress hadden. Maar wel: Genieten van het samen zijn met de naaste familie en vrienden. Dat is het belangrijkste, echt!

Hieronder een gedichtje hoe wij het voelen. Beide hebben we, samen met onze kinderen een verleden, beide gezinnen. Het is nu anders, maar het verleden mag er ook blijven, het is goed zo.

let’s get married!

Wedding
In dit Engelse gedichtje gaat het eigenlijk om accessoires die voorspoed brengen wanneer een bruid die terug laat komen in haar outfit.

‘Old’ verwijst naar de tijd die je achter laat.
‘New’ staat voor optimisme, succes en het nieuwe leven wat gaat beginnen.
‘Borrowed’ staat voor het belang van vrienden en familie en een toekomst vol weelde.
‘Bleu’ staat voor trouw en zuiverheid.
En dan muntje in de schoen? Dit staat voor het goede en rijkdom.

Ik ben er klaar voor:
De armband die ik op mijn 15de van mijn ouders kreeg (die is best wel oud dus)(check), een nieuwe jurk (check), een geleend armbandje van Jildou (check), een blauwe shawl (check) en… een duppie in mijn schoen (check).

Laat nu mijn prins op zijn rode motor maar komen!

verrassing

Niets vermoedend kwam ik uit de kroeg vanmiddag. Of noem je een (brei)café geen kroeg? Het idee is wel hetzelfde: samen bijpraten, lol hebben en drinken en o ja ook nog een toertje breien.

Bij thuiskomst vond ik een tasje aan de deur. Hierin een lief kaartje, een boek en een pakje. Het kaartje maakte duidelijk dat dit kadootje alvast voor onze trouwdag is met de wens erin dat we een prachtige en liefdevolle dag mogen hebben samen met de liefsten. Zoooo lief!

Het boek heet Dutch Knits en is een verzameling van Nederlands breien in de kunst, in fotografie en in literatuur. Zo leuk om even in weg te duiken. De prachtige breifoto, rechts onder, komt uit het boek, fotograaf Sem Presser 1959. In het pakje zaten twee potjes, met breiwerkmotief. Zo mooi… Maar ook twee bolletjes garen: superzachte alpaca! Zoooo lief!


Mijn work in progress vordert gestaag: de kantshawl. Ik vertelde al eerder dat dit mijn eerste project is met echt lacegaren en een kantpatroon. De Brain Waves van Monique Boonstra.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog steeds fouten maak… ook kom ik er achter dat dit breiwerk iets meer aandacht nodig heeft. Even uitleggen, ik gooi mijn breiwerk zo naast me neer als iets anders mijn aandacht heeft. Mijn bril erachteraan. Nu heeft die bril hele kleine schroefjes die iets, echt net iets uitsteken. Gevolg: breiwerk aan bril vast en bij oppakken van bril bleef er net één draadje aan vast hangen… sh*t! Met wat rek & trekwerk het breisel en lus weer in shape gekregen.

Maar daar bleef het niet bij, ik heb ook al de bol om mijn been gehad en dat niet wetende weg liep… sh*t! De helft van de steken van de naald. En echt het is supermoeilijk, eigenlijk onmogelijk, om de steken dan weer goed op de naald te krijgen. Uiteindelijk kon ik één en ander weer recht breien maar wel met de nodige fouten…

Mijn mantra tijdens dit project: de shawl hoeft niet perfect-de shawl hoeft niet perfect. Gewoon doorgaan, fouten maken mag. Maar zoveel? Tja, ook zoveel!


Monique had in dit patroon ook de Life Line uitgelegd. Ik heb dit, eigenwijs als ik ben, niet toegepast… Een Life Line is een draadje dat je door alle steken heen doet. Wanneer je dan een steek laat vallen, of een andere stommiteit (zie hierboven) uithaalt kun je je werk afhalen tot deze Life Line en zo alle steken weer goed op de naald krijgen.

Kantbreiwerk moet je met iets meer liefde benaderen. Netjes en mét aandacht wegleggen en weer oppakken. Ook het breien moet mét aandacht, ook daar ben ik me nu van bewust. Maar ondanks de fouten en onhandigheden van mijn kant vind ik het breien echt zo leuk!

Ondertussen in Oldeholtpade: luierende schapen in de wei.
Ook hier is de wolproductie in volle gang!

Vorige Oudere items