ie magen hier altijd henkommen

‘Je mag hier altijd heen komen.’
Eh, alleen dit liedje, van slechte van kwaliteit, op You Tube:

Mutch better, de versie op Spotify, even klikken op onderstaande tekst, tenminste als je Spotify hebt.
https://open.spotify.com/embed/track/717m6lM8xLmXKcLzKVR0ba?utm_source=generator

Liedje Daniel Lohues:

Ie maggen hier altied henkommen. Okal ben ‘k der niet.
Ie weten waor de sleutel is en waor de koffie stiet.
Ie hebben joen eigen kamertie ‘t Bère (bed) stiet al klaor.
Kroep hier mar fijn eben weg as ‘t weer te gek wordt daor.
Hele tekst hier.

Over je kinderen: Ze zijn volwassen maar je wilt toch nog graag een veilige haven voor ze zijn. Zoals Daniël het beschrijft, zo is het precies.

Kom maar thuis wanneer het even niet mee zit. Wegkruipen in het ouderlijk huis waar je alles weet te liggen en het rustig is. Ik moet altijd even slikken als ik dit liedje hoor. Gewoon omdat het zo recht uit Lohues zijn hart is geschreven denk ik. Zo zou ik het ook willen zeggen.

(foto uit 2014) Beide kinderen hebben een heel druk leven. Ze zijn geboren met een gezonde dosis ambitie, dat maakt het ook zo vol in hun leven. Is het niet in de muziek dan is het wel in op een ander creatief vlak. Aanpakken en doorgaan. ‘Ach, ze zijn jong’, denk ik dan, ‘ze kunnen heel wat aan.’
Toch wil ik laten weten dat ze hier nog steeds even weg kunnen kruipen.

Deze tekst van Daniël Lohues heb ik mijn kinderen wel eens toegestuurd. Het werd goed ontvangen.


Ook ik kon altijd bij mijn ouders schuilen. Dat klinkt heftiger dan dat het was hoor. Toen ik net mijn eerste echte grote-mensen-baan had belde ik vaak vanaf mijn werk mijn moeder: ‘Wat ga je koken?’. En als het gerecht me aanstond prikte ik een vorkje mee. Later kon ik ook terecht om mijn verhaal te delen met hun. Onze beide ouders zijn uit de tijd. Maar ik kan nu gelukkig altijd bij mijn kinderen terecht, gewoon als het even tegen zit. Fijn idee.

Still knitting socks
De spiraal sokken.  Eigenlijk heel simpel eigenlijk. Steeds twee steekjes samenbreien en een omslag en dat dan verspringen.

Ik heb gekozen om er in de voet geen nieuwe te maken en de spiralen ‘uit’ te laten draaien.


Ja, ik ben tevreden over dit paar. Ik vind het zo leuk om ergens dit steekje op te pikken en dan zelf bedenken hoe ik het verder ga verwerken. Zo geef ik mijn eigen ‘twist’ aan deze sokken.

Granny-stripes deken
Heerlijk, dat tomeloze haken en elke keer de kleurcombi’s bepalen. De toeren zijn lang: 250 cm! Garen Zeeman Royal, haaknaald 4 mm. Alle kleuren zitten er nu in.


Herfstwandelingen
Douwe en ik lopen elke dag wel even het bos rond. Nu zitten we op 5 km per dag. Douwe is nog klein, alhoewel hij bijna een kilo groeit per week. Nu 12.6 kg schoon aan de haak. Dus de afstanden zullen snel groter worden. Hij is nu 4 maanden oud.

Het is nu prachtig in het bos. ‘Ja toch, Douwe, mooie kleuren hè?’ ‘WAFF!’ maar daar meent hij niets van. Een hond heeft wat moeite met het zien van de herfstkleuren. Rood en groen zijn voor een hond haast hetzelfde.

Echt een hond ziet een biefstuk niet als mooi rood stuk vlees, nee, hij ruikt het als mooi stuk vlees. Een mens heeft 3 soorten kegeltje op het netvlies en een hond  maar 2. Met kegeltjes zie je kleur. Zo is het voor mij in het bos:


En zo loopt het voor Douwe:


Maar een hond ziet dan wel weer erg goed in het donker. Hij heeft namelijk veel staafjes op zijn netvlies. Staafjes heb je nodig om licht en donker te kunnen zien. Maar bij een hond is het hoornvlies ook groter dan bij een mens, dit werkt ook nog eens positief bij kijken in het donker. En daarnaast: Tapetum Lucidum dit is een soort spiegeltje, op deze manier wordt binnenkomend licht extra benut.

Ik zie niet veel in het donker. Echt niet! Ben dan ook blij met de straatverlichting in het dorp. Maar in principe zou Douwe best als mijn ‘Nacht-blindegeleide-hond’ kunnen fungeren.


We zijn met de vervolgcursus bij Happyhonden begonnen. En zowel Douwe als ik vinden dit leerzaam en vooral leuk ook!


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

afraid of the dark

Seizoen na seizoen
De dagen worden weer korter, de langste dag is alweer langs gekomen (21 juni).
The annual rhythm goes on and on. En wij, wij deinen mee op haar ritme.


Koffieboontjeskal
Het ene moment ben ik productief, het andere moment komt me minder uit handen. Mijn ritme. Ik deed mee met de koffieboontjes-knit-a-long. Ben ik even blij dat Sarah, van ‘It’s a Sarah‘ stelde dat de werkjes niet klaar hoefde te zijn. Deze foto stuurde ik dus in:


Afraid of the dark
De Haarlemse band Chef’special heeft een liedje waarvan de tekst wel heel toepasselijk is op mij. Zowel letterlijk als figuurlijk. Een vrolijk nummer.

Anyhow: ‘Afraid of the dark’, de tekst hieronder. Ook ik ben bang in het donker. Wanneer de maan erbij is dan durf ik best een wandeling te maken hoor. Nee, dat is het niet.

Het is de intense donkerte in de slaapkamer wanneer de lichtjes uit zijn, that scares me! Dan zit er een monster onder mijn bed, of in die ene hoek in de kamer… Wanneer Janlief er is, deert de duisternis me totaal niet. Wanneer hij er niet is, dan laat ik daarom een lichtje aan.

Een mooie clip, ik hoop dat je de rust en tijd hebt om deze te bekijken:

“We’re grateful for making this video with fellow War Child ambassador/star ballerina Michaela DePrince and we couldn’t be happier with how it all came together. It’s a song about trying to befriend the dark, despite our fear for it. To dance, without knowing where it will take you.” (Chef’special)

There’s a monster under my bed, we pillow talking

Oh, how I long to be its friend but I don’t wanna end up in that same place again

I been doing better, doing better. Been through heavy weather, heavy weather

Never going back, going never I’ve been doing better, but I

I am still afraid of the dark. Even though there’s a sky full of stars

I don’t know where I’m going, but I’m on the run. Can you leave a little light on?

Sing another song, come sleepwalk with me till it’s dawn

Come sweet talk to me ‘til my heart has got nothing but love for the dark

And I wish I was fast asleep, dreaming of my…

Breiwerk
Ik neem mijn breiwerkje op en brei steek voor steek, toer na toer verder. Zodat het kalme ritme mijn geest bereikt.

Garen: Opal Abo kleur: 2021 M Rz. Naaldjes: 2.25 mm.

Scheenebos
Wat geniet ik toch van de dagelijkse wandelingetjes hier in de omgeving.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

het wordt vanzelf weer winter

Vingerloze handschoenen
Viool- of G-sleutel. Een symbool bij muziekpapier dat aangeeft welke noot de ‘G’ of ‘sol’ is. De tweede lijn, van de vijf = ‘G’.


Deze sleutel stond centraal in het patroontje welke ik gebruikte bij de vingerloze wantjes die ik maakte voor mijn lieve schoondochter. Zij speelt namelijk cornet bij twee Brassbands in Friesland. (Soli Brass & De Bazuin)

Een Brassband is een orkestvorm met koperen blaasinstrumenten en een slagwerksectie. Haar partij, haar bladmuziek dus, staat altijd in ‘G’.

Ik had dit patroon in 2019 al gekocht, ja voor Afke. ‘Noteworthy fingerless mitt’ van ontwerpster Shawn Glidden. Aangezien Afke cornet speelt leek het me leuk om muzikale mofjes voor haar te breien. Nu, in 2021, kwam het er eindelijk van.


Die etui, onder die kaart, is van Knit Pro, een Charts Keeper. Een handig systeem voorzien van magneetstrip waar je je telpatroon op kan vastklemmen.


Echt voor dit werk zo fijn om te hebben. Ik zeg het vaker, vakvrouwschap valt of staat met goed gereedschap!


Ik gebuikte een grijze Fabel van Drops en Running van Lammy Yarns. Naaldjes 2.5 mm. Het patroon was in het Engels, maar er zat een telpatroon (chart) bij. En samen met het boekje ‘Handschoenen en wanten brei je zo’ van Jolein Copier kon ik de mofjes breien. Zo leuk dat er in het boekje wordt gezegd dat je best wel mag smokkelen bij de duimaanzet. Smokkelen, ja daar ben ik super goed in!


Het was best nog een dingetje hoor. Bovenhand in collourwerk en tegelijkertijd de duim-spie breien. Tellen in kwadraat.

Maar het is gelukt, ik had ze af op haar verjaardag (10 juni). De mofjes mochten nog even lekker badderen en viola, klaar om weg te geven.

Nu kan ze, indien het erg koud is buiten, met warme handjes ook daar haar cornet bespelen. Maar eigenlijk misstaan ze op de fiets ook niet, denk ik zo.


Hoofdpijndossier
Onder het motto: kleine ergernissen in het dagelijks leven. Zo nu en dan heb ik een migraine aanval. Ik had het in het verleden zo vaak dat ik nu dagelijks Propranolol slik. Het werkt goed, maar soms dan heb ik nog een aanval. Dan kan je me opvegen. Ik gebruik Rizatriptan hiervoor. Alleen de verpakking… ‘Peel here’ staat er. Hmmm, pielen ja dat doe je dan…

Want als je een aanval van migraine hebt is dit een hele uitdaging. Waarom niet een doordruk strip, of nog handiger een tabletje in een busje of doosje?

Poes & hond
Op maandag laat ik Shadow, de zwarte herder, van Stiefdochter even plassen. Want op maandag is hij wel erg lang alleen thuis. Beide ouders werken dan en onze kleinkinderen zijn dan op de BSO (buitens schoolse opvang). Al om kwart over 7 verlaat het gezin de woning om na 5en weer thuis te komen. Rond het middaguur laat ik de hond even buiten.


Dit is ook het thuis van Twinkel, de ietwat obese lapjeskat die een aantal maanden bij ons logeerde. Het is grappig te merken dat zij me nog kent. Gisteren zat ze me toe te spinnen. Zo gezellig!


Ik denk dat Twinkel hoogbezoek van Maxima verwacht. Zou zo maar kunnen! 😉

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

ketliker skar

Wandelen met Janlief
Ik wandel praktisch elke dag wel een uurtje. Fijn hier in de bosrijke omgeving. En zo wandelden we zondagavond in het Ketliker Skar. Een prachtig natuurgebied ten zuid-oosten van Heerenveen.


Het heeft een interessante historie. Zo aan het eind van de tweede wereldoorlog zijn er in dit bos, op een open plek, wapendroppings gedaan door de Engelsen. De ondergrondse haalden dan deze wapens, maar ook proviand, op. Alles moest ongezien en in de nacht gebeuren.


Er was een codetaal waarmee de Engelsen konden aangeven dat er weer een lading onderweg was. Drie riskante operaties. Maar het is gelukt. Helaas werden later 9 van de helden gearresteerd en gefusilleerd.


Veel bomen zijn niet meer in zo’n goede staat. Hier een stam vol Tonderzwammen.

Lijnen
Afgelopen zomer kwam ik in contact met 7 andere dames die ook de wens hadden om wat kilo’s af te vallen. We starten een WhatsAppgroepje om elkaar te steunen. Ik ben dan ook wel wat kilo’s kwijt geraakt hoor, maar nog niet op mijn streefgewicht.

Begin dit jaar heb ik medicatie erbij gekregen. Dat maakt afvallen nog moeizamer. Helemaal wanneer je, zoals ik, al vijf verschillende psychofarmaca neemt. Dit in verband met haperende hersenen. Nee, dat zie je niet. Ja, dat is lastig.

Deze groep medicatie corrigeert de gestoorde activiteit van neurotransmitters in het hoofd. Da’s mooi, maar de pillen hebben als bijwerking dat het basaal metabolisme vertraagd en daarnaast heb je constant een hongergevoel. Dit is voor mij geen vrijbrief om nog zwaarder te worden dus heb ik mezelf als doel gesteld om vooral niet meer aan te komen.

Lapjesdeken
Anyhow: In de Appgroep hadden we afgesproken om een handwerkproject te koppelen aan het afvallen. Ik starte met een nieuwe sokkengarendeken, een ‘afvaldeken’ dus. Bij elke ons (=100 gram) minder mocht ik een lapje breien. Zo mocht ik 51 lapjes breien. Niet dat ik al 51 lapjes in de deken heb zitten hoor. De teller staat op 22 lapjes. De term ‘afvaldeken’ heb ik nu dus maar los gelaten.

Hieronder de sokkengarendeken die ik eerder al eens maakte.


Lapjes met daaromtoe een toertje donkerblauw. Het gaf een mooi effect. Helaas viel deze plaid ten prooi aan de motten. Zo zonde!


De deken is in de poezemand beland en na het overlijden van Jiskepoes in de kliko.

Een sokkengarendeken brei je van sokkengaren wat je over hebt nadat je een paar sokken hebt gemaakt. Deze plaids worden ook wel memorieblankets genoemd omdat er aan al die garentjes wel een herinnering kleeft.

Dat heb ik ook, zeer zeker! Ik weet van de restjes voor wie ik de sokken heb gebreid. Soms ook waar ik de wol kocht.

Al die lapjes, al die kleurtjes, zo mooi! Ik maak clusters van 9 lapjes en wil daar een wolwit randje omheen breien. Zelfs het afhechten van de draadjes is een kleurrijk werkje.

Ondertussen in het vogelhuisje
Het bleef uiteindelijk bij 5 eitjes.


Het koolmeesje is nu aan het broeden. Het vrouwtje verlaat overdag ongeveer elk uur eventjes het nestje. Het broeden duurt 13 tot 15 dagen, dus nog ongeveer een weekje.

*Hooltpae is de Stallingwarfer naam voor Oldeholtpade. Je spreekt het uit als Olpae vandaar dat ook die naam wel geschreven wordt. Ik houd het vanaf nu maar bij de officiële Stallingwarfer naam.

Take care, kalm an
en een lieve groet uit Hooltpae.

verdrietig

Deze week moesten we afscheid nemen van ons lieve vriendje.

Chiqo is zestien en een half jaar oud geworden. De dierenarts bevestigde wat wij al vermoeden, hij was op.

Wat zullen we hem missen!

Chiqo is nu over de regenboogbrug gewandeld. Aan de andere kant van de burg bevindt zich een prachtig landschap waar hij weer kan rennen en spelen. Chiqo is daar niet meer oud, schokkerig en stram.

De legende zegt dat wanneer het beestje zijn baas ineens midden op de regenboogbrug ziet staan, hij hem blij en vrolijk tegemoet rent. Mens en dier, die zielenmaatjes zijn, worden dan weer herenigd, om nooit meer van elkaar gescheiden te worden. Een mooie gedachte.

Dogs come into our lives to teach us about love.
They depart it to teach us about loss.

Lieve groet uit Olpae.

zelf gemaakt

Everything you make, that’s make out of you energy, is partially made out of you. It’s made out of whatever experiences you’ve had. So you can knit little booties and they can be you rage out of your body by creating something and putting it in a safe place outside of yourself where maybe it could even do somebody some good. (Amelia Nagoski, auteur)

Grote woorden van Nagoski. Maar wel zo waar. 

Zeer vrij vertaald: Alles wat je maakt, dat is gemaakt met jou energie en liefde erin. Gemaakt door middel van alle ervaringen die je hebt meegemaakt. Met andere woorden: je kunt kleine sokjes breien, creëren en weggeven waarmee je voor iemand anders iets goeds kan doen door wat je in het project hebt gestopt.


Als ik denk aan ‘zingeving’, wat dit voor mij betekent, dan denk ik vooral aan ‘mooie dingen maken’. Ik maak een project vaak vanuit een patroon of geïnspireerd door plaatjes en ideeën van anderen. En dat is prima. Alles wat uit positiviteit voortkomt is juist, lijkt me.

‘Nuttig bezig zijn’ zit in mijn genen. Wanneer ik passief naar het kastje (tv) kijk dan geeft me dat geen voldoening. Iets maken geeft me dat wel. Toch is ‘kastje-kijken’ niet verkeerd, begrijp me goed. Ik kan me best verliezen in een mooi programma maar voor mij niet avond aan avond. En helemaal niet binge-watchen van series. Maar ieder zijn ding, toch? Misschien heb ik de juiste serie nog niet gevonden op Netflix? 


Creatief bezig zijn is voor mij dus in zekere zin ‘zingeving’ met daaraan gekoppeld ‘het nuttig bezig’. Laat mij maar ‘nuttige mooie dingen maken’.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik vroeger heb leren handwerken. En zo blij ook dat ik er net zoveel voldoening uit kan halen als mijn oma’s, moeder en zus. Maar ook het kunnen delen van deze passie is zo waardevol.

Foto hieronder: Zus, moeder en ik bezochten de tentoonstelling Breien! in het Fries museum. (2015 onze moeder is in middels uit de tijd).


Handwerken is een rode draad in mijn leven. Het is mijn ‘way of life’. Sinds ik heb leren werken met draad en naalden kon ik niet anders meer. Truien breien, beestjes haken maar ook borduren. 

Altijd bezig. Altijd zoekende naar mooie patronen. Vele projecten waarvan ik droom, om die nog eens te maken.

Never give up on a dream because of the time it will take to accomplish it. The time pass anyway. (Earl Nightingal)

Je moet altijd dromen houden. Wanneer je geen dromen meer hebt heb je eigenlijk ook geen toekomst meer. Dat zei mijn broer, toen mijn vader op het eind van zijn levensweg was. Blijf dromen.

Mijn vader, ook altijd dromend van mooie dingen maken. Altijd! 
Niet met garen maar met hout. Vaak afvalhout. Hieronder maakte hij een prieel in de Sickenga’s-bos in Wolvega. Eén van de dromen die hij nog wel kon verwezenlijken.


Het handwerken zit in mijn genen. Het maakt dat ik met twee benen op de grond blijf staan. Aarden zoals dat heet. Handen die bezig zijn en maken dat ik niet afdwaal in gedachtes die nergens toe leiden.

In mooie maar ook in moeilijke momenten was handwerken mijn lifeline. Hieronder een paar voorbeelden hoe dat voor mij geldt.

Toen ik net in verwachting was van onze zoon rende ik naar de handwerkwinkel om rood garen voor een gerstekorrel-truitje. Dat had ik al jaren in het hoofd. Toen ons dochtertje in het ziekenhuis kwam, rende ik naar de handwerkwinkel om garen te kopen voor een vestje voor Jildou, om zittend aan haar bedje te breien. Later, toen ons huwelijk op de klippen liep, rende ik naar de handwerkwinkel om garen, veel garen te kopen om een warme deken te haken.

Maar toen ik voor de twee keer in het bootje klom, rende ik natuurlijk weer naar de handwerkwinkel, nu om het mooiste lacegaren te kopen wat er was om een Weddingringshawl te breien.


Bijzonder toch. 


Be safe, take care en kalm an!
En blijf vooral dingen doen waar je blij van wordt.



 

 

verdrietig

Guusje heeft afscheid van ons genomen en is over de regenboogbrug gewandeld. Aan de andere kant bevindt een prachtig landschap waar ze weer kan rennen en spelen. Guusje is daar, over die brug, niet meer ziek en zwak.

De legende zegt dat wanneer een beestje, die zijn verzorger ineens midden op de regenboogbrug ziet staan, hem blij en vrolijk tegemoet rent. Mens en dier, die zielenmaatjes zijn, worden dan weer herenigd, om nooit meer van elkaar gescheiden te worden.

Een mooie gedachte.


Guusje haar mandje stond een dik jaar bij ons. We haalden haar uit het asiel. Guusje was gaan zwerven tot ze werd opgenomen in het asiel. We weten niets over haar verleden, ook niet hoe oud ze is geworden. Ander dieren trad ze rustig en vol vertrouwen tegemoet. Een gezellig poezeke. De herinneringen zullen blijven.

Wat ben ik blij met de dierenartsassistente die me rustig te woord stond gister en me inplande, de dierenarts die de regie overnam. Maar ook de mevrouw van het crematorium die alle tijd had en warme belangstelling had voor mijn verhaal.
Het haalt het verdriet niet weg maar o, wat is het fijn om zo geholpen te worden.

Poe, slik en zucht…

Eerst maar een bakkie troost!

houtje-touwtje

Ik vind mezelf een houtje-touwtje-handwerkster. Ik kan me best redden maar mijn handwerk-skills zijn niet top.


Wanneer je in je leven al je vrije tijd aan één techniek zou besteden dan is het logisch dat je je dan gigantisch kunt ontwikkelen in de ene techniek. Iemand die heel veel quilt kan zich daarin piraminaal in bekwamen. Ik doe van alles: Haken, breien, borduren en zo nu en dan met lapjes spelen. Ik zit in team ‘gewoon-van-alles-een-beetje’. Misschien zijn deze voorgaande zinnen wel getypt om mezelf in te dekken.


Het geeft helemaal niet wanneer je niet een hoogvlieger bent, maar ik wil me ook niet scharen onder de laagvliegers. Ik hang ergens in het midden. Tja, dat mag ook wel na 42 jaar oefenen op mijn handwerk-skills.

En wéér kom ik dan uit bij de tekst uit Baltimore: ‘Wanneer je je met anderen vergelijkt, zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd kleinere en grotere mensen zijn dan je zelf bent’. En zo is het. 

Anyhow, ik hou het qua breien vaak bij de dingen die ik al kan. Ik borduur brei hier dan wel op voort. Een ander boordje of patroontje in de sok. Een sjaal met in lace patroon maar dan wel één met de teruggaande toeren in averecht.


Bij een gehaakte deken speel ik dan wel met kleur op mijn eigen wijze. Zo dus wat.

Extreem knitting niet voor mij, ik ga voor de veilige weg. Och soms probeer ik dus wel wat uit en leer ik ook wel weer iets nieuws. Natuurlijk. Maar toch, als ik heel eerlijk ben, ben ik gewoon een houtje-touwtje-handwerkster. En dat…is prima!


Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

Als laatste: ‘If you happy and you know it just say WOEH!’ 

 

kerstballen en zo

Geboren en getogen in een dorp 3 km verderop, verkaste ik op mijn 22ste naar Olpae. Dit dorp voelde voor mij meteen vertrouwd. Dat komt omdat mijn moeder juist hier is geboren en getogen. Mijn opa en oma woonden hier en ook familie van opa’s kant. Dus ik kan wel zeggen dat mijn roots ook in Olpae liggen.


Opa was postbode en oma had een postkantoortje. Op de foto zitten ze voor het postagentschap. Het dorp is in de loop der jaren groter geworden. Nu 1035 inwoners. Natuurlijk ken ik niet iedereen, maar ik groet wel iedereen.

We kregen dit weekend een flyer met een oproep om dit jaar de tuin extra mooi te versieren dit jaar. Om met elkaar van Olpae een kerstdorp te maken. Initatief: de jeugd van Olpae. Ze hebben er ook voor gezorgd dat er midden in het dorp een grote kerstboom is neergezet die door iedereen versierd mag worden. Ik vind het een super initiatief!

Dus ik naar de boekenkast om dit boek te pakken, een setje naalden en garen in wat kleurtjes.


Want wat is er nu mooier dan een paar gebreide kerstballen in die dennenboom.


Ik was vergeten hoe leuk het is om kerstballen breien!


Hierboven nummer 1, nog een leeg omhulsel.


Ik moest glimlachen toen ik het boek opendeed. Er zat dit kattebelletje in met mijn naam, ‘God Jul’, gevolgd door de namen van de schrijvers van dit boek, de Noren Arne en Carlos. Ooit had E. in de rij gestaan bij deze heren om een handtekening voor mij te scoren. Zo leuk!

De zon staat steeds lager aan de horizon. Nog even en dan staat ze op haar laagste stand. Het zijn de fases van het jaar, de seizoenen die elkaar onvermoeibaar opvolgen. Jaar in, jaar uit.


Dumblemdore memoreede: ‘Happiness can be found, even in the darkest times, if one only remembers to turn on the light’.

Ik denk niet dat de tovenaar doelt op het korter worden van de dagen, maar eigenlijk vind ik de quote wel mooi passend hier. En ik, ik doe de lichtjes gewoon wat eerder aan op de donkere dagen, want ik weet nog waar de knopjes zitten.


Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

work in progress

Werken aan mijn ‘afvaldeken’ is als een ‘walk down memory lane’. Ik heb van die restjes sokkenwol ooit een paar sokken gemaakt.


Al die stukjes afval-sokkengaren hebben wel een verhaaltje. Helaas heb ik veel van mijn restjes weg moeten gooien nadat de motten zich er tegoed aan hadden gedaan. Tja, shit happens. Hier schreef ik over het idee achter de ‘afvaldeken’.


De deken vordert gestaag. Dat is natuurlijk ook de bedoeling: voor elke ons die ik afval brei ik 1 lapje aan de deken. Nu past dit lopend werkje nog gemakkelijk in mijn yarnbowl. Hopelijk groeit zij er gauw uit en zal ik een groter onderkomen voor de deken moeten zoeken.


Na een diepe duik in mijn stash, kwam ik met dit bolletje weer boven. Voor een paar sokken natuurlijk. Ik brei er een reliëf-patroontje in. Staat leuk, breit leuk en is simpel genoeg voor mindless knitting. Hieronder mijn progress keeper of in het Nederlands een ‘bemoediging bedeltje’. Je hangt het in je breiwerk zodat je kan zien hoeveel je die dag hebt gebreid. Wanneer ik niet aan de sokken brei dan stop ik de dpn’s (double pointes needles) in de needle cozy.  Zo blijven alle steekjes mooi op korte pennetjes staan. Ik brei mijn sokken op 5 naaldjes van 15 cm: Zing van Knitpro.


Patroon:
3 toeren: recht.
3 toeren: 1 gedraaid recht, 1 averecht.
Recht gedraaid is de steek andersom insteken. Hier voorbeeld.


 Voor in de tuin wilde ik graag IJzerhard ofwel Verbena. Ik vind de dieppaarse kleur zo prachtige.

In deze omgeving is het heel normaal om een tafeltje aan de weg te zetten met handelswaar. Eieren, jam of plantjes. Zelfbediening; het geld stop je gewoon in een potje. Een rondje op de fiets leverde 5 Verbenaplantjes op. En ik kreeg er ook nog een dikke (eetbare) pompoen bij, zo lief!

Vanwege pijnklachten in mijn been heeft de pijnspecialist een injectie gezet bij de zenuwwortel in de rug. Nu heb ik een extra (6e) wervel. Dus moest de arts goed tellen en kijken waar ze de naald moest zetten.  Het plaatsen lukte pas bij de derde poging. Ik kòn van de operatietafel springen en het op een rennen zetten. Maar ja, dan loop je door Heerenveen in zo’n blauw hemdje met drukknoopjes. Ook zo wat.
Nee, ik was coöperatief. Het was uiteindelijk best wel te doen hoor! Jan kon me niet veel later weer naar huis brengen. Hoe het nu zal gaan qua pijn is afwachten.

Nog even een foto van Guusje-poes en stabijna Chiqo.


Take care en kalm an!

 

 

Vorige Oudere items