vestje aan – vestje uit

Pfff… Mijn thermostaat lijkt kapot. Eerst heb ik het heel koud (vestje aan) en vervolgens breekt het zweet me uit (vestje uit) en vice versa. De overgang. Ik zit er met mijn 48½ jaar middenin. Helaas. Ik heb niet continu de bijbehorende klachten, maar momenteel is het weer mis. Ondanks dat ik niet de enige ben die hier door heen gaat (lees: moet), ervaar ik de zweetaanvallen als gênant. Ik doe alleen net alsof mijn neus bloed wanneer ik met iemand sta te praten met zweetdruppels in mijn gezicht en het voelen van straaltjes langs mijn rug. Het is nu eenmaal niet anders.

Een lastig onderwerp. Maar wanneer ik iets over de overgang wil schrijven, dan vind ik dat ik de bijkomstigheden gewoon niet moet verdoezelen. De overgang gaat niet alleen gepaard met opvliegers, maar ook met stemmingswisselingen, maar dat is iets waar ik prakties mijn hele leven al aan gewend ben.
Nu we toch bezig zijn: ik heb ook last van misselijkheid. Vooral wanneer de opvliegers per dag niet te tellen zijn, loop ik met een vervelend misselijk gevoel rond waar ik heel chagrijnig van word. Ik moet wel zeggen dat ik wel iets baat heb bij de homepatische tabletjes Famosan van A. Vogel, waar duindoornbes in zit.

Vrouwelijke dieren kennen geen overgang, zij zijn een leven lang vruchtbaar. Een mensenkind heeft gemiddeld 18 jaar nodig om volwassen te worden en op eigen benen te staan. Wanneer een vrouw net als in de dierenwereld tot hun dood vruchtbaar zou zijn zou dat een probleem geven, dus heeft Moeder Natuur bedacht dat de vruchtbaarheid met een jaar of 45 – 50 maar klaar moet zijn. Waar ik dan weer wat moeite mee heb is dat die afname van vruchtbaarheid gepaard gaat met zo veel klachten. We zijn er als vrouwen maar mooi klaar mee, de overgang. Gemiddeld duurt het wel zeven tot tien jaar! Pffff…

In de bieb vond ik van Francien Oomen (http://www.francineoomen.nl/) een geweldig boek over de overgang. Zij is de jeugdboekenschrijfster van de ‘Hoe overleef ik…’ serie. Elke bladzijde van dit boek is weer een verrassing, vol tekeningen en teksten. Grappig ook.

Het boek heet jammer genoeg niet ‘Hoe overleef ik… De overgang’ maar de titel is ‘Oomen stroomt over’. Volgens Francien kennen de orka en de griend (ook een walvisachtige) ook een menopauze.
Ik schijn me momenteel in de pre-menopauze te begeven en moet de heftigste periode, de peri-menopauze, nog komen. Zucht… Deze is gemiddeld van 50 – 52 jaar waarna je vervolgens in de post-menopauze komt: gemiddeld van 52 – 60+.

Laat ik me maar gewoon niet te druk maken. Ik brei dan ook maar rustig verder. Mijn nieuwe sokken? Hier een beginnetje: echt regenboog, toch?

Advertenties

moederdag

Moederdag is een traditie die al in Nederland is sinds 1925. In Engeland vieren ze deze dag al sinds 1644! Overal in de wereld wordt Moederdag gevierd maar niet in elk land op dezelfde zondag.
Dit is de eerste Moederdag zonder onze moeder. Afgelopen januari is ze overleden. Hier één van haar laatste foto’s. Door de spierziekte die ze had, kon ze niet veel meer. Toch was ze altijd enthousiast en vol belangstelling naar haar omgeving toe. Genietend van wat nog wél kon. Zo bijzonder.
 : Toen ik zelf moeder werd zei mijn moeder mij, dat ik vooral niet langs hoefde te komen op Moederdag. Immers nu was ik zelf moeder en zou ik zelf verwend worden.
Ik kon het nooit laten om haar toch een bloemetje te brengen. Het idee dat het niet een ‘verplichting’ was maakte het juist zo fijn om toch even langs te gaan.
Ik zal hetzelfde zeggen tegen mijn dochter, mocht ze ooit moeder worden.
Het voelt een beetje raar vandaag.  Een mix van mooie herinneringen vermengt met verdriet.

 

verandering vs vertrouwde

Ik kan mezelf wel scharen onder het mild-conservatisme. Even uitleggen: ik ben niet zo dol op veranderingen in doen en laten. Uiteindelijk ga ik wel overstag hoor, maar het duurt bij mij gewoon wat langer. Zo ben ik enthousiast begonnen met sokken breien op een kleine rondbreinaald. Dat is even wennen, maar het wíl wel.
 :
En toch…ik heb mijn breiwerkje weer over gezet op de mijn vertrouwde kleine sokkennaaldjes welke ik sinds tweeduizendnegen gebruik.
 :
Daarvoor breide ik de sokken op vier lange naalden. Toen breide ik nog niet continentaals. Zo heeft het bij mij ook wel een jaar geduurd dat ik continentaals (draad over linker wijsvinger) ging breien in plaats van de mij vertrouwde Engelse manier (draad over rechter wijsvinger). Uiteindelijk is het ergonomisch beter om continentaals te breien vanwege de kleinere kans op een brei-arm.
 : Steeds weer proberen, om daarna toch weer de op de oude manier verder te gaan. Hup, toch weer die lange naalden in mijn project, zie foto uit 2009. Tot ik er uiteindelijk toch wel aan wen, die verandering: Sokken continentaals op de kleine sokkennaaldjes. Nu weet ik niet beter meer.
En…wie weet brei ik volgend jaar wel niets anders meer dan mijn sokken op de kleine rondbreinaad, ik sluit het niet uit.
Zo ging het me ook met mijn laptop. De oude laptop met windows 7 was echt aan vervanging toe: traag en viel om de haveklap uit. In september een nieuwe laptop aangeschaft met windows 10. Ik moest zo wennen aan dat ding dat ik voortdurend teruggreep naar mijn oude laptop , alle frustraties voor lief nemend. Langzamerhand werden de momenten op de nieuwe laptop langer en nu ben ik dan echt ‘over’ op windows 10. Het gaat mij zelfs zo dat ik de mijn vertrouwde achtergrond ook weer op de nieuwe laptop heb gezet. Al jaren een foto van de zonnebloem die Wessel ooit eens maakte.
 :
Ik ga voor het vertrouwde in plaats van een frisse nieuwe achtergrond. En zelfs mijn telefoon: hetzelfde verhaal: alweer het vierde jaar met dezelfde vertrouwde achtergrondfoto.
 :
De wereld veranderd al snel genoeg, laat mij me nou maar vasthouden aan een paar kleine vertrouwde dingen.

familieboom

 

Branches in the wind, still standing here together
One more storm to weather, we’ll get through it yet
So we’re gathered here holding on to each other
To let go of another one we won’t forget, now as we say goodbye
To one of our own we may be lonely but we’re not alone
Though the leaves will fall and the tears will flow
May it always comfort us to know
The family tree will always grow
Father down to son, mother to daughter
Thicker than water, we are made of this from the Earth we rise
To the Earth returning we’ll keep a candle burning
For the ones we’ll miss and when we say goodbye
To one of our own, we may be lonely but we’re not alone
Though the leaves will fall and the tears will flow
May it always comfort us to know
The family tree will always grow, it’s stronger than the wind can blow
The family tree will always grow.

 :

Kiezen en vestje

Ook ik zal het potloodje ter hand nemen vandaag. Zeker! En ik ben niet zwevend, nee, ik ben er wel uit. Dit na de kieswijzer toch even te hebben geraadpleegd.
Maar of ik nu zoveel vertrouwen in de politiek heb?
Wat ik ook lastig vind is, om mijn eigen mening te vormen, in een tijd dat ik zelf twijfelt aan het nieuws dat mij via de media bereikt. Wat kan ik geloven en wat niet.
Afbeeldingsresultaat voor verkiezingen
Ik verbaas me over het feit hoe gemakkelijk een staatshoofd feiten kan verdraaien en dat de vólgers dan die onwaarheden voor waarheid aannemen puur om wie het verkondigd. Dat dat zo gemakkelijk gaat verbaast me eigenlijk wel. Zo gebeurd het overal. Niet alleen op internationaal gebied.
Iedereen heeft zijn eigen waarheid. Het wordt lastig wanneer iemand met zijn/haar mening indoctrinerend bezig is. Dan wordt het eng. En dat, zo kan ik melden, komt niet alleen voor op internationaal gebied.

Zo dat was even mijn statement.

Terug naar m’n breiseltje! Wat is het toch heerlijk om gewoon je gedachtes te richten op alleen je bolletje wol, je breinaald en het projectje wat er onder je handen ontstaat!
Vanmiddag een poging gedaan om de vorderingen van mijn top-down babyvestje netjes op de foto te krijgen. Valt niet mee met een nieuwsgierige Jiske-poes 😉
Poging 1:
 :
Poging 8:
 :
Poging 11: Jaaaaa, hier is het vestje goed zichtbaar zonder poes of poot!
 :

 

 

ziekjes

Ziek, zwak & misselijk. Dat was mijn status afgelopen week. Normaliter gaan de virussen aan mij voorbij maar deze keer werd ik wel gevloerd door één.
Op maandag al eerder van stage thuis gekomen en met hoofdpijn meteen mijn bed in gedoken. Dinsdag de moed bij elkaar gepakt en toch naar school gezet om drie colleges te volgen. Bij thuiskomst meteen mijn bed maar weer in. Woensdag verruilde ik op gezette tijden bank & bed. Koorts en lamlendig. En zo verliep ook de rest van de week. Tjonge…ik ken dit niet. Geen fut om ook maar iets te doen, breiwerkjes bleven onaangeraakt. Vandaar dus dat het van de week ook stil bleef op mijn blog. Inmiddels zijn de symptomen van het virus verdwenen, jammer genoeg wel samen met mijn conditie.
 :
Vanmorgen m’n breiwerkje maar weer eens opgepakt.
Op de beurs had ik twee bolletjes blauwe katoen gescoord.
Een mengsel van katoen/acryl.
Ik ben begonnen met een klein babyvestje van Drops (20-15) Wat een lief patroontje hé…

hoofdrol

Gisteren had ik een trainingsdag dit vanuit de stichting Samen Sterk Zonder Stigma, waar ik ambassadeur van ben. Het thema: storytelling. Hoe vertel je je eigen verhaal. Hoe vertel je het boeiend. Wat is je doel ervan en wat wil je de toehoorders meegeven. Interessant thema. Martijn Timmermans gaf deze training. Hij had een inspirerend verhaal! Gaf tools die we kunnen toepassen. Om een voorbeeld te geven: het maken van een storyboard. Het tekenen van je verhaal op een soort tijdlijn. Dit geeft inzicht hoe een verhaal loopt.
Veel van de ambassadeurs hebben al wel ervaring met het vertellen van hun eigen verhaal voor groepen. Het zijn ‘herstelverhalen’ dit om openheid te geven over psychische kwetsbaarheden en zo de vooroordelen die er in de maatschappij leven te verminderen. Zie het in het kader van: ‘Zie mij, dit is mijn overkomen, zo is mijn herstelproces verlopen en nu sta ik zo in het leven.’ ‘Het kan ons allemaal overkomen.’ ‘Een psychische kwetsbaarheid betekent niet dat je niet meer midden in de maatschappij kunt staan.’
Afbeeldingsresultaat voor samen sterk zonder stigma

We zijn aan de slag gegaan met ons eigen verhaal. Ieder mens heeft zijn eigen verhaal. Sterker nog, ik weet dat elk mens de hoofdrol heeft in zijn eigen verhaal.
Ook ik heb mijn verhaal. Deze dag was uitermate geschikt om eens kritisch te kijken naar eigen mijn verhaal. Om te verduidelijken, ik heb mijn herstelverhaal geschreven, dit ik kan inzetten voor de stichting. Mijzelf zichtbaar maken hiermee. Ik heb wat moeite met de term herstelverhaal. Het geeft mij de indruk dat het verhaal een eind heeft met “en ze leefde nog lang en gelukkig”. Zo is het niet. Je levensverhaal, niet alleen die van mensen met een kwetsbaarheid*, eindigt niet met een gelukkig einde. Tenminste niet als je nog in leven bent…Het blijft dealen met alles wat het leven voor je in petto heeft. Het positieve en het negatieve. Het blijft altijd de balans zoeken en hopen dat je daarin zo gegroeid ben dat het dal waarin je hebt gezeten nooit meer zo diep wordt, maar garantie daarop heb je helaas niet.
 :
(foto breiend in de trein naar Amersfoort)
Ik merkte gisteren dat ik mijn verhaal iets te romantisch en te positief beschrijf. Ik kijk niet objectief naar mijn eigen verhaal. Zo beschrijft ik wel m’n mindere periodes maar spring er met één zinnetje overheen. Zo doe ik dat in het echt ook. Ik wuif het weg. Het vermijdende type dus, ook wel een beetje een palliatieve reactie. Zolang ik me maar vriendelijk en positief opstel houd ik me staande. Dat is mijn coping strategie. Ik wil nu niet zeggen dat dat helemaal verkeerd is, die coping strategie. Het leven is nu eenmaal mooier met een half vol glas dan met een half leeg glas. Maar door de weg die ik ben ingeslagen, alle facetten die bij mijn studie (EdZ) komen kijken, de stage en het omgaan met klasgenoten, cliënten, collega’s moet ik wel stil staan bij mijn eigen ‘ik’. Zo ook mijn copingstijl onder ogen komen. En dat is best lastig en zeer vermoeiend ook. Deze, voor mij, veilige copingstijl blijkt niet altijd even handig te zijn.
De training van gisteren, de tools die ik aangereikt kreeg, de inspiratie en je verhaal delen met de ander, was voor mij dus ook weer een eyeopener. Pfffff!!!
En nu ga ik even mindful het bos in.
Met hond Chiqo. We kunnen nog wel wat leren van een hondenleven: Chiqo is helemaal aanwezig in het nu. Vrolijk, levend. Hij heeft weinig nodig, gewoon zo volledig verbonden met het leven. (E. Tolle)
 :
*kwetsbaarheid: heeft niet ieder mens een kwetsbaarheid?

Vorige Oudere items