zonnige dagen

Vandaag is het Moederdag. Ik ben al 27 jaar moeder van zoon Wessel en al 25 jaar moeder van dochter Jildou. Een lief en gezellig stel! Deze foto is van alweer even geleden. Samen optreden in een gelegenheidsbandje.

En ik ben verwend hoor met lekker uit eten, douchsspul in mijn lievelingsmerk Kneipp Amandelbloessem, een boekenbon en een Caramac (zo’n reepje van Nestlé met caramelsmaak)! Heerlijk hoor!

Moederdag is een traditie die al in Nederland is sinds 1925. In Engeland vieren ze deze dag al sinds 1644! Overal in de wereld wordt Moederdag gevierd maar niet in elk land op dezelfde zondag.

Ik denk zo’n dag als vandaag ook vooral aan mijn eigen moeder, overleden in 2017. Hier een foto van ons samen. Toen kon ze nog met zus en mij op stap. De vele mooie momenten komen niet terug maar blijven wel voor altijd in je hart.


——————————————————————————————————————————-
Gistermorgen hebben we de sleepbootdagen in Zwartsluis bezocht. Bijzonder om zoveel mooie sleepertjes bij elkaar te zien.

Nu wil het geval dat er een prachtige wolwinkel in Zwartsluis is. Wol met Verve. Een zaak vol handgeverfde wolletjes.


Natuurlijk een mooi sokkenwolletje gekocht.

Advertenties

een uiltje knappen


Zo ver weg, dat Chiqo mij niet eens opmerkte.
Even een uiltje knappen. Best wel een aparte uitdrukking vind ik.
Er zijn twee mogelijke verklaringen.
1. Uilen zijn nachtdieren en slapen dus overdag. Door de gedachte aan de overdag slapende uil kreeg uiltje de betekenis ‘dutje overdag’. Knappen betekent hier dan iets als ‘meepikken’.
2. Met uiltje wordt ook een de vlindersoort bedoeld. Wie zegt even een uiltje te gaan knappen, beweert eigenlijk dat hij een vlindertje gaat vangen. De uitdrukking is een soort grappend eufemisme: iemand wil niet toegeven dat hij een dutje wil doen, maar doet net alsof hij even weggaat om een vlinder te vangen. (onzetaal.nl)
O ik geeft het toe, ik vang zo heel wat vlinders!

Sokken 212 zijn af.


Een standaard paar, recht-toe-recht-aan ofwel plain vanilla socks. Gebreid van Bellalana Marathon, een garen uit Duitsland, mij onbekend merk. Nld 2.5, maat 43, 60 steken.

Voor het eerst heb ik de tijd bij gehouden. Ik was benieuwd hoe lang ik nu brei over een paar sokken. Elke keer wanneer ik het breiwerkje oppakte schreef ik de tijd neer. Wanneer ik het de pennen weer liet rusten dan schreef ik dit ook op. Een gedoe maar ik was té benieuwd hoe lang ik nu werkelijk over een paar sokken brei, dat ik dit er wel even voor over had.

Het viel me vooral op dat ik een ‘niet-constante’ breister ben. Hiermee bedoel ik dat wanneer ik tv kijk en brei ik ook regelmatig even niet-brei maar even de tv volg. Bij dit paar was ik consequent en breide ik door, óf breide ik niet. Alles voor de wetenschap.


De tijd opgeteld kwam ik op 5 uur en 40 minuten dus voor één paar sokken 11 uur en 20 minuten. Ik had verwacht dat ik 8 uur over één sok zou doen. Maar dat is dus niet zo.


Terugkomend op mijn vorige blogje: de bloedwaarde was wel afwijkend en medicatie is hierop aangepast. Het is niet zo dat ik mijn klachten daar op af kan schuiven. Soms dan gaat niet alleen je ‘denken’ met je op de loop maar ook de signalen die je lichaam uitzendt. Dus tijdelijk even een pas op de plaats om vervolgens de draad weer op te kunnen pakken. Het komt goed.


She’ll be right is een uitdrukking die komt van Nieuw Zeeland en betekend: het komt goed. ‘She’ betekend hier ‘alles’.

sokken 212

Afbeeldingsresultaat voor fidget socksWanneer er een paar sokken van de naalden glijden, zet ik eigenlijk dezelfde dag al weer een paar op de pennen. Het worden een paar mannensokken maat 43. Ik gebruik twee bolletjes BellaLana Marathon.
Ik ken het merk niet.

Eigenlijk wilde ik het patroon ‘Fidget’ van Amy Stringer gaan gebruiken. Maar ik zat zo te dubben met het aantal steken. Door steken niet te breien en draadjes ‘mee te nemen’ wordt de sok minder rekbaar.

Ik zet voor een normale sok, met 2.5 mm naalden, 60 steken op. Dus zou ik meer steken op moeten zetten. Maar met 66 steken twijfelde ik ook nog of de sok wel rekbaar genoeg zou zijn. Na veel gehannes, meten en stukjes breien de knoop doorgehakt en de sok afgehaald. Nu gewoon een paar recht-toe-recht-aan ofwel plain vanilla socks.



Regelmatig moet ik, in verband met medicatie, te bloedprikken. Dat vind ik niet erg hoor, ik ben makkelijk te prikken.
Nu
zit ik al een aantal weken niet lekker in mijn vel. Dat is lastig want school gaat wel door.
Vanmorgen, ja op zaterdag, zaten wij op het laboratorium. Misschien dat mijn bloedwaarde een verklaring kan geven. We zullen het zien…

appelboessem #appel

 

dromen en plannen

De eerste sok is van de pennetjes.

Een maandje heb ik er over gedaan. 

Het garen is een Italiaans bolletje van Lang Yarns: Super SOXX.
Naaldjes 2.5 en 64 steken.
Het beenstuk heb ik wat langer dan normaal, 21 cm.
Gewoon omdat ik langere sokken fijn vindt zitten.
Het zijn recht-toe-recht-aan sokken met een koffieboontje als boord.
Ik vind de kleuren best leuk.

Hier een foto zonder nieuwsgierige Jiskepoes.

Op naar de tweede sok.

 Mijn vader zat altijd vol dromen en plannen. Ook toen het eind van zijn leven in zicht kwam in 2008. Mijn broer zei het zo mooi toen, zonder dromen is er geen leven.
Mijn vader had een grote schuur vol hout, balken en ander timmermateriaal. Met elk plankje had hij wel een bedoeling in het hoofd. Van een klompenhok tot beschoeiing. Veel maakte hij, maar ook veel lukte niet meer.

Het is fijn om dat gen van hem te hebben geërfd: veel dromen hebben en het overal ideeën zien. Alleen ik heb het vooral met al mijn bolletjes wol en mijn lapjes. Mijn hoofd zit zo vol ideeën dat ik dat nooit zal kunnen maken in mijn leven. Tijd te kort met al die dromen en plannen. Maar toch geeft dat helemaal niet. De ideeën in mijn hoofd zijn voor mij al waardevol genoeg. Het zorgt ervoor dat ik me never nooit niet verveel bijvoorbeeld. Ik kan me erin verliezen… mijn hoofd zo vol mooie dromen en plannen.
.

hope in de darkness

Er zijn gebeurtenissen in het leven die impact hebben.
Ontnuchterend en gelaten.
Het doet je ook beseffen dat waar je je zó druk om maak, dat dit echt wel wat minder kan.
Stress door de studie verschuift naar de achtergrond, het heeft zijn belangrijkheid verloren.

so give me hope in the darkness that I will see the light
‘cause oh that gave me such a fright
but I will hold as long as you like
just promise me we’ll be alright

dubben

Sinds 2016 ben ik student, ik studeer aan de Hanzehogeschool te Groningen. Opleiding: Ervaringsdeskundige in de Zorg (EDZ).  Daarnaast loop ik stage op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis.

Je kunt een Ervaringsdeskundige zien als een Psychiatrisch Hulpverlener. Een Ervaringsdeskundige is iemand die zelf ervaring heeft of heeft gehad als patiënt in de GGZ . Hij (m/v) weet als geen ander wat het is om psychische problemen te hebben en heeft zodoende ervaring opgedaan tijdens zijn herstelproces. Vanuit deze ervaring kan hij voor anderen in vergelijkbare situaties iets betekenen. Dit door zijn eigen ervaring in te zetten om anderen te helpen.

Ik vind Ervaringsdeskundige een ongelukkige naam. Immers ieder heeft op zijn eigen unieke wijze ervaring. De één heeft verstand van vuurwerk en de ander is misschien wel ervaringsdeskundig dyslecticus. Het vak EDZ wordt omschreven als:  wanneer je te dealen hebt met een psychische kwetsbaarheid dat je dán ‘ervaringkennis’ opdoet en er een HBO opleiding voor nodig is om je ‘déskundig’ te maken. Maar ik merk dat in de media te pas en te onpas met de term Ervaringsdeskundige (op wat voor gebied dan ook) wordt gebruikt.

Op school leren we volop tools om cliënten te begeleiden, methodieken zoals co-actief coachen en motiverende gespreksvoering. Maar ook sociologie, ontwikkelingspsychologie, ethiek, groepsdynamica en conflicthantering om zo maar wat vakken te noemen. Een deel van de opleiding gaat over persoonlijke groei. We reflecteren wat af op onszelf!

Zo hadden we afgelopen periode het vak Photovoice. Dit is een methodiek waarin stigma en taboe centraal staan. Het is een manier om uiting te geven aan die dingen die moeilijk bespreekbaar zijn. Die thema’s maak je door middel van foto’s en tekst zichtbaar en bespreekbaar. Met alle studenten van de opleiding hebben we een tentoonstelling gemaakt met foto’s waarin onze eigen moeilijke periodes centraal stonden.

Ik heb er voor gekozen om in mijn producten te laten zien wat het voor mij betekend om last te hebben van depressieve gevoelens. Ik heb, zolang ik me kan herinneren, te maken met extreem wisselende stemmingen. Dit heeft een naam: bipolaire stoornis of ook wel manisch depressiviteit genoemd. Ikzelf heb vooral last van de depressieve episodes  in mijn leven, voor mijn omgeving zijn de hypomane episodes misschien nog wel lastiger.

Deze blog heet dubben, dat doe ik namelijk. Publiceer ik dit wel of niet. Toch denk ik, dat juist nu, het goed is om toch open te zijn. Immers meer openheid over psychische kwetsbaarheden werkt stigma (vooroordeel) verlagend!

Dus bij deze mijn Photovoice:

De tekst is wat klein, er staat: Depressie raakt mijn hele wezen, die eenzaamheid: als van een kil en donker bos. Die onrust: achter elke boom schuilt gevaar.
Op on-gezette tijden raakte raak ik depressief. Het voelt zo ontzettend naar! Zoals ik dus verwoord. Je hele zíjn is anders. Een gevoel van eenzaamheid en onrust voeren beide de boventoon.

De volgende afbeeldingen  hebben ook een plaatsje in de expositie.

Ik wandel veel, ongeacht de stemming. En Chiqo gaat mee. Wanneer het niet goed gaat met mij dan sta ik in een overleef-stand. Eigenlijk probeer ik vrouw-moedig de nare gevoelens maar te verdragen. Ik weet immers dat wanneer ik knok dat ik dan verder weg zak. Net als drijfzand. Hoe meer je vecht en worstelt hoe dieper je zakt.

Dit zijn de drie afbeeldingen die ik heb gemaakt voor het vak Photovoice.
Ik geef toe, ik laat liever de leukere dingen van het leven zien. Ik wil liever niet worden herinnerd aan de periodes dat het slecht met me gaat. Ik verstop het liever.
Pfff… lastig!

De eersten om je te helpen opstaan zijn degene die weten hoe het is om te vallen

goede voornemens

Ik ben niet zo van de goede voornemens. Alhoewel… Ik neem me toch elk jaar bepaalde dingen voor. Zoals dat ik meer UKT wil hebben. (Uninterrupted Knitting Time) meer mooie boeken kan lezen en meer wil borduren. Bij dat laatste heb ik echt rust nodig, een breiwerkje pak ik snel op en dat heb ik niet bij borduren. Deze (zie foto) staat nog op mijn verlanglijstje, een merklap van Jan Houtman. Aankomend 1/2 jaar weet ik zeker dat eindeloos borduren er niet in zit.

Naald en Draad handwerkspeciaalzaak

Er zal veel van mijn tijd in de studie gaan zitten. Ik hoop dan ook zo dat ik in juli mijn studie kan afronden met een diploma. Ik ga mijn best doen.
Maar…over die goede voornemens. Dit jaar heb ik toch één serieus goed voornemen… Afvallen!

In mijn babyboek werd ik al als ‘Hollands Welvaren!’ bestempeld. Later als kleuter werd m’n stevige voorkomen steevast door m’n moeder vergoelijkt als  babyvet. Ik houd van lekker eten en van bewegen juist weer niet. Slechte combi, dus op mijn veertiende werd de eerste lijnpoging al gestart. Vele pogingen volgden. Minder eten en meer bewegen.
Sportschool abonnementen, tennis, volleybal, jazzballet, gym en hardlopen. Ik weet heel goed wat goed is.

Er zijn factoren die mee kunnen spelen in het aankomen in gewicht . Zo kan bepaalde medicatie zorgen voor een voortdurend honger gevoel. Daarnaast gaat ook nog de stofwisseling in de slaapstand én voel je je door de medicatie voortdurend moe. Dat is nogal wat.
Door het stoppen van medicatie in 2014 vlogen de kilo’s bij mij er af. Ik huppelde in het rond, niet geremd door moeheid. Stofwisseling ging sneller, honger was weg en in no time verloor ik gewicht, zonder iets te doen!
Maar goed, geen medicatie nemen is voor mij niet echt verstandig. Langzaam aan kwamen er weer kilo’s bij.

Toch wil ik nu de knop weer omzetten. Dus struinde ik het internet af naar diëten, weight watchers en andere hulpbronnen om het afvallen succesvol te laten verlopen. Inmiddels heb ik zoveel ervaring dat ik weet dat een crashdieet averechts werkt. Na verloop van tijd wordt je er echt zwaarder van. Doordat je met zo’n dieet niet normaal eet krijg je juist vreetbuien.
Ik weet dat ik het kan, ik ben eerder wel afgevallen. Maar nu zal het een stuk lastiger worden vanwege de medicatie die ik gebruik. Ik zet de volgende strategie in: calorieën tellen. Ik deed het al veel vaker. Bewust minder innemen. Wie weet pas ik dan in het voorjaar weer wat beter in mijn motorpak! Wordt vervolgd.


Foto van mijn Stationzwaanshawl met een bankhangende hond.

Vorige Oudere items