geslaagd!

Twee jaar lang:

Hard studeren, verslagen typen en tentamens maken.
Gelachen maar ook gehuild met mijn klasgenoten.
Mezelf verbazen met het behalen van prachtige cijfers.
Werd mij op de psychiatrie te Meppel de ruimte gegeven om mezelf te ontwikkelen.
Bleef mijn stagebegeleider geduldig en motiverend.
Werden Janlief, mijn kinderen en mijn zus regelmatig belaagd met mijn geklaag (‘Ik heb het zo druk!’ ‘Ik moet nog zo veel leren!’ ‘Ik haal het nooit!’).
Hielpen Jan en mijn kinderen me door de verslagen heen (gevalletje dyslexie).

En nu.. HEB IK MIJN HBO DIPLOMA IN DE POCKET!

Vijfentwintig studieboeken, eh ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik ze allemaal gelezen heb… maar toch.

Jildou en ik hielden een kleine fotoshoot en dat vindt Chiqo natuurlijk interessant dus hier een paar mét hond!

Advertenties

tien jaar

Vandaag precies 10 jaar geleden overleed onze vader. Ook al is hij uit de tijd, hij blijft een plaats houden in mijn gedachte. Ik kan duizend pagina’s vullen over mijn vader. Over zijn creativiteit en aandacht voor mensen, dieren en de natuur om hem heen. Maar ik denk dat deze foto wel genoeg zegt over de band die ik met hem had.

zonnige dagen

Vandaag is het Moederdag. Ik ben al 27 jaar moeder van zoon Wessel en al 25 jaar moeder van dochter Jildou. Een lief en gezellig stel! Deze foto is van alweer even geleden. Samen optreden in een gelegenheidsbandje.

En ik ben verwend hoor met lekker uit eten, douchsspul in mijn lievelingsmerk Kneipp Amandelbloessem, een boekenbon en een Caramac (zo’n reepje van Nestlé met caramelsmaak)! Heerlijk hoor!

Moederdag is een traditie die al in Nederland is sinds 1925. In Engeland vieren ze deze dag al sinds 1644! Overal in de wereld wordt Moederdag gevierd maar niet in elk land op dezelfde zondag.

Ik denk zo’n dag als vandaag ook vooral aan mijn eigen moeder, overleden in 2017. Hier een foto van ons samen. Toen kon ze nog met zus en mij op stap. De vele mooie momenten komen niet terug maar blijven wel voor altijd in je hart.


——————————————————————————————————————————-
Gistermorgen hebben we de sleepbootdagen in Zwartsluis bezocht. Bijzonder om zoveel mooie sleepertjes bij elkaar te zien.

Nu wil het geval dat er een prachtige wolwinkel in Zwartsluis is. Wol met Verve. Een zaak vol handgeverfde wolletjes.


Natuurlijk een mooi sokkenwolletje gekocht.

een uiltje knappen


Zo ver weg, dat Chiqo mij niet eens opmerkte.
Even een uiltje knappen. Best wel een aparte uitdrukking vind ik.
Er zijn twee mogelijke verklaringen.
1. Uilen zijn nachtdieren en slapen dus overdag. Door de gedachte aan de overdag slapende uil kreeg uiltje de betekenis ‘dutje overdag’. Knappen betekent hier dan iets als ‘meepikken’.
2. Met uiltje wordt ook een de vlindersoort bedoeld. Wie zegt even een uiltje te gaan knappen, beweert eigenlijk dat hij een vlindertje gaat vangen. De uitdrukking is een soort grappend eufemisme: iemand wil niet toegeven dat hij een dutje wil doen, maar doet net alsof hij even weggaat om een vlinder te vangen. (onzetaal.nl)
O ik geeft het toe, ik vang zo heel wat vlinders!

Sokken 212 zijn af.


Een standaard paar, recht-toe-recht-aan ofwel plain vanilla socks. Gebreid van Bellalana Marathon, een garen uit Duitsland, mij onbekend merk. Nld 2.5, maat 43, 60 steken.

Voor het eerst heb ik de tijd bij gehouden. Ik was benieuwd hoe lang ik nu brei over een paar sokken. Elke keer wanneer ik het breiwerkje oppakte schreef ik de tijd neer. Wanneer ik het de pennen weer liet rusten dan schreef ik dit ook op. Een gedoe maar ik was té benieuwd hoe lang ik nu werkelijk over een paar sokken brei, dat ik dit er wel even voor over had.

Het viel me vooral op dat ik een ‘niet-constante’ breister ben. Hiermee bedoel ik dat wanneer ik tv kijk en brei ik ook regelmatig even niet-brei maar even de tv volg. Bij dit paar was ik consequent en breide ik door, óf breide ik niet. Alles voor de wetenschap.


De tijd opgeteld kwam ik op 5 uur en 40 minuten dus voor één paar sokken 11 uur en 20 minuten. Ik had verwacht dat ik 8 uur over één sok zou doen. Maar dat is dus niet zo.


Terugkomend op mijn vorige blogje: de bloedwaarde was wel afwijkend en medicatie is hierop aangepast. Het is niet zo dat ik mijn klachten daar op af kan schuiven. Soms dan gaat niet alleen je ‘denken’ met je op de loop maar ook de signalen die je lichaam uitzendt. Dus tijdelijk even een pas op de plaats om vervolgens de draad weer op te kunnen pakken. Het komt goed.


She’ll be right is een uitdrukking die komt van Nieuw Zeeland en betekend: het komt goed. ‘She’ betekend hier ‘alles’.

sokken 212

Afbeeldingsresultaat voor fidget socksWanneer er een paar sokken van de naalden glijden, zet ik eigenlijk dezelfde dag al weer een paar op de pennen. Het worden een paar mannensokken maat 43. Ik gebruik twee bolletjes BellaLana Marathon.
Ik ken het merk niet.

Eigenlijk wilde ik het patroon ‘Fidget’ van Amy Stringer gaan gebruiken. Maar ik zat zo te dubben met het aantal steken. Door steken niet te breien en draadjes ‘mee te nemen’ wordt de sok minder rekbaar.

Ik zet voor een normale sok, met 2.5 mm naalden, 60 steken op. Dus zou ik meer steken op moeten zetten. Maar met 66 steken twijfelde ik ook nog of de sok wel rekbaar genoeg zou zijn. Na veel gehannes, meten en stukjes breien de knoop doorgehakt en de sok afgehaald. Nu gewoon een paar recht-toe-recht-aan ofwel plain vanilla socks.



Regelmatig moet ik, in verband met medicatie, te bloedprikken. Dat vind ik niet erg hoor, ik ben makkelijk te prikken.
Nu
zit ik al een aantal weken niet lekker in mijn vel. Dat is lastig want school gaat wel door.
Vanmorgen, ja op zaterdag, zaten wij op het laboratorium. Misschien dat mijn bloedwaarde een verklaring kan geven. We zullen het zien…

appelboessem #appel

 

dromen en plannen

De eerste sok is van de pennetjes.

Een maandje heb ik er over gedaan. 

Het garen is een Italiaans bolletje van Lang Yarns: Super SOXX.
Naaldjes 2.5 en 64 steken.
Het beenstuk heb ik wat langer dan normaal, 21 cm.
Gewoon omdat ik langere sokken fijn vindt zitten.
Het zijn recht-toe-recht-aan sokken met een koffieboontje als boord.
Ik vind de kleuren best leuk.

Hier een foto zonder nieuwsgierige Jiskepoes.

Op naar de tweede sok.

 Mijn vader zat altijd vol dromen en plannen. Ook toen het eind van zijn leven in zicht kwam in 2008. Mijn broer zei het zo mooi toen, zonder dromen is er geen leven.
Mijn vader had een grote schuur vol hout, balken en ander timmermateriaal. Met elk plankje had hij wel een bedoeling in het hoofd. Van een klompenhok tot beschoeiing. Veel maakte hij, maar ook veel lukte niet meer.

Het is fijn om dat gen van hem te hebben geërfd: veel dromen hebben en het overal ideeën zien. Alleen ik heb het vooral met al mijn bolletjes wol en mijn lapjes. Mijn hoofd zit zo vol ideeën dat ik dat nooit zal kunnen maken in mijn leven. Tijd te kort met al die dromen en plannen. Maar toch geeft dat helemaal niet. De ideeën in mijn hoofd zijn voor mij al waardevol genoeg. Het zorgt ervoor dat ik me never nooit niet verveel bijvoorbeeld. Ik kan me erin verliezen… mijn hoofd zo vol mooie dromen en plannen.
.

hope in de darkness

Er zijn gebeurtenissen in het leven die impact hebben.
Ontnuchterend en gelaten.
Het doet je ook beseffen dat waar je je zó druk om maak, dat dit echt wel wat minder kan.
Stress door de studie verschuift naar de achtergrond, het heeft zijn belangrijkheid verloren.

so give me hope in the darkness that I will see the light
‘cause oh that gave me such a fright
but I will hold as long as you like
just promise me we’ll be alright

Vorige Oudere items