goede voornemens

Ik ben niet zo van de goede voornemens. Alhoewel… Ik neem me toch elk jaar bepaalde dingen voor. Zoals dat ik meer UKT wil hebben. (Uninterrupted Knitting Time) meer mooie boeken kan lezen en meer wil borduren. Bij dat laatste heb ik echt rust nodig, een breiwerkje pak ik snel op en dat heb ik niet bij borduren. Deze (zie foto) staat nog op mijn verlanglijstje, een merklap van Jan Houtman. Aankomend 1/2 jaar weet ik zeker dat eindeloos borduren er niet in zit.

Naald en Draad handwerkspeciaalzaak

Er zal veel van mijn tijd in de studie gaan zitten. Ik hoop dan ook zo dat ik in juli mijn studie kan afronden met een diploma. Ik ga mijn best doen.
Maar…over die goede voornemens. Dit jaar heb ik toch één serieus goed voornemen… Afvallen!

In mijn babyboek werd ik al als ‘Hollands Welvaren!’ bestempeld. Later als kleuter werd m’n stevige voorkomen steevast door m’n moeder vergoelijkt als  babyvet. Ik houd van lekker eten en van bewegen juist weer niet. Slechte combi, dus op mijn veertiende werd de eerste lijnpoging al gestart. Vele pogingen volgden. Minder eten en meer bewegen.
Sportschool abonnementen, tennis, volleybal, jazzballet, gym en hardlopen. Ik weet heel goed wat goed is.

Er zijn factoren die mee kunnen spelen in het aankomen in gewicht . Zo kan bepaalde medicatie zorgen voor een voortdurend honger gevoel. Daarnaast gaat ook nog de stofwisseling in de slaapstand én voel je je door de medicatie voortdurend moe. Dat is nogal wat.
Door het stoppen van medicatie in 2014 vlogen de kilo’s bij mij er af. Ik huppelde in het rond, niet geremd door moeheid. Stofwisseling ging sneller, honger was weg en in no time verloor ik gewicht, zonder iets te doen!
Maar goed, geen medicatie nemen is voor mij niet echt verstandig. Langzaam aan kwamen er weer kilo’s bij.

Toch wil ik nu de knop weer omzetten. Dus struinde ik het internet af naar diëten, weight watchers en andere hulpbronnen om het afvallen succesvol te laten verlopen. Inmiddels heb ik zoveel ervaring dat ik weet dat een crashdieet averechts werkt. Na verloop van tijd wordt je er echt zwaarder van. Doordat je met zo’n dieet niet normaal eet krijg je juist vreetbuien.
Ik weet dat ik het kan, ik ben eerder wel afgevallen. Maar nu zal het een stuk lastiger worden vanwege de medicatie die ik gebruik. Ik zet de volgende strategie in: calorieën tellen. Ik deed het al veel vaker. Bewust minder innemen. Wie weet pas ik dan in het voorjaar weer wat beter in mijn motorpak! Wordt vervolgd.


Foto van mijn Stationzwaanshawl met een bankhangende hond.

Advertenties

lijstjes

Zo aan het eind van 2017 kijk ik even terug. Elk jaar tel ik de projectjes die ik heb gemaakt. Een soort van lijstje. Een ordering in dingen. In dit geval van mijn brei- en haakwerkjes.

Soms is er wel een ranking in de lijstjes die ik maak, maar ik heb ook veel lijstjes in random order. Een lijstje puur om de dingen bij elkaar te plaatsten en te bewaren. Mijn Pinterest staat eigenlijk ook vol ‘lijstjes’: mooie-boeken-lijstje, een lijstje met plekken die ik nog eens wil bezoeken en lijstjes met enorm veel patroontjes en breitechnieken die ik nog eens uit wil testen.

Pinterest is een sociaalnetwerksite die fungeert als prikbord. De gebruiker kan over het hele web afbeeldingen pinnen en vervolgens op een van de aangemaakte moodboards plaatsen. Dus de plaatjes die je, al surfend, vindt prik je op één van je eigen prik-borden. Zeer verslavend, die site, voor mij.

Zo ziet mijn Pinterest-account eruit.
Enorm veel borden dus. Het past niet eens op één beeldscherm want ik heb een onderverdeling in 45 borden! Zo heb ik borden voor spreukjes over van alles, boeken, muziek maar dus ook over breien, borduren en haken. Natuurfoto’s en plaatsjes van lieve beessies! Wanneer je mijn Pinterest ziet, zie je gelijk waar mijn interesses liggen.

Ooit, lang geleden, kwam mijn schoonzoon voor het eerst hier op bezoek. Al pratende met hem kwam ik op het thema Pinterest…met als gevolg dat ik hem de hélé middag enthousiast mijn verzameling plaatjes liet zien! Ik kan nog wel eens (té!) enthousiast worden wanneer het een onderwerp is waar ik vol van zit… Arme Sandor! Beleefd bleef hij meekijken. Eerste kennismaking en dan zo’n schoonmoeder aantreffen…

In real life ben ik niet meer zo’n verzamelaar. Ik heb één boekenkast, wanneer er een boek in gezet wordt ‘moet’ er ook weer een boek uit. Zo ook met mijn keukenkastjes. Ik ben steeds kritischer geworden in de spullen die ik bewaar. Minder spullen ontzorgt. In real life. Ik breng regelmatig spullen naar de kringloop. Toch haal ik ook wel weer spullen úit dezelfde kringloop. Mijn eigen kringloop van spullen dus.
Allernatief is dan ook wel mijn Pinterest waar ik wel eindeloos kan verzamelen!

Afijn terugkomend op mijn projectlijstje 2017: de mijn gemaakte projecten staan ook keurig in een ‘bakje’ op internet. Op mijn projectpagina bij Ravelry. 
Ravelry net als Pinterest een gratis socialnetwerksite. Het is een persoonlijke plaats op internet waar je van alles kan opslaan en, dat is het doel van de site, ook weer terug kunt vinden. Ten eerste dus je eigen gemaakte brei- en haakproducten, maar daarnaast heb je je eigen bibliotheek aan patronen en net als bij Facebook vriendjes en groepjes. Maar je kan ook makkelijk bekijken wat anderen maken. Zo kun je garen in de zoekfunctie zetten en zien wat andere gebruikers van dat garen hebben gemaakt. Enorm veel mogelijkheden. In ‘Handwerken zonder grenzen’ nr.204 stond een mooi artikel over Ravelry.

Lijstje van 2017: één paar mofjes, één shawl, tien paar sokken en een babyvestje.

Als ik dat zo opnoem lijkt het niet een productief jaar. Nee, niet qua breien, wel qua studie met het behalen van mijn propedeuse. Studeren en stagelopen: het kost de nodige tijd! Het nieuwe jaar ga ik in met verschillende wip’s (work in progress). Natuurlijk de kal: de stationzwaanshawl en sokken voor Jan. Verder heb ik nog een aantal shawls op de pennen staan. Die projecten liggen al een tijd stil. Dat geeft niet, die pak ik te zijner tijd ook wel weer op.
De sokken die ik breide voor Jan, deze zomer, daar was ik wel heel tevreden over. Ik had een patroontje wat verhaspeld en de uitkomst zag er leuk uit.

Ben benieuwd wat 2018 me brengt op handwerkgebied. Ik hoop natuurlijk dat ik veel mooie projectjes kan maken. We zullen het volgend jaar om deze tijd wel zien.

herdenken

Het is vandaag de laatste zondag van het kerkelijk jaar. In de kerkdienst was er ruimte om allen die ons dit jaar zijn ontvallen te herdenken.
Bij de Protestantse Gemeente te Wolvega werden de namen van 34 gemeenteleden opgelezen en werd ons de gelegenheid gegeven een kaars aan te steken.

Zo staken ook wij een kaars aan voor onze moeder die begin 2017 is overleden.
Het was een mooie en bijzondere bijeenkomst.
Herdenken… Afgelopen vrijdag was mijn moeder haar verjaardag. Nee, geen verjaardag meer, het is nu haar geboortedag geworden. Vaak denk ik terug aan mijn moeder. Ik koester de herinneringen die ik aan haar heb, haar positiviteit, creativiteit en enthousiasme. Ook in de laatste fase van haar leven kon ze ondanks haar spierziekte nog steeds enorm genieten van de mensen om haar heen.
Eén woord wat ook steeds opkomt, als ik aan haar denk, is dapper.
Want dat was ze.
Afgelopen vrijdag plaatste m’n zoon een selfie met haar op instagram.
Zo’n spontane foto die ik ook graag even wil delen!

work in progress

Work in progress, een wip, zo noem je een brei-project waar je mee bezig bent. Naast de paarse sokken, die ik op de pennen heb staan, is dat deze omslagdoek. Het breit fijn, ik brei met drops alpaca. Eigenlijk wil ik deze sjaal af hebben omdat ik zo graag met het garen, wat ik kocht op de breidagen, aan de gang wil.
Maar ik ben streng voor mezelf. Ik moet dit project eerst af hebben voor ik aan de volgende sjaal begin. Ik heb, naast deze sjaal, namelijk nog twee andere sjaals op de pennen staan…

De ajour rand is bijna klaar, dan voeg ik zwart en donkerrood toe. Ben benieuwd hoe het geheel eruit gaat zien.

Janlief is inmiddels weer thuis. Hij mocht het ziekenhuis verlaten met een tasje vol medicatie. De niersteen is nog aanwezig vandaar ook dat Jan nog pijnmedicatie heeft. Afwachten dus.
Ondertussen zit ik midden in de tentamenweken. Gisteren een assesment moeten doen, gelukkig kon ik dit beoordelingsprogramma met een acht (!) afsluiten. Vervelend was wel dat ik Jan niet zelf op kon halen uit het ziekenhuis. Gelukkig was Jildou zo lief om haar stiefvader naar huis te rijden. Jan kreeg vandaag het kussen (zie eerste foto) van haar: beter-schaapjes!
Zo leuk.

Sporen van de eerste nachtvorst van dit najaar.

sok-update


Mijn ‘slow fade’ sok vordert gestaag. Ik kan bijna de hak gaan breien. Het is een leuk werkje. Hier schreef ik al over dit patroon. Jiskepoes is altijd erg nieuwsgierig. Vooral wanneer ik een blog-foto wil maken.

Zon én breiwerkjes hebben nu eenmaal een behoorlijke aantrekkingskracht op haar.
Het is maandagmorgen.
Eigenlijk zou ik op m’n stage moeten zijn maar omdat ik in de tentamenweken zit had ik mezelf al vrij gepland. Studeren en verslagen maken.
Maar vanmorgen dacht ik daar iets anders over en ben er met Chiqo op uit gegaan.


Heerlijk weer, volop zon!

Het gras glinsterend in het zonlicht.

Het was een raar weekend. Zaterdag is Jan-lief met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Waarschijnlijk een niersteen die wel erg veel pijn gaf. Infuus met pijnstilling was enige oplossing. Nu afwachten wat de ct-scan laat zien. Ik hoop hem toch vanmiddag wel weer op te kunnen halen.
Ja, zo heb je zo wat en drink je je zondagmorgen-koffie samen in het ziekenhuis.
Ik merk dat ik wat met de ziel onder de arm loop. Wachtend op nieuws.

vestje aan – vestje uit

Pfff… Mijn thermostaat lijkt kapot. Eerst heb ik het heel koud (vestje aan) en vervolgens breekt het zweet me uit (vestje uit) en vice versa. De overgang. Ik zit er met mijn 48½ jaar middenin. Helaas. Ik heb niet continu de bijbehorende klachten, maar momenteel is het weer mis. Ondanks dat ik niet de enige ben die hier door heen gaat (lees: moet), ervaar ik de zweetaanvallen als gênant. Ik doe alleen net alsof mijn neus bloed wanneer ik met iemand sta te praten met zweetdruppels in mijn gezicht en het voelen van straaltjes langs mijn rug. Het is nu eenmaal niet anders.

Een lastig onderwerp. Maar wanneer ik iets over de overgang wil schrijven, dan vind ik dat ik de bijkomstigheden gewoon niet moet verdoezelen. De overgang gaat niet alleen gepaard met opvliegers, maar ook met stemmingswisselingen, maar dat is iets waar ik prakties mijn hele leven al aan gewend ben.
Nu we toch bezig zijn: ik heb ook last van misselijkheid. Vooral wanneer de opvliegers per dag niet te tellen zijn, loop ik met een vervelend misselijk gevoel rond waar ik heel chagrijnig van word. Ik moet wel zeggen dat ik wel iets baat heb bij de homepatische tabletjes Famosan van A. Vogel, waar duindoornbes in zit.

Vrouwelijke dieren kennen geen overgang, zij zijn een leven lang vruchtbaar. Een mensenkind heeft gemiddeld 18 jaar nodig om volwassen te worden en op eigen benen te staan. Wanneer een vrouw net als in de dierenwereld tot hun dood vruchtbaar zou zijn zou dat een probleem geven, dus heeft Moeder Natuur bedacht dat de vruchtbaarheid met een jaar of 45 – 50 maar klaar moet zijn. Waar ik dan weer wat moeite mee heb is dat die afname van vruchtbaarheid gepaard gaat met zo veel klachten. We zijn er als vrouwen maar mooi klaar mee, de overgang. Gemiddeld duurt het wel zeven tot tien jaar! Pffff…

In de bieb vond ik van Francien Oomen (http://www.francineoomen.nl/) een geweldig boek over de overgang. Zij is de jeugdboekenschrijfster van de ‘Hoe overleef ik…’ serie. Elke bladzijde van dit boek is weer een verrassing, vol tekeningen en teksten. Grappig ook.

Het boek heet jammer genoeg niet ‘Hoe overleef ik… De overgang’ maar de titel is ‘Oomen stroomt over’. Volgens Francien kennen de orka en de griend (ook een walvisachtige) ook een menopauze.
Ik schijn me momenteel in de pre-menopauze te begeven en moet de heftigste periode, de peri-menopauze, nog komen. Zucht… Deze is gemiddeld van 50 – 52 jaar waarna je vervolgens in de post-menopauze komt: gemiddeld van 52 – 60+.

Laat ik me maar gewoon niet te druk maken. Ik brei dan ook maar rustig verder. Mijn nieuwe sokken? Hier een beginnetje: echt regenboog, toch?

moederdag

Moederdag is een traditie die al in Nederland is sinds 1925. In Engeland vieren ze deze dag al sinds 1644! Overal in de wereld wordt Moederdag gevierd maar niet in elk land op dezelfde zondag.
Dit is de eerste Moederdag zonder onze moeder. Afgelopen januari is ze overleden. Hier één van haar laatste foto’s. Door de spierziekte die ze had, kon ze niet veel meer. Toch was ze altijd enthousiast en vol belangstelling naar haar omgeving toe. Genietend van wat nog wél kon. Zo bijzonder.
 : Toen ik zelf moeder werd zei mijn moeder mij, dat ik vooral niet langs hoefde te komen op Moederdag. Immers nu was ik zelf moeder en zou ik zelf verwend worden.
Ik kon het nooit laten om haar toch een bloemetje te brengen. Het idee dat het niet een ‘verplichting’ was maakte het juist zo fijn om toch even langs te gaan.
Ik zal hetzelfde zeggen tegen mijn dochter, mocht ze ooit moeder worden.
Het voelt een beetje raar vandaag.  Een mix van mooie herinneringen vermengt met verdriet.

 

Vorige Oudere items