streepjes

Wanneer er weer een paar sokken van de pennen gegleden zijn, zet ik eigenlijk meteen weer een nieuw paar op. Sokkenbreien is nu eenmaal verslavend. Alhoewel ik het met zo’n gemiddelde van 11 paar sokken in het jaar niet echt een snelle breister ben.
Een sokkenbreiwerkje neemt nu eenmaal makkelijk mee in de tas en het is niet ingewikkeld.
Ik had deze twee bolletjes al eerder bij elkaar bedacht: Aqua blauwe Scheepjes wol en een bolletje Debbie Bliss.

Sokken brei ik altijd, op de voor mij vertrouwde manier, beginnend met de boord. Een muizentandje deze keer.

Volgens mij worden het wel grappige sokken zo. Het Debbie Bliss garen verloopt van kleur. Wordt vervolgd.

Vanmorgen heb ik de koelte van het bos opgezocht. Chiqo is geen fan van dit warme weer. En dan is het handiger om zo in de morgen, wanneer het nog niet op zijn warmst is, een bosje om te gaan.
Zwemmen gaf hem de nodige afkoeling.

sokken

Inmiddels zijn deze sokken-in-wording van de pennen gerold!

Ik heb ze gemaakt voor mijn stagebegeleider Aldert.
Mijn eerste leerjaar zit er bijna op. Naast school loop ik ook stage. Ik huppel rond op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis.

Aldert heeft, met mij, mijn eerste stappen naar mijn nieuwe professie gezet.
Mij begeleiden in het vak ervaringsdeskundige in de zorg.
Ik kan met al mijn vragen bij mijn praktijkbegeleider terecht. Hij is een voorbeeld voor mij. De rust in zijn houding, zijn onbevooroordeelde benadering naar de cliënt toe.
Ik vind het fijn dat ik mijn ontwikkeling in mijn eigen tempo mag doen. Een leerproces is, net als een herstelproces, geen rechte lijn omhoog. Nee, het is een kronkelige lijn vol met twijfels maar ook succesmomenten. Het is goed te merken dat ik mezelf mag zijn tijdens mijn stage. Mijn eigenheid behouden en me daarnaast deskundig opstellen, die twee combineren maakt me in de toekomst een goede hulpverlener, denk ik.

maandagmorgen bolletje

Een maandagmorgen bolletje, zo noem ik de sokkenwol waar ik nu mee aan de brei ben. Ik ben in één sok al DRIE knoopjes tegen gekomen. Lastig, want hoe meer afhechtdraadjes hoe on-comfortabeler de sok wordt.
Het is wol van een goed merk, niets mis mee…Scheepjes Invicta Matterhorn.
Dus moet het wel een maandagmorgen bolletje zijn!

Nee, ik heb dit niet vaak, eigenlijk nooit, sokkenwol met knoopjes of andere onregelmatigheden.
Eén sok is af, met drie onderbrekingen. Hopen dat de tweede sok zonder oneffenheden van de pennetjes kan glijden!

Het is apart weer, dan weer erg warm, dan weer fikse buien en harde wind. We zullen deze extreme weertypes vaker zien, zo zeggen de weergeleerden.
En dan krijg je natte pootjes wanneer je door het bos loopt!

Nog even wat vertellen over ‘vlogs‘, dit zijn filmpjes op internet. Een blog of weblog is een soort internet dagboek, iemand beschrijft zijn belevenissen en deelt dit met de wereld. De auteur noem je dan blogger. Dit is alweer ouderwets! Tegenwoordig heb je dus vloggers! Een vlog is een video-dagboek (log = dagboek in het Engels)
Ik volgde die van Puk Vossen al een tijdje. Leuke, korte filmpjes met interessante onderwerpen, allemaal brei/haak gerelateerd. Nu heb ik een nieuwe vlogster ontdekt: Colourful Creativity. Echt leuk! Carolien heeft een Engelse vlog en haar filmpjes zijn iets langer dan die van Puk. Puk haar vlog duurt meestal een kwartiertje, Carolien haar vlog duur meestal wel een klein uurtje! Toch blijft ze boeien en inspireren, Puk ook hoor!
Nu ja, over wolletjes en breiwerkjes, daar raak je ook gewoon niet over uitgepraat, toch?
En ik… ik hou het voorlopig gewoon bij mijn blog.

a rainy backyard


Afgelopen dagen leek het wel herfst. Deed me denken aan een filmpje wat zoonlief Wessel al eens maakt. Een sfeer-beeldje van de tuin.
Nog steeds staat de poes in de tuin. Alsof ze door de zon is beschenen en toen in versteende stand achtergelaten is.
 :
Even zeuren, sorry:
Mijn studie slokt veel tijd op, ik kan wel zeggen praktisch alle tijd. Alhoewel het benoemd wordt als zijnde een deeltijdstudie-HBO ben ik er dus méér dan full-tijd mee bezig. Ik moet erg wennen aan het jargon wat gebruikt wordt bij de leeruitkomsten en omschreven competenties.
Het Nederlandse dictee van Kees van Kooten uit 2013 is er niets bij.
Het vervelende is nog wel, dat ik ditzelfde jargon dien te gebruiken in mijn eigen verslagleggingen. Naast uren studeren ook uren typen en je hoofd breken om je eigen leerproces zichtbaar en in het juiste vakjargon te gieten.
Het eeuwige gereflecteer op mezelf. Intervisies om juist samen met anderen weer te reflecteren op elkaar.
Ontwikkelen maar wel in strak omlijnde kaders. Alles moet en zal inzichtelijk zijn. Ik ben er wel een beetje klaar mee.
Vervelende is dat ik nog geen vakantie heb, maar juist nog enorm veel moet studeren en ik met mijn verslaglegging  óók nog niet klaar ben.
Pff…voor vandaag even wel. Dag studie, dag laptop, tot morgen!

 :

ratjetoe III

Onze achtertuin staat in bloei. De klimhortensia geurt heerlijk en laat haar prachtige bloemen zien. Net als de roos trouwens. Onze tuin: Een postzegel van 6 bij 12 meter maar het zit er prima.


Tussen de bedrijven door brei ik aan een sok. Ik heb sokken opgezet met Scheepjes Invicta Matterhorn. Een streepje, breit altijd fijn!
Maar met het warme weer is het ook wel lekker om even weg te duiken in een mooi boek.

Ik belde gistermorgen de tandarts om te vragen of hij nog een gaatje had…dat had hij…gistermiddag al. Tandartsbezoek: niet echt een favoriet bezoekje van me, voor wie wel eigenlijk? Maar goed: wat moet, dat moet. En bovendien, ik zie die beste man meestal maar twee keer per jaar. Toch was ik blij te horen dat ík geen gaatje had. Daarom mocht ik aansluitend aan het tandartsbezoekje even lekker struinen door de kringloop.
En zo trakteerde mezelf op een boek: Marion Pauw ‘Daglicht’. Ben benieuwd naar haar schrijfstijl, ik houd wel van Nederlandse thrillerschrijvers m/v.
Nog een laatste foto om dit blogje mee af te sluiten.
Chiqo geniet op zijn eigen wijze van onze achtertuin: Lekker liggend op de tegels met zijn waterbakje op pootafstand.
Fijne Pinksteren!

reekalfje

Vrijdag liep ik met Chiqo, onze stabijna-hond, in het bos. Hij bleef te ver achter dus ik liep terug. Er sprongen twee reeën over het pad, terwijl ik naar Chiqo liep.
Wat bleek nu…Chiqo had een reekalfje in de struiken gevonden!
Gelukkig snuffelde Chiqo alleen aan het reetje en het reetje liep zo met Chiqo mee. Totaal niet bang voor de hond. Ik heb Chiqo meteen aangelijnd en weggetrokken van het kalfje. Ik kon het reetje natuurlijk niet in het bos verstoppen, immers je mag er niet met je handen aankomen. Ik hoop dus van harte dat moeder-ree zich weer over haar jong ontfermt heeft.
En Chiqo…die loopt nu tijdelijk aangelijnd door het bos.
 :

hemelvaart

Wat is het prachtig weer op deze Hemelvaartsdag!
Ik vermaak me wel: toertje breien en wat studeren. Helemaal prima!
 :
Chiqo is wat minder blij met dit zomerse weer. Hij probeert de koelste plekjes op te zoeken. Onder de tuinbank!
 :

Vorige Oudere items