berekeningen

Dat zou ik nog wel eens willen, een cursus proeflapjes breien. Klinkt simpel. Toch worstel ik regelmatig met mijn breiwerk om de juiste maten te krijgen. Nu ook weer. Keurig een proeflapje gemaakt, klopte goed. Ik begon enthousiast te breien, meetlint in de buurt. De mouw klopte precies, lengte & breedte. Vervolgens het aantal steken gemeerderd voor het achterpandje. maar na zo’n 4 cm breien kom ik er achter dat nu de breedte veel te breed word. Hmmm…. Mijn eerste idee was om dit stukje af te halen en veel minder steken weer op te zetten, maar ja, dan klopt het voorpandje ook niet. Bovendien zal ik dan een wiskundige berekening moeten maken, wil ik alle maten kloppend krijgen in mijn breiwerkje. Dus heb ik nu maar besloten om het hele vestje uit te halen en een ander patroon te zoeken. Wordt vervolgd.
 :

ziekjes

Ziek, zwak & misselijk. Dat was mijn status afgelopen week. Normaliter gaan de virussen aan mij voorbij maar deze keer werd ik wel gevloerd door één.
Op maandag al eerder van stage thuis gekomen en met hoofdpijn meteen mijn bed in gedoken. Dinsdag de moed bij elkaar gepakt en toch naar school gezet om drie colleges te volgen. Bij thuiskomst meteen mijn bed maar weer in. Woensdag verruilde ik op gezette tijden bank & bed. Koorts en lamlendig. En zo verliep ook de rest van de week. Tjonge…ik ken dit niet. Geen fut om ook maar iets te doen, breiwerkjes bleven onaangeraakt. Vandaar dus dat het van de week ook stil bleef op mijn blog. Inmiddels zijn de symptomen van het virus verdwenen, jammer genoeg wel samen met mijn conditie.
 :
Vanmorgen m’n breiwerkje maar weer eens opgepakt.
Op de beurs had ik twee bolletjes blauwe katoen gescoord.
Een mengsel van katoen/acryl.
Ik ben begonnen met een klein babyvestje van Drops (20-15) Wat een lief patroontje hé…

snoepgoed

Lopend over de vloer van de handwerkbeurs in Zwolle is het alsof je je in een enorme snoepwinkel begeeft. Al die kleuren, prachtig! Een inspirerende beurs. Naast de prachtige wolletjes is er op de handwerkbeurs ook aandacht voor borduren, quilten en het verwerken van vilt.
 :
Ik heb een brede belangstelling en vind het dan ook heerlijk te struinen langs de kramen met quiltlapjes, borduurgaren, viltpakketjes en kraaltjes. Veel (te veel) handwerktechnieken vind ik leuk. Borduren bijvoorbeeld. Ik heb die belangstelling van mijn moeder mee gekregen. Zij had ook zo’n brede belangstelling. Ik merk dat wanneer ik het druk heb met dagelijkse dingen, ik wel makkelijker grijp naar een brei- of haakwerkje.
Toch staat borduren ook hoog op mijn lijstje, wanneer ik tijd heb. Fout… je moet er gewoon tijd voor maken.
Tijd hebben we allemaal, maar hoe we die gebruiken is onze eigen keus.
Dit is misschien wel iets te kort door de bocht. We hebben allemaal dingen die nu eenmaal gedaan moeten worden. Ofwel dingen op ons pad die ook tijd vergen. Voor mij is dat momenteel de studie met daaraan gekoppelde stage, een behoorlijke tijdsinvestering. Een nuttige tijdsbesteding, dat dan weer wel.
Toen mijn moeder stopte met het werken in hun onderneming, kocht ze een groot borduurpakket en heeft dat toen gemaakt. Eindelijk had ze daar de tijd voor! Daarnaast ging ze quilten, deze handwerktechniek is ook erg tijdrovend. Ze gunde zichzelf, na haar werkzame leven, de tijd voor deze projecten. Eerder had ze daar niet echt veel tijd voor. M’n moeder heeft wel haar hele leven gebreid. Zoals ik al vertelde, een breiwerkje pak je in een klein momentje van rust zo op.
Ach, de tijd dat ik in alle rust kan gaan zitten borduren komt ook wel weer.
 :
Anyway: De beurs: Het blijft mooi om langs al die kramen te lopen. Hier en daar even met bekenden praten en Ooh’s en Aah’s te delen met medebezoeksters.
Op de beurs stond zelfs een grijpmachine, zo’n kermis-ding. Dit voor alle gokgrage en wolminnende bezoekers. Geweldig toch!
 :
Ik kwam thuis met een kleine, maar mooie buit. Twee bolletjes voor een babyvestje, één bolletje voor een paar sokken voor m’n schoonvader en een boek. Geen handwerkboek, nee een leesboek over een roadtrip. Want och, ik houd ook zo van lezen!

warme trui

Vrijdag 10 februari is het weer de landelijke warmetruiendag Een initiatief van mijn energieleverancier Greenchoice samen met het Klimaatverbond. Het is de bedoeling dat je dan de verwarming een graadje lager zet en daarvoor een warme trui aandoet. Afgelopen dag hield ik al mijn eigen warmetruiendag. En inderdaad door die warme trui kon de verwarming bij mij thuis op 19 graden. Maar zo’n dikke trui is vooral lekker wanneer ik met hond Chiqo ons rondje ga lopen. Want Brrrr, wat is het koud.
Onlangs ontdekte ik bij de kringloop een warme trui. Een zelfgemaakte warme trui. Het idee dat iemand deze trui met vele kabels en prachtige steken heeft gemaakt en dat die trui hier beland is deed me besluiten de trui mee naar huis te nemen. Zo’n trui verdient een tweede leven, toch?
 :
Het houd me bezig wie de maker/maakster van deze mooie trui is. Ik ben bang dat ik daar nooit achter kom. Ik draag de trui met veel plezier, ze is lekker warm en prikt niet. Ok de pasvorm is niet echt elegant, maar van zo’n dikke trui kan je ook niet veel elegants verwachten. Het maakt mij niet uit hoor. Ik ga voor warm.
 :
Helemaal tijdens de koude wandelingen door het bos!
 :

foutje

Via Martine hoorde ik dat bepaalde foto’s niet zichtbaar waren op mijn weblog. Bedankt voor je reactie!
Toen ik mijn blog maakte stonden de foto’s er keurig tussen, dus ik had tot nu toe geen idee dat de foto’s niet zichtbaar zouden zijn.
Ik heb één en ander aangepast en hoop dat alle foto’s nu ook weer voor de lezers zichtbaar zijn.

kleurtjes breien en molshopen

 :
Een kleurige shawl. Met elke streep erbij wordt mijn Trees kleurrijker! Ik ben erg benieuwd hoe de shawl uiteindelijk eruit komt te zien wanneer hij om m’n hals hangt.
 :
De molshopen waar ik dagelijks langs loop zijn enorm! Hele bulten zand en modder hebben de beestje naar boven gewerkt. Energie voor tien dat moet wel!
Men zegt dat wanneer de molshopen zo hoog zijn dat er een strenge winter in het verschiet zit. Sommige volkswijsheden wijzen daar wel op. Maar dat valt nog te bezien.
Juist in deze tijd van het jaar kan de grondtemperatuur enorm verschillen. De ene keer zit de vorst diep in de grond en het andere moment is de temperatuur zes graden boven nul. Een mol heeft een territorium zo groot als een flink weiland. Daarin hebben ze een gangenstelsel waar ze als een torpedo doorheen schiet. Wel zo hard als een galopperend paard! Dat wil nog helemaal niks over de winter zeggen. Het kan twee dingen betekenen: het is ruim boven nul in de grond of de grondwaterstand is erg hoog. Zolang het niet vriest zakt die koude neerslag de grond in. Alles wat eetbaar is voor de mol, gaat mee dieper de grond in. De mol zal meemoeten en gaat diepere gangen graven en legt instinctief voorraad kamers aan voor barre tijden. Dat geeft dus die hele grote hopen. Of het wel of niet gaat vriezen? Daar weet mevrouw mol niks van! (bron RTVM)

hoofdrol

Gisteren had ik een trainingsdag dit vanuit de stichting Samen Sterk Zonder Stigma, waar ik ambassadeur van ben. Het thema: storytelling. Hoe vertel je je eigen verhaal. Hoe vertel je het boeiend. Wat is je doel ervan en wat wil je de toehoorders meegeven. Interessant thema. Martijn Timmermans gaf deze training. Hij had een inspirerend verhaal! Gaf tools die we kunnen toepassen. Om een voorbeeld te geven: het maken van een storyboard. Het tekenen van je verhaal op een soort tijdlijn. Dit geeft inzicht hoe een verhaal loopt.
Veel van de ambassadeurs hebben al wel ervaring met het vertellen van hun eigen verhaal voor groepen. Het zijn ‘herstelverhalen’ dit om openheid te geven over psychische kwetsbaarheden en zo de vooroordelen die er in de maatschappij leven te verminderen. Zie het in het kader van: ‘Zie mij, dit is mijn overkomen, zo is mijn herstelproces verlopen en nu sta ik zo in het leven.’ ‘Het kan ons allemaal overkomen.’ ‘Een psychische kwetsbaarheid betekent niet dat je niet meer midden in de maatschappij kunt staan.’
Afbeeldingsresultaat voor samen sterk zonder stigma

We zijn aan de slag gegaan met ons eigen verhaal. Ieder mens heeft zijn eigen verhaal. Sterker nog, ik weet dat elk mens de hoofdrol heeft in zijn eigen verhaal.
Ook ik heb mijn verhaal. Deze dag was uitermate geschikt om eens kritisch te kijken naar eigen mijn verhaal. Om te verduidelijken, ik heb mijn herstelverhaal geschreven, dit ik kan inzetten voor de stichting. Mijzelf zichtbaar maken hiermee. Ik heb wat moeite met de term herstelverhaal. Het geeft mij de indruk dat het verhaal een eind heeft met “en ze leefde nog lang en gelukkig”. Zo is het niet. Je levensverhaal, niet alleen die van mensen met een kwetsbaarheid*, eindigt niet met een gelukkig einde. Tenminste niet als je nog in leven bent…Het blijft dealen met alles wat het leven voor je in petto heeft. Het positieve en het negatieve. Het blijft altijd de balans zoeken en hopen dat je daarin zo gegroeid ben dat het dal waarin je hebt gezeten nooit meer zo diep wordt, maar garantie daarop heb je helaas niet.
 :
(foto breiend in de trein naar Amersfoort)
Ik merkte gisteren dat ik mijn verhaal iets te romantisch en te positief beschrijf. Ik kijk niet objectief naar mijn eigen verhaal. Zo beschrijft ik wel m’n mindere periodes maar spring er met één zinnetje overheen. Zo doe ik dat in het echt ook. Ik wuif het weg. Het vermijdende type dus, ook wel een beetje een palliatieve reactie. Zolang ik me maar vriendelijk en positief opstel houd ik me staande. Dat is mijn coping strategie. Ik wil nu niet zeggen dat dat helemaal verkeerd is, die coping strategie. Het leven is nu eenmaal mooier met een half vol glas dan met een half leeg glas. Maar door de weg die ik ben ingeslagen, alle facetten die bij mijn studie (EdZ) komen kijken, de stage en het omgaan met klasgenoten, cliënten, collega’s moet ik wel stil staan bij mijn eigen ‘ik’. Zo ook mijn copingstijl onder ogen komen. En dat is best lastig en zeer vermoeiend ook. Deze, voor mij, veilige copingstijl blijkt niet altijd even handig te zijn.
De training van gisteren, de tools die ik aangereikt kreeg, de inspiratie en je verhaal delen met de ander, was voor mij dus ook weer een eyeopener. Pfffff!!!
En nu ga ik even mindful het bos in.
Met hond Chiqo. We kunnen nog wel wat leren van een hondenleven: Chiqo is helemaal aanwezig in het nu. Vrolijk, levend. Hij heeft weinig nodig, gewoon zo volledig verbonden met het leven. (E. Tolle)
 :
*kwetsbaarheid: heeft niet ieder mens een kwetsbaarheid?

Vorige Oudere items