lopend werkje

In de knittersworld (breiwereld) noemt men het project waarmee je bezig bent een WIP, Work In Progress. Vertaald: Werk In Uitvoering. Maar ik, ik noem het een LW, een lopend werkje.

Ik ben al even met deze meloensokken bezig. Ze komen maar niet af. Sok één ging voorspoedig. Maar sok twee schiet gewoon niet op. Gevalletje van ‘second sock syndrome’?

Dit syndroom is een wereld wijd fenomeen. Het wordt gekenmerkt door het feit dat het bij de tweede sok veel langer duurt om deze af te krijgen dan bij de eerste sok. Of dat er aan de tweede sok niet eens wordt begonnen. Maar normaal is mijn tweede sok echt ALTIJD sneller klaar dan de eerste.

Na enig zelfberaad kom ik tot deze mogelijke verklaringen:
1. Dit is mijn derde paar sokken met dit ajourpatroontje van spiralen vol met gaatjes en samengebreide steken. Is het dat ik wel klaar ben met het patroontje?
2. Zo klaar, dat ik er geen zin meer in had om er nóg een paar (!) fouten uit te moeten halen. Raar, dat ik, nu bij sok II, zo makkelijk steeds de fout in ga. Bij deze sok al héél véél aan retourbreien gedaan. Dus laat de fouten nu maar zitten… En door al die fouten in mijn LW, heb ik er ook geen plezier meer in.

Omdat ik mijn nocht van dit breiwerk af heb, laat ik het werkje steeds links liggen. Maar ik mag óók niet een ander werkje oppakken van mezelf. Laat staan nieuwe sokken opzetten. Nee, die tweede meloensok moet eerst af.
Gevolg: ik kom tot niets. Een patstelling, ik kan het niet anders benoemen.

Dus gisteren drie keer diep zuchten en weer aan de brei. Tijdens een autorit de pennen er flink onder gezet.

Dit paar zal voor mezelf worden. Nog zo’n regel van mij:
Als ik in sokken teveel fouten maak houd ik ze zelf.
Zit een klein ver-steek-inkje in dan zijn ze voor dochterlief.
En de foutloze die gaan naar zuslief. Haha, dan weet je, zus, waarom er niet zo heel vaak sokken jou kant op komen!

Feit is wel dat je die fouten in het breisel, bij het dragen, echt niet ziet. Behalve dan de maakster, die blijft alle fouten, hoe klein ook, wel zien. Dat is net als bij spulletjes naaien, je zit er met je neus zooo dicht op, dat je elke oneffenheid ziet. Bij het breiwerk hetzelfde, met je leesbril op zie je alle ongelijkheden.

Nog even een paar plaatjes vanuit mijn ‘habitat’.

Luierende schapen in de schaduw. Gewoon wat liggen, wat kijken en herkauwen. En deze ree, iets minder relaxt dan de schapen, al herkauwend houdt ze haar omgeving goed in de gaten.

Tot slot: Door de halmen de weide niet meer zien

Take care en kalm an!

boterbloem

Deze keer geen breisels of haakwerk op m’n blog. Maar een paar woorden en foto’s over omloop en tijd.

De mens kan niet duizend dagen ononderbroken goede tijden beleven, zoals bloemen niet honderd dagen kunnen bloeien.(Tseng-Kuang)





Onlangs plaatste ik een foto(derde van boven) op Instagram.
Van de verschillende stadia van de boterbloem vind ik die het mooiste.
De blaadjes iets gehavend door het verstrijken van de tijd.

Imperfect? Misschien wel perfect door de imperfectie.

Voor alles wat er gebeurt is er een uur. Een tijd voor alles wat er is onder de hemel. Prediker 3: 1-8. Bij de meeste mensen beter bekend als een liedje: ‘Turn, turn, turn’ van The Byrds.
Zo heeft ook alles in de natuur heeft zijn eigen cyclus. Er is tijd voor activiteit en een tijd voor passiviteit. De rust van de winter en het ontwaken in de lente. De energievolle zomer en de oogst in de herfst.

Take care en kalm an!

kuikens in het land, poes in de mand

Help de weidevogels! Kater Gurbe geeft het goede voorbeeld.

Onze Guusje heeft, tot nu toe, geen jachtdrift* laten zien. Ze kuiert graag buiten. Wandelt wat om het huis en komt vervolgens toch weer binnen. Wanneer wij buiten zitten, zit Guus erbij.


Maar wanneer ze een boodschapje moet doen loopt ze naar binnen om de kattenbak te gebruiken. Dat is best wel apart, aangezien we haar als zwervertje uit het asiel hebben gehaald. Hieronder een foto van onze eerste ontmoeting.


Guusje heeft overdag een bandje om met een belletje en een kokertje met adresgegevens. Natuurlijk is ze ook gechipt. Overdag mag ze vrij in- en uitlopen. Maar na haar diner gaat het bandje af en moet ze binnen blijven. Och, Guusje vindt dat prima.


In de schuur van Jan z’n vader vond ik een houten ladder. Een echte oude! Aanvankelijk bestond deze uit twee delen. Jan zijn vader had de twee delen van elkaar gehaald. De ladder is van Schilders Vermij & Zandvoort geweest, althans dat is te lezen op de ladder. Waarschijnlijk hebben deze twee ondernemers ergens onenigheid gehad want beide schilderen nu onder hun eigen naam.


Aangezien Jan z’n vader de ladder nog in gebruik heeft, wilde hij die niet weggeven. Maar het andere stuk mocht met mij mee. Zo leuk, ook het telefoonnummer van de firma staat op de lader.


Nu hangen er over het achterste stuk van de ladder twee gehaakte dekens van mij. De Persian Tiles, waar ik mee bezig ben, zal er ook niet op misstaan.

Jan en ik hadden maandag een gezellig dagje met de kleinkinderen.


Kyan zit het liefst bij Opa in de garage. Maar samen met de lego is natuurlijk ook erg leuk. En Tess, die vermaakt zich met de barbies van haar tante Jildou.

Het is zo’n leuk stel! Zo lief ook! Maar dat zegt misschien elke (stief-)Oma ;).
Ik roep het steeds en volgens mij beamen alle grootouders dat: wat worden ze toch snel groot!

*Jachtdrift: De aangeboren drift om op zicht of door reuk een prooi te zoeken, te achtervolgen, te doden en op te eten.

Take care en kalm an!

still knitting socks

‘Still knitting socks’  klinkt net wat vlotter dan ‘nog steeds aan het sokken breien’ maar dat kan aan mij liggen.
Watermeloensokken, ja dat kan! Met dit Regia-garen. Het is een zomers bolletje want het is een katoentje.


Ik was nog niet klaar met het ajour patroontje van twee paar sneakersokjes dus ga ik er vrolijk mee verder. Dat ajourtje komt uit een ontwerp van Gaby M. Sternfeld ‘Strandkorb Söckchen’. Spiralen met gaatjes en samengebreide steken.


Watermeloen, zo lekker! Sokken om op te eten, toch?


Ik heb een plat boordje gedaan met drie toeren zwart. De draadjes van het zwarte randje moeten wel gelijk weggewerkt worden want door het samenbreien van het boordje kun je er natuurlijk niet meer bij.


Ik ben nu bezig met sok twee.


Het gaat voorspoedig. De eerste sok heb ik eventjes aan getrokken en goed bevonden. Ondanks het katoenen garen geeft het acryl (28%) nog de nodige elasticiteit.


Een koolwitje, zou ze een wens hebben gedaan en vervolgens heeeeeeel hard hebben geblazen?

Take care en kalm an!

sokjes voor Anna


Het nichtje van dochter & schoonzoon wordt binnenkort 3 jaar. Een coronafeestje dus. Strak gepland wie op welk tijdstip de jarige mag bezoeken en haar een cadeautje mag toegooien. Het is even niet anders.

Aangezien ik voor haar grote zus dino-sokjes had gebreid kon Anna niet achterblijven. Bovendien is het ook zo leuk om kleine sokjes te breien.


Ik gebruik garen van Zareska. Alweer een poosje terug had ik behoorlijk wat van van dit garen ingekocht, ecru. Ik heb van de bolletjes strengen gemaakt en heb de strengen geverfd. Leuk werk! Achter het fornuis vol grote pannen textielverf en een heleboel strengen garen. Wanneer ik door de voorraad heen ben zal ik zeker nog wel eens sokkengaren gaan verven.


Door het garen in verschillende verfbaden te doen kan je allerlei kleuren combineren. Maar wanneer je het bij één kleur houdt en gedeeltes korter in de verf laat krijg je een ‘levendige’ kleur.


Dit garen gebruik ik voor Anna haar sokjes. Er zit een vleugje bruin in en verschillende tinten roze.


Het liefst zit ik op de bank te breien. Vooral als Guusje tevreden naast me komt liggen. Zo rustgevend.


Een kopje koffie erbij, heerlijk! Dit koekje lijkt op een stroopwafel maar is een karamel-zeezout-wafel. En die zijn lekker! Bij de Lidl vandaan. Omdat de stroopwafels op waren kocht ik deze. Je moet het wel weten, niet dat je een hap neemt in de veronderstelling in een stroopwafel te happen, dan smaakt het heel vreemd… Maar echt, een aanrader hoor, deze karamel-zeezout-wafel. Wessel zei als kleuter altijd ‘strooptafel’ en zo noemen we deze koekjes nog steeds.

Dit weekend maakten we onze eerste gezamenlijke rit. Binnendoor naar Harlingen en daar langs de Waddendijk naar Moddergat en zo door de Friese Wouden weer op huis aan. Ik kan zo genieten van de schapen en lammetjes op de dijk. De beestjes zijn helemaal gewend aan mensen en motoren, ze worden er niet koud of warm van en grazen lekker door.


Het Wad, ik vind het zo mooi, zo wijds. Altijd weer boeiend om daar te rijden.


Take care en kalm an.

kleurrijke plaid

Het werd weer tijd voor een nieuw plaid.
De Persian Tiles stond al een tijdje op mijn wenslijstje. Het is een patroon van Janie Crow maar in een ander kleurenjasje gegoten door Lucia Dun. Hieronder een voorbeeld.

@stylecraftyarns have launched a new colourway, by Lucia Dunn of @luciasfigtree called Eastern Jewels of an original design by @janiecrow
Omdat ik deze kleuren wilde gebruiken heb ik bij ‘La Vivere’ in Zoetermeer het hele pakket besteld, inclusief Nederlands patroon.

Het patroon bestaat uit zestien achthoeken, negen vierkanten en zestien driehoekjes. Voor een houtje-touwtje-haakster, als ik ben, nog wel een uitdaging.


De plaid word gehaakt van Stylecraft Special DK. Gisteren heb ik het eerste vierkantje als gehaakt.


Nou dat smaakt naar meer: Wordt vervolgd!

De bermen staan volop in bloei en hier in de buurt zijn er veel graspercelen waar (nog) niet gemaaid wordt. Een walhalla voor alle insecten. Het hoge gras is niet alleen goed voor insecten. Het is ook fijn voor andere dieren zoals muisjes, vogels en egels. Zij kunnen er in schuilen en vinden er allerlei voedsel, zoals dus insecten!


Hieronder de berm bij de Tjonger.


Ons dorp ligt tussen twee rivieren. Aan de noordkant de Tjonger, aan de zuidkant de Linde. Hieronder de Tjonger, of in het dialect de Kuunder. In de Friese taal wordt deze rivier de Tjsonger genoemd. Ten Noorden van de Tjsonger wordt Fries gesproken en ten Zuiden het Stellingwarfs. Dit is dus de taalgrens.


Take care en kalm an!

bevrijdingsdag 2020

Gisteren plaatste ik deze foto op Instagram.
Tekst: ‘Herdenken om vrijheid te kunnen vieren.’


En vandaag deze: ‘Vlaggen voor vrijheid’.


Zoonlief deed met ‘Them Dirty Dimes’ mee aan een wedstrijd vanuit de ‘Commissie 75 jaar Vrijheid in Groningen’. De opdracht was om, op basis van een verhaal uit de tweedewereldoorlog, een nummer te schrijven.

Bandlid Johan Stolk schreef vervolgens ‘Northern Gals’. Een ode aan de Groningse vrouw, die na jaren sociale onthouding maar wát blij was om Canadese mannen te zien. Deze nachtelijke escapades leverden landelijk maar liefst 8.000 ‘vaderloze’ kinderen op.

De commissie was enthousiast en ‘Them Dirty Dimes’ mocht een videoclip, coronaproof, opnemen. Hieronder Wessel zijn stukje.

Afbeelding kan het volgende bevatten: buiten
Eigenlijk zouden ze met dit nummer op het bevrijdingsfestival in Groningen staan, maar ja… 2020 gaat nu niet meteen de boeken in als het jaar van de gezellige festivals.

Voor de clip liet maakster Heta Salkolahti (bekend van Town of Saints) haar inspireren door de beelden van het Groninger archieven, waar ze een boel geflirt ontdekte. Het leverde een mooie bevrijdingsclip op!

Mijn vader zei altijd: Vier uw feesten! (Bijbeltekst Nahum 1:15) En laten we dat gaan doen.

Fijne bevrijdingsdag!

 

Vorige Oudere items