sokken 211

Twee van mijn favoriete bezigheden: lezen en breien. Ik ben begonnen met deel 5 van de Frieda Klein serie van het Engelse schrijversduo Nicci French. Zij heet Nicci Gerrard en hij Sean French. Deze serie bestaat uit acht boeken, dus ik kan nog even vooruit. Ik vind het fijn om in een boek te duiken en opgaan in het verhaal. Raar eigenlijk: een serie op Netflix daar heb ik op één of andere manier de rust niet voor, maar in een boek duiken dan weer wel…

Sokken breien, er kan niet veel aan mis gaan. Het is een nuttige bezigheid, immers, meestal hebben we onze voeten wel in een paar gestoken.


En door de hoeveelheid aan patronen blijft het ook zo leuk! Ik kan het me zo moeilijk (of makkelijk) maken als ik wil. Stiekem fantaseer ik wel eens dat ikzelf sokkenpatronen ontwerp. Maar als ik dan op Ravelry surf en de enorme hoeveelheid sok-patronen voorbij zie komen, dan besef ik me dat ík waarschijnlijk niets toe te voegen heb.

Hier paar 211. Voor mezelf! Iets langer dan normaal. Normale beenlente houd ik om 18 cm, deze zijn 21 cm. Boordje gebreid met koffieboontje-patroon.


De laatste periode van school start morgen. Komende maanden houden we ons bezig met Beleid en Advies. Ik schreef hier al eerder over. Het is een vak apart! Daarnaast verdiepen we ons in ethiek. Het eerste hoofdstuk heb ik gelezen. Niet echt makkelijke kost. Die terminologie… Nog even doorbijten!


Door het mooie weer is de natuur ontploft! De appelboom staat volop in bloei.

Advertenties

baantjes trekken

Hij wist precies waar hij heen wilde… De hele dag had hij al in de zon liggen bakken en wat afkoeling zou fijn zijn.






Even uitschudden en Chiqo kan er weer tegen. Z’n natte vacht houd hem nog wel even koel.

zonnestralen

Een rommelkont ben ik niet echt. Meestal ruim ik mijn spulletjes wel netjes op behalve dan mijn breiwerk. Dat blijft liggen op de plek waar ik zat te breien. Midden op de bank, op de stoel of, zoals nu,op de leuning van de bank. Dan moet ik ook niet raar opkijken als m’n bolletje als kussentje wordt gebruikt.


Jiskepoes geniet van de zonnestralen! Nu maar hopen dat ze niet kwijlt in haar slaap!


Bij ons in de straat hebben we een mini bieb. Ik schreef er al eens eerder over. Zo leuk: In een grappig kastje aan één van de huizen, kan je je gelezen boek ruilen voor een ander boek.

2015-12-07 12.12.19
Ik bracht er vandaag het boek ‘Wijnoffer’ van Addy Kaiser heen en nam een boek van Nicci French weer mee terug. Eén uit de Frieda Klein-serie. De hoofdpersoon is de in Londen wonende, psychoanalyticus Frieda. In de titels zitten alle dagen van de week. Alleen het laatste deel, nummer acht, (net uit) heet ‘De dag van de doden’. Ik heb maandag, dinsdag, woensdag en donderdag al uit. Dit is zondag. Blij mee!


De studie slurpt veel tijd op. We moeten de laatste hobbels nog nemen. Zo moeten wij bijvoorbeeld een beleidsadvies schrijven voor een opdrachtgever. Adviseren is een vak apart. Lastig! Maar elke keer als ik weer een stapje dichter bij de eindstreep kom is het weer een stapje

dromen en plannen

De eerste sok is van de pennetjes.

Een maandje heb ik er over gedaan. 

Het garen is een Italiaans bolletje van Lang Yarns: Super SOXX.
Naaldjes 2.5 en 64 steken.
Het beenstuk heb ik wat langer dan normaal, 21 cm.
Gewoon omdat ik langere sokken fijn vindt zitten.
Het zijn recht-toe-recht-aan sokken met een koffieboontje als boord.
Ik vind de kleuren best leuk.

Hier een foto zonder nieuwsgierige Jiskepoes.

Op naar de tweede sok.

 Mijn vader zat altijd vol dromen en plannen. Ook toen het eind van zijn leven in zicht kwam in 2008. Mijn broer zei het zo mooi toen, zonder dromen is er geen leven.
Mijn vader had een grote schuur vol hout, balken en ander timmermateriaal. Met elk plankje had hij wel een bedoeling in het hoofd. Van een klompenhok tot beschoeiing. Veel maakte hij, maar ook veel lukte niet meer.

Het is fijn om dat gen van hem te hebben geërfd: veel dromen hebben en het overal ideeën zien. Alleen ik heb het vooral met al mijn bolletjes wol en mijn lapjes. Mijn hoofd zit zo vol ideeën dat ik dat nooit zal kunnen maken in mijn leven. Tijd te kort met al die dromen en plannen. Maar toch geeft dat helemaal niet. De ideeën in mijn hoofd zijn voor mij al waardevol genoeg. Het zorgt ervoor dat ik me never nooit niet verveel bijvoorbeeld. Ik kan me erin verliezen… mijn hoofd zo vol mooie dromen en plannen.
.

hope in de darkness

Er zijn gebeurtenissen in het leven die impact hebben.
Ontnuchterend en gelaten.
Het doet je ook beseffen dat waar je je zó druk om maak, dat dit echt wel wat minder kan.
Stress door de studie verschuift naar de achtergrond, het heeft zijn belangrijkheid verloren.

so give me hope in the darkness that I will see the light
‘cause oh that gave me such a fright
but I will hold as long as you like
just promise me we’ll be alright

It was prachtig, thank you

 …dat zei een oudere dame tegen één van de koorleden gisterenavond laat.
M(J)anlief, dochterlief en ik waren naar een concert van Anúna. Dit Ierse koor trad op in de Parochiekerk van de Heilige Geest in Heerenveen.

Anúna bestaat uit veertien leden en ze zingen de meeste nummers acappella (zonder instrumenten).
Ze reizen over de hele wereld.
Hun muziek wordt zelfs gebruikt bij de videogame Diablo III.

Het was inderdaad prachtig en bijzonder. De vrouwelijke koorleden droegen het hele concert kaarsen. Ze zongen sommige nummers al lopend door de kerk. Dit was zo sfeervol en mooi!

Hieronder drie stukken van dit koor van internet, om je even een idee te geven wat ze zingen:

sokkerdesok en paasvuur

Op de foto de eerste sok van Super Soxx (Lang yarns). Natuurlijk lag dit project heel eventjes stil, er kwamen een paar babysokjes tussendoor. Maar ik ben de hak/hiel ‘om’ dus de eerste sok schiet dus al aardig op.

Gisteren, op eerste paasdag, werd er in ons dorp, Oldeholtpade,  een paasbult in brand gestoken.
Het blijft elk jaar weer een boeiend schouwspel, zo’n enorme brandende paasbult.
En wat een warmte er dan vrijkomt!

Het is een oude gewoonte: het paasvuur (vuur en rook) zou voor vruchtbaarheid zorgen. Het houdt verband met Ostara, de godin van de lente en vruchtbaarheid. Niemand weet precies wanneer de eerste paasvuren zijn ontstoken. In 1595 is er voor het eerst iets schriftelijk over vastgelegd.

De paasbult mag nu alleen nog maar bestaan uit snoeiafval. Voorheen werd er van alles op gedumpt, van oude banken tot jawel, zelfs autobanden. Vanwege het milieu mag dat natuurlijk niet meer.

Niet alleen onze eigen dorpsbewoners komen er op af, ook mensen uit aanliggende dorpen komen erbij kijken en natuurlijk een drankje doen. Erg gezellig! Onze (stief-)kleinkinderen, Tess en Kyan, vonden het ook fantastisch!

Vorige Oudere items