handwerkbeurs

De 15de handwerkbeurs, ik denk dat ik weinig edities gemist heb. Het is toch wel één van de leukste uitjes van het jaar! Dus toog ik naar Zwolle. Me heerlijk vergapen aan al het moois. Stand naar stand. Ook zo leuk om (internet-)bekenden te zien en hier en daar praatjes te maken.

 Er was dit jaar zelfs een muzikant ingevlogen op de YLA Lifestyle & Wol-stand, hij speelde prachtig.
Ik vond het dan ook erg sneu voor hem dat alle bezoekers alleen maar oog hadden voor de wolletjes en niet voor hem. Terwijl hij nog zo zijn best deed om de leukste covers te spelen, liepen dames hem zo voorbij met hun lijstjes, trollies en tassen.
Live muziek, ja leuk, ook op de handwerkbeurs!
Maar om nu in mijn ééntje te gaan applaudisseren en ‘Wie Vond Mooi!’
(Een variant van ‘We Want More!’) te gaan roepen is ook weer zo wat, op je 49ste… Maar ik mocht wel een foto van deze dappere zanger maken.

Dit jaar maar één item mijn boodschappenlijstje. Nee, geen garen. Ik ben momenteel ‘cold sheep’. In eerdere blogjes liet ik de term ‘cold sheep’ al wel eens vallen. Het betekent: de uitdaging om een bepaalde tijd geen garen meer te kopen. Gewoon omdat je genoeg ‘stash’ (voorraad) hebt. De uitdrukking komt van ‘cold-turkey’ een term die gebruikt wordt bij afkicken van drugs.
Nu moet ik toegeven, ik heb een behoorlijke voorraad garen. Mijn sokkengaren-stash bestaat alleen al uit 27 bollen!

Echt, ik mag de komende jaren wel het dubbele aantal uren in een etmaal hebben om het op te breien. (En een dubbele hoeveelheid energie erbij natuurlijk). Op mijn lijstje dit jaar: een paar ‘sock-blockers’, in het Nederlands ‘sok-op-spanners’. Een goede investering voor elke sokken-breister. Tot nu toe gebruikte ik blockers van karton. Wanneer je de pas gebreide sokken net wat netter wilt weggeven kan je ook sokken ‘persen’ of ‘opspannen’. De kartonnen versies werden bobbelig door het nat worden. Dus nu ECHTE sock blockers, van Knit-pro. Dico van Breiwinkel.nl had ze te koop.

Ik had nog een haakpakketje van Stip en Haak gekocht om weg te geven aan Z, binnenkort wordt ze Beppe (Oma): Rammelaar schaapje Suusje.
De handwerkbeurs was weer prachtig en veelzijdig. Inspiratie genoeg!
Ik heb mijn kaartjes achtergelaten bij de Lounge-hoek. Hier kon je een hele serie bloggers en vloggers in real-life ontmoeten. Zo leuk om even met vlogger Puk Vossen te hebben gepraat!

Advertenties

leesvoer

Mijn schoondochter attendeerde me al eens op deze schrijfster, Camilla Läckberg. Ik was onlangs begonnen in het eerste boek van deze Zweedse schrijfster. En nu nog veertig bladzijden dan heb ik “IJsprinses” uit. En inderdaad, wat een mooie schrijfstijl heeft Camilla. Het genre valt onder ‘literaire thrillers’ en ik moet zeggen, het is een page-turner. “IJsprinses” kwam uit in 2006, inmiddels heeft Läckberg nog elf boeken geschreven. Dus ik kan even vooruit!

De sokken die ik op de pennen heb staan zijn, voor Janlief.
Garen: Opal Classics, naald no. 2.5, vier recht twee averecht.

Maar mijn Stationzwaanshawl heeft even voorrang. De shawl moet eigenlijk eerst af. Vorige week sloot de KAL (Knit Along – samen brei project) van Puk Vossen. Er waren mooie prijzen te winnen bij deze KAL. Maar goed, die shawl van mij was gewoon nog niet af. Jammer, want ik zou dan niet meedingen met het prijzenfestival… dacht ik…
Wat deed Puk, ze verdeelde de prijzen over verschillende catagorieen. De breisters die de shawl inderdaad af hebben, de breisters die mee babbelden in de Ravelrygroep en diegene die hun Stationzwaanshawl op Instagram deelden. En zo leuk, in de catagorie Instagrammers won ik een prijs!

Yess!
Ik mocht een mooi patroon uitkiezen van de ontwerpster Renée Kies! Ik koos het prachtige sokkenpatroon “Greed”.

Vanmorgen was het heerlijk wandelen met onze Stabijna Chiqo. Winterse kou en een opkomende zon. Beide een frisse neus gehaald!

winter

Het kan niemand hier in Nederland zijn ontgaan, koning Winter regeert. De nachten flink koud en overdag helder en zonnig. We maken dan ook weer wat langere wandelingen, Chiqo en ik.

’s Morgens knispert de door de vrieskou bevroren bladeren onder onze voeten. Toch merk je al de toenemende kracht van de zon.

Morgen, donderdag, is de laatste dag van de Stationzwaanshawl-KAL van Puk Vossen.
Nee, het is me niet gelukt de shawl op tijd af te krijgen. Dat geeft niet hoor, ik raak er niet van in de stress of zo.
Ik heb gekozen om een huge shawl te maken en dat kost nu eenmaal de nodige brei-tijd. Inmiddels zitten er vier bollen Delight van Drops in het project, kleurnummer 13. Ik ben met de vijfde bol aan het breien. Het patroon breit fijn en het is leuk om aan de shawl te werken. Even blijven de andere projecten liggen omdat ik toch deze shawl eerst af wil hebben. Dan kan ik er lekker in wegduiken tijdens de koude winterdagen!

Hieronder een overzichtsfoto waarop te zien is dat ik nog echt wel een stuk moet breien.

twaalfuurtje

Normaal gesproken ben ik op donderdag op mijn stageplaats. Aangezien ik er gisteren ook al was vanwege een cursus én ik in de tentamenweken zit op school, heb ik een dagje vrij gevraagd.
Tijd om met verslagen voor de studie bezig te gaan. Natuurlijk ook om de huishoudelijke dingen te doen.
Eigenlijk zou ik het wel fijn vinden om een paar kaboutertjes in huis te hebben, gewoon om mij wat te helpen bij die dagelijkse klusjes.
Ik heb ze nog niet ontdekt. Misschien moet ik ze lokken door lekkere hapjes bij de achterdeur te zetten…

Mijn Stationszwaanshawl vordert gestaag. Volgende week sluit de KAL (Knit Along – Samen-breiproject) Ik hoop dat ik de shawl dan af heb. Nog wel even een dingetje, het wordt een huge-shawl en er moet nog wel een stuk gebreid worden. In mijn vorige blog had ik al wat foto’s laten zien.

Ik ben een boek aan het lezen van Cornelie Egelie-Sprenger. Zij moet ook dealen met ups en downs vanwege manische depressiviteit (Bipolaire aandoening). Het boek is een verzameling van columns. Ik vind dit minder fijn lezen dan een ‘normaal’ boek, maar de inhoud is herkenbaar voor mij. Cornelie had zelf ook graag zo’n boek gelezen toen ze net de diagnose van deze psychische aandoening had gekregen, vandaar dat ze zelf in de pen is gekropen. In de media kwam ik nog een biografie tegen over een vrouw met deze kwetsbaarheid. ‘Karkas’ van Femke Schavemaker. Die staat dus ook nog op mijn lijstje van te lezen boeken. Blijkbaar is het ‘in’ om over je kwetsbaarheid te schrijven… Ik vind die extra aandacht niet verkeerd hoor. Meer openheid werkt de-stigmatiserend ofwel voor-oordeel-verlagend.

Zo tussen de middag ‘mag’ ik even een aantal stukjes van Cornelie lezen. Ze beschrijft haar leven met een nuchtere en humoristische stijl. Normaliseert waar mogelijke is. Een aanrader voor een ieder die iets meer over deze aandoening wil weten.
Lunchen doe ik natuurlijk niet alleen. Chiqo zit gezellig bij me te wachten op het laatste hapje.

Vandaag is februari gestart. In de tuin doen de sneeuwklokjes het goed. En zo fijn nu echt te merken dat de dagen alweer lengen!

stationzwaanshawl

Tussen de bedrijven door brei ik aan mijn shawl. Doel is om deze 8 februari af te hebben. Het is namelijke een KAL (Knit Along -Samenbreiproject) van Puk Vossen.

Het wordt een ‘triangle-shaped’ shawl, een driehoek. Beginnend bij de 18-driehoekjes aan de onderkant.  Natuurlijk moest Jiskepoes zelf even ervaren hoe zacht de shawl wordt.

Het zal een grote-weg-duik-shawl worden! Vooral het garen doet het goed, Delight van Drops nr. 13.
In het breiwerk heb ik een bemoedigings-hangertje zodat ik kan zien hoeveel ik brei per dag.

dubben

Sinds 2016 ben ik student, ik studeer aan de Hanzehogeschool te Groningen. Opleiding: Ervaringsdeskundige in de Zorg (EDZ).  Daarnaast loop ik stage op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis.

Je kunt een Ervaringsdeskundige zien als een Psychiatrisch Hulpverlener. Een Ervaringsdeskundige is iemand die zelf ervaring heeft of heeft gehad als patiënt in de GGZ . Hij (m/v) weet als geen ander wat het is om psychische problemen te hebben en heeft zodoende ervaring opgedaan tijdens zijn herstelproces. Vanuit deze ervaring kan hij voor anderen in vergelijkbare situaties iets betekenen. Dit door zijn eigen ervaring in te zetten om anderen te helpen.

Ik vind Ervaringsdeskundige een ongelukkige naam. Immers ieder heeft op zijn eigen unieke wijze ervaring. De één heeft verstand van vuurwerk en de ander is misschien wel ervaringsdeskundig dyslecticus. Het vak EDZ wordt omschreven als:  wanneer je te dealen hebt met een psychische kwetsbaarheid dat je dán ‘ervaringkennis’ opdoet en er een HBO opleiding voor nodig is om je ‘déskundig’ te maken. Maar ik merk dat in de media te pas en te onpas met de term Ervaringsdeskundige (op wat voor gebied dan ook) wordt gebruikt.

Op school leren we volop tools om cliënten te begeleiden, methodieken zoals co-actief coachen en motiverende gespreksvoering. Maar ook sociologie, ontwikkelingspsychologie, ethiek, groepsdynamica en conflicthantering om zo maar wat vakken te noemen. Een deel van de opleiding gaat over persoonlijke groei. We reflecteren wat af op onszelf!

Zo hadden we afgelopen periode het vak Photovoice. Dit is een methodiek waarin stigma en taboe centraal staan. Het is een manier om uiting te geven aan die dingen die moeilijk bespreekbaar zijn. Die thema’s maak je door middel van foto’s en tekst zichtbaar en bespreekbaar. Met alle studenten van de opleiding hebben we een tentoonstelling gemaakt met foto’s waarin onze eigen moeilijke periodes centraal stonden.

Ik heb er voor gekozen om in mijn producten te laten zien wat het voor mij betekend om last te hebben van depressieve gevoelens. Ik heb, zolang ik me kan herinneren, te maken met extreem wisselende stemmingen. Dit heeft een naam: bipolaire stoornis of ook wel manisch depressiviteit genoemd. Ikzelf heb vooral last van de depressieve episodes  in mijn leven, voor mijn omgeving zijn de hypomane episodes misschien nog wel lastiger.

Deze blog heet dubben, dat doe ik namelijk. Publiceer ik dit wel of niet. Toch denk ik, dat juist nu, het goed is om toch open te zijn. Immers meer openheid over psychische kwetsbaarheden werkt stigma (vooroordeel) verlagend!

Dus bij deze mijn Photovoice:

De tekst is wat klein, er staat: Depressie raakt mijn hele wezen, die eenzaamheid: als van een kil en donker bos. Die onrust: achter elke boom schuilt gevaar.
Op on-gezette tijden raakte raak ik depressief. Het voelt zo ontzettend naar! Zoals ik dus verwoord. Je hele zíjn is anders. Een gevoel van eenzaamheid en onrust voeren beide de boventoon.

De volgende afbeeldingen  hebben ook een plaatsje in de expositie.

Ik wandel veel, ongeacht de stemming. En Chiqo gaat mee. Wanneer het niet goed gaat met mij dan sta ik in een overleef-stand. Eigenlijk probeer ik vrouw-moedig de nare gevoelens maar te verdragen. Ik weet immers dat wanneer ik knok dat ik dan verder weg zak. Net als drijfzand. Hoe meer je vecht en worstelt hoe dieper je zakt.

Dit zijn de drie afbeeldingen die ik heb gemaakt voor het vak Photovoice.
Ik geef toe, ik laat liever de leukere dingen van het leven zien. Ik wil liever niet worden herinnerd aan de periodes dat het slecht met me gaat. Ik verstop het liever.
Pfff… lastig!

De eersten om je te helpen opstaan zijn degene die weten hoe het is om te vallen

beginnetje

Sokken voor Janlief. Een bolletje welke ik kocht op “Joure onder de wol” afgelopen zomer. Grappig effect geeft dit garen! (Opal Classic, 2.5 mm naaldjes) Ik brei het beenstuk met vier recht en twee averecht. Zo wordt het een mooie rekbare sok.

Ook mijn Stationzwaanshawl van de KAL (Knit-a-long = samen brei project)  van Puk Vossen vordert gestaag. De einddatum komt wel snel dichterbij. Deze KAL duurt tot 8 februari. Grappig zijn de opdrachtjes tijdens de KAL. Zo vroeg Puk ons al eerder een foto te nemen van breiwerk met kerstboom en deze week was de foto-opdracht: breiwerk met station of brug. Natuurlijk zette ik het mooie station van Wolvega op de foto. Jarenlang reed ik met de  trein naar school. Voor mij een vertrouwd plekje dus.

Vorige Oudere items