motorbeurs

Gisteren gingen Jan en ik vanuit Steenwijk naar Utrecht Centraal om de motorbeurs te bezoeken. Het was erg druk in de trein. In Zwolle konden we naast elkaar zitten. En ja, ik zit toch liever tegen Jan aan dan tegen een andere motorrijder. Ik vind het lastig om, in een overvolle trein, ‘tegen’ een vreemde aan te moeten zitten. Tja, ik hecht blijkbaar veel waarde aan mijn eigen aura, om zo maar te zeggen.

We zaten in een ‘praat’ coupé, tjonge wat een kippenhok. Schuin achter mij een stel meisjes. Ik dacht dat het er minstens vier waren, maar toen ik om keek bleken het er maar twee. Zo kletsend, zo druk! Maar overal om me heen waren de mensen enthousiast kleppend de reistijd aan het doden.

Mijn filter doet het regelmatig niet goed, gevolg is dat ik alles van iedereen hoor. Zo lastig! Ik wordt er bekaf van. Een ieder die dit ook heeft snapt het gevoel en degene die dit niet kennen zullen het nooit snappen.


Anyhow: De motorbeurs was groot & druk. Gelukkig had ik mijn affaseerschoenen aan. Mijn moeder noemde haar schoenen zo als ze er goed én vooral ook snel op kon lopen.


Een ieder die me kent weet dat ik altijd jurken en rokken draag, ik héb niet eens een broek. Maar tegenwoordig passen affeseerschoenen (sneakers) ook prima onder jurkjes. Voordeel: geen pijnlijke voeten of benen na een dagje beursen.

Op de beurs hebben we een bakkie gedaan met Chris, een sympathieke motorrijder die we kennen van de Ducati Olanda Club. Ook hebben we kennis gemaakt met Judith en Etienne van Motovacances Chamauche. In mei gaan we bij hun logeren.

Na zo’n dagje beurs was het lekker eten bij Speys. En weer door… op naar station.
De trein die we wilde nemen reed niet. Er waren door storing behoorlijk wat treinen richting noorden uitgevallen.


Gelukkig reden de treinen even later weer en konden we met de 18:48 mee richting noorden. Maar gevolg was wel dat het echt overvol in de trein was. Ik kon een plekje bemachtigen, Jan moest tot Zwolle staan.

Tijdens de terugreis, was het nog drukker in de trein dan de heenreis. Gelukkig zaten we in een stilte coupé, dat scheelt een stuk. Maar nu was er een kereltje die vanaf Utrecht tot Zwolle constant ‘mamma’ riep. Maar mamma was in gesprek met haar vriendin en liet het zoontje constant ‘mamma’ roepen. ‘mamma waarom…’ ‘mamma…’ ‘Mamma!’ etc. Mamma was blijkbaar immuun geworden voor de lokroep van zoon. Ik echter niet…


Ik las dapper door in mijn boek: Zeven Zussen Schaduw. Inmiddels was het contact tussen Flora en Aurelia verbroken op een vervelende manier, maar alle ‘mamma’s’ hoor ik wel… pff…
Ja, ook toen de koning dood ging… ‘MAMMA!’.

Let wel, herken je het, dan snap je het.
Doet je filter het wél goed dan hoor je dat dus niet. Dan kan je je afsluiten voor alle ruis waar je op dat moment niets mee hoeft.

Normaal heb ik meestal een breiwerkje bij me. Deze keer mijn ereader.
Tijdens mijn laatste lange autorit had ik wel een breiwerkje bij me, maar geen steek gebreid. Ik kijk dan toch liever naar buiten en bedenk me dat ik thuis wel weer kan breien. Zo gaat dat ook wel met treinen bij daglicht. Het breiwerkje ‘on the go’ moet ook wel easy zijn anders werkt het sowieso niet ‘on the go’.


Mijn lopend werkje zijn deze donkerblauwe tweedsokken voor Jan. Het donkerblauw breit lastig voor een mens met presbyopie ofwel ouderdomsverziendheid. Mét bril en overdag gaat het nog wel, ’s avonds niet.

Ik heb een daglichtlamp maar die is zo fel dat dit een heel ongezellig licht verspreid, zo in de avonduren! Net alsof je in een goedkope eettent in Turkije zit! Niet dat ik ooit daar heb gezeten.

En om nu mijn deken als werkje mee te nemen in de trein… Dan sjouw je daar ook de hele dag mee rond. Nee, de ereader was prima.


Vandaag weer een dagje dagelijkse routine.


Aandacht voor de beestjes die hier wonen, rondje bos, een wasje draaien en een blogje schrijven. Fijn!


Ze zitten heerlijk trouwens, de sokken die ik door de hoeveelheid foutjes liever niet weg wilde geven…


Fijn weekend verder en ‘kalm an!’

 

lopend werkje

Wanneer ik zo over de handwerkbeurs slenter doe ik inspiratie op. Door daar allerlei projecten te bekijken is de drang om dat ook te willen maken groot. Nieuwe kleuren, heel veel mooie garens en even zoveel patronen.


Toch begin ik niet luk raak met nieuwe projecten hoor. Wanneer ik, zoals nu, nog een aantal ‘lopende werkjes’ heb liggen geeft dat me een wat onrustig gevoel wanneer ik dan tóch een nieuw werkje ga opzetten. Eerst wil ik dan wat van die ‘lopende werkjes’ af maken.

En als dat er niet in zit, wanneer ik het zin eraf heb, dan haal ik het project uit en verdwijnt de bol in mijn stash (vooraard): Zie dan zit het me niet meer op mijn nek. Ik streef naar 5 lopende werkjes, op dit moment zijn het er 8 dus hier en daar moet wat worden afgebreid of afgehaald vrees ik.

Deze sokken zijn in ieder geval nu wel klaar. Garen: Regia Classic Stars 2.25mm.  Ik houd ze zelf. Er zitten naar mijn gevoel te veel foutjes in (minstens één in elke sok).

Ook de boordjes van beide sokken vind ik net niet netjes genoeg.


Maar voor de rest zijn het prima sokken hoor!


Dit is het tweede paar van de ‘Aaltje-sokken’, eigen ontwerp en echt: binnenkort werk ik het patroon netjes uit als een pdf-file en zet het op Ravelry.


Wanneer ik een paar sokken heb gebreid houd ik altijd garen over, nu zo 43 gram.


Ik wind de restjes altijd op tot keurige bolletjes. Waarom?
Omdat ik het zo leuk vind staan in mijn restjes-bak! De plastic bak raakt alweer aardig vol. Ik heb twee (!) keer bezoek gehad van ongenodigde gasten. Motten vraten alle sokkengarens aan flarden. Niet meer te gebruiken. Zo verdrietig!

Maar zie hier: alweer heel wat bolletjes! En in een afgesloten bak kunnen motten er niet bij. Wanneer ik de inhoud van die bak zie, wordt ik al blij! Zoveel kleurtjes, zoveel ideeen: van pipisokken tot sokkengarendeken!

Gister tegen de avond nam ik deze foto’s: vlak bij ons huis, vrolijke lammetjes!
Prachtig hè! Hét begin van de lente!

handwerkbeurs

Gistermiddag toog ik met m’n rode autootje naar Zwolle. Op naar de handwerkbeurs.
Zo struinend over de beursvloer, met meer dan 200 standhouders, vermaakte ik me wel!

 Ik had wel een soort van boodschappenlijstje:
ik wilde graag een borduurkussen-pakket kopen. Zo’n lekkere kistcherige van jaren zeventig! Ja, dat vind ik mooi!

Er was keus hoor, maar die ik mooi vind zaten daar niet tussen. Zie zoiets zocht ik! →

Gelukkig is er op internet keuze genoeg, dus kies ik daar wel een mooie uit.

 

Overigens kwam ik wel met een buit thuis hoor! Hieronder de foto van de aankopen. Twee prachtige strengen van Wol met Verve. (Hier zei ik Lida nog even ‘Hoi!’.) De kleuren van deze strengen sokken wol zijn gewoon te mooi om als sokken in de schoenen te worden verstopt. Dus kocht ik twee strengen voor een mooie sjaal.

Verder nog een sokkenwolletje bij Dico voor sokken voor Tess. (Ik zei Marianne en Anneke nog even ‘Hoi!’ op hun mooie stand)
Ik kocht Zing naaldjes van Knitpro 2.25 bij SockManufactur, een Duitse ondernemer. Ik heb al een setje van deze dikte maar ik heb vaak meerdere sokken op de pennen en dan kom ik dus met regelmaat pennetjes tekort. En echt, geloof me, het zijn de Rolls-Royce onder de breipennen! En nee, ik wordt niet door hun gesponseerd …

Ik bezocht de beurs in de loop middag. Nadeel: ik heb bij thuiskomst geen tijd meer om ‘met licht aan door bos te gaan’ met ons hondje. Maar ‘elk nadeel heb zo zijn voordeel’: Het positieve is dat je je auto makkelijk kwijt kan en je wordt niet onder de voet gelopen door vrouwen met trolleys en boodschappenkarretjes.

And now for something completely different:
Van de week namen we Tess, onze kleindochter, mee naar het kinderconcert van Soli Brass, de naam zegt het al, dit is een brassband.


Dit betekend dat naast het slagwerk er alleen koperblazers in de band zitten. Tess vond de voorstelling geweldig en wij ook. Tess mocht na de voorstelling even op het podium om met oom Wessel (slagwerk) en tante Afke (cornet) te praten, extra leuk natuurlijk. Ze had op school al een tekening gemaakt, zo onttroerend wat Tess (7 bijna 8) er achter op had geschreven.


‘Vroukje is lief, opa staat altijt klaar, siko is een held’.  En dat is hij: Chiqo is een held!  Wanneer je dat leest is je hele week goed!

 

het water komt

Dat is de titel van een brief die Rutger Bregman aan alle Nederlanders heeft geschreven. Gratis te bestellen via deze link.


Vorige jaar bracht Bregman het boek ‘Alle mensen deugen’ uit. Een pleidooi gestoeld op de jongste inzichten uit de psychologie, biologie en archeologie.
De mens is een beest, zeiden de koningen. Een zondaar, zeiden de priesters. Een egoïst, zeiden de boekhouders. Al eeuwen is de westerse cultuur doordrongen van het geloof in de verdorvenheid van de mens.


Rutger Bregman beschrijft in dit boek de nieuwe inzichten uit de psychologie, economie, biologie en archeologie. Hoe verklaren we onze grootste misdaden? En zijn we diep van binnen geneigd tot het kwade of het goede? ‘De meeste mensen deugen’ zegt het al: de meeste mensen deugen.

Ok, terug naar ‘Het water komt’, een pamflet over de nabije toekomst. Hierin haalt Rutger Johan van Veen (1893-1959) aan. Deze man was ingenieur van de Deltawerken.

Zijn ongerustheid over mogelijke dijkbreuk werd door niemand geloofd tot in 1953, tijdens storm en springtij, de dijken braken. Een gebied van 129.000 hectare (!) overstroomde. Daarna werd wel de Deltawerken, van Van Veen, gerealiseerd.

Afbeeldingsresultaat voor 1953 overstroming zeeland
Ondertussen stijgt de zeespiegel door. Zelfs als alle landen rondom ons hun beloftes omtrent klimaat nakomen, en het lukt om de opwarming van de aarde tot 2 graden te beperken, dan nóg lopen we volgens het KNMI risico op een 2 meter hogere zeespiegel. De Deltawerken kunnen een stijging van 40 cm aan (!). Er zijn ideeën gelanceerd om de zee buiten het land te houden door een paar eilanden voor de kust op te spuiten om de golven te breken. Wanneer het water verder stijgt kunnen we die eilanden aan elkaar verbinden tot een grote ringdijk.

Ik hoop dat er veel ‘Rutgers’ op mogen staan, zodat ook onze kleinkinderen met droge voeten in Nederland kunnen wonen.

(Hoog water in de Waal, zaterdag)

plein

Janlief had wat motor-onderdelen gekocht via internet, in Hedel. Dat is 185 km ten zuiden van onze woonplaats. Best te doen op zaterdagmorgen. Ik zag dat Hedel maar 11 km van Zaltbommel ligt. Konden we de Ducatie-rode aankopen mooi combineren met een bezoekje aan de onlinewinkel: Wolplein. Deze onderneming voor breien en haken heeft een soort van winkel waar je als bezoeker welkom bent om alle garens, naalden en boeken ‘in real life’ te bekijken: Het inspiratiecentrum.


Het was enorm druk bij Wolplein. Er was een boekpresentatie waar veel animo voor was, of was het de bingo met mooie prijzen die zoveel toeloop veroorzaakte?

Ik keek mijn ogen uit. Zo leuk om, nu in het echt, te lopen door het decor van de YouTube filmpjes ‘Koffie & Wol’. Het was groter dan ik had verwacht.


Misschien kwam het omdat het zo druk was maar het afrekensysteem liet te wensen over. We vonden het nogal apart: Van alle garens ligt er 1 bol, wanneer je een keuze voor bolletjes hebt gemaakt doe je die in een plastic bak.

Dan ga je met dat bakje naar een mevrouw die dan jou bestelling invoert in het systeem. Daarna wordt in het magazijn je bestelling klaargemaakt en kan je via een nummertje naar de kassa om je bestelling daar af te halen. Wanneer het dus heel druk is, dan missen er steeds meer bolletjes van de stellingen, immers de medewerkers zijn druk bezig met bestellingen in te voeren in plaats van de bolletjes weer terug te leggen.


We hebben een tijdje staan wachten. Het viel ons op dat mensen die bestelden aan de medewerkers nog vele vragen hadden, over hoeveelheid garen voor een bepaald patroon of dat ze nog niet eruit waren of het garen nu dik of dikker moest. Echt ik heb best wel het geduld om rustig te wachten, meestal. Maar dit systeem van werken… Ik heb de twee bolletjes keurig op de juiste plekken terug gelegd en ben ik zonder garen weggegaan.

Hier onder Jan (met plastic bakje) op de ‘sale’ afdeling, hier lagen wel meerdere bollen van één kleur.

Volgende week staat Wolplein ook op de Handwerkbeurs dus kan ik dan mijn slag wel slaan.


Na zo’n autorit is het fijn om even met hond door het bos te struinen. Nu was het verdacht stil: stilte voordat Ciara morgen komt aaiwaaien hier.

Fijne zondag en ‘kalm an’!

wat heeft een plaid met dominoday te maken? #812

In deze blog laat ik jullie meekijken met de vorderingen van mijn deken. Ik gebruik Julia garen van de Zeeman. Dik garen voor haaknaald nummer 6. Ik kocht dit garen begin december. Gewoon omdat ik zin had in een lekkere warme deken met mooie kleurtjes. Ik mix acht kleurtjes, die ik steeds anders combineer.


De breedte is 175 cm.
Ik probeer steeds twee constaterende kleuren bij elkaar te vinden en dan weer een toer ecru.


Het ecru garen is de aorta. Om bij Domino Day termen te blijven. Want Domino Day komt terug op tv. Wanneer er blokjes niet goed omvielen was de standaard vraag: ‘loopt de aorta nog???’.

Na elf jaar is het programma Domino Day dit jaar weer te zien op televisie.  In 2009 vielen 4.491.863 steentjes om, een wereldrecord.

Afbeeldingsresultaat voor domino day mus"
Dit jaar een nieuwe poging. Nu maar hopen dat ze alle ramen en deuren goed dicht houden, anders vliegt er weer een mus naar binnen en die kan schade aanrichten! In dit gebeurde in 2005 en die mus gooide 23.000 steentjes om van de 3,5 miljoen dominosteentjes die toen al stonden in de recordpoging van 4,3 miljoen steentjes.

Afbeeldingsresultaat voor mus"
Het musje was op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats en kreeg de kogel!

Ok, ik haak vrolijk door. Ik heb uitgerekend dat ik acht keer de acht kleuren kan combineren. Hierna komt er een anteciet rand om de deken en dan is ze af. Het is erg leuk om zo tomeloos te haken!


Maar zoals ik ben, heb ik alweer 1000 en 1 nieuwe projecten in mijn hoofd. Echt waar: ‘vervelen’ staat niet in mijn woordenboek!

Fijne woensdag en kalm an! Dat laatste is een afscheidsgroet in de Stellingwarven, de streek waar we wonen. Het staat voor het Engelse ‘take it easy!’

sokkerdesok #811

In december zette ik sokken no.236 op. Ik ben erg blij met deze bol: Regia Classic Star Color. Dit garen is niet zelf strepend maar alle kleuren voegen zich in elkaar en dit geeft een prachtig effect.


De tweede sok staat nu op de pennen. Ik had in oktober, voor de KAL ‘Soktober’, dit patroontje gebruikt, ook met bont garen. Omdat ik maar op één pen een ajourpatroontje brei, komt op de rest van de sok de kleuren van het garen goed uit. Het patroon (‘Aaltje’) heb ik zelf ontworpen. Het ligt al een tijdje te wachten om van het kladje naar een echt patroon te worden om gezet.


De sokken, waar ik nu mee bezig ben, geef ik niet weg: ik vind ze net niet mooi genoeg. De platte boordjes heb ik met een gele binnenkant gebreid. Ik vond geel zo mooi kleuren bij deze bol. Maar door het contrast in kleur vallen alle oneffenheden giga op bij het samen-breien van de boord.


Ik ben niet een puntje precies, of misschien ook juist wél. Nu ik mezelf zo ontleed in dit proces van de niet-perfecte sok. Ik kan enorm twijfelen: is het breisel wel mooi genoeg. Zo zelfs dat ik ‘hulplijn’ zus inschakel en haar foto’s stuur via Whatsapp van de boord en de lelijke aangebreide toer. Met haar: ‘Gewoon doorgaan’ kan ik gewoon doorgaan en twijfel los laten.


Toen sok één af had zag ik ook nog dat ik een klein foutje in het ajourpatroontje heb gemaakt… Het gaatje twee steken te vroeg…  Nu kan ik dat foutje óók in sok twee maken, dan zijn de sokken weer symetrisch. Haha, maar dat doe ik denk ik maar niet.



‘Wanneer je je met anderen vergelijkt, zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd kleinere en grotere mensen zijn dan je zelf bent.’

Hier denk ik vaak aan wanneer ik twijfel aan mijn eigen kunnen. Zo is het precies! Of je moet Suzanne Schulting heten die oppermachtig is in de Schorttrack.

Deze regel komt trouwens uit een proza uit 1927 van de Amerikaanse schrijver Max Ehrmann. Het werd bij het grote publiek bekend nadat het in 1965 op het doodsbed van de politicus Adlai Stevenson werd gevonden. Stevenson wilde namelijk de tekst gebruiken voor zijn kerstkaarten.

De tekst werd vaak op posters verspreid met de toevoeging dat het was gevonden in de Saint Paul’s Church van Baltimore (1692). Daarmee werd gesuggereerd dat de tekst eeuwenoud was, maar de kerk dateert uit 1692, niet de tekst. Ehrmann schreef deze tekst als instructie voor een goed en zinvol leven.

Afbeeldingsresultaat voor baltimore tekst"
Wanneer ik zit te breien, hier aan sok twee, dan ligt Chiqo vaak bij me. Lieve gezellig hond!
En zo ziet dat er dan uit.


Hier en daar is het voorjaar al een beetje zichtbaar!

Fijn weekend allemaal!

Vorige Oudere items