lopend werkje en verjaardag

Het is nu goed te merken dat de dagen lengen. Fijn! Nu kan ik, zo aan het eind van de middag, óók nog een rondje met Chiqo maken. Hij houdt er namelijk niet van om in het donker te lopen.


Mijn shawl van Lana Grossa Gomitolo Molto vordert niet echt. Gisteren pakte ik dit werkje weer op. Ik had al een stuk afgehaald omdat ik een foutje had gemaakt. Ik had de steken alweer op de pennen. Opnieuw zag ik een foutje (grrrrr)… dus gister weer een paar toeren afgehaald.

Nu staat alles weer goed op de pennen en heb ik de draad weer op kunnen pakken. De tijd van broddelen is wel voorbij! Zeker na 41 jaar breiervaring!


Toen ik op mijn 10e een rood poppensjaaltje breide en ik nogal wat foutjes maakte was er altijd mijn moeder die al de steken weer netjes in het gelid wist te zetten waarna ik weer verder kon broddelen. Ja, zo leer je het breien!

Op de foto: een kopje thee: POWER WOMEN. Een beetje extra power kan iedere vrouw áltijd wel gebruiken!

Dit lopende werkje zit wel in een heel toepasselijke tas. Ooit van dochterlief gekregen.

Het is vandaag een bijzondere dag voor mij. Ik ben nu 29 jaar moeder. Wessel, mijn oudste is, jawel, 29 jaar geworden!
Tiid hâld gjin skoft! (Tijd houd geen pauze.)


Hierboven 2 jaar hieronder 29 jaar, zoek de verschillen! haha! Dat kabouter-truitje had tante Herma gebreid.


Lieve Wessel: maak er een fabelachtig, wonderachtig, prachtig jaar van!

ratjetoe 9

Ratjetoe is een soldatenmaal met ingrediënten die er op dat moment waren, dit werd door elkaar gehusseld. “Stampt” uit 1914. Bij mij betekend het mengelmoes van allerlei onderwerpen in één blog.

Janneman is een personage die bij Winnie de Poeh hoort.

Gerelateerde afbeelding

Ik roep mijn Jan wel eens ‘Janneman!’, Jan is voor roepen net wat te kort. Ja-han, klinkt dan300 Winnie The Pooh Quotes To Fill Your Heart With Joy 119 ook niet.

Het is vandaag Winnie de Poeh dag. In 1977 bracht Walt Disney deze film uit. Gebaseerd op de Winnie de Poeh-boeken van de Britse meneer Milne. Naast Janneman Robinson speelden Knorretje (een biggetje) Teigertje (een tijger, waarom dit beestje de naam met een ‘ei’ heeft in plaats van een ij weet ik niet), Ieoor (een ezeltje) en Konijn.

In dit verhaal zitten veel wijsheden. Bijvoorbeeld deze: “Je kunt niet in een hoekje in het bos blijven wachten voor anderen om naar jou te komen. Soms moet je ook naar hen toe gaan.”

Of deze, zo mooi!
“Een dag met jou is mijn favoriete dag. Dus vandaag is mijn nieuwe favoriete dag!”

Och zo zijn er zo veel uitspraken waarin Winnie de Poeh een rol speelt. Want echt Winnie en zijn vriendjes konden er wat van: wijsheden de wereld in werpen. Relativeren 2.0.

I feel like this would be good for a shoulder blade or thigh

Zo stuurde ik deze eens door naar mijn breivriendinnen:


Deze laatste is natuurlijk niet van Winnie, maar ik moest er wel om lachen!

Nog steeds is het zo zacht buiten. Madeliefjes in het weiland. Alhoewel madeliefjes eigenlijk wel het hele jaar door bloeien is het toch een raar gezicht, zo in de winter, zo veel.


Wanneer ik zo ’s morgens mijn rondje loop met Chiqo tref ik vaak de mollenvanger. Een wat oudere dorpsgenoot die voor de boeren mollenklemmen zet. Altijd maken we een praatje. Hij verteld mij het lief en leed in het dorp. Waar er is ingebroken, diegene die ernstig ziek is en waar de politie mét sirene naar toe vloog. Natuurlijk heeft de klimaatverandering ook een vaste plek in onze praatjes. En ik vertel hem hoeveel reëen ik heb gespot en dat ik een ijsvogeltje heb zien vliegen.

Dat laatste vind ik nog steeds zo bijzonder. Van de week zag ik hem (m/v) 2x! Zo’n prachtig gekleurd vogeltje, zo snel ook! Om het beestje op de foto te krijgen, met mijn telefoon, lukt natuurlijk never nooit niet.

Gelukkig mag ik foto’s gebruiken van Ruurd-Jelle van der Leij. Hij is natuurfotograaf en filmer. Opgegroeid hier in Olpae. Ruurd-Jelle was één van de filmers van ‘WAD overleven op de grens van water en land.’

Afbeelding kan het volgende bevatten: plant, vogel, bloem, lucht en buiten
Deze foto (hieronder) is ook spectaculaire, onlangs genomen door Ruurd-Jelle. Hij is een ras-natuurfotograaf mét een engelengeduld.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, plant, buiten en natuur

Prachtig!
Ieder zijn vak. Ik kan erg van het werk van Ruurd-Jelle genieten.

Het is een voorrecht om elke dag de natuur op te kunnen zoeken en te struinen tussen bomen en struikgewas. Het beleven van alle seizoenen. De zon hoger te zien klimmen. Ja, ik kan wel zeggen dat ik een natuurmens ben. Mijn natuur-kennis is niet top maar dat hoeft niet, ik mag er ook gewoon van genieten, zo van het bos.

update en regen, veel regen

Er zit geen vaart in mijn lopende werkjes. Dat geeft niet, er zit op geen van de projecten een einddatum. Wel verbaast het me altijd weer waar de tijd blijft.

Mijn deken van Julia-garen van de Zeeman:


Ik haak in de lengterichting. De toeren zijn ongeveer 170 cm lang. En de breedte? 130 cm? Wanneer er een rand omheen komt scheelt dat so wie so 5 cm. Dus wordt de deken 180 x 140, bij benadering.

Erg leuk om te maken! Wat spelen met de kleuren en tomeloos haken, heerlijk!


Het is nu 14 januari en het is extreem zacht buiten. Dat komt samen met veel regen.

Afgelopen zondag regende het dat het goot! Zoooo nat was Chiqo.


Aangezien mijn jas wel wat water aan kan maar ook weer niet zóveel deed ik er een grote groene cape erover. En daarbij deed ik Jan zijn kaplaarsen aan. Zo, wind en regen zou mij niet deren. ‘Ze herkennen mijn zo toch niet!’ riep ik nog naar Jan. Ja duhuh… iedereen hier in het dorp herkend Chiqo, die niet incognito liep…


Het is echt apart hoor, madeliefjes die bloeien en de vogels die elkaar vrolijke wijsjes toe zingen. (Of misschien schelden ze elkaar wel verrot, dat weet ik niet…)

Modderpoelen en molshopen overal.


We zullen zien of de winter nog komt of dat we toch richting voorjaar rollen. Vooreerst blijft het zacht, aangezien het met volle maan (10-1-20) zuiderwind was. Van mij mag het voorjaar losbasten hoor.


Hier achterhuis komen de sneeuwklokjes al uit de grond, maar dat is wel normaal in januari.


Afbeeldingsresultaat voor kalm an stellingwerfsFijne dinsdag en kalm an!

Dat laatste is een afscheidsgroet in de Stellingwarven, de streek waar we wonen.
Het staat voor het Engelse ‘take it easy!’

kringloopgeluk

In de vorige eeuw had ik een aantal jaren een werkhuisje. Laat dat ‘je’ maar weg, het was een royaal huis. In de gang hing een borduurwerk waar ik wekelijks dweilend langs kwam. Als borduurliefhebber kon ik er altijd weer van genieten. Wat zal het mooi zijn om dat werk te maken. En zo heeft elke borduurster nog wel wat werkjes op het verlanglijstje staan. Bij mij 2 eh, nu 1:

Met deze merklap heb ik een beginnetje gemaakt. Ik geef wel mijn eigen draai aan dit borduurpatroon door kleurgebruik en toevoegen van data die een speciale betekenis hebben.


De ontwerper, Jan Houtman, is in 2007 uit de tijd geraakt. 51 jaar geleden begon Houtman merklappen naar eigen ontwerp te borduren. Het bijzondere is dat hij geen ontwerp vooraf maakte, maar ‘gewoon’ begon te borduren en het ontwerp geleidelijk aan vorm kreeg. Hij liet een schat aan merklappen achter waarvan er een aantal als patroon zijn uitgegeven.

Goed, dat dus…

Als ik de boodschappen heb gedaan dan trakteer ik mezelf regelmatig op een rondje kringloop. Soms is er niets, vaak wel. Zo kwam ik in De Veurdele in Noordwolde. Naast twee kolenkitten vond ik dit prachtige borduurwerk. Ik kwam dus met mijn armen vol naar buiten en grapte tegen wildvreemde klanten: ‘Jullie hoeven niet meer naar binnen hoor, ik heb alles al gekocht!’ Die mensen konden er wel om lachen, gelukkig.

Het gekochte borduurwerk was het zelfde patroon als waar ik wekelijks langs dweilde! Zo mooi. Keurig gemaakt, gelijkmatige kruisjes en netjes ingelijst. Er staan helaas geen initialen in geborduurd. Eén ding zie je er wel aan: het is met liefde en zorg gemaakt.


Welke borduurster (m/v) zou dit gemaakt hebben? Zou ze nog leven?
Ik ben bang dat ik dat nooit zal weten. De mevrouw achter de toonbank kon me dat ook niet vertellen. Ik ben blij dat ik het werkstuk nog een mooi plaatsje in ons huis kan geven.

Nog even wat ‘Guusje-spam’:

lopende werkjes

Eigenlijk ben ik blij dat de feestdagen achter de rug zijn en we in een ‘normale’ week zijn beland.
‘Waarom?’
Eh nee, dat mag je eigenlijk zo niet vragen.
‘Wat is de reden daarvan?’ is beter:
Dat kan ik niet precies aangeven… Ik denk dat ik gewoon niet zo’n feestbeest ben op de momenten dat het moet kan. Misschien is het dat.

Anyhow, momenteel heb ik drie lopende werkjes. Een deken (haakwerk) een shawl (breiwerk) en sokken of course.

De Deken:


Garen: Julia van de Zeeman. Toeren: drie stokjes, één losse. Zo leuk! Deze deken haakte ik al eerder in Royal garen, ook van de Zeeman. Elke keer combineer ik de acht kleuren anders. Twee kleuren en dan een witte toer. Deze deken wordt super-zacht door het garen waar 20% wol in zit.


Het tweede lopende werkje: Een shawl van Lana Grossa-Gomitolo-Molto: een ajour patroontje.


Leuk om te breien. Dit werkje heb ik zelfs mee gehad naar de Breibende en heb er daar, zonder fouten te maken aan gewerkt. Helaas heb ik de laatste periode te weinig tijd aan dit werkje besteed. Wánt het is winter én ik wil de shawl om!


En dan het laatste lopende werkje: Sokken ‘Aaltje’ van Regia Classic Stars Color. Dit is een eigen ontwerp. Doordat ik het patroon nog niet heb uitgewerkt heb ik het ook nog niet op Ravelry kunnen plaatsen. Dit is eigenlijk wel mijn bedoeling.


In de vorige blog had ik het over mijn weerstand tegen vuurwerk. Ik sta daar niet alleen in, in de media gaan steeds meer stemmen op voor een verbod op (gevaarlijk) vuurwerk.

Maar wat ik ook nog even kwijt wil is, dat ik het lastig vind wanneer mensen je begroeten met een soort van retorische vraag, namelijk: ‘Alles goed?’
Wat zeg je dan? ‘Aardig dat u het vraagt, nee het gaat ruk!’
Nee, er wordt als antwoord: ‘Goed!’ verwacht en dat zeg ik dan ook.

In de vraag: ‘Alles goed?’ zit voor mij iets dubbels. Want eigenlijk zou ik natuurlijk het állerliefste en eerlijk zeggen: ‘Ja, alles goed!’ en dit met een big smile onderstrepen.
Helaas is dat niet altijd zo. Bij het Antonîus ben ik een draaideur-patiënt zeg maar. En aan het eind van deze week heb ik mijn eigen risico van 2020 er al doorheen gejast.

Maar ja, iedereen zal toch het liefst als antwoord willen geven: ‘Ja, alles goed!’ zónder te liegen. Gezonde mensen hebben 1000 wensen, de anderen slechts één.

even wat kwijt

Chiqo had geen fijne jaarwisseling, dat is zachtjes uitgedrukt. Het arme beestje was aan het hijgen van de stress, hij trilde over zijn hele lijfje. Als ik dat zo zie, dan ben ik meteen vóór een verbod op al het vuurwerk. Maar ik weet ook dat dat niets uithaalt. Zo’n verbod kan immers nooit gehandhaafd worden. Elk jaar weer schrijf ik mijn irritatie over het vuurwerk van mij af. Zoals hier en hier.

Maar alhoewel Chiqo zooo overprikkeld was tijdens oud & nieuw, vanmorgen 2 januari, liep hij toch alweer met me mee door het bos. Nu is Chiqo bijna doof en het her en der geknal hoort hij niet meer. Andere jaren was Chiqo weken van slag ondanks druppels of tabletjes.


Mijn irritatie over vuurwerk heeft niet alleen te maken met bange dieren. Het veroorzaakt een enorme milieuvervuiling: fijnstof in de lucht en zware metalen in de bodem en in het water. Barium, antimoon en strontium zijn schadelijk zijn voor de gezondheid. Ook koper, dat bij te hoge concentraties giftig is voor het waterleven. Veel vervuiling zien we niet eens, veel ook wel.

Bij het bankje in het Scheenebos had iemand ook vuurwerk afgestoken, maar helaas de troep laten liggen.


Ik snap het echt niet, vuurwerk duurt een second of wat, je zegt ‘Oooh!’ en het is voorbij, behalve die enorme vervuiling welke het geeft, is dat het waard?
En dan heb ik het nog niet eens over alle leed en schade die ontstaat door vuurwerk.

tweeduizendtwintig


Alle goeds voor tweeduizendtwintig!

Vorige Oudere items