slofjes en lopende werkjes


Deze babyslofjes geeft dochterlief aan Niek, het pasgeboren kindje van haar vriendin. De slofjes waren zo’n aardigheidje om te maken.

Een restje Zeeman Royal garen, naaldjes 3.5 mm. Het zooltje brei je heen en weer. Daar omheen neem je steekjes op en dan brei je in het rond. Minderingen bij voet en uiteindelijk het boordje. Ik heb een stretchy bind off toegepast, zodat het slofje makkelijk aan en uit kan.

Zoals altijd slipt ook nu mijn handwerkhoekje in de woonkamer langzaam aan weer helemaal dicht.


Welgeteld 6 lopende werkjes. Alle 6 even leuk om te doen. Nadeel is, dat wanneer je je tijd erover verdeeld, de werkjes er wat langer over doen om af te komen. Zolang Chiqo nog in zijn mand past, is er in mijn optiek niets mis mee.

.
Waar ben ik zoal mee bezig? Let’s go!


Links: De afvaldeken ofwel de sokkengarendeken.


Bij elke ons dat ik minder weeg mag ik één lapje breien. Het afvallen en dus ook dit project is enigszins stil gevallen, na 6 kg minder. Voor de laatste 4 kilogrammen moet ik weer even nieuwe moed verzamelen. Ik houd nu eenmaal van eten en van sporten juist weer niet, dat maakt, naast medicatie (ook een grote boosdoener) het afvallen nogal lastig.

Tweede linksboven: Haakwerkje, een plaid van Zeeman Royal met 6 kleuren.


Zo heerlijk om tomeloos granny’s te haken! Inmiddels 32 lapjes van de 80 af.

Midden: De Segelschiff am See Shawl van Alexa Boonstra. Dit was een MAL (Make-a-long). Ik heb deze nog niet af en ik red de einddatum van 1 maart (vandaag dus) niet. Maar daar staat gelukkig geen straf op, dus deze sjaal komt af wanneer die af komt. Niet erg, want het breien eraan is fijn. Over de kleuren ben ik dik tevreden. Alle drie bolletjes uit mijn stash en zijn zo bij elkaar passend dat ik er blij van wordt.


Beneden: Sokken voor Janlief met van een bolletje Regia Pairfect kleur 09135. Bij deze bol geen stress, het worden gewoon identieke sokken. Heerlijk vind ik dat.

Rechts midden: Het troost dekentje. Dit breit hetzelfde als de sokkengarendeken maar dan alleen met 9 effen kleurtjes. Een langdurig project aangezien ik over 1 lapje een uurtje doe en ik er 63 lapjes in verwerk met nog een randje erom toe. Hier meer info over Troostdekentjes.

Rechts boven: Mijn nieuw project! Yes!
De KAL (Knit-a-long) van wolmerk Katia. Officieel een babydekentje van 80 x 85. Ik ga voor een grotere. Ik gebruik het Scheepjes Colour Crafter welke ik aanschafte voor de CAL (Crochet-a-long) van Scheepjes. Daarbij strandde ik al in het begin van de CAL. Ik modderde meer dan dat ik aan haken toe kwam en was ik er klaar mee. Handwerken mag best uitdagend zijn maar er zijn grenzen.


Ik heb iets minder dan 17 bollen liggen en bij het zien van dit project (hieronder) bedacht ik me om daarvoor het garen te gebruiken.

Katia Les Petites Choses KAL 2021 - babydeken breipakket | hobbygigant.nl
Ik heb inmiddels de steken op de naald staan. 252, origineel 168. Een Franse mevrouw raadde me aan een veelvoud van 6 te nemen zodat het patroon ook blijft kloppen bij een breder wordende deken. Helaas, sommige patroondelen hebben een ander aantal steken per patroon. Ik zal mijn wiskunde-skills dus even afstoffen!

Samenvattend: 4 plaids, 1 sjaal en 1 sokken project. Het is wel duidelijk waar mijn voorkeur naar uitgaat qua projecten.
Ik zeg niet dat ik me nooit meer aan een vestje of trui zal wagen. Maar tja: sokken, dekens én sjaals daar kan niet veel aan mis gaan qua pasvorm. En ik kan me er nog zo in uitleven! Er zijn nog zoveel prachtige patronen. Als ik in mijn bibliotheek op Ravelry kijk dan mag ik wel 120 jaar worden! En elke keer vul ik mijn bibliotheek verder aan.

Afgelopen week liep onze kleindochter gezellig mee tijdens rondje-hondje door het bos. Ze hoopte dat ze ook eens een Happy Stone zou vinden. En zowaar!


Een prachtige! Hier een linkje naar een blogje over Happy Stones. Ik krijg zo langzamer hand ook wel de kriebels om mee te verven. Stenen opvrolijken met leuke kleurtjes. Het blijft immers ook zo leuk om er één te vinden!


Eind van deze maand gaat onze ietwat obese oppas-lapjespoes weer naar haar eigen baasje. Twinkel deed het hier best! Hieronder een video hoe ze Chiqo benaderd. Zo lief!

Let all that you do be done with love.
Kalm an en een lieve groet uit Olpae!

sokken op de pennen


Wat maakt sokken breien toch zo leuk?

Met stip op één: De wol die ik gebruik. Deze keer koos ik voor Merinowol van Meilenweit. Kleur 2259. 80% merino, 20% polyamide. Echt fijn garen om sokken mee te maken: Mooi van kleur en heerlijk zacht!

Op twee: De breinaaldjes: voor mij de sokken naaldjes van Knitpro Zing 15 cm.

En, drie: Het patroon is ook niet onbelangrijk. Deze wol vroeg niet om een ajourtje (gaatjes), reliefje (patroon met rechte en averechte steken) of kabelpatroon. Dat zou het kleurverloop teniet doen. Met deze wol volstaat het recht-toe-recht-aan breien.


Wanneer je sokken wilt leren breien is de hand-out van de online-wol-winkel Wolhalla, het basissokpatroon een hele goede basis. Ik leerde, 15 jaar geleden, via deze hand-out sokken breien. Even daarvoor (2005?-2006?) kwamen er kleurige sokkenwolletjes op de markt wat maakte dat ik ook graag (vrolijke & kleurrijke) sokken wilde leren breien. Sinds 2006 zijn er 158 paar sokken van mijn pennen gegleden. 

Je kan op veel verschillende manieren een hak in een sok breien. Ik houdt, tot nu toe, steeds vast aan de Hollandse Hiel, zo leerde ik het en pas deze hak nog steeds toe in mijn sokken.

De hak begint met een grote hiel, daarna kleine hiel, dan steken opnemen en vervolgens de spie breien. Wanneer je niet zo in de terminologie zit van de sokkenbreierij dan klinkt dit als hocus spokus. Eigenlijk is de hak heel gewoon het hoekje om breien.


Ik brei eigenlijk niet op bestelling, ik vind het fijn om zelf te kiezen voor wie ik brei. Wanneer ik iemand er echt mee kan verrassen is het goed. Ik krijg wel eens de vraag van dochterlief voor babysokjes, maar hey… babysokjes zijn altijd leuk om te breien.


Bovendien kan een kleine wereldburger niet vroeg genoeg aan zelfgebreidesokken wennen.


Dit paar ging richting Steenwijk.. As I typ, heeft de ontvanger ze al gevonden in de brievenbus. De sokken pasten! Altijd fijn natuurlijk. 

De lente hangt in de lucht, heerlijk! Fluitende vogels en het lengen der dagen. En zo een bij zien, op de kop in het stuifmeel!


Be safe, take care en kalm an!
Lieve groet uit Olpae!

agenda leeg en de sokkenla vol


Paar 2 van dit jaar, gleden van mijn pennen. Garen: Lang Yarn Twin Soxx. Een mooi zelfstrepend garen.


En dan… is er koffie! De wat oudere dames (m/v) onder ons kennen die tekst uit de Douwe Egberts reclame. In 2016 lanceerde het reclamebureau FHV BBDO de quote opnieuw. Een handige en catsie naam voor een reclamebureau trouwens! 😉

De sokken: wanneer je goed kijkt zie je in het voetstuk een smaller streepje.

Raar dat er één streepje smaller is. Bij sok 1 heb ik dit stukje in het beenstuk, er tussen uit gehaald.


Bij de voet kwam ik er achter dat dit dus zo hoort, want ook hier een smal streepje blauw/grijs. In sok 2 heb ik ook weer in het been het smallere stukje er tussen uit gehaald. Dat moest ook wel want hier zat een fout in het verven.

Een echt maandagmorgen bolletje dus! Geeft niet, ik red me er wel mee.

Uiteindelijk werden het wel twee identieke sokken. Ze zijn voor dochterlief. Het zestiende paar wat haar kant op gaat. In 15 jaar hoor, dus dan valt het aantal Jildou-sokken wel mee.

Mijn agenda ziet er al heel wat weken zo uit:


Leeg! Om die leegte wat op te vullen heb ik de minibolletjes katoen er om heen gelegd. Gewoon opleuken die foto.

Dit mandje met kleine 10 grams bolletjes heb ik bij elkaar verzameld. Het staat boven te pronk bij de rest van mijn handwerkspullen. Van de Action.


Ik heb al heel wat ideeën in mijn hoofd wat er mee te maken. Een tas met mini granny’s haken bijvoorbeeld, of paaseieren ermee breien, of verwerken in een lente-haak-krans, of amigrumies haken (zie 4us hieronder) of… Elke keer als ik naar het mandje kijk word ik er blij van. Dat alleen al is de aanschaf dubbel en dwars waard!

Anyhow: Corona houdt de hele wereld in haar greep. Ikzelf heb, naast een lege agenda, weinig ‘last’ van de maatregelen in verband met het Covid19-4us. Ook mijn naaste omgeving heeft in geringe mate hinder van het virus. Dat is natuurlijk fijn, zeer zeker. Nee, je hoort mij niet zeuren hoor.

Ik ben (nog) niet ziek geworden, ik kan elke dag de natuur opzoeken, onze woning is groot genoeg en ik woon niet alleen. Bovendien ben ik niet werkzaam in één van de getroffen sectoren, ook ben ik niet werkzaam in de overbelaste zorg, ik ben geen student en gelukkig ben ik ook niet de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport of deskundige bij het RIVM.

Alleen…
Ik mis onderhand wel het struinen in de bibliotheek.
Ik mis mijn breigroepjes.
Daarnaast mis ik ook de strooptochten door de kringloopwinkels.
En ik mis het koor.

Random order.

Nu heeft heeft elk nadeel zo z’n voordelen.
Wat ik niet mis zijn de oud Hollandsche verjaardagen. Het zitten in een kring en dan de pech hebben naast iemand te zitten waarbij het moeilijk is de conversatie gaande te houden. En ja, dat is het enige wat je kan doen tijdens zo’n partijtje. Converseren én van de plakjes worst en blokjes kaas te eten.


Het is best lastig te socialiseren tijdens een verjaardagsfeestje. Ik wordt er moe van en het meest frustrerende is dat je dit nauwelijks aan me merkt. Ik ben namelijk supergoed in het maskeren hiervan. Lang leve en In de gloria. Laat die ene Covid19- maatregel maar even voortduren.

Afijn: Ik sta dus niet direct het juichen om naar feestjes te gaan en ik ben niet de enige. Frank Boeijen zong in 1981 al: ‘Ik wil nooit meer naar een verjaardag feest omdat ze vervelend zijn’.

Theo & Thea verjaardag ahaha

Wanneer ik dit typ maakt de sneeuwpret plaats voor het voorjaar. Komend weekend verwachten de weermannen (m/v) volop zon en lentetemperaturen. Fijn!


Onlangs had ik mezelf een borduurpakket gekocht. Ik ben begonnen met een lente-kussen.


‘Nieuwsgierige schaapjes’ een pakket van Vervaco.


Zo leuk om hiermee bezig te zijn. Kruisje voor kruisje. Wordt vervolgd.


Beestenboel op nummer 9.

Be safe, take care en kalm an!
Lieve groet uit Olpae!

Lapjes, oppaspoes en een happy hond

Eén van mijn lopende werkjes. Een babydekentje, bedoelt als een troostdekentje. Ik schreef er al eerder over. Hier ook meer info.

Het is fijn werken aan dit dekentje. Omdat ik naalden 2.5 mm gebruik is het nog wel een heel ‘geprikt’. Over 1 lapje doe ik 53 minuten en er zit 4 gram garen in. Nu zijn 21 van de 63 lapjes af. Daarna nog een wolwit randje rondom toe, maar zover is het nog niet.

Niet alle kleuren passen bij elkaar.


De donkergroene en donkerblauwe vond ik toch niet zo mooi combineren. Ik dacht nog, die kleurtjes, dat trekt wel bij in het geheel. Maar het bleef me irriteren. Dus afhalen en een ander kleurtje kiezen.


Zie maar, much better!


Sinds december hebben we een hele lieve oppaspoes. Dit is de ietwat obese lapjeskat van onze kleindochter. Twinkel logeert hier omdat haar baasje even tussen twee huizen in zit. Poes vindt het fijner om tijdelijk bij ons te wonen dan van hot naar her gesleept te worden. Eind maart is Twinkel haar nieuwe huis klaar en mag ze zich weer bij haar baasje voegen.


Ons doel was om haar binnen te houden zolang ze bij ons logeert.  We willen niet dat ze wegloopt of onder een auto beland.

Maar ook vanwege één dingetje: Twinkel haar jachtskills zijn namelijk niet voor de poes! Op haar vorige adres kwam ze regelmatig met een prooi thuis. Gaddegaddegat!

Afgelopen maandag was onze achterdeur zo bevroren dat deze niet op slot wilde. Omdat ik eerst met Chiqo op pad wilde liet ik dit maar zo. Maar bij terugkomst van ons rondje stond de achterdeur op een kier!
Oeps, Twinkel!
Nog voor ik in de stress kon schieten hoorde ik haar al mauwend vanuit de kamer op mij af komen.
Pfffff, Twinkel!

Toen we de camerabeelden later ging bekijken zagen we dat Twinkel wel degelijk buiten was geweest!


Twinkel probeerde steeds al naar buiten te gaan. Maar op zich ging het binnen best goed. Tot maandag dus, na de vrijheid geroken te hebben bleef ze maar mauwen voor de deur.

Nu gunnen we haar het avontuur wel of zijn we het gemiauw gewoon zat, het zal er ergens tussen in zitten…

En nu loopt Twinkel, sinds kort, dagelijks haar rondje. Fingers crossed dat ze geen kadootjes mee naar huis neemt.

Wanneer het zo koud is, is het fijn een dikke sjaal, Herbs&Spices te hebben en een muts is ook geen overbodige luxe. Nu had ik afgelopen zomer van de restjes van de sjaal een muts gemaakt.


Eerlijk, ik had niet gedacht dat ik er zoveel plezier van zou hebben. Lang leve Wibragaren. (Saskia en Bianca)


Chiqo, onze sta-bijna, vind het fijn om door de sneeuw te lopen.

Sta-bijna, net geen Friese Stabij. Chiqo is een halfbloedje, dus een volbloed ouder (Friese stabiel) en een dreuzel ouder (Wetterhoun). Chiqo heeft dan ook een sympathie voor Harry Potter, hij is net als Potter een half-blood. Maar Chiqo heeft geen magische krachten. Hij kan ook niet toveren. Maar ja, die eigenschappen zien je zelden bij een Sta-bijna.


Aan zijn staart kan je veel aflezen. Zoals hieronder, een vrolijke swiepstaart! Happy dog!


Be safe, take care en kalm an!
Lieve groet uit Olpae!

zeilschip op het meer & schapen op de hei

Het eerste deel van de shawl is klaar. Ik loop op schema.


Deze ‘Segelschiff am See’ is een MAL (Make-a-long) van Siets aan de maak en de ontwerpster van de shawl Alexa Boonstra. De shawl dankt haar naam aan het handgeverfde garen waar Alexa het ontwerp van maakte. Die kleur heette Zell am See, naar de plaats in Oostenrijk. Omdat de vorm op een zeil lijkt, vond ze het leuk om dat samen in de naam te verwerken: ‘Segelschiff am See’. Zeilschip op het meer dus.

Na de strepen komt kantpatroon. Alexa noemt dit ajour stuk ‘Opkruisen in breed vaarwater’. Dit omdat het visualiseert welk spoor een zeilboot in het water zou achterlaten bij het laveren.


Ik heb hiervoor een mooi sokkenwolletje, te mooi om in de schoenen te verdwijnen. Nu bestaat dit kantstuk ook uit ribbels. Ik twijfelde of ik dit, met zulk bont garen, wel zo mooi vindt. Dus een klein stukje in patroon gebreid. Best wel druk met dit kleurige draadje. Na rijp beraad en onderling overleg met zuslief besloten toch van het patroon af te wijken.


Dus ging ik zo verder. Geen ribbels in dit deel, wel ajour.
Handig trouwens, zo’n Yarn Cosy, een soort hoesje die om je yarncake kan doen. Deze voorkomt dat de bol bij het opbreien uit elkaar valt.


Hier één keer het patroon van de totaal acht keer om voldoende shawl-lengte te krijgen. De shawl wordt steeds breder dus de toeren steeds langer. Maar het is fijn breien. 


In de breierij heb je drie namen voor dezelfde techniek. Kant, lace of ajour. Het is breiwerk met gaatjes die ontstaan door omslagen van het garen om de pen. Door ook weer steken samen te breien kan je prachtige patronen in het breiwerk maken.
à jour komt uit het Frans en betekent letterlijk: aan de dag, ofwel je kunt het daglicht door het breiwerk zien. Dus eigenlijk is ajour: opengewerkt.

Bij ajourbreien kun je de heengaande toer in patroon breien. De teruggaande naald brei je dan averecht. Op deze manier krijg je tenminste twee draden tussen elke twee rijen met gaatjes. En je krijgt een voor- en achterkant.

Een moeilijker variant is, om in beide breirichtingen gaatjes te maken waarbij de gaatjes gescheiden worden door slechts één draad. Deze techniek beheers ik (nog) niet. Bij de bovenste manier zie ik beter wat ik doe, dit omdat de teruggaande toer alle steken weer netjes averechts worden gebreid. 

(foto: je kan natuurlijk ook best een Ajourtje in je sokken stoppen, deze sokken breide ik in 2009, de Blackrose)

Deze shawl hieronder is de ‘Brain Waves‘ ontworpen door Monique Boonstra. Ik breide dit patroon voor onze huwelijksdag. Een brede omslagdoek uitlopend op twee punten

Ik ben een Instagram-gebruiker. Regelmatig plaats ik foto’s. Maar ik kan ook enorm genieten van foto’s van anderen. Zo volg ik al een tijdje Schaapsherder Daphne. Herder van Schaapskudde Elspeterheide.


De kudde bestaat uit ongeveer 200 schapen van het zeldzame huisdierras Veluws heideschaap. Daphne hoedt de schapen samen met haar Bordercollies, Sem Jan en Tan. Dit hondenras is afkomstig uit het gebied dat men de Borders noemt, tussen Engeland en Schotland. Collie betekent herdershond.

Pup Keet staat nog aan het prille begin van haar loopbaan. Zij mag nog lekker mee snuffelen.


Keet heeft wel eigen knuffels hoor, maar ze zeult het liefst met de sokken van haar baas rond.


Deze week werd het eerste l(r)ammetje geboren. Hierna volgden er (veel) meer! Drukke tijden dus voor de kudde en verzorgers! 


Van zulke foto’s wordt je toch vanzelf blij! Dat vind ik nou zo mooi aan Instagram, dat ik zo even een kijkje kan nemen bij de schaapskudde. Het zien van de natuur en dat ik eventjes mee kan wandelen met Daphne. Virtueel dan.

De spreuk hieronder plaatste ik al eens eerder maar het is zo waar dat ik deze nogmaals plaats.

De taak die we onszelf moeten stellen is niet
om onszelf veilig te voelen,
maar om onzekerheid te verdragen.
(E. Fromm)


Vanuit Olpae:
Een poot van Chiqo en een lieve groet van mij.

blije steen

Ik hou van zwerfstenen. Elke vakantie weer zijn dat mijn souveniers. Altijd al de drang gehad om stenen met me mee naar huis te slepen. Zoals een pup die stokken mee naar huis zeult.

Een drooggevallen rivier is een walhalla voor mij. Voor man-lief minder. Stenen wegen er best in en we moeten ook weer naar huis. We rijden namelijk geen S.U.V. (Sports Utility Vehicle) zo’n vierwiel aangedreven hoge terreinwagen. Nee, we verplaatsen ons in een gewone Ford Fiesta, of op onze motor, een Ducati ST3S.


Blije Stenen, of te wel Happy Stones. Een wereldwijd fenomeen. Begonnen zo’n zes jaar terug in Amerika, waar Megan Murphy ‘The Kindness rock’ bedacht. Lopend op het strand van Cape Cold raapte Megan hartvormige stenen op. In die gevonden stenen voelde ze een soort van groet van haar overleden ouders. Zo bijzonder. Het vinden van deze stenen maakte haar blij.

Dat blije gevoel wilde ze graag delen. Megan ging de stenen beschilderen. Zetten er bijvoorbeeld ‘You got this!’ (Je kunt dit!) en legde de steen weer op het strand. Zo gaat die steen van de ene in de ander hand. Een (letterlijk) zwerfsteen. Murphy schreef op de achterkant de naam van een Facebookgroep waar uitleg wordt gegeven over deze vrolijke stenen. Hierin kun je delen waar je de steen vond. Zo kun je enigszins de stenen volgen. Zo leuk.


Overal kun je beschilderde stenen tegen komen (behalve in natuurparken, land in beheer van Staatsbosbeheer en Disneyland want die willen geen geschilderde stenen op hun land). In Duitsland heten ze ‘Love On The Rocks.’ Of ‘Doodle Stones’.


Ook Oldeholtpade heeft een Facebookgroep: ‘Happy Stones Olpae’. Ik heb al twee keer mooie stenen gevonden. En ja, ik werd er blij van. Nam een foto van de vindplaats en zette die in deze FBgroep. En de stenen kregen weer een ander plaatsje in het dorp. Dit gevonden kaboutersteentje gaf ik een plekje bij de grootste kei in Olpae.


Janlief maakte me aan het twijfelen… ‘is het niet bedoeld voor kinderen?’ zei hij. Ja eh… is dat zo? Ik zag wel op de FBgroup dat volwassenen de stenen ook meenemen om op een andere plek weer achter te laten. Dus… ik was niet de enige.
Maar ok, ik wil ook niet door het dorp gaan als ‘die-vrouw-die-alle-stenen-inpikt’.


Dus toen ik deze week weer een Happy Stone vond heb ik deze toch maar laten liggen.


In mijn busjes-projecttasje woont weer een sok-werkje.
Tasje is gemaakt door Froukje.


De sok die ik eerder had uitgehaald staat weer netjes op de pennetjes. Ik word altijd een beetje onrustig wanneer ik niet een lopend sokwerkje heb. Een projectje wat zo, in de loop weg, meegenomen kan worden. Dit in geval van uitrukken naar deze of gene. Zuslief zegt altijd: never leaf home without een breiwerkje! Precies, zo is het.

Garen: Lang yarn Twin Soxx kleur 855. 2.25 mm.


‘Overdag doceert ze geschiedenis, maar ’s nachts bakt ze ze bruin’.  De stem van Paul Jambers moet u er zelf bij denken. Een schoondochter die graag bakt, en niet minder belangrijk lékker bakt is prettig. Afke kan zo met Heel Holland Bakt meedoen.

Normaliter toetert Afke in haar vrije tijd. Ze speelt cornet bij Soli Brass en De Bazuin. Maar die brassbands maken bar weinig geluid momenteel. Dat maakt dat Afke meer tijd geeft om heerlijke dingen te bakken. En het mooie is dat wij het dan mogen opeten.


Deze gangmakers waren bijvoorbeeld. Heerlijk!

In eerdere blogjes schreef ik hier al over. Ik maak ook Troostdekentjes.
Hier mijn Troostdekentje-update:


En tot besluit nog wat winterse plaatjes. Het was fijn wandelweer afgelopen weekend.


Be safe, take care en kalm an! En blijf vooral de dingen doen waar je blij van wordt.
Lieve groet uit Olpae!

bel, blokjes, een snufje streep & een vleugje beest

I confess: Ik ben naar de winkel geweest voor een fietsbel. Aangezien er in mijn stuur een geintegreede bel zit, heb ik dus niet echt een bel nodig. En was het totaal niet noodzakelijk om hiervoor de deur uit te gaan. Geloof me, voor de rest houd ik me keurig aan de Coronaregels hoor.

Zo nu en dan breng ik een bezoekje aan de OMAH in Gorredijk. Een winkel met zowel voedingsmiddelen als andere dingen. Van schroefjes tot plastic bakjes. Van puzzelboekjes tot garen. Dat laatste maakt dat ik er graag even rond snuffel.

Tijdens mijn vorige bezoekje zag ik deze fietsbel, maar liet hem liggen. Ik heb immers een bel. Nu mocht de bel toch in mijn winkelwagentje. Does it sprak joy? Yess it does! Rood met witte stippen, hoe leuk is dat!


Meestal kom ik deze winkel uit met:
1. lekkere koeken, ja duhu, ik koop natuurlijk geen vieze koeken…
2. sokkengaren
3. een bot voor de hond

Resolut ging ik deze keer het rek ‘sokkengaren’ voorbij. Ik heb nog wel een paar bolletjes sokkengaren vandaar. Maar ik kocht wel 7 kleurtjes Populair van Beijer. Why? Nou, to make a short story long:

In de lente kocht ik ook Populair garen, roze en geel. De kleuren van spekkies.


Ik had 20(!) glazen potten verzameld. Appelmoes-, kapucijners- en jampotten. Ik wilde ze vullen met spekkies en een dekseltje haken van dat roze/gele garen. Hieraan een etiketje met ‘Dat 2021 een spek-taculair jaar mag worden!’.

Bedoeld als eindejaars-aardigheidje voor m’n breivriendinnen. Maar ja, 2020 werd een lastig jaar met zijn Corona. En 2021 zal ook niet spetterend & spectaculair worden vrees ik. Dit idee, dit presentje zou niet gepast zijn, zo vond ik. Dus heb ik die 20 potten maar in de glasbak geflikkerd gegooid.


Het roze en gele garen lag te verstoffen. Dus daarom kocht ik er 7 kleuren bij. Voor mijn eerste Troostdekentje. Op deze manier heb ik toch een mooie bestemming voor het spekkies-garen. Ik was er al mee begonnen. De techniek van de sokkengarendeken.


Vierkantjes breien en leuke kleurcombi’s bedenken. Ik begon op pen 3 mm. Dat werd toch te losjes dus nu op pen 2.5 mm. Zulke dunne naaldjes maakt dat ook zo’n babydekentje nog wel een heel project wordt. Ik vind het niet erg als ik er wat langer over doe. Ik hoop vooral dat het mooi wordt en troost mag geven.

In mijn eerste probeersel deed ik een randje wit om de blokjes. Bij nader inzien vond ik dit toch rommelig worden. Breien is trial and error. Niet bang zijn om het uit te halen en opnieuw beginnen.


Hier een nieuw beginnetje, nld 2.5 mm en 51 steken. Net wat netter!

Onze logeerpoes is een prima aanwinst voor de buurt. Twinkel neemt haar taak als neighborhood watch serieus.

carrouselafbeelding 0
Een paar keer per dag houdt ze vanachter het raam de buurt in de gaten.


Een veilig idee.


Als ik op tv die rellende mensen zie, dan schrik ik van de agressie van die mensen. En met die gewelddadigheid alles wat er maar voor handen is kapot maken. Maar ook verbaas ik me over de naïviteit van de mensen die juist daar gaan staan te filmen. Wanneer je daar niets te zoeken hebt, dan moet je er weg gaan en anders moet je niet schrikken van de M.E. die op je af komt.

Jarenlang hing er hier een poster met de tekst:
Stel je voor er komt oorlog en niemand gaat er naar toe.
Nowadays: Stel je voor er komen rellen en er gaat niemand naar toe.

Rare tijden.

Anyhow…Al eerder schreef ik over de ‘Segelschiff am See‘ make a long. Het patroon, de sjaal, is van Alexa Boonstra.


Ik lig op schema. Het breit erg leuk! Eind van deze week moet het streepjes deel af zijn en starten we met het ajour stuk.

Er is een klein foutje in mijn sjaal geslopen. Ik haal het niet uit want wanneer ik de sjaal om heb en hard loop zie je het niet. Alleen wanneer ik de sjaal laat zien aan een andere breister, zal ze (m/v) het zien… misschien… Dus heb ik er vrede mee. Ja, echt.

Tirza Haasnoot maakte deze kaart. Het is voor mij een eyeopener. De kaart staat dan ook op een zichtbaar plekje.

Het flinterdunne laagje in de sloot verdwijnt als ijs voor de zon!


We wandelden zondag in de Noordwoldermeenthe. Een stuk natuur ten noorden van Noordwolde. We hadden het bos en de heide voor onszelf, zo rustig. Chiqo wordt altijd blij van een ander bos. Hij loopt met een vrolijk zwiepende staart met ons mee.


Chiqo kiest als het er op aankomt de kortste weg, zo nodig met natte pootjes.

Be safe, take care en kalm an! En blijf vooral de dingen doen waar je blij van wordt.
Lieve groet uit Olpae!

breien met compassie

Hier een beginnetje van een sok.

Hier iets meer toeren, het hoekje om.


En nadat ze beide af waren zijn mochten de sokken in het ruime sop om daarna blockend te drogen.

Het eerste paar sokken van 2021. Ik gebruikte het reliëfpatroontje al eens voor een paar sokken voor Janlief. Soxxlook no.5, een boek van Kristin Balke. Eén toer recht, één toer twee recht-twee averecht. Mooi strechy en leuk te breien. Garen Cocktail van Beijer. Nld 2.25 mm. Heel, heel, heel toevallig zijn de hakken hetzelfde geworden: Yess!


Ik had dit paar in 9 dagen klaar. Dat kwam omdat ik alle lopende werkjes even te rusten had gelegd. Dit was een speciaal paar. 

Wat was nou het geval: Een dorpsgenoot kan niet meer goed breien vanwege pijnlijke handen. Zo verdrietig. Haar voorraad was bestemd voor een mooi beddensprei. Beseffend dat dat er niet meer in zat appte ze mij of ik het garen wilde hebben. Zo lief dat ze aan mij dacht.


De tegenprestatie: een paar sokken voor haar man. Een goede deal!


In het boek ‘De kracht van breien’ beschreef Loretta Napoleoni een mevrouw uit Toronto, die kleertjes breide voor premature babytjes in het ziekenhuis. Ook voor de kindjes die nooit naar huis zullen komen. Zo ontroerend. Zij, een anonieme breier, die met compassie voor het geluk én verdriet van een ander kleertjes maakt is bijzonder, troostend en helpend.


Jaren terug breide ik een paar sokjes voor een pasgeboren en gezond baby’tje. Wie kon bedenken dat dit kindje een aantal maanden later zou komen te overlijden. Wat een drama, wat een verdriet! Na de begrafenis vertelde de moeder mij dat ze de sokjes, door mij gebreid, het kindje had aangedaan. Heftig en toch zo bijzonder.


In 2017 liep ik stage in het ziekenhuis. Ik werd, als ervaringsdeskundige i.o., geroepen bij een mevrouw op de afdeling PAAZ. Er was intens verdriet en mevrouw lag te huilen. Bijna niet te doorbreken. Na een tijdje stilletjes naast haar bed te hebben gezeten begon ik over de mooie kleurrijke plaid op haar bed. Het bleek een opening tot gesprek en ze vertelde dat ze die had gekregen van een groep haaksters ergens in de polder. Het maakte haar ziekenhuisbed meteen een stuk vrolijker en gezelliger. (Foto: zo kleurrijk kan een plaid zijn patroon: Lossen & vasten Cal ’16)


Drie dingen, los van elkaar, maakten dat ik bewust werd van de kracht van breien/haken. De liefde die de maakster in het werkje achterlaat. Met aandacht en compassie gebreid maakt het project bijzonder. Je voelt het!


Dit gekregen garen wil ik niet gewoonweg in een project voor mezelf verwerken. De drie hierboven genoemde voorbeelden zette me aan het denken.

Ik was wel bekend met de ‘Droomdekentjes’ of ‘Little quilts of love’. Mooie quiltjes van ongeveer 60 x 60 voor overleden babytjes. De ‘Little quilts of love’ vinden hun oorsprong in Australië en vervolgens is dit idee over de hele wereld gewaaid. Het quiltje is bedoeld als een blijk van medeleven voor de ouders. Ouders die een verdrietig en moeilijke periode doormaken. Hieronder de Facebookgroup van Zuid-Afrika.



Ik ging zoeken op internet, ik kan niet quilten en bovendien heb geen lapjes gekregen maar garen.

Ik kwam al snel op de site Troostdekentje. Hier haken of breien ze belangeloos dekentjes voor kinderen die extra zorg of troost nodig hebben. Kinderen die in hun jonge leventje vaak in het ziekenhuis moeten verblijven, een handicap hebben, prematuur geboren of psychische problemen hebben.


Wat werd ik blij van het feit dat het voorgestelde garen in deze groep, nu precies het garen is van deze bollen! Ik ben al een tijdje fan van dit garen, Zeeman Royal. Ik heb er al 5 dekens/dekentjes mee gebreid. (Zie foto’s)

Ik meldde me aan bij de Facebookgroup van de Troostdekentjes. De groep ‘Friesland, Groningen, Limburg en Noord-Holland’. Josee, de beheerster, gaf me een warm welkom in de groep. Nu de sokken klaar zijn, kan ik beginnen met mijn eerste Troostdekentje. 


Wordt vervolgd!

NB: Voor een Troostdekentje wordt ‘granny square’ haken afgeraden want hier kan het infuus of vingertjes in vast komen te zitten. 

Afgelopen zondag, nog net een beetje wittig in het bos.


Kalm an! En blijf vooral de dingen doen waar je blij van wordt.
Lieve groet uit Olpae!

 

Segelschiff am See sjaal & de Kitchenerstitch

Het is alweer tijd om het blogje in mijn brein te bevrijden en te publiceren. Blogjes ontstaan in mijn hoofd. Dan maak ik een kattebelletje in mijn telefoon. Dit omdat inspiratie vaak komt tijdens het wandelen met onze hond in het bos. Ook onder de douch komen er spontane ingevingen. Maar die halen de telefoon dan weer niet. Soms moet je even gedachteloos zijn zodat leuke gedachtes de ruimte hebben om in je brein op te ploppen.

Op 1 januari startte de MAL (Make-a-Long) van Siets aan de Maak en Amilishy. Een prachtige sjaal die we in 6 weken gaan maken. Er is een haak en een brei versie. In mijn vorige blogs had ik het hier al over. Mijn versie woont in een mooi koffertje.


Deze MAL is online, dat kan wél kan in coronatijd. Zo leuk: Zien hoever anderen zijn, welke garens ze gebruiken en waar ze tegen aanlopen. Het is druk in de facebookgroep. 237 leden. Maar niet iedereen breit of haakt mee hoor.

Over deze MAL: Een patroon van Alexa Boonstra. De Segelschiff am See sjaal heeft zijn naam deels te danken aan het handgeverfde garen wat zij voor de sjaal gebruikt heeft. Die kleur heette Zell am See, naar de plaats in Oostenrijk. Omdat de vorm van de sjaal op een zeil lijkt, vond ze het leuk om dat samen in de naam te verwerken: Segelschiff am See. Zeilschip op het meer dus.

Doet me zo denken aan een versje van Frans Mulder. (Fotocredit Janlief)


Je moet zeilen op de wind van vandaag
De wind van gisteren helpt je niet vooruit
De wind van morgen blijft misschien wel uit
Je moet zeilen op de wind van vandaag


Ik gebruik een hand geverfd garen dat ik in 2018 al kocht in Zwartsluis bij Wol met Verve. Deze streng bleef steeds liggen omdat ik het zonde vond om er sokken van te breien. Met een twee sokkenwolletjes leek me dat prima samengaan.

Het eerste beginnetje is er.

Ik zag in de media, ergens in november, dit boek: De kracht van breien van Loretta Napoleoni. Zij onderzoekt in het boek de kracht van dit oeroude ambacht.


Het boek is wat staccato geschreven. Losse onderdelen worden achterelkaar gezet. Met tussendoor iets van Loretta’s eigen levensweg en levensleed. Ondanks dat het wat een aan elkaar gebreide verhaal is, is het een interessant boek.

Napoleoni haar boek zit zo vol met wetenswaardigheden. Wat ik interessant vond was het verhaal achter de Kitchenerstitch.

Deze steek heeft zijn naam te danken aan Britse legerofficier Herbert Kitchener. Tijdens de eerste wereldoorlog hadden de soldaten in de loopgraven natte voeten en voeten kunnen niet tegen nattigheid. De vrouwen gingen sokken breien zodat hun zonen en echtgenoten vaker droge sokken konden aandoen.

Officier Kitchener bracht deze spontane breiwoede onder gezag van de Kroon. Vrouwen kregen van hem strenge instructies. Welke wol ze moesten gebruiken en welke kleuren. Donkergroen en grijs, want dit paste bij het soldatenuniform. Maar Herbert bepaalde ook het sluiten van de teen. De ‘Kitchenerstitch’ dus. Een manier waarmee je de sok dicht maak zonder naad die schuren kon. Zo’n dik 100 jaar later wordt deze Kitchenersteek nog steeds veel gebruikt.

Ik gebruik deze manier niet. Ik leerde een handigheidje van een breivriendin. En als we het er toch over hebben, hieronder mijn manier van teen afkanten.

1. Ik keer de sok binnenstebuiten met alle vier de naaldjes erin.


Binnenstebuiten zet ik de steken op twee naalden. ‘Onderteensteken’ en ‘boventeen steken’. 2x 12 steken.


Nu brei ik steeds twee steken samen, die van ene en die van andere naald.


Zo krijg je een net naadje. Draadje even wegwerken en klaar is de sok.


Het was nat in het tijdens ons rondje maar Chiqo en ik kunnen daar best tegen.


Be safe, take care en kalm an! En blijf vooral de dingen doen waar je blij van wordt.
Lieve groet uit Olpae!

achteruit breien

Deze blog borduurt breit verder op de blog van 29 december, hierin had ik het over breien met compassie.


Sarah zei in haar laatste vlog (IGTV): ‘Ik heb al aardig wat sokken gebreid, ik durf best te zeggen dat ik het aardig kan inmiddels. En toch moest ik de teen twee keer breien (laatste project, red.). Tijdens het breien gaat er soms in mijn brein iets mis en dan vind ik het veel makkelijker om de boel, rats, uit te trekken en opnieuw te breien. Volgens mij hoort dat bij handwerken, dingen opnieuw breien. Op sommige dagen brei ik evenveel achteruit als vooruit.’


Precies! Voor mij geldt dat ook, altijd fijn die herkenning! Inmiddels heb ik ook heel wat sokken van de pennen laten glijden en nog moet ook ik wel eens opnieuw beginnen of achteruit breien. Na paar 155 zou ik nog even een paar sokken voor dochterlief breien. Met dat nog even ging het al mis. Bij breien moet je nooit de turbo aan willen zetten. Überhaupt moet je nooit de turbo aan willen zetten wat je ook doet behalve als je wilt hardlopen.

Wanneer ik snel even brei ga ik broddelen en is mijn breiwerk niet mooi egaal. Dat ligt niet aan het snelle breien maar aan de aandacht die ik dan geef aan mijn breiwerk. Ofwel het gebrek aan aandacht dus. Breien behoeft namelijk ook gewoon wat brein-aandacht.

Zie het als fietsen. Je kunt fietsen, dus stap je op en gaat fietsen. Je brein weet dat je fietst. Je benen doen hun werk, je behoud je evenwicht en je kunt van je omgeving genieten. Je kunt zelfs een gesprekje voeren met degene die naast je fietst. Toch blijft je doorfietsen omdat je brein weet dat je ondertussen fietst.


Ik gaf hierboven het voorbeeld van fietsen maar ik denk dat het nog beter uit te leggen is met voeden van babytjes. Wanneer ik mijn kinderen borstvoeding gaf en ik teveel opging in het gesprek wat ik ondertussen voerde, dan begon m’n zoon/dochter te brullen, want melktoevoer stagneerde dan. Met herstelde brein-aandacht en een aai over het bolletje kon kindje weer drinken en moeders weer kletsen.

Breien behoeft ook die aandacht. Het brein weet dat je breit en ondertussen kun je best praten of een podcast volgen. Maar er moet een seintje zijn: Ik brei, ik brei met aandacht! Mijn breiwerk begint helaas niet krijsen bij verslappen van mijn aandacht en dus kan het dan ook best lang duren dat ik de des-aandacht bemerk. En vervolgens weer eens achteruit moet breien. Het hoort er gewoon bij.

Anyhow: Hier dus de keyword: ‘even snel’. Wanneer ik snel, snel iets wil maken, dan is het vragen om moeilijkheden puur door een te min aan echte aandacht voor mijn werkje. In dit geval: mijn breiwerk werd niet mooi gelijkmatig. Hieronder op de foto goed te zien. Brieke (Stellingwarfs voor: niet zoals het betaamt, fout, mis) breisteken.


Ik had nog steeds even snel, in het hoofd. Ik zou de sok gewoon blocken en dan werd het breisel vast regelmatiger en het dus zou het wel goed komen. Inmiddels bij de hak, ook broddelwerk, foutjes die ik probeer te verdoezelen.


Pas wanneer ik me bewust word van dat even snel begin ik te zuchten, want het enige juiste wat ik kan doen is afhalen, alles afhalen en opnieuw beginnen met wel de juiste aandacht voor dit breiwerk.


En ik was al halverwege de voet!! Zie bovenste foto. Waarom ben ik geen ezeltje? (Garen: Twin soxx, Lang yarns)


Het zijn grijze, koude dagen en het is nat in het bos. Toch vind ik dit heerlijk weer.


O, wat heb ik toch een hekel aan die hete zomerdagen van 30+! Ik heb het al eens genoemd maar het zit me blijkbaar zo hoog. Ik heb een donkerbruin vermoeden* dat de zomers alleen maar heter zullen worden. Dan stel ik manlief voor om te over-zomeren in Noorwegen.

Wanneer het buiten donker is, doe ik binnen de lichtjes aan. En één van die lichtjes: kijk nou, daar wordt je toch blij van!


Deze toffe-theepot-lamp komt van Ellen van Gekkleurd. Van theepotten van de kringloop maakt ze deze leuke lampjes.


Ik krijg het idee dat de wereld in brand staat. Coronavirus legt, naast gevaar voor gezondheid, de maatschappij gedeeltelijk plat. Dit heeft voor veel mensen grote gevolgen. En dat is nog maar een klein deel van de problematiek qua Cornona. Wereldwijd is dit een serieus probleem natuurlijk. Het is een dik jaar geleden dat Covid 19 uitbrak, wie had kunnen denken dat we er nog steeds middenin zitten en het eind gewoon nog niet in zicht is.

En dan de gebeurtenissen in Washington in het parlement. Het laat zien dat groepen mensen die ontevreden zijn over het beleid heel makkelijk op te ruien zijn. Dat kan natuurlijk ook zo in Nederland gebeuren aldus Caspar van den Berg. (L.C. 8-9)
Het laat ook zien dat de geschiedenis van de mensheid zich altijd weer herhaald.


* de uitdrukking ‘donkerbruin vermoeden’ gaat over iets negatiefs. Bruin betekend hier niet de ‘kleur’ maar ‘zorgwekkend’. In zeemanstaal is bruin weer ‘ruw of onstuimig’. Vermoedelijk kreeg ‘bruin’ vandaar de betekenis zorgwekkend: ruw weer kon immers vervelende gevolgen hebben.

Be safe, take care en kalm an! En blijf vooral de dingen doen waar je blij van wordt.
Lieve groet uit Olpae!

Vorige Oudere items