meet oounze Douwe

Onze Douwe
We hebben gezinsuitbreiding gehad: oounze Douwe.


(Fotocredits Afke)
‘Oounze’ is dialect, ‘us’ Douwe kon ook, dat is Frysk. We praten toch meer Stellingwarfs vandaar ‘oounze’ Douwe..

Douwe is een Friese Stabij van nu 9 weken oud. Douwe betekent ‘vriend’, ‘vrede’ en ‘onschuld & eenvoud’. Prachtig toch! In het nest heette hij al Douwe. We wilden graag een Fryske namme dus Douwe bleef Douwe heten. 


Hij komt uit een nestje van 7, allemaal reutjes. Hier het hele stel, inclusief moeder Fenny. Douwe is de tweede van boven.


Sinds zondag woont Douwe bij ons. Het gaat goed. Douwe is een vrolijke pup die de hele dag om ons heen dartelt. Natuurlijk slaapt hij ook veel en we pogen hem zindelijk te maken.

Het is een werk-hondje, wil graag een pootje meehelpen!

We verwachten dat Douwe een forse Stabij zal worden, hij staat namelijk op hele stevige poten. Vader is ook fors dus vandaar onze verwachting qua grootte. 


Voornu mogen we vol aan de bak. Een pup die overal plast en poept. Ondanks onze beloningen wanneer hij het toevallig buiten doet. ’s Nachts moest Douwe erg huilen en blaffen. Dit kostte Jan zijn nachtrust. (Ik slaap er doorheen….’ontaarde baas’) Sinds gister slaapt hij bij ons op de slaapkamer en is hij stil. Okay, het zal hond-pedagogisch wel totaal onverantwoord zijn, het zij zo.

Hij is niet bang aangelegd. Is aan veel geluiden al gewend. Vindt mensen ontmoeten één groot feest. Hieronder de eerste ontmoeting met dochterlief. Van de meeste honden wordt Douwe ook wel blij, maar moet hierbij echt de hond uit de boom kijken. 


De grote verdwijntruc snapt Douwe totaal nog niet. Bij een wasje van boven halen (mij) gaat het alarm af (hij). Komt ook vast wel goed, zei ze niet gelovend in haar eigen uitspraak.

Campervan
Vorige week zijn Janlief en ik met onze bus op pad geweest. Fijn, even er tussenuit.


We reden via Edersee naar Zwarte Woud en Bodensee.


We maakten gebruik van de camperplaatsen.


En zo ziet het er dan uit, zo ’s morgens vroeg: a campervan with a view!

Onze bus is in de regel echt de kleinste op zulke camperplaatsen. Het stoort ons niet hoor. Wij kunnen gewoon bij de Aldi of Lidl parkeren. En echt, we hebben ruimte genoeg.


O, ik ben zo trost op mijn Jan! Hij heeft eigenhandig de hele bus omgebouwd tot een prachtig huisje.

Wennen aan ons busje
Douwe zit nu volop in de socialisatieperiode. De primaire socialisatieperiode loopt van ongeveer van 9 tot 14 weken. Douwe staat nu open voor het leren van nieuwe dingen zonder angst. Dus doel 1: wennen aan de campervan. We willen Douwe graag meenemen op onze road-trips. En ik denk dat dat wel zal lukken!

Wolletjebol
Bij de Netto (supermarkt in Duitsland) scoorde ik een bolletje sokkengaren, YESS!


Paar nummer 24 van dit jaar
We reden hoofdzakelijk op B-wegen. Zo zie je nog eens wat! En ik kan (sinds kort) sokkenbreien en naar buiten kijken tegelijkertijd


Ik heb er nog geen eigenaar voor deze sokken. Garen: Opal Joy kleur Lebensfreude. Naaldjes 2.25 mm. Dus denk ik stiekem om dit paar te gebruiken voor mijn ‘dam-kastje’. Dit is een disje/kastje/kraampje op de oprit waarin je spulletjes verkoopt. In mijn geval dus sokken.


Eigenlijk zou ik de haak-teen een andere kleur doen. Ik had een bolletje donkerblauwe merino wol hiervoor. Maar dat is met wassen een probleem, zo voorzie ik. Dit bolletje van Opal kan best in de was. Merino wol is toch iets viltgevoeliger vandaar dus. 


Ik had al bedacht dat ik, wanneer ik de sokken op de ‘dam’ verkoop er geen geld mee wil verdienen. Het geld wat ik krijg voor de sokken gaat naar een goed doel. Maar ja, welke? Ik dacht aan Kika en aan de Dierenbescherming. Maar waarom niet wat dichter bij huis? De Hersenstichting? Ach, één paar klaar, ik kan er dus nog wel even over nadenken.

Dit bevat een afbeelding van: {{ pinTitle }}
Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

 

and the songbirds keep singing

Uit Songbird van FleedwoodMac. Ook zo’n Meer

iederene hef een reden, iederene hef geliek

Deze regel komt uit een liedje van de Overijsselse band Bökkers. Een cover van Matt Simons ‘Catch And Release’.

De zanger, Henrdik Jan Bökkers, zag ik opduiken bij ‘Beste Zangers’, een tv-programma op NPO1. Dit liedje vind ik mooi.

De tekst:
Ik mag graag alleen wehn, niemand om mie hen.
Dat is heus niet eenzaam, omdat dat is wie ik ben.
En ik zit hier mooi te kieken, en ik zie wel hoe as ’t gied.’

‘Iederene hef zien reden, iederene hef geliek.’
Iedereen heeft voor zichzelf gelijk. Ok…maar bedenkt dat dàt jou waarheid is. Als je dat volhoudend volhoudt mis je wel wat andere zienswijzen. Openstaan voor andere meningen is wel handig eigenlijk. Anders ben je eigenwijs. En of je daar dan trots op mag zijn?

We zien de dingen niet zoals ze zijn, maar zoals wij zijn. (Anais Nin)

Tot zover de wekelijkse musicale broodkruimels.

Van de pennen
De steng Oepsie Regeboog, geverfd door Winnie’s Wol is in een paar vrolijke sokken omgezet. Hier de making of:

Ik mag graag breien bij een leuke podcast. Hier ‘Ministerie van gebreide zaken‘. Altijd leuk om Jackie, Loes en Cor te horen praten over hun breiperikelen.


Achterhuis breit het ook fijn. Dan heb ik vaak een luisterboek aan.

Ik luister via Storytell. Dit boek, geschreven door Thomas Acda en is ingesproken door Paul Demunnik. Dat vind ik dan wel weer grappig!  (Acda en De Munnik)


Zo was de streng die ik kocht:


En zo breide die streng op:


Echt kleurrijk! Hier het eindresultaat:


De pasvoeten zijn iets te klein, of de sokken zijn iets te groot: het is maar hoe je het bekijkt. Anyhow, ze zijn af en het geeft zo wel een idee hoe de sokken geworden zijn. Plat boordje rest plain vanilla.

Profielfoto
Een kriem, althans ik vind dat. Op elke sociale medium kan je een profielfoto downloaden. Van WhatsApp tot Facebook. Ik ben op zo’n 8 platforms zichtbaar. Ik had deze foto, jaren. Een iets wat anonieme foto maar mij zo dierbaar. Chiqo loop los naast me, zoals altijd. Chiqo is in april over de regenboogbrug gewandeld.
Dus vond ik het tijd voor een andere foto.


Deze werd het, ik was er tevreden mee. Ja, zo ben ik wel.


Tot ik naar de kapper ging. Dus nieuwe profielfoto gemaakt.|


Nee, eigenlijk vond ik deze niet leuk: mijn gezicht zo vol in beeld. Ik kon ook niet uitzoomen, want ik stond in de badkamer. Zo knullig is dat dan, de badkamer op de achtergrond.

Dus ik in de achtertuin aan het Selfies maken… haha, wat een drama om spontaan te kijken wanneer je alleen bent. Geen succes.


Dus Janlief gevraagd om een foto te maken. Gewoon, breidend in de hangstoel.


Dus uiteindelijk is het deze geworden. Ja, wel ok. Maar toch… als ik mezelf zie op een foto, ben ik veel te kritisch. Ik wil gewoon een perfect plaatje. Maar hey, nobody’s perfect. Dus beste kijkers, jullie zullen het de eerste tijd althans, met deze moeten doen. Pff, wat een gedoe, een profielfoto!

Lopend werkje
Zo nu en dan komt er een lapje bij, de deken voor onze bus. Een granny square deken, van Royal garen van de Zeeman.


Ik ben bijna toe aan de laatste kleur. De okergeel.


Het blijft een fijn werkje, vierkantjes haken. Het is een groot project. 80 lapjes, afhechten, aan-elkaar haken en een rand. Maar elke dag een draadje is een deken in het jaar! (vrij vertaald naar het gezegde: elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar) Betekenis: door gestadigen arbeid kan men ten slotte veel verrichten. En zo is het maar net!

Op pad
Janlief is een weekend op pad. Met een groep motorrijders zijn ze rijden in Duitsland. Ik denk dat ze het wel naar de zin zullen hebben. Ik zie mijn prins op de rode motor zondagavond wel weer aan komen rijden.


Lopend werkje II
Still knitting socks. Ik heb een mooi wolletje uit mijn stash opgeduikeld.


Een zelf strepend exemplaar. Voor mij de uitdaging om beide sokken gelijk te krijgen. Om het mezelf makkelijk te maken die ik hak en teen met ander wolletje. Hier de combi:


De natuur maakt de herfst al een beetje zichtbaar.


Maar voor een oplettende wandelaar zijn er nog veel (laat-)bloeiers te zien.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

superman never made any money

Superman never made any money
Savin’ the world from Solomon Grundy
And sometimes I despair
The world will never see another man like him.

Band: Crash Test Dummies, Superman’s song.

Ik zie een wereld waar zoveel ellende is. Anderen zullen zeggen, het is van alle tijden. En dat klopt, maar ik leef nu, ik zie het nu. Me afsluiten van het nieuws wil ik niet. Ik leef in deze wereld en maak er deel van uit. De hele wereldproblematiek, niet alleen in Afganistan.

Het stemt me droevig. We leven al 1.75 miljard jaar als mens op aarde en nog hebben we niets geleerd. Ik snap het niet. Aan één kant kunnen we al zoveel: Naar de maan of we kunnen via WhatsApp zo elkaar berichtjes sturen over de hele wereld. Floep, en je ziet een foto vanuit Nieuw Zeeland.

Maar de vrede bewaren is nog steeds niet gelukt. Vluchtelingen op tijd evacueren evenmin. Och, ook ik heb de wijsheid niet in pacht. Ik kan alleen een kaarsje branden.

Planet crumbled, but Superman he forced himself
To carry on, forget Krypton*, and keep goin’


Deurkrans
Dit voorjaar maakte ik een krans met wol en breinaalden, voor op de voordeur. Inmiddels is het garen flets geworden en werd het tijd voor een nieuwe krans. Herfstig. Nog heel eventjes en de R is weer in de maand. Ik vind het wel kunnen, nu al vast een najaarskrans.


Still knitting socks
Onlangs kocht ik een fel gekleurde streng sokkengaren. Bij Winnie’s wol. Kleur: Oepsie-regenboog. Blijkbaar zit ik in de ‘felle-kleuren-mojo’. Zie nou, hoe mooi!


Het garen breit super-leuk op. Ik doe hak en teen roze. Kleurige sokken, dat is een feit.


Oppaspoes Joep
Joep is weer opgehaald door zijn eigen personeel. Het was reuze gezellig om hem hier te hebben. Wat een lieverd. We kregen een lief ‘poezenpakketje’ en bloemen. Dat had niet gehoeven maar hé, het was wel een verrassing! Zie nou hoe aardig! Bedankt!


Die reep…. die is inmiddels op natuurlijk!


Nog een lopend werkje
In 2019 had ik al een beginnetje gemaakt met deze sjaal met een ajourmotiefje van Gomitolo Molto van Lana Grossa. Een leuk werkje.


Maar ergens zinde het me niet. Het is zelfstrepend garen en die strepen werden best wel breed. En dat in combi met een gaatjespatroon, ik twijfelde. Aangezien ik van lange sjaals houd had ik twee bollen. Ik heb het begin afgehaald en wissel de bollen nu af.

Twee toer ene bol, twee toer de andere. Ik heb een heel klein beginnetje, maar dit bevalt me wel.

Nog even dit
Wat er ook speelt in de wereld, laat het vooral de kinderen zijn. (Vrij vertaald naar Loesje)


Op de foto, buurvriendje Leon en dochterlief Jildou. Door de relatie met buurJan is Leon nu mijn stiefzoon geworden. Hoe verrassend kan het leven soms lopen.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

*Krypton is de thuisplaneet van Superman, hier is de zwaartekracht veel groter dan op aarde. Dat is de reden dat Superman hier op de aarde zo sterk is.

to forget about live for a while

Still knitting socks
Wanneer je een paar sokken opzet, nummer 177 in mijn geval, dan denk je het wel te kunnen. Ik heb er dagen tussen zitten dat ik meer afhaal dan brei. Ja, zelfs bij sokken.


Dit is niet omdat ik in een sleur kom. Nee, elk sokkengarentje wat ik kies, kies ik met volle overgave. Nou, dat klinkt ook wel wat hoogdravend. Ik kies elk bolletje altijd met plezier, dat is het!


Ook na zoveel paar sokken blijf ik het kunstje ‘sokkenbreien’ leuk vinden.

Maar wat ik wil zeggen. (‘Ja, Froukje wat wil je ons nu eigenlijk zeggen…?’) Nou dat alles wat je doet, je met aandacht moet doen. Ontbreekt het daaraan, dan gaat het (soms) mis.


Natuurlijk kan je hoofd niet altijd ‘aan’ staan. Dat zou te veel energie kosten. Toch kan het wel zo zijn dat wanneer je dus met aandacht breit, je minder snel de fout in gaat. Ja, duhu! 

Maar bovendien kan het focussen op je breiwerk je in een ‘knitters-high’ doen belanden. Dit is een soort van ontspannen en rustig gevoel in je hoofd. Dat krijgen marathonlopers bij rennen ofwel ‘runners-high’ en hippies bij een joint roken ‘gewoon-high’.


Mijn nieuwe opzet (drie keer overnieuw!) met een bolletje Fortissima Color. Nld: 2.25 mm en een reliëfpatroon uit het boek ‘Breitechnieken’.




Nieuwe naaldjes

Een oplettende lezer zou weten dat ik met deze bol al eerder een beginnetje had gemaakt op de Addi CraSyTrio, een ander soort breinaadjes. Drie korte naaldjes met flexibele tussenstukjes.


Ik was er snel klaar mee, het is zo wennen! Maar hey, ik deed over ‘continentaals leren breien’ ook een jaar. Steeds geïrriteerd weer over gaan op de lange ‘priemen’ om vervolgens het toch weer op de korte naaldjes te proberen.

Zijwieltjes
Zo zal het met deze naaldjes ook gaan. Opeens kan je het en fiets je zonder zijwieltjes!

Overigens hadden we die in mijn tijd nog niet. Ik leerde fietsen doordat mijn vader het zadel van de fiets had gehaald en ik op de bagagedrager zat om elk moment mijn voeten op de grond te kunnen zetten. Maar hoe dan ook, op een dag kun je het! Fietsen!


Vlinder
Gisteren in het Scheenebos hier: Een landkaartje liet haar geduldig fotograferen.

Piano man
De titel-zin komt uit het eerste liedje van Billy Joel: Piano man (1973). Een nummer gezongen vanuit het perspectief van een pianist in de kroeg. Hij omschrijft de mensen voor en achter de bar. Over teleurstellingen, niet uitgekomen dromen en vastgelopen levens ofwel normal life. De pianist ziet het als zijn taak om hun leven op te vrolijken en hun problemen, voor nu, eventjes te laten vergeten.

Prachtig toch!



Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

 

looked at clouds that way

Wolken
Ik hou van de Hollandse wolkenluchten. Een strakblauwe lucht vind ik eigenlijk maar saai. Van de week schoot ik deze foto, hieronder, van alleen maar de wolkenlucht. Geen filter en het lijkt net nep!


Het deed me denken aan een liedje van Joni Mitchell, ‘Both sides, now’.

Natuurlijk gaat de tekst niet alleen over het aanschouwen van wolkenluchten maar staat synoniem voor andere vlakken in het leven. Ook daar kan ik me wel in vinden. Ik aanschouw het leven, net als de wolken, van alle kanten. En dan tot de conclusie komend dat ook ik het niet weet. Zoiets als: ‘Don’t follow me, I’m lost too.’


Mijn Oma aan moederskant had ook wat met wolken en het weer. Ze deed destijds een cursus, iets van ‘Wolkenstaren’ met Jan Pelleboer. 😉
Pelleboer was destijds de meest bekende weerman in Nederland. Ik vond dat als kind machtig interessant!

Mooi paars is niet lelijk


Hier nog mijn lopend werkje. Garen: Zareska Maris. Zelf geverfd. Naaldjes 2.5 mm. Reliefpatroontje: 3 toeren: tricot, 1 toer: 1 recht 1 averecht. De boord is een muizentandje. Die ‘piept’ mooi boven mijn Dr. Martens uit!


En hier het eindresultaat:


Blij mee!

Poezeke
Bruce is een uit de kluiten gewassen kater die met zijn twee zusjes bij mijn dochter en schoonzoon, ja die ene die mijn getuige was van ja-zeggen tegen Jan, wonen. Jildou en Sandor werken allebei fulltime. Gelukkig kunnen ze mijn dan inroepen. Dus ging ik dinsdagmorgen poolshoogte nemen. Bruce zat echt niet lekker in zijn vachtje. Ik vertrouwde het niet. Zo ken ik hem niet, zo zielig!

Waarom kunnen beestjes je niet vertellen wat er aan de hand is. Omdat ik er niet gerust op was ben ik middags nog een keer wezen kijken. Ik trof Bruce aan die weer kopjes gaf, spinnertje deed het ook weer en hij rolde ook weer op zijn rug. Zo ken ik hem. Hij gedraagd zich dan als een hond, zo blij is hij dan om mij te zien. Hieronder twee foto’s: links een zielige Bruce, rechts een iets minder zielige Bruce.


Het is wat met die poezekes. Je raakt zo aan ze gehecht! Echt alle drie beestjes zijn anders van aard. Ieder heeft zijn (m/v) eigen eigenaardigheden.

Verwennerij


Van de week kwamen Wessel (zoon) en Afke (schoondochter) langs waaien. Een bliksembezoekje. Ze hadden dit boek voor me gekocht, zo lief! Allerlei voorbeelden om Fair Isle te breien. Dit is een techniek die veel wordt toegepast in Noorse truien. Maar ook in wanten of mutsen.


Het boek is van Mary Jane Mucklestone. Deze breitechniek vindt zijn oorsprong op de Shetlandeilanden. Het ziet er kleurrijk uit maar elke toer bevat maar twee kleuren. Door de draad achter het werk mee te nemen maak je een warm breisel waar de wind niet doorheen komt.

De mofjes die ik onlangs voor Afke breide is ook een soort van Stranded Colorwork.


Maar deze wanten (hieronder) is ook met de Fair Ilse techniek gemaakt. Echt, zo warm en dus winddicht door de dubbele draden achter het werk.


Ik heb ze in 2010 gemaakt en eigenlijk zijn ze al zo’n beetje afgedragen. Dit garen had ik ook zelf geverfd, net als mijn paarse sokken. Dezelfde verfsessie. Tijd voor een nieuw paar. Maar ook tijd om weer eens zelf te gaan verven.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

half rondje om het huis

Ik schreef al eens eerder over the corners of my livingroom in 2014, corners of my garden was er zelfs al in 2012. Eigenlijk is alles al zo’n beetje beschreven. Maar hey, meestal is dit zowel bij mij als bij mijn trouwe volgers weggezakt. En natuurlijk nieuw voor de verse kijkertjes. Dus ik gooi hem er nog maar een keer in: the corners of our garden.


Wanneer ik aan vreemden uitleg hoe we wonen, zeg ik vaak dat we een tuin formaat postzegel hebben: Ons kavel is ongeveer 200 m3. Toch voelt onze tuin als ‘precies goed’, dat komt mede doordat de huizen achter ons relatief ver weg staan. We hebben dus een ruim zicht op de lucht. De enige mensen die in onze achtertuin kunnen kijken zijn onze naaste buren, die ook al 30 jaar naast ons wonen.

Doordat we in een twee-onder-één-kap wonen is het onmogelijk een rondje om ons huis te rennen. Vandaar een half rondje.


Ik woon al 30 jaar op dit adres, nummer 9. Jan iets korter, hij kwam in 2014. Maar hij woonde sinds 1986 op nummer 5. Buurjan werd mijn Janlief. Altijd een leuk verhaal om te delen. En in de praktijk het handigste ooit! De gezamenlijke vijf kinderen kenden elkaar al hun hele leven. En wij: als we bij de één zaten en wat vergaten liepen we zo naar het andere huis. Ik ken Jan dus ook al sinds 1991. We kennen elkaars gezin & historie.

Mijn oudste stiefzoon deed onlangs het zelfde, kreeg een relatie met de buurvrouw twee huizen verderop. Runs blijkbaar in the family.

Anyhow, een half rondje en terug op nummer 9. Corners of our garden.

Onze klimroos, vol met knoppen!


Ook heb ik een bak met aardbeien. Ze doen het goed!

Ik heb een vrolijker hanger aan onze appelboom gehangen. Deze boom heeft haar langste tijd  wel gehad. Ik snoei haar elk jaar in februari maar de laatste twee jaar liet ze geen bloesem meer zien. Maar ze mag blijven. Ik hang aan haar het vogelvoer en zo in de zomer een mooie hangplant. Gekocht bij d’ Olde Tuunderrije.


Ik had een mand met Duizendschoon staan maar dat bleek een lekkernij voor de slakken! Net alsof ze het van ver ruiken dat er een lekkers ligt. De mand maar op tafel gezet. Even afwachten wat de slakken doen. Het Duizendschoon komt nu alweer wat bij. Gelukkig is Jan dapper en pakt al die vieze slakken uit de mand. Brrrr….


Zo’n mand kan je makkelijk verplaatsen, maar ook de Stokroos, in de volle grond, bleek een delicatesse bij de slakken. Tja, daar doe je niet veel aan. Ik ben anti-gif namelijk…


Dit was de achtertuin. In de voortuin bloeit nu het vingerhoedskruid. Zoooo mooi!


Prachtig!


Er staat ook een witte mooi te wezen.


In de voortuin, hoe klein ook, heb ik nog best wat mooie flora staan: een Gele roos, Hortensia’s, IJzerhard (Verdena), Boerenwormkruid (Tanacetum vutare) wat bodembedekkers en een Rozemarijnplant. En nog een mandje met Gele zonnehoed (Rudbeckia fulgida).

Tot zover mijn halve rondje.

Op breigebied ben ik wel druk, maar al eerder zei ik dat dit een project is wat ik nog niet kan laat zien. Mijn andere lopende werkjes liggen bijna onaangeroerd.

Haken: mijn plaid voor in Jolly Jumper. Deze schiet echt wel op.


Jan heeft ook de eindspurt ingezet! Het keukenblok is geplaatst met aan één kant de koelkast. Er komt een gootsteentje en gasstel in het bovenste blad. Handige Jan! Zo trots op hem. Op zijn tomeloze energie en zijn kennis & kunde! Een enorm project, zo’n camper.


Lopende breiwerkjes: Twee paar sokken. Eén paar met garen dat luistert naar de mooie naam: It’s teatime. Een reliefpatroontje been-naar-teen-sok. Eén sok is al af.


En de koffieboontjes Knit-A-Long van It’s a Sarah. Deze van een bolletje Opal Abo.


Ik heb in de keuken nog een ouderwetse koffiemolen hangen. Ik gebruik hem niet eigenlijk. Zet gewoon koffie in een (nu ook alweer) ouderwets koffiezetapparaat met snelflitermaling.


Maar toch ik vind zulke oude meuk zo mooi!


Je kan zelfs een handeltje gebruiken voor grove maling of fijn.


Vanwege het mooie weer gingen we er gisteren op de fiets vandoor. Toerist uithangen in eigen omgeving. Ik had van dochterlief een bon gekregen voor een heel mooi tentje in Noordwolde. Doel dus: Verzilveren! Zo zaten we dus op het terras. Ik mocht van Jan het gebak uitkiezen. En dat deed ik!

Toen onze bestelling gebracht werd, heb ik never nooit niet aan een foto voor het nageslacht gedacht! Natuurlijk niet, want de taartjes zagen er zo smakelijk uit! Dus dan maar de lege bordjes maar op de kiek. In het pand toch nog een foto gescoord van deze heerlijke taart.


Laat komen wat komt
laat gaan wat gaat
zie wat overblijft.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

them dirty dimes

Optreden
Afgelopen zaterdag kwamen ze langs, de hele band van Them Dirty Dimes. Onze Wessel is de drummer van de band. Vorig jaar hadden ze een crowdfunding om hun debuurtalbum te maken.


Ze kregen meer geld dan verwacht. Nee, zij kochten met dit geld geen stuk land in Spanje. Aanvankelijk zou de band een concert geven voor alle donaties. Door Corona lukte dit niet. Dus gingen ze over op plan B: bij alle crowdfunders langs om enkele liedjes te spelen. Super leuk natuurlijk!

Kan een afbeelding zijn van kaart en de tekst 'Oosterend, Terschelling Terschelling Lauwersoog IN GOLD WE TRUST FROM MARUM TO MADRID, 202 Uithuizen De Haar Annaparochie N398 Vogelzang Franeker Harlingen Bilgaard N355 Leeuwarden Buitenpost Bedum Surhulsterveen Engwier N387 Polle Haren Eemswoude Galhoe Sneek Workum N359 ItHeidenskip Zuidlaren Zuides Gorredijk Jour Koudum Heerenveen Bentemmden osterwolde Stavoren N373 Pittelo Assen Anneburen N371'
En zo deed de band zaterdag Hooltpae aan.


Ik had in elke brievenbus van de straat een briefje gedaan dat de band hier zou komen spelen. Het is natuurlijk sneu dat je er pas bij het laatste nummer er achter komt dat er een goede band in je straat staat te spelen. Of erger nog, je door het dubbel glas, het niet hebt gehoord en het hele optreden hebt geminst.

Maandag stond het in de krant, in de Leeuwarder Courant. Als een goede moeder betaamt knipte ik het berichtje uit, om te bewaren. Het stond ook op Weststellingwerf.nl.



De band speelde ook op het bevrijdingsfestival in Groningen dit jaar. Hier de opnames.

Sarah’s kal
Sarah is een mevrouw die leuke vlogjes maakt onder de naam “It’s a Sarah”. Ze had zelf het koffieboontje ontdekt en was er enthousiast over, zo enthousiast dat ze er een KAL (Knit a long) mee begon. Ik ken het deze steek al wat jaren. Hier een paar sokken uit 2009.


Toch doe ik natuurlijk ook mee met deze KAL. Ik koos een bolletje uit mijn stash (voorraad). Opal Abo.
Ik doe niet de hele sok met koffieboontjes, want dan slaap je immers nooit meer. Nee, ik doe aan elke voet drie rijtjes boontjes.


Zomerse krans
Mijn zus had op haar voordeur in Leeuwarden een mooie winterse krans.


Volgens mij niet deze maar wel één die er op leek. Maar die krans werd gejat! Tssss!

Ik vond het idee erg leuk en ik heb een, op deze krans geïnspireerde krans gemaakt. Voor de zomer weliswaar.


Wat heb je nodig? Een krans, wat wol en wat piepschuimballen. O ja ook twee breinaalden.


Het velletje om de krans breien. De piepschuimen ballen met wat lijm met garen omwikkelen. Eén en ander vastzetten en klaar!

Een zomerse variant.


Nu weet een ieder dat hier een breister woont. Het kan ook zijn dat je denkt dat hier de ‘murderer’ woont en de breinaalden associeert met het moordwapen. Dit in het geval wanneer je (te) veel detective’s kijkt. Vrijdag starten de zomer-uitzendingen van dit genre op NPO.

Janssen met dubbel s
Ik ben gevaccineerd. Nee, geen last van gehad. Ik kreeg Janssen, dus in één keer klaar. Ik behoor tot de groep 1968, die nog net Janssen kregen. Ik ben blij dat ik met één vaccin klaar ben.

Ik kon net een paar steekjes breien tijdens de 15 minuten wachten. Never leave home without a breiwerkje


Poezeke
Sinds hier geen beestjes meer wonen, komt buurpoes Sarah geregeld buurten. Het gras is immers groener bij de buren, ofwel de tegels zijn er warmer!


Zo gezellig. Ze krijgt af en toe een snoepje van me. Moet kunnen!


Lief poezeke!


De bloemenhanger doet het goed met dit weer!


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

it’s teatime

Lopend werkje


Een nieuwe streng garen voor een nieuw paar sokken: Schoppelwolle Tausendschön, kleur: It’s teatime! Een geweldige kleurcombi alhoewel ik die niet meteen link aan theetijd.


Op Instagram zag ik een leuk reliëfpatroon voorbij komen. ‘Frost Socks Pattern’ van de Finse Marianne Heikkinen.


Ik gebruik dan alleen het reliëfsteekje voor de rest brei ik de sokken ‘my own way’.


Reliëf: 3 toer tricot, 4e toer 1 recht 1 averecht. Herhalen. Het geeft een leuk effect en is iets meer stretchy dan plain vanille (recht-toe-recht-aan) sokken.


Een ‘yarncake’ zo noemen ze een streng garen dat is opgewonden met behulp van wolwinder. Zo’n cake doe je dan in een ‘yarncosy’. Dit is een tricot zakje wat er voor zorgt dat de wol, zo’n cake dus, niet uit elkaar lubbert. Zo handig! Deze kocht ik bij Miss Knitwit.

Natuur in de neighbourhood


In het lange gras vallen ze niet eens zo op. In alle rust grazen de reeën zich vol.


Fruitenkruidbermen.

Even verderop, in De Hoeve, woont de familie Zwaan. Vijf kuikens waar pa en ma samen goed voor zorgen.


Mooi hè!


Tas
Al een aantal jaren heb ik een jute tas in gebruik. Ik had er een voering in gemaakt met vakjes. Ook vakjes met een rits. Handig om mijn beurs, telefoon of sleutels in op te bergen.


Nu werd de buitenkant minder. Pure slijtage.


Onlangs vond ik in het bos een ‘paardendeken’. Ik ben ook net een jonge hond, sleep van alles mee naar huis.


Deken was vies en had hier en daar een gat. Maar ik kon de deken nog prima voor de buitenkant van mijn shopper gebruiken. Dus mocht de deken in bad en lekker in de wind opdrogen.


Ik heb de deken in de grootte van de tas-delen geknipt en met de festonsteek vast gemaakt aan de tas. Nu kan de tas wel weer even mee.


Ze mocht gisteren voor het eerst mee de winkel in. Een gezellig tas, ik kan niet anders zeggen.


And thats all folks!

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

plain vanilla

Sokkenbreien
De term ‘plain vanilla’ betekent ‘zonder toeters en bellen’. Het komt voort uit het idee dat de standaard smaak voor ijs, vanille is. Plain staat voor ‘gewoon’. Breisters geven de recht-toe-recht-aan sokken deze term mee: ‘plain vanilla socks’.


Zo brei ik regelmatig plain vanilla socks. Vooral als het garen zelfstrepend is. De sok hierboven heeft ook geen werkje nodig. Garen: Phildar, Phil Socks Milky Way. Ik vind het gewoon fijn recht-toe-recht-aan-sokken te breien.

Een projectje wat ik meeneem wanneer ik op pad ga. Op bovenstaande foto stond ik natuurlijk wel stil. Een gevleugelde uitspraak van zuslief en mij: don’t leave home without een breiwerkje!

Ravelry
Sinds 2007 houd ik mijn projecten bij in Ravelry. Dit geeft mij veel gemak. Wanneer ik voor iemand sokken maak en na een jaar of wat dat weer wil doen, dan hoef ik maar te kijken in mijn ‘projecten’ voor de juiste maat. Wanneer sokken snel vervilten, dan kan ik zien welk garen ik had gebruikt. Maar ook andersom, zo weet ik dat Scheepjes Invicta Coloris een sterk sokken garen is.

Anyhow, hieronder mijn 243 projecten verhoudingsgewijs. Veel, heel veel sokken, wel 73 % van alle werkjes zijn sokken. Ik ben een sokken breister dat is klip en klaar!


Het is ook zo gemakkelijk, één bol van 100 gram, vijf breipennetjes en gaan. Wil je wat moeilijks breien dan kies je voor een werkje erin: een ajourtje (gaatjes), een reliëfje (rechte en averechte steken), een kabeltje of fair-isle patroon (kleurwerk). Uitdaging genoeg.

Lytse sokjes
In het gezin van ons neefje is een jongetje geboren. De tweede telg. Het jonge gezin woont op een boerderij hier even verderop.


Ik heb voor beide zoontjes sokjes gebreid. Maatje baby en maatje peuter.

Met restjes van de sokken die ik onlangs breide. Klaar om in hun brievenbus te doen.


Litterpicking of zwerfafvalrapen
Vroeger thuis moest ik van mijn vader ‘papiertjes zoeken’. Dicht bij ons huis was de Landbouwschool en de Huishoudschool. De jeugd ging dan, in de pauze, het dorp in. Zo kwamen er veel scholieren langs ons huis. Gevolg: een spoor van snoeppapiertjes. Doordat ik dit op moest ruimen kwam het natuurlijk niet in mij op om zelf een snoeppapiertje te laten slingeren. Foto: Onze straat, kleine Froukje met oppas tekkel Siera.

Ook onze kinderen hebben geleerd om hun troepjes mee naar huis te nemen. Een papiertje werd in de ‘buse’ (broek/jaszak) meegenomen. Voor het wassen van de kleding moest ik de zakken dus goed controleren.

Voordat ik kinderen kreeg had ik wel eens ideeën hoe dat zal zijn: een klein jochie of een kleine Jildou. Toen ik 16 jaar was hoorde ik voor het eerst de naam Jildou. Meteen wist ik, zouden we ooit een dochter mogen krijgen dan wordt dat een Jildou. De naam betekend waardevol. Jild is Frysk voor geld. De naam Wessel kwam boven drijven in de eerste zwangerschap.

Anyhow, ik stelde me dan voor dat zo’n kleutertje de wereld ging ontdekken en met een pad in zijn jaszak thuis zou komen, die ik dan vond. Gadegadegat! Dit is gelukkig nooit gebeurd. In de buses vond ik alleen snoeppapiertjes, schelpjes of takjes.

Wanneer ik zwerfvuil zie pak ik het meestal op. De omgeving rondom Hooltpae is best netjes en schoon. Tijdens een rondje door het Scheenebos (3.7 km) had ik één hondenpoepzakje vol. Lijkt veel hieronder maar het is echt weinig als je het hondenzakje ziet.


Dat zakje zat nog ergens verstopt in mijn jas. Reuze handig voor ‘papiertjes zoeken’.


Wanneer we allemaal ons eigen rotzooi opruimen en het van een ander ook oprapen blijft de omgeving zwerfafval-vrij. Wel zo netjes.

Ondertussen in het vogelhuisje
Een drama vandaag, de piekjes leefden om 11:00 uur nog, 1 eitje moest nog uitkomen. Om 13:00 nestje op het ei na leeg! Piekjes zijn vast dood gegaan en door ouders uit het nest gehaald.


Zo jammer dit! Hoewel pa en ma mees af en aan vlogen hebben we het idee dat de piekjes te weinig eten kregen. Of misschien wel gif? We weten het niet.


Fluitenkruidbermen geven me echt een voorjaarsgevoel.

Take care, kalm an
en lieve groet uit Hooltpae.

Vorige Oudere items