haak maar aan!

Het was herfst 2015 toen Esmeralda de Vries en Monique van der Hoek aan de praat raakten. De creatieve Leeuwarders lanceerden een plan, een heel groot plan. Een recordpoging om de grootste gehaakte deken van de wereld tentoon te stellen. Eigenlijk is die grote deken een ‘bijproduct’. Esmeralda en Monique willen in het kader van ‘Leeuwarden 2018 Culturele Hoofdstad’ onder het motto ‘iepen mienskip’ (open gemeenschap) mensen samen brengen, mensen samen verbinden en dat mensen ‘aanhaken’.
Dus het doel is het ‘verbinden van mensen’ met als resultaat ‘de deken’. De deken staat voor kracht, verbinding, warmte, kleur en diversiteit van een samenleving. De enorme hoeveelheid aan dekens, minstens 10.000, waaruit de deken wordt opgebouwd worden na de tentoonstelling gedoneerd aan mensen die aandacht en warmte nodig hebben.
Momenteel zijn er overal in Nederland en ja zelfs erbuiten al, haakgroepen gestart. Groepen (helaas meest vrouwen) die met elkaar lapjes haken (10x10cm of 20x20cm). Die losse lapjes vormen samen dekens van 1.40 x 2 meter. De teller van de dekens staat al op 3767 dekens (bron) dit was eind augustus. Het zijn er nu vast meer. Alle dekens worden weer aan elkaar gezet en vormen samen die wereldse deken. Deze wordt tentoongesteld in 2018 op de vliegbasis te Leeuwarden, ja je moet enige ruimte hebben!

(bron foto)
Wolvega kon ook niet achter blijven en zo heeft de bibliotheek een Haak-maar-aan middag geïntroduceerd. Karin Stins, die zelf ook al een Haakgroep begeleid, was aanwezig om de bezoekers te enthousiasmeren. Ik had de oproep op Facebook van de bieb Wolvega wel gelezen maar er eigenlijk niet meer aan gedacht. Toevallig kwam ik de bieb binnen huppelen om een boek in te leveren. Omdat ik dit initiatief een warm hart toe draag haakte ook ik aan.
(foto K. Stins)

Inmiddels had ik thuis al een paar lapjes gehaakt. Want wat zou het leuk zijn dat er in ieder geval ook een paar lapjes van mij in die grote deken terechtkomen.
Het werd een gezellige bijeenkomst. Ik heb geen idee of er draagvlak is in Wolvega voor dit initiatief. Ook ik zal niet elke vrijdag in de bieb kunnen gaan zitten haken. We zullen zien.
Het was wel grappig want ik schoof nietsvermoedend aan en kwam gelijk op de foto!

Er zijn twee facebookgroepen te vinden:
Haak je aan? Haken is verbinden.
Hier vind je de agenda van het promotieteam en andere posts over het initiatief.
en
De grootste gehaakte deken van de wereld.
Hier vind je de teller van de dekens en foto’s van dekens die af zijn..

Advertenties

pop

De school is weer begonnen en we mogen weer vol aan de bak.
Zo moet er ook een Persoonlijk Ontwikkelingsplan, kortweg POP, geschreven worden.
Met het beschrijven van vier leerdoelen kan je heel gericht aan je ontwikkeling werken. De nadruk leggend op die vaardigheden die je graag wilt leren of verbeteren in je leer/werk omgeving.
Aangezien het de bedoeling is dat je per jaar een hele rij met competenties moet halen, ga je niet meer uit van wat je voor jezelf wilt verbeteren maar bedenk je hoe je die rij competenties kunt halen. Ach ja, zo gaat dat.

Bij ‘pop’ denk ik eerder aan mijn eigen pop dan aan die leerdoelen met de bijpassende competenties.
Vandaar ook dat ik mijn eigen pop maar op de voorkant van mijn pop heb geplaatst.
Long, long time ago!

Tussen school, stage en huiswerk door is het fijn om met stabijna Chiqo op pad te gaan.

Al wandelend m’n hoofd leeg maken. Ondertussen de herfstgeuren opsnuiven en de verandering in de natuur gewaarwordend.

En m’n breiwerkje, de regenboogsokken? Nou de hak zit er in!

hondenweer

De regen valt met bakken uit de hemel. Herfst heeft z’n intrede gedaan.
We maken onze rondjes nu niet meer zo groot, Chiqo en ik.
De paden waar we langs lopen staan vol modderpoelen.

‘Hondenweer’ is een samengesteld woord van hond en weer. In het Duits kom je het woord ook tegen: ‘Hundewetter’. Er wordt mee bedoeld dat het slecht weer is. Zo slecht dat je een hond nog niet eens naar buiten zou sturen. Honden werden in vroeger tijden niet zo behandeld als nu. Vandaar ook de uitdrukking ‘hondenbaan’ wat inhoud dat het een slechte en nare baan is.

Ik denk dat onze stabijna Chiqo geen moeite heeft met wat voor weer dan ook.
Dat we, denk ik, ten onrechte misschien te veel menselijke gevoelens en gedachtes ook projecteren op honden.
En toch…als ik naar hem kijk…zo in de regen, dan lijkt het net of hij dit weertype, net als ik, ook niet zo kan waarderen.

Of Chiqo het weer nu vervelend vindt of niet óf waarschijnlijk er helemaal geen idee bij heeft…feit blijft dat hij toch naar buiten moet om te poepen en te plassen. Maar na het rondje-hondje mag hij weer lekker opdrogen in de warme en droge huiskamer. En ik ook!

;)

Afbeelding

time flies

…when you’re having fun!
Zo-net kregen we vakantie, zo pas, echt… een moment geleden.
En nu zijn alle weken voorbij. Vier weken van lekker freewheelen.
Morgen mogen we weer in een alledaagse ritme onze dagen vullen met alledaagse dingen. Voor mij betekent dat dat ik weer naar stage ga en mijn studie weer oppak.

Vijf weken terug had ik nog van alles bedacht wat ik zou kunnen doen. Toen nog denkend dat vier weken een enorme eindeloze tijd zou zijn. Zo vulde ik die tijd, denkend dat ik, in ieder geval, mijn shawl wel af zou krijgen. Eindeloos breiend in de zon. En och, die sokken waar ik aan was begonnen zouden minstens op de helft zijn. Ja, ook verschillende boeken zouden uitgelezen zijn. En daarnaast zouden we eindeloos veel tochtjes rijden op de motor en nieuwe wandelpaden ontdekken. En ja, ik had eindelijk de tijd om heerlijk onderuit te Netflixen!

De shawl is niet af. Het aantal toeren is op twee handen te tellen.

Ik heb geen stapel boeken uitgelezen, het bleef bij één boek. Nicci French, ‘Dinsdag voorbij’ en ik heb een begin gemaakt in het derde deel van de Frieda Klein serie.
Ook met de sokken ben ik maar een paar streepjes verder. En Netflixen is er helemaal niet van gekomen.

Motortochtjes hebben we wel gemaakt hoor, maar niet zoveel als ik misschien zou willen.

Hier een foto van de motoren. Jan en ik maakten een ritje door Fryslân, samen met Jan z’n zoon en mijn zoon. Bijzonder!

Het was fijn zo even te lanterfanten de afgelopen weken. Gewoon gas terug en in een ander tempo je dagen vullen.
Ik hoop stiekem dat ik het vakantiegevoel nog heel lang vast weet te houden. Minstens tot de kerst!

zomergasten

Zondagavond, ik kijk het nieuws van acht uur. Daarna zap ik naar Zomergasten op NPO 2. Ik val er in en zie nog net het laatste stukje van een fimpje. Ja, ik kende het filmpje. Zo bijzonder dat Claudia juist dit heeft uitgekozen om de avond mee te beginnen, met als commentaar van haar kant: ‘Dit is hoe ik graag de wereld zou zien.’ Prachtig! Ik kan het dus niet laten om dit filmpje ook even te plaatsen, voor wie het niet gezien heeft.

Loes Veenstra breide heel wat af. Er is een verzameling van 550 truien welke bij haar op zolder lag. Door het vele breien, rookte Loes minder. Of om met de woorden van Janine te spreken: Loes was een kettingbreister. Dat al die truien op zolder lagen kwam omdat Loes er niet aan toe kwam om ze te verkopen bovendien waren haar kinderen en kleinkinderen allergisch dus kon Loes hun er ook niet blij mee maken. Kunstenaar Christien Meindertsma heeft met alle truien een expositie gemaakt en een duur en dik boek uitgebracht. De expositie ging de wereld rond en helemaal in Japan hebben Maxima en Willem-Allexander deze truien bewonderd. De truien van Loes.

stadswandeling Stadtwanderung

An der Unterseite von meinem Blog die Übersetzung ins Deutsche.
Stralsund is een Duitse Hanzestad aan de Oostzee. Hanzesteden zijn de steden die lid waren van het Hanzeverbond. Al in de veertiende eeuw was dit een samenwerkingsorganisatie van Duitse steden rondom Oost- en Noordzee. Later werd deze organisatie steeds groter en sloten meer dorpen en steden aan. Hier een kaartje met de vele steden en dorpen. Ja, zelfs het Friese Hindelopen en Stavoren. Dan vraag ik me af hoe zo’n verbond tot stand kwam in die tijd, zo zonder telefoon of internet. Wat een organisatie!

Dit is een kaartje van D. Brown, Oldenzaal ontbreekt alleen op dit kaartje.

Zo struinden we op een druilerige zaterdag door deze Hanzestad.

En zowaar ontdekte ik een prachtige handwerkwinkel. Zie daar kan ik dan weer heel blij van worden.

“Der Wolladen” is een wolwinkel van Linda Wellman. Ik heb een praatje gemaakt met een alleraardigste jongeman die daar werkte. Ach ja, een gezamenlijke passie zorgt meteen voor een gesprekje over Ravelry en de bijzondere breiontwerpen van Stephen West. Natuurlijk kocht ik een sokkenwolletje, hoe kan je dat nou weerstaan in zo’n snoepwinkel!

“Der Wolladen” is een handwerkwinkel vol prachtige garens en een groot assortiment sokkengarens. Hier en daar mooie gebreide voorbeelden.

We wisselden kaartjes uit en ik beloofde dat wanneer ik over dit mooie winkeltje zou bloggen ik hem een berichtje zou doen.

Met dank aan mijn schoondochter Julia Portegies voor de vertaling in het Duits.

Stralsund ist eine Deutsche Hansestadt in der Ostsee. Hansestädte sind Städte die verbunden sind in der Hanse.
Schon im 14. Jahrhundert war es eine Kooperationsorganisation von Deutschen Städte um Ost- und Nordsee herum. In den Jahren nachher wurde die Organisation grösser, und haben sich mehr Städte und Dörfer angeschlossen. Sogar das Friesische Hindeloopen und Stavoren.
Dann frage ich mich wie so einen Verbund zu Stande kam in der Zeit, so ohne Telefon und Internet. Was für eine Organisation! Hier eine kleine Karte mit den ganzen Städten und Dörfer.

Und so sind wir auf einen regnerischen Samstag durch diese Hansestadt gelaufen.
Zum Glück fand ich ein sehr schönes Handwerkgeschäft. Dass macht mich echt glücklich!
„Der Wollladen“ ist ein Wollgeschäft von Linda Wellman. Ich habe ein Gespräch geführt mit einen netten Man der da arbeitete. Ach ja, ein gemeinschaftliches Hobby sorgt schon gleich dafür, dass wir über Ravelry und die besonderen Strickdesigne von Stephen West geredet haben. Natürlich habe ich eine neue Sockenwolle gekauft, weil, wie kann man das wiederstehen in so ein Geschäft!
„Der Wollladen“ ist ein Handwerkgeschäft voll mit wundervolle Wolle und ein sehr großes Assortiment an Sockenwolle. Auch gibt es schöne gestrickte Beispiele.
Wir haben Kontaktdaten gewechselt und ich habe versprochen, dass ich „der Wollladen“ kontaktieren würde wenn ich über dieses schöne Geschäft eine Blog schreiben würde.

Dank an meine Schweigertochter Julia Portegies.

Vorige Oudere items