dekens en zo

Vandaag een blogje over mijn lopende werkjes. Van de vijf l.w.’s heb ik drie dekens onder handen. Dekens maken vind ik fijn. Het zijn langlopende projecten en dat geeft een zekere rust. Bovendien kan er weinig aan fout gaan. Een trui of vest moet voldoen aan een goede pasvorm en bij mij is het altijd weer een verrassing of dàt lukt. Nee, dekens maar ook sjaals en sokken, daar kan niet veel aan mis gaan.

De eerste deken is de Persian Tiles versie Eastern Jewels van Lucia Dun. Hier een linkje om eindresultaat te zien.


Gehaakt van Stylecraft Life DK van Scheepjes voor. Momenteel werk ik hier niet aan maar dit werkje is niet uit het zicht, om zo maar te zeggen.

Deken twee is de afvaldeken. De deken van restjes sokkenwol. Ik pak de restjes niet luk-raak maar ook niet geheel uitgedacht. Zo komen er wel meerdere lapjes van hetzelfde garen in de deken. Om elk cluster van 9 lapjes komt een witte randje.


Die mooie yarnbowl of wolkom komt bij Mevrouw Polska vandaan. Ze verkoopt prachtig Pools aardewerk.

Voor dit project is een wolkom heel handig. De restjes zijn allemaal ronde bolletjes die erg graag hun eigen weg willen gaan. Door ze te begrenzen in de wolkom blijven ze mooi in de buurt van het breiwerkje.

Op naar lopend werkje drie. Een granny square deken van Zeeman Royal garen. Ook zo heerlijk om aan te werken. Ik speel met de kleuren en heb dat in mijn hoofd. Maar het kan ook zo weer anders worden. Het mag gewoon allemaal. Basis: een vierkantje van 7 toeren.


Het geheel wordt wel kleurrijk hoor, hieronder de andere kleuren.


Dan plaats ik toch nog een foto van een stukje deken die de eindstreep niet zal halen. De make-a-long (MAL) van Scheepjes onder de ingewikkelde naam: ‘d’Histoire Naturelle Official Scheepjes CAL 2020’. Ik volg de deelnemers in de facebookgroep. Hoe groter de deken werd, hoe meer ik werd bevestigd dat dit echt een mission impossible was voor mij.


We kunnen niet allemaal hetzelfde ‘kunnen’. Veelzijdigheid geeft juist diversiteit op de handwerkvloer lijkt me.

De sokken die ik van dit bolletje Regia breide zijn wel af gekomen.


Recht toe-recht-aan met muizentandje en Hollandse hiel. Boord, hiel en teen met effen rood garen. 60 steken op 2.25 mm naaldjes. Paar nummer 153.


Volgende week is het alweer december. Dan start de Foto Challenge van Makers December. Georganiseerd door ‘maramaakt’ en ‘a.dropped.stitch’.

Ik ga nu voor het derde jaar mee doen. Voor elke dag van de maand is er een thema, een woord. Je plaatst een foto die, voor jou, bij het thema past op Instagram met verschillende # (= hashtack) erbij. Die # zorgt ervoor dat je iedereen die meedoet ook kunt volgen en dus zien. Verassend hoe veelzijdig de foto’s zijn: één woord en zoveel verschillende assosiaties. Het daagt mij uit om creatief te denken. Zin in!


Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

sokken en zo

En zo diepte ik uit mijn stash een bolletje Regia Design Line van de Noren Arne en Carlos op. Wanneer het gaat om zelfstrepend garen kan ik een enorme piet-lut zijn. Ik begin de eerste stok met een voor mij herkenbaar punt. Dus een overgang in kleur. Dan weet ik waar ik sok twee moet beginnen.


Dan wil ik, meticuleus, natuurlijk ook de strepen mooi over de sok hebben lopen. Dus heb ik het rode stuk van de bol in evenwicht verdeelt over been en voet. Verder heb ik de boord, hak en teen ook rood gedaan. Ja, sa is it moai genôch! (Ja, zo is het mooi genoeg!)

Ik begon de eerste sok met een anders dan anders boordje. Ooit kwam dit idee op Facebook langs. Een draaiboordje: 4 toeren tricot, (op twee naalden) dan 4 steken breien, dan het nog te breien deel om de naald draaien en weer 4 steken breien, dan weer breiwerkje om de naald draaien etc.

Het zag er zo leuk uit in het filmpje. Maar dit boordje rolde enorm op. Je zag de toer met draaiingen haast niet meer. Een rommelig geheel, zal ik maar zeggen.


In de regel brei ik dan eerst stug door, alsof het, tegen beter weten in, vanzelf beter wordt. Of dat kan ook, ik ,het tegen beter weten in, uiteindelijk wel mooi genoeg vind. Dat werkt dus niet. Een terugkerend leermoment.

Meestal bedenk ik me dan even afstand nemend (als ik in het bos loop) dat ik het project toch maar af ga halen. En dat doe ik dan ook maar, ook al was ik halverwege het beenstuk. Dus rats-rats-rats-rats afhalen.


En opnieuw beginnen maar dan met een vertrouwd boordje: het muizentandje.


Ik brei in mijn sokken eigenlijk altijd met afwisselend 4 verschillende boordjes.
Muizentandje (bovenste), platte boord (rechts) koffieboontje (onder), 2 recht 2 averecht (links).


Eind augustus begon ik met een ‘afvaldeken’, een deken van restjes sokkenwol ofwel afval-sokkenwol. Met een aantal andere vrouwen die, net als mij, de wens hebben om wat minder te wegen, hebben we een appgroepje. We steunen elkaar dus door ‘dik-en-dun’.

Deze deken symboliseert dit proces voor mij. Elke ons zet ik om in een lapje. Ik mag nu al 53 lapjes breien. Zo ver ben ik nog niet, maar dat geeft niet. Ik heb nu 11 lapjes.

Hoe ik te werk ga? Nou ik haat sporten, dus wandel ik wat in het rond met onze hond. Dat vind ik namelijk wel leuk. Daarnaast probeer ik een gezondere keuze te maken in mijn eetpatroon. En het lukt dus. 53 ons is er af. Ik hoop uiteindelijk 79 kg te wegen. Nog 41 lapje te gaan.


De deken wordt een kleurrijk geheel. Opgebouwd in clusters van 9 lapjes waar ik een wolwitte rand om brei. Ik heb nu 10 bollen van de wol-witte dus ik kan een enorme deken maken. Wordt vervolgd.

Onze Guus neemt haar taak als neighbourhood watch zeer serieus. Een paar keer per dag doe ze zo haar ronde.


Van hoogte kan ze nog beter de buurt bewaken.


En als haar watch erop zit, dan gaat ze voor het raam zitten.


Ik plaatste al eerder zo’n foto, maar ik kan er steeds zo om lachen: die indringende blik van haar. Je voelt dat ze kijkt! En wanneer ze binnen is… dan kan ze ook zo op haar eigen wijze aandacht vragen.

Be safe, take care en kalm an.
En met een lieve groet uit Olpea.

draadjes afhechten en klaar


Hierboven nog een lopend werkje maar inmiddels zijn de laatste draadjes afgehecht en kan ik de sokken aan. Ik vond het garen zo leuk: geel en roze. Een vrolijke combi die ik zelf ooit eens geverfd had. 


Ik begon met een muizentandje als boord. Dan brei je de boord eigenlijk een soort van dubbel. Ook het reliefpatroon ‘Greed‘ een ontwerp van Renée Kies, nam het nodige garen. Gevolg, ik had net vóór de teen al praktisch 50 gram opgebreid. Het was een streng van 100 gram dus zou ik sowieso tekort komen. Het garen heeft wel iets van het Split-ijsje dus dan maar twee witte tenen. Nu is een Split-ijsje geel/wit maar een vleugje roze kan natuurlijk ook: vrije interpretatie zullen we maar zeggen. 


Ik liet sok één aan Jildou zien. Zij dacht echt dat het zo de bedoeling was, zo’n witte teen. Nee, niet dus. Maar in de schoenen zie je de teen toch niet, dus ik kan er zo wel mee leven.

We hebben hangvogels achter het huis. Echt een hele groep. Prima natuurlijk, want hé vogels vallen niet onder het corona-samenscholingsverbod. Koolmeesjes, pimpelmeesjes en mussen. Een gezellige boel.


Ik heb zo’n vogelvoer-silo. Die is binnen mum van tijd leeg.


Maar ik heb ook vetbolletjes hangen. 


Ik haal het gevaarlijke groene netje er-om-weg en doe de bolletjes in een garde. Heel handig. In die groene netjes kunnen de vogelpootjes in verstrikt raken.

 Onze Chiqo is 16 lentes herfsten. Wanneer hij moe is dan heeft hij moeite met ons laminaat. Zijn pootjes glijden dan, door krachtverlies, weg. Net Bambi op het ijs.

Dit speelt al iets langer hoor, vorig jaar kocht we al een groot vloerkleed zodat Chiqo toch nog op de bank kon springen vanaf de door het kleed stugge ondergrond.


En nu hebben we gewoon wat extra matten neergelegd. Een prima oplossing vooreerst.


Tot nu toe kon ik Chiqo nog steeds verlijden om een boswandeling te maken. De loopjes later op de dag worden korter.



Chiqo slaapt wat meer en vind het vervelend als ik uit zijn gezichtsveld ben. En ja, hij is erg doof. Maar voor de rest: ‘still alive and kicking’ hoor!


Be safe, take care en kalm an.

 

beestjes, allemaal beestjes, zoveel beestjes om me heen

Een regeltje uit het liedje dat al vóór mijn geboorte in de hitlijst stond. Geschreven door Peter Koelewijn. Ik moest aan dit liedje denken toen ik deze post schreef.

Het heeft wel iets magisch, je neemt een draad en haak- of breinaalden en met die éne draad kan je maken wat je wilt. Een trui, een deken of sokken. Net als Katootje op de botermarkt: ‘zij kon maken wat ze wil, zij kon maken wat ze wil’. Alhoewel ik geen Katootje ben, mag ik wel graag dingen maken, dan niet van boter maar van garen.

Zo maak ik ook graag beestjes. Toen ik tiener was haakte ik de wereld aan knuffeltjes. Vaak met patronen uit de Ariadne, wat toen nog een veelzijdig handwerkblad was. Ik maakte beren, veel beren, poezekes of muizen. Muisjes maakte ik uit mijn hoofd.

Op mijn 16de had ik een lief muisje gehaakt als kraamkadootje. Ik had er echt mijn best op gedaan. Vol trots gaf ik het aan de verse moeder. De muis werd eigenlijk gelijk aan de kant gelegd, een klein ‘dank je wel’ kon er nog net vanaf. Ik was er zo sneu van. Gelukkig heeft dit voorval me niet weerhouden om mijn productie van beestjes te staken.

Destijds had ik een leuk hondje gemaakt (zie plaatje hierboven). Het mocht mee met Piet op de vrachtauto. Zittend op het dashboard voor het raam kon het hondje heel Nederland bekijken. Piet, mijn vorige man, is chauffeur. Destijds loste hij veel vracht midden in de drukke steden. Toen verscheen een interview met de ontwerpster van dit vrolijke hondje. Wat Rina beschreef deed me glimlachen, het kon niet anders dan dat zij het hondje in Piet zijn vrachtauto had zien zitten.

Na verloop van tijd hebben we dit beestje weggedaan. Dat klinkt zielig, en dat is het ook. Maar hé, het hondje was verkleurd, smoezelig en ingezakt. Gewoon versleten.

Als ik nu aan beestjes maken denk, denk ik aan Anita Wilschut van ‘Zij maakt het‘. Anita maakt breipatronen om de leukste beestjes te breien. De ontwerpen zitten geniaal in elkaar. Je breit de beestjes uit één stuk.


Waar bijvoorbeeld de oren moeten komen heeft zij in het patroon al herkenning-steken zitten zodat de oortjes altijd op de goede plek komen. Het is een feest om zo’n beestje te maken. Net een soort puzzeltje.


De patronen zijn voorzien van goede foto’s. Ik heb poes Mies gemaakt en twee aapjes. Ik heb de patronenboekjes van Mies, Jacobus maar ook Vera Beer. Die laatste heb ik nog niet gemaakt en staat nog op mijn wenslijstje.


Eén aapje is verhuisd naar Engeland. Onze eigen Jacobus mag al sinds jaar en dag gezellig mee op vakantie. Gewoon in de topkoffer. Dit jaar dus mét mondkapje.

En soms hangt hij aan de rugzak.

Zichtbaar genietend dat hij mee mag! Het is wat met het beestenspul.

Be safe, take care en kalm an.

still knitting socks

Wanneer er een paar sokken van mijn pennen glijden dan neem ik gelijk weer een duik in mijn stash en kom altijd weer boven met een leuk bolletje. Deze keer een strengetje welke ik zelf al eens verfde. Nu liggen er boven nog 6 van zulke zelf geverfde strengen te wachten om opgebreid te worden. Natuurlijk in andere kleuren.

Altijd fijn om wat in voren te hebben, zei ze terwijl de bakken wol inmiddels het plafond hebben bereikt. Nu dus deze streng:

Ik vind de combi roze/geel altijd zo vrolijk. En als het breisel dan ook nog eens leuk uitpakt dan ben ik blij.

Project info:
Garen: Zareska Maris 60% acryl/ 20% scheerwol/ 20% polyamide.
Naaldjes: 2,5 mm.
Reliëfpatroontje: Greed van Renée Kies.


Een mooie gelegenheid om mijn nieuwe gewonnen sokkennaalden uit te proberen. De Nova Cubics DPN (Double Pointed Needles) van Knit Pro. Het is even wennen, als ik eerlijk ben.


Dat ze vierkant zijn daar merk je, wanneer je ermee breit, niet zo veel. Het zou ergonomisch een voordeel hebben bij de grip. De punten zijn gewoon rond en spits. Mijn Zing naaldjes van 2.5 mm 15 cm wegen 10 gram, deze Cubics naaldjes van 2.5 mm maar 20 cm lengte hebben, wegen 21 gram. Dat voel je echt wel, het verschil in gewicht. Ik ben dus nog niet ‘om’. Het is natuurlijk wel fijn dat ik deze Cubics naaldjes nu eindeloos kan uitproberen.


Gisteren had ik behoorlijk wat uninterrupted knitting time (UKT). Gisteravond was het eerste beenstuk dan ook al af en ik was halverwege de grote hiel. Ik keek nog eens kritisch naar mijn werkje en zag dat mijn hiel wel erg breed werd. Teveel steken! Hoe heb ik dat gehad? Geen idee. Maar vooral: waarom merkte ik dit niet eerder?


In het beenstuk had ik halverwege wat gerommeld. Vooreerst had ik dat laten zitten met het idee: wanneer ik snel loop dan zie je het niet!

Dus nu ik toch aan de frog* ging, vanwege de hiel, dan maar froggen tot en met het sjoemelstukje. Dus rats-rats-rats-rats de naaldjes eruit en afhalen. Dat opgewonden bolletje, hieronder, is wat ik uiteindelijk had gefrogged. Niet leuk! Zonde van de tijd…


Janlief zat het geheel eens te bekijken en zei: ‘Ach, het is maar een hobby!’
Hoezo ‘hobby‘? Dit is GEEN hobby hoor, dit is een way of life!
Diamond painting, 3D kaarten knutselen of schilderen op nummer dát zijn hobby’s! Als irritatie hoog zit kraam je er wel eens wat uit, alvast mijn welgemeende excuses als ik iemand hierdoor op de tenen heb gestaan.


*frog is een kikker in het Engels, wanneer ik mijn breiwerk van de naalden haal en aan het garen trek, waarbij ik rijen steken tegelijk losmaak geeft dat een bepaald geluidje. Zo: ‘rip-it, rip-it, rip-it, rip-it’, wat klinkt als kikkergekwaak. Vandaar dus.

Het boek van de Read-A-Long heb ik uit. Net als een fijn breiwerkje wat af is zo gaat het ook met goede boeken: ik vind het jammer als het uit is. Hier de laatste pagina’s lezend.


Het is een bijzonder en indrukwekkend boek. Het staat nu dan ook in mijn persoonlijke top 10 en dan ergens in de hogere cijfers, qua ranking dan. Niet alleen het verhaal is boeiend maar hoe de Amerikaan Anthony Doerr met taal kan spelen, prachtig! Het speelt voor een deel in Saint Malo, een stad in Bretagne. Tijdens een vakantie zijn we daar in de buurt geweest. Dit boek kan je niet vergelijken met de Zeven Zussen, deze serie heeft toch meer een ‘feel good’ gehalte. Ik vind deze serie van Lucinda Riley ‘boeiend & meeslepend’ om te lezen. Dit boek van Anthony Doerr valt meer onder het genre ‘aangrijpend’.

Nog even wat plaatjes vanuit de omgeving.

Met dit prachtige herfstweer is het fijn om te kunnen en te mogen wandelen.

In het rechterhoekje het vertrouwde ijkpunt in onze omgeving, de toren van Oldeholtpade. Zo typerend met de bolling in de torenspits.

Be save en kalm an!

glittertjes

Nog één keer Huisbeerend in de hoofdrol. Hij laat zien hoe sterk hij wel niet is door mijn breinaalden vast te houden. Beerend heb ik gevonden in de kringloop. Het is een beer met een rugzakje (traumatisch verleden). Ooit was hij circusbeer en nu een gewone bruine huisbeer en het gaat nu gelukkig goed met hem.

Anyhow afgelopen week heb ik glittersokjes gebreid. Ik werd er zelf blij van, breien met dit poederroze garen vol glintering. Tess, onze kleindochter, houdt wel van bling-bling. Dus toen ik dit bolletje zag wist ik meteen dat ik daar een paar sokjes voor haar van ging breien.

Het is moeilijk om alle glitter op een foto vast te leggen.


Work in progress.


 De foto hierboven zit standaard in mijn agenda.

Jildou en Tess: door de relatie van Jan en mij met elkaar verbonden. (Schier 2015)
Jildou is mijn dochter en Tess Jan zijn kleindochter om duidelijk te zijn.

En zo is het maar net! ->

Hierboven het eindresultaat.

 Sokjes zijn maat 32, het garen is Party van de Zeeman: 91%  acryl /9% metaalgaren. Naalden 3 mm.

De tijd gaat zo snel voorbij.

Onze lieve kleindochter is alweer acht jaar. Volgens haarzelf is ze bijna negen.

En gelijk heeft ze, in maart wordt ze negen.

Het voelt als gisteren dat ze op mijn schoot in slaap viel.


Een stoere meid en dat is ze!


Hier vliegen de zwammen de grond uit zoals alleen paddestoelen dat kunnen.

Be save en kalm an!

lucky me

Net als vorig jaar deed ik ook weer mee met de KAL (Knit-a-Long/samen breien) van Knit Pro.


Knit Pro is een breinaalden-merk waar ik fan van ben. Nou eh, eigenlijk wil ik gewoon geen andere meer dan die van Knit Pro. Gevalletje ‘naalden-snob’? Ja, denk het wel. Ik vind de sok naaldjes Zing én de rondbreinaalden Nova Metal gewoon erg fijn breien.

Anyhow in de maand oktober organiseert dit merk op Ravelry en op Instagram een KAL genaamd Soktober. En er valt ook nog het één en ander te winnen: Yess!

Je mag een sokkenproject op Ravelrygroep van Knit Pro zetten met de tag ‘soktoberkal’ en ‘knitproNL’. Dan post je foto’s van je werk in dit ‘draadje’ of onder de # op Instagram. Doel: de deelnemers gaan een paar sokken breien van tenminste maat 35. Voorwaarde is wel dat de sokken op Knit Pro naalden zijn gebreid, maar dat lijkt me logisch bij een Knit Pro-KAL. Dit is de derde Soktober-KAL die ze organiseren.

Hier foto’s van de sokken in wording.


Op 1 oktober zette ik dit paar op de pennen. Een reliefpatroontje. Garen Regia Classic Stars Color. Een fijn bolletje. Naaldjes Knit Pro Zing van 2.25 mm. Deze sokken zijn voor Janlief.

Maar nu over de titel van deze post: Lucky me! Want wat bleek: ik had vorige week de weekprijs gewonnen!

Zoooo leuk! Dan kom je je naam tegen op Instagram en dan wordt je HEEL HAPPY wanneer het tot je doordringt dat je een Nova Cubics sokkennaaldenset gewonnen hebt. Ongeveer zo:

Ik ken dit soort naalden helemaal niet en ben dus erg benieuwd hoe het breit. De naalden zijn een soort van vierkant, dit zou ergonomisch prettig werken. We shall see! 🙂


De maand loopt op zijn eind, de sokken kunnen aan en ik zal met mijn nieuwe naalden-set gaan spelen. Zo leuk!

De klok is weer op winterstand gezet. De dagen worden korter. Ik moet altijd eventjes wennen dat het licht ’s avonds zo vroeg uitgaat. Gelukkig blijven de lichtjes in ons huis nog wel eventjes branden.


De beestjes hebben zich bij Maria gevoegd. Ja, ook Huis-Beerend. ‘Kom maar fijn naast mij staan, Beerend!’ zei Maria, zo vriendelijk als alleen Maria’s dat kunnen.
Een gezellig tafereeltje op de vensterbank.

Be careful en kalm an!

zelf-strepend garen

In 2006 maakte ik voor het eerst kennis met zelfstrepend sokkengaren. Ik kreeg van mijn moeder een bolletje. Ik was er zo blij mee! Wanneer je met dit garen breit verschijnen de streepjes vanzelf.


Hierboven mijn eerste paar zelf gebreide sokken. Ik vond het gestreepte garen zo mooi, dat ik de voet met ander garen breidde zodat ik nog garen over kon houden. Geen idee welke merk dit was, Regia? Opal? Och, het is verre van een perfecte sok.

Ik leerde vervolgens sokken breien via het basis sok patroon van Wolhalla. Ideaal: een goede work-out dat stap voor stap het sokken breien begeleidt.

Hierboven een mooi voorbeeld van zelfstrepen garen van Regia (Etude Color). Ik paste zelf hak en teen aan. De hak in wit maakte dat de strepen van been naar voet mooi door liepen.

Nu ben ik bij paar 150. En daarvan is het meerendeel zelfstrepend. Het sokken breien is ‘part of my life’.

Begin 2000 kwamen er zelfstrepende garens op de markt. Eerst door de grote garenfabrieken. Hieronder een filmpje van de making off van dit garen bij de Opal fabriek. Het maakte het sokkenbreien leuker. Niet langer alleen maar ‘schapen-wollen-sokken’ maar grappige streepjes.

Toevallig heb ik dezelfde sokken gebreid als het voorbeeldgaren in het filmpje.

Natuurlijk volgenden de indie dyers ook. Een indie dyers is iemand die zelf garen verft, indipendently, dus onafhankelijk van andere partijen. Het gaat om kleine hoeveelheden en unieke strengen wol. Zowel zelfstrepend als ‘gewoon’ geverfd garen.

Nederland kent veel hele goede verfsters. Ik denk dan al gauw aan Crealien Disign van Eline bij zelfstrepend sokkengaren. Hieronder een foto van de door haar geverfde sokkengaren.

Zelfstrepenende sokkengaren: Dat is nog wel een dingetje hoor. Ik vond een filmpje van een indie dyer Kendra.

En als je nu denkt dat zelfstrependgaren verven het hoogst haalbare is… nou nee. Dit kwam langs op mijn schermpje. Geverfd sokkengaren waarbij je schaapjes breit. Ongelooflijk hè!


Ik zag het bij Angela van Yarn ’n yarns. Zij kreeg deze streng en zie eens hoe mooi! Hoe ontzettend knap als je dit zo weet te verven. Fotocredits hier boven en hier beneden Angela.


Dit schaapjesgaren is niet goedkoop. Te koop bij Artistic Yarn by Abi. Het kost wat maar hé dan heb je ook wat!


Garen heet ‘Shepisch’ en kost $64.00 = € 54.16.


Hmm, voor mij toch echt iets te duur. Mijn duurste sokkengaren was omstreeks €25,00. Een Regenboogmerino van Biscotte Yarns van Wolhalla. Dat is toch echt mijn max.


Het was van geld van mijn verjaardag. Ja, dan kan je een keer uitpakken. Maar jeetje $64… Nee, dat gaat me te ver.

Anyhow, ik kan me heel goed voorstellen dat dit garen zoveel kost hoor, zeker gezien hoe super precies dit garen geverfd is.


De oogjes en pootjes precies op de juiste plaats. Wat een monnikenwerk om zoiets te maken! Geweldig toch!


Stay safe and kalm an!

wegduiksjaal II

Mijn lopend werkje is over de finishlijn gekomen. Altijd leuk als een werkje de eindstreep heeft gehaald.

Hieronder één van mijn progresskeepers, die hang ik in mijn breiwerk gewoon om mijn vorderingen bij te houden. 


De laatste dagen heb ik wel even de turbo aangezet. De rook komt nog net niet van mijn rondbreinaald! Maar wel alle breitijd aan mijn sjaal besteed.

Ik had onlangs een nieuwe jas gekocht en ja, daar moet een passende sjaal bij. Een mooi excuus om een tweede Herbs & Spices sjaal te breien. Patroon van drops. Hier de sjaal die ik voor Jildou maakte. Het is koud dus tijd voor een dikke jas mèt sjaal. Dus hier nummer II:

Wol van de Wibra: Saskia en Bianca. Naald 4 mm. 

Het is een soort brieke (scheve) driehoek. Groot genoeg om een paar keer om je hals heen te wikkelen.


Nu brei ik er nog een muts bij, gewoon van de restjes. Recht-toe-recht-aan. Wordt vervolgd.

Nog even wat herfstplaatjes. De natuur, ze gaat gewoon haar gang. Geen last van wat voor 4us dan ook. Ik voel me wel bevoorrecht dat ik elke dag door het bos mag struinen. Chiqo achter me aan snuffelend. 

Hier in de omgeving volop vliegenzwammen. Enorme paddestoelen, zo mooi. Deze is nog maar net verschenen, zo bol hoedje nog. 

Het bos heeft nu echt de zomer achter zich gelaten en kleurt de herfst volop. Vele tinten geel.
Onze Guus gaat elke dag even de buurt door. Een soort van neighborhoodwatch. En wanneer alles veilig is en ze dus terug komt van haar missie dan wil ze in huis. Guusje kijkt dan zéér indringend naar binnen. Echt ik voel haar ogen op mij gericht! 

Wanneer ze binnen is, is ze weer helemaal zen hoor.


Take care en kalm an!

harig

Onze harige vriend is jarig. Hij is 16 jaar geworden. Een hele leeftijd en still alive and kicking. Chiqo, onze Stabij-na, kruising Friese Stabij en Wetterhoun.


Eind 2014 kwam zijn mandje bij mij staan, dus al bijna 6 jaar. We zijn dikke vriendjes geworden en gaan samen nog dagelijks het bos door. Ik hoop dan ook dat we dat nog heel lang kunnen doen.

Een ieder die mijn blog volgt, weet misschien dat ik met een CAL meedoe. Een CAL staat voor Crochet-a-Long ofwel een samen haak project. Dit is de Scheepjes CAL 2020 waar ook een Read-a-Long aan gekoppeld is. De ontwerpster heeft zich namelijk laten inspireren door het boek Als je het licht niet kunt zien (All The Light We Cannot See) van Anthony Doerr. Prachtig boek trouwens. Hieronder de deken in vol ornaad. Hier meer info.


Ik merk dat ik vaak voor het vertrouwde ga. Sokken brei ik van boven naar beneden. Nog steeds! Ooit een paar keer vanaf de teen geprobeerd. Het voelt niet vertrouwd. Dus ging ik weer terug naar cuff-down.

Deze CAL is een hele uitdaging. Maar hé, die deken is toch prachtig! In 11 weken en 6 delen de plaid haken. De delen komen online en wordt naast het ‘geschreven’ patroon ook uitgelegd met een youtube-filmpje.


Ik ben nu bij deel 2 en ben bij minuut 13:12 van het 2:14:54 durende filmpje. Esther doet alle steken geduldig en goed voor. Maar over een paar minuten film doe ik een uur. Echt waar. Zie hieronder, voor mijn gevoel nèt niet netjes genoeg. Het begin van het bijtje in de deken.


Dus toch maar weer afhalen. Het lukt meestal pas na een paar keer oefenen. Herhalingen die gehaakt worden in de toer, moet ik ook steeds terugzien in het filmpje. Na twee moeilijke steken zijn het aantal gewone steken ook weg uit mijn geheugen. Mijn korte termijn sucks, da’s duidelijk.


Ik weet zeker dat ik dit tempo niet vol kan houden. Ik doe gewoon tè lang over de toeren.

Al eerder zei ik, dat ik me verbaas dat medehaaksters het patroondeel al af hebben op dag dat het online komt. Iedereen zal zeggen: dat je daar niet naar moet kijken. Nee, natuurlijk niet… (maar toch). Het is wel een heel groot contrast met mijn vorderingen. Deze CAL kost me wel heel veel concentratie.


Ik was al naar boven gelopen om te kijken of er nog een potje ‘concentratie’ in de Scheepjesdoos zat, misschien had ik die over het hoofd gezien bij unboxing. Maar nee, geen potje ‘concentratie’. Een flesje ‘tijd’ evenmin, maar daar heb ik nog een halfvolle fles van staan, dus dat scheelt.

Het hele project gaat me een beetje op mijn nek zitten. Irritatie dat ik er zo lang over doe, door het gebrek aan gerichte aandacht. Ik haak gewoon te weinig en modder te veel aan.

Het is goed om zo nu en dan eens even flink uit je comfort zone te gaan. Daar wordt niemand minder van. Maar het moet wel haalbaar zijn. Ik bewaar het pakket, denk ik, om het op het later tijdstip weer op te pakken. De druk die ik nu ervaar is niet de bedoeling. Niet nodig ook. Het wil gewoon even niet nu.

Maar als ik nu al afhaak voelt dat ook niet goed. Een mens groeit van successen terwijl mislukkingen juist ongelukkig voelen.
Nu verkeer ik dus in een soort van impasse. Doorgaan of stoppen.
En dat, dat voelt óók weer niet goed. Zucht.

Dus jongens (m/v) van team Herbarium: ik stop voor nu even… denk ik…


‘And when life became too frenzied, she took up het knitting and breathed a while to the rhythm of the stitches and rows until her smile returned and her mind was calm.

En zo pakte ik mijn sokprojectje weer op. Cuff-down dat wel.


Stay safe and kalm aan!

Vorige Oudere items