wat binne wy moai fuort, net!

Zomaar een dagje op stap, heerlijk even heel wat anders. We gingen met z’n zessen met de trein naar Amsterdam. Vijf vrouwen die ik ken van de breibende*.
Echt waar, Amsterdam is een unieke stad in Nederland.


Een stad vol toeristen, een stad vol wiet rokende mensen, een stad vol fietsers die, voortdurend bellend, een doorgang vinden tussen de alle toeristen.

Ons doel: drie handwerkzaken bezoeken.

Heel fijn dat één van de dames ooit 20 jaar op de  Herengracht heeft gewoond en ons dus precies langs de leuke straatjes en grachten loodste!

Zooooo leuk!

Menig terrasje deden we aan, menig boetiekje bezochten we.

Terrasje één: Loetje.


Om op ons doel terug te komen: Stephen & Penelope.
Een prachtige vooral zeer luxe wolwinkel. Online had ik al gezien dat de strengen garen niet echt binnen mijn budget liggen. Tjonge, wat duur en excusief! Maar zoooo leuk om er rond te lopen!


Ze verkopen garens die je kan gebruiken in de shawls-ontwerpen van Stephen West. Patroon en garen kost dan wel €243,00!! Ooit deed ik mee aan een KAL (knit along) van deze ontwerper. Erg leuk, een verrassende shawl en nieuwe breitechnieken geleerd. Hieronder een foto van mijn Rockefeller van Stephen West. Een huge shawl!


Tijdens het struinen door de hoofdstad kwamen we een langs een zeer exclusief bonbon winkel. Natuurlijk wilden we de toonbank Puccini van dichtbij bekijken. En onder het motto You Only Life Once hebben we alle zes een bonbon uitgekozen, om later die dag van te genieten. Een enorm bedrag telden we neer voor zés bonbons! Hahaha! En ja, het moet gezegd worden de bonbon’s waren delicious.


Op naar teras twee: Café van Zuylen. Heel wat jaren terug zat ik hier ook een keer met m’n dochter. Nippend aan een rosétje!
En weer door!
De Afstap: een prachtige handwerkzaak op de Oude Leliestraat. Hier wel betaalbare garens. Een fijne handwerkzaak! En ik kwam dan ook met een bolletje sokkenwol, Regia Kaffe Fassett, de winkel uit.

De Afstap, with lots of knitting and other needlecraft stuff in the center of Amsterdam

Op naar de derde stop: The Pancake Bakery! Hier komen zoveel toeristen dat je in het Engels wordt aangesproken, zelfs de menukaart is Engels. Heerlijk gegeten overigens.

En hup… weer door.
Op naar handwerkwinkel nummer drie: Hooks & Yarn, voorheen Weldraad. We waren daar wat aan de late kant, inmiddels was het 17:45. Toch nog wel even binnen gesnuffeld.


Via de Haarlemmerstraat weer richting station. Natuurlijk toch nog even een terrasje in het zonnetje gepakt voor een bakkie koffie.
Geweldig om zo een dagje rond te struinen in de hoofdstad. Zo gezellig ook!

Terugkijkend op deze dag kan ik alleen maar zeggen: ‘Wat wiene we moai fuort net!’ (fries voor ‘wat waren we mooi weg niet?’)

*Breibende: Met groepje vrouwen uit deze omgeving komen we regelmatig bij elkaar aan keukentafel om te handwerken, thee te drinken en de wereld te bespreken.
We zijn alle elf zo verschillend, we maken alle elf van alles mee in ons leven. Mooie, dierbare maar ook nare en verdrietige gebeurtenissen.
Het is zo fijn om lief en leed te kunnen delen met elkaar.

needlecosy

Needlecosy of DPNholder, of in het Nederlands een naaldhouder of houder voor naaldjes met dubbele punten. Reuze handig! Deze maakte ik alweer even geleden. De sokkennaaldjes van 15 cm passen er precies in.


Wanneer ik nu, mijn breiwerkje uit mijn projecttasje opdiep heb ik nooit meer dat de steken van de naalden glippen. Wat voorheen wel vaak het geval was. Doordat ik zulke korte naaldjes gebruik (15 cm lang).


Aan één kant heb ik de naaldhouder 2 cm dicht gestikt en aan de andere kant zit een drukknoopje. Hierboven, de sok in wording, is af. Nu staat sok twee op de pennen.


Garen: geseponeerd door Hobbii, Mayflower, 1 Class: 75% wol, 25% nylon (polyamide). Naaldjes 2.25 mm. Ajour patroontje van de Black Rose.

lopende werkjes II

In no-time vlogen de drie vakantieweken voorbij, Jan is maandag weer naar zijn werk vertrokken. Ook ik pak de dagelijkse dingen weer op.
Poe, wat gaat de tijd toch snel wanneer je plezier hebt!

Hier mijn projecttasje waar twee van de werkjes inzitten. Het lijkt op een toilettasje, en dat is het waarschijnlijk ook, maar ik gebruik dit tasje voor mijn l.w.’s.


Hier een up-date van mijn lopende werkjes.

Links de recht-toe-recht-aan-sok van een bolletje Regia Etude Color.
Ik haak een plaid voor dochterlief met Zeeman Royal. Rechts de eerste Granny’s. En in het midden, de gele sok van gele Hobbii Mayflower Class 1. Hier brei ik een ajourpatroontje in, de Black Rose. Ik had dit werkje mee naar het breicafé, hier in ons dorp. Niet handig: volgens mij heb ik net zoveel vóóruit gebreid als áchteruit!


Het boekje is een dwarsligger van de Bibliotheek. Ik had het mee op tijdens de motorvakantie. Super klein en handig dus wanneer je weinig bagage mee kunt nemen. Natuurlijk zat mijn e-reader ook in de bagage, maar ik vind het fijn om altijd een plan B te hebben. Want wat als de e-reader het niet meer doet? Daarvoor had ik die dwarsligger mee. Maar ik pakte steeds de dwarsligger. Ja, dat formaat handigt me wel! Dit is ‘Steenhouwer’ van Camilla Lackberg, De derde van deze serie van tien titels. Deze misdaadromans spelen zich af in het zuiden van Zweden, in Fjällbacka. Echt heerlijk om je daarin te verliezen.


De Chileense Jasmijn bloeit dat het haar lieve lust is. Zo fleurig zo op de tuintafel!

Onze lieve Chiqo, een bejaard hondje 14-1/2 jaar. Een hondje van de dag. Soms wil het allemaal niet zo, loopt hij wat stram en ontbreekt het hem aan energie. Maar het komt ook voor dat hij ineens enthousiast op zijn knuffel duik en er mee aan de haal gaat.

Chiqo is wat hard horend, ook hard luisterend trouwens.
Maar zo nu & dan doet Chiqo of hij bij de commando’s zit en voert hij zijn bevel gewoon goed uit… ‘CHIQO ZIT!’ roep ik dan… en jawel: TADAAA!

sloopknuffels

Kringloop-strooptocht. Heerlijk, neuzen tussen oude spulletjes op zoek naar kringloopgeluk. Vaak kom ik thuis met een blikje, een kledingstuk, een boek of een puzzel. Het maken van een kringloop-puzzel heeft een extra spannings-gehalte, je weet immers nooit of de puzzel compleet is. 😉
Ook haal er ik voor onze stabijna ‘sloopknuffels’, voor 10 cent koop ik dan zo’n knuffel. En Chiqo is er zo blij mee!

Het begon met een bootje-knuffel. Hij kon er tijden zoet mee zijn, tot deze knuffel een leeg vodje werd. Ik vond in een kringloopwinkel dezelfde boot, zodat we het oude vodje weg konden gooien

11229985_832083966840659_5710724249709288149_n
Na de sloop van de tweede boot geef ik Chiqo willekeurige knuffels waar hij vervolgens mee speelt en uiteindelijk sloopt.


Hier een hoopje sloopknuffels.


Hij sleept zijn knuffel overal mee naar toe. En haalt uiteindelijk vakkundig alle vulling uit de knuffel.


Maar nu laat Chiqo zijn knuffels links liggen. Het is vandaag zijn dag niet. Vanmorgen wilde hij al niet wandelen. Chiqo is wat onrustig en loopt met de staart laag. Een teken dat het niet zo wil vandaag, ondanks de pijnmedicatie. Ja, ouderdom komt helaas met gebreken. Zo ook voor onze 14 jarige Stabijna. (Stabij/Wetterhoun)

motorschaamte

Vervolg op de motor-vakantie 2019. De blog van 30 juli.
In de bergen was het zo rustig, alleen de bellen van het vee wat daar liep kon je horen.

Wanneer we zo berg op en af reden had ik soms wel een dubbel & knagend gevoel. Het gebrom dat onze motor produceerde in die prachtige natuur en daarnaast de uitstoot van CO2… ‘Motorschaamte’ zo zou je het kunnen noemen.


Dit komt overeen met het bestaande woord ‘Vliegschaamte’: een ongemakkelijk gevoel wanneer je het vliegtuig neemt terwijl dit juist zo slecht is voor het milieu. ‘Vliegschaamte’ is een vrij nieuw woord dat genomineerd was voor het Woord van het jaar 2018.


Vliegen is verreweg de meest klimaat-intensieve manier van transport. Bij kerosine-verbranding komt er giga veel CO2 vrij. Bijvoorbeeld één keer heen en terug met 2 personen naar San Francisco is goed voor 5.600 kg CO2. Een gemiddeld huishouden, per jáár is goed voor 4.160 kg CO2 uitstoot. Wat een verschil!

Natuurlijk kun je vervuilende vliegtuigen niet vergelijken met de vervuiling van een motor. Bovendien is een motor op zijn beurt ook nog eens twee keer minder vervuilend als een gemiddelde auto.

 Ik heb enorm genoten van de motorroutes die we door Midden Europa reden. De rotswanden en ongerepte natuur. Voor mezelf kan ik het ook wel verantwoorden. Natuurlijk, zo’n motorvakantie is nu eenmaal niet de groenste manier van vakantievieren. Maar het kan ook veel erger, zoals een vliegvakantie naar Zanzibar! Of alleen al een retourtje Londen.

Door bewust duurzaam te leven en te consuminderen probeer ik onze voetafdruk zo klein mogelijk te maken.

Want ook ik maak me zorgen over onze aarde en de klimaatveranderingen die gaande zijn. Logisch dus dat ik kritisch blijf in de keuzes die ik maak.

Hieronder is toch nog even mijn breiwerkje te zien.


Deze week hadden we nog vakantie, reden we een tochtje langs de Waddenzee.
Zo’n sok in wording past altijd mee in de koffer. Tijdens een koffiebreak is het fijn om toch nog even een naaldje weg te prikken. Deze pauze was bij Holwerd.

driemaal

Driemaal is scheepsrecht. Dat spreekwoord is van toepassing op mijn gele sokken in wording.

Tot driemaal moest ik de sok weer afhalen. Elke keer prutste ik er in om… Broddelwerk werd het! Zo’n simpel ajourpatroontje. Misschien juist wel daarom. Ik onderschatte het werkje. Immers ik had al drie keer eerder de Black Rose gebreid. Anyhow: van de week voor de derde keer deze sok opnieuw opgezet. Ajour breien is breiwerk met een gaatjes patroon erin.

Als iets niet lukt, dan lukt het vaak de derde keer wel. Dat in het spreekwoord het getal drie zit is natuurlijk niet toevallig. In bijvoorbeeld het Christendom heeft het getal drie een symbolische waarde vanwege de Heilige Drie-eenheid: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. In de scheepvaart, waar dit spreekwoord vandaan komt, komt drie ook veelvuldig voor. Zo was de schipper verplicht de bemanning drie maaltijden per dag te geven en bij onbehoorlijk gedrag werd men gestraft met drie slagen. Een gestorven zeeman wordt met een ‘één, twee, drie, in godsnaam’ over boord gezet.

Terug naar mijn l.w. (lopende werkje), mijn gele sokken.


Het garen is van Hobbii. Ik mocht dit garen voor deze online wolwinkel uittesten. Gesponsord garen dus… Dit is sokkenwol van Mayflower, 1 Class: 75% wol, 25% nylon (polyamide). Naaldjes 2.25 mm. Een unikleur leent zich erg goed voor het ajour patroontje van de Black Rose. Bij deze sokken past de naam Yellow Rose net iets beter!


In onze voortuin pronkt al jaren deze roos: zo mooi als ze bloeit!

3678 km

Jacobus mocht mee op vakantie. Hier poseert hij bij het Reschenmeer.
Altijd gezellig zo’n aapje erbij. Jacobus heb ik in 2011 gemaakt en hij heeft al heel wat van Europa gezien. (Patroon is van Anita Wilschut)


In deze vakantie reden we3678 km. Al drie keer eerder hebben we de motor gepakt om door Europa te trekken.

In 2014 reden we 2465 km op de Aprilia Falco. In 2015 was het geen lange vakantierit, toen ging de Aprilla kapot bij Dyon en kwam de motor op een takelwagen terug.
In 2016 gingen we toch weer op pad, nu op de Ducati ST4 en hadden 4023 km op de teller. Inmiddels is die Ducati ingeruild voor een Ducati ST3S.


Onze vakantie was prachtig. Zo reden we door de Eifel, de Alpen, de Dolemieten en het Zwarte Woud. Heel wat passen hebben we gehad. Heel wat bergen bereden. Toen het vorige week zo extreem warm was in Nederland, reden wij door de koele berglucht!

Een uitdaging: Met zo min mogelijk bagage op pad.
Motto: ‘Alles wat je thuislaat is mooi meegenomen!’

Elke dag genieten van de prachtige bergen. Bij de vorige motorvakanties sliepen we in onze tent. Nu gingen we van hotel naar hotel. Voor ons doen erg lux dus!
Groot voordeel:
1. Vééééééél minder bagage.
2. Aan eind van de dag staat diner klaar.

Deze keer dus niet ‘op ‘e dolle roes’ (=op de bonnefooi) maar met een groepsreis van Horizon. Jan en ik waren de enigen die sámen op de motor waren.

Het is lastig om overdag met 8 man bij elkaar te rijden. Net als bij wandelen of fietsen heeft iedere motorrijder ook zijn eigen stijl & snelheid van rijden. Ontbijten en dineren deden we samen als groep en dat was erg gezellig! De routes reden wij met z’n tweeën zodat we konden stoppen waar we wilden en ons eigen tempo konden bepalen.

NIK_0314_1
Ik heb echt genoten van deze week. Wat wil een vrouw nog meer, elke dag met manlief op pad met de motor en dineren met acht gezellige mannen!

De Stelviopas vond ik zelf wel de spannendste. Met een hoogteverschil van 1846 meter in 48 bochten. Uiteindelijk kom je dan uit op een hoogte van 2758 meter.

NIK_0458_1
De weg is zo smal, de bochten zo krap en stijl dat je geen tegelligger moet tegenkomen. Aangezien het niet één-richtings-verkeer is en bovendien de pas ook door bussen en campers wordt gereden, is dit eng rijden. In een bocht kan je als motor niet stoppen, dan val je om. We hadden mazzel, het was rustig op de pas.

Het weer was prachtig! Maar één maal hebben we een dikke onweersbui met stortregen, enorme hagelstenen en harde wind gehad. Daarnaast een motorstoring maar die kon Jan zelf oplossen. Handig hoor, zo’n technische man!


Verder kregen we een lekke band op de verkeerde plek: midden in een smalle tunnel waar het verkeer doorheen raast. Gelukkig hebben we wel alarmlichten op deze motor. Ook fijn was dat er toevallig drie mannen van de groep achter ons aan reden. En heel toevallig: na de tunnel was een Ducati-garage. Helaas had deze garage geen nieuwe band maar de geplakte band hield het voor die dag. De volgende dag nog wel wat gedoe om een nieuwe band te vinden maar uiteindelijk lukte dat.


En zo konden we, met een koffer vol avonturen, weer veilig huiswaarts keren.

Vorige Oudere items