tweeduizendnegentien

En zo zijn we alweer aan het eind van dit jaar beland. Time flies… Nog maar zo kort geleden schreef ik blogje ‘tweeduizendachtien‘ en in een split second zal het blogje ‘tweeduizendtwintig’ verschijnen.

In deze laatste dagen kan ik het niet laten om terug te blikken op de gebeurtenissen van dit jaar. De bijzondere, leuke of speciale momenten.

Hét moment van dit jaar is natuurlijk dat Jan en ik in het huwelijksbootje zijn gestapt. Op een zonnige dag, zo’n ééntje om nooit te vergeten.


Al onze dierbaren waren erbij. In stijl werden wij naar het gemeentehuis gereden, dochterlief had een Packard mét een vriendelijke chauffeur geregeld. Geweldig!

Verder zijn we met de motor op reis geweest. Op onze Ducati ST3S reden we door Europese bergen: De Eifel, Het Zwarte Woud, De Alpen en De Dolomieten. 3678 km.


Een bijzonder lichtpuntje van dit jaar is Guusje.


Guusje was een zwervertje die door de medewerkers van de dierenambulance naar het asiel ‘De Kluif’ was gebracht. Geen chip dus over haar verleden weten we niets. De dierenarts schat haar een jaar of 10. Toen ik haar zag wist ik meteen, dit poezeke krijgt haar mandje bij ons in Oldeholtpade.


Hierboven een foto hoe ik haar voor het eerst ontmoette, in het asiel. In een paar weken tijd is ze zo enorm opgeknapt.


Vanaf het begin ging het prima tussen Chiqo en Guusje. Guusje is blijkbaar honden gewend geweest.


Elk jaar tel ik de projectjes die ik heb gemaakt. En maak een soort van lijstje.


Zo heb ik 17 paar sokken gebreid.

Mooiste project wat ik maakte dit jaar: Een weddingringshawl. Het patroon Brainwaves van Monique Boonstra (A Passion For Lace). Een shawl van 70% alpaca en 30% moerbeizijde. Dit is zo fijn garen dat de shawl door een trouwring past.


Alhoewel het breien ervan met hobbels en bobbels gepaard ging was het eindresultaat prachtig. Verder nog een plaid gehaakt en een tuinhek.


Toch wel leuk om al die projecten nog even de revue te laten passeren.

blij met de bieb

Ik mag graag neuzen in de Bieb. Gewoon wat struinen tussen alle titels en vervolgens thuiskomen met te veel boeken om in vier weken uit te lezen.


Mold and Mildew Removal - How to Clean Mold and Mildew Stains - Good HousekeepingRegelmatig reserveer ik een boek. Ze houden die titel dan voor mij vast. Zoals deze: ‘De meeste mensen deugen’ van Rutger Bregman. De auteur verscheen in de media en ik vond zijn verhaal interessant. Ik moet er nog in beginnen trouwens. Morgen!

Zie, dat is nu zo fijn aan de Bieb: nieuw verschenen boeken kun je gewoon lenen. Zo heb ik nu thuis ‘Vrolijke sokken breien’ van Dennis van den Brink en Knitbear. Dit boek ligt nog maar kort in de winkel. Zalig om hier uitgebreid ( 😉 ) in te kijken! Wie weet staat het boek zo vol mooie patronen dat ik deze aan ga schaffen.


Die overweging neem ik ook bij ‘Sjaals’ van Sascha Blase.


Vanaf het moment dat ik zelfstandig op mijn fiets naar de Bieb kon, ben ik al lid. Dat zal een jaar of veertig (!) zijn. Er zit wel een gat in mijn lidmaatschap. Toen mijn inkomsten werden verlaagd en de uitgaven niet, moest ik mijn begroting aanpassen. Echt, alle abonnementen, donaties & vage verenigingen heb ik toen stop gezet. Maar zodra ik weer meer lucht centjes kreeg heb ik de Bieb als eerste in de begroting opgenomen. Wat vond ik dat fijn!

Ondanks mijn Bieb-pas vind ik het ook heerlijk om in de kringloopwinkels tussen de boeken de kijken. Het voordeel is dat je voor een prikkie een boek mee kan nemen om die vervolgens ‘stuk’ te lezen en weg te geven aan een ander.

Afbeelding kan het volgende bevatten: tafel
Nu ik het toch over lezen heb: Wanneer we op reis zijn heb ik mijn e-reader mee. Zo handig: toch veel boeken mee zonder het gewicht van die boeken.

Tot slot nog wat ‘Guusjespam’, ze is zooo lief als ze slaapt. Ook als ze wakker is trouwens!

heel apart

Als vrouw met een dyslectische inslag vind ik het heel apart dat je appart als apart schrijft, maar dat ter zijde.

Ik kocht onlangs twee bolletjes van 50 gram van ONline Linie12 Street Design Color. Poeh, een hele mond vol. Voor een paar sokken maatje 40 heb je bij normale sokken al gauw 74 gram garen nodig dus daarom twee bolletjes. Ik ben niet zo van de enkelsokjes. Ik viel voor de vrolijke kleuren, maar ook voor de zachtheid van het garen.


Ik zette sokken op voor dochterlief. Een platte boord met geel garen aan de binnenkant. De hak en teen heb ik blauw gebreid.


Bij de tweede sok kwam ik er achter dat mijn tweede bolletje precies andersom is opgewikkeld. Dat is apart… Ik had nog zo op het verfbad gelet. Maar dat telt blijkbaar niet bij het opwinden van de bol.


Ik had dus 50% kans om hetzelfde bolletje te kiezen. Dat maakt de kans dus 50% om een verkeert-om bolletje te kiezen. Ok… Ik heb de tweede sok ‘andersom’ gebreid. Nee niet toe-up, (dat was natuurlijk ook een optie) maar het bolletje te nemen zoals die is.


Het garen is superzacht. Ik hoop dat het zich ook goed houdt in de was. We shall see. Paar 17 van dit jaar.


Ik heb een verrassingspakketje voor dochterlief gemaakt. Jildou werd 23 december 1992 in Heerenveen geboren. En dat feit maakt dat ze nu zevenentwintig jaar is!


Ik kan dit blogje pas plaatsen wanneer ze haar kadootje in ontvangst heeft genomen.  Of haar, heel asociaal uit de emailljst te halen… Dat laatste werd het! Jildou-lief ik voeg je ook weer toe hoor!


En nog even dit:
Eén van de mooiste momenten van de dag: Het rondje door het bos met mijn kleine harige vriend. Nu het zo zacht is hoor je veel vogeltjes. Soms zie ik een ree of twee/drie, soms een eekhoorntje. Chiqo die ziet geen beestjes. Voordeel: dat hij er dan ook niet achter aan kan jagen. Ik denk trouwens dat hij er überhaupt ook geen energie meer voor heeft met zijn hoge leeftijd van 15 jaar.


Nog een paar vasthoudende blaadjes, maar ook die laten los. Zo kunnen de bomen in het voorjaar weer vers in het groen laten zien dat het lente is.


Chiqo met zijn zwiep-staart, een teken dat hij het naar zijn zin heeft. Hij gaat graag voorop… hij weet de weg dat scheelt.

kerst-stress?

Mijn deken vordert gestaag. Een fijne bezigheid. Beetje donkere foto, maar hé… het zijn de donkerste dagen van het jaar.


Verder gaat het goed met Guusje. Echt goed moet ik zeggen. Zoals ik ook al in de vorige update vertelde: Ze speelt, ze slaapt, ze eet (als een slootgraver), ze spint en geeft kopjes, zelfs aan Chiqo!


Chiqo wordt een hondje van de dag, zijn achterpootjes doen soms niet meer mee. Al twee keer vielen deze pootjes uit en liet Chiqo ook zijn urine lopen. Dit is wel een teken dat er wat gaande is. Maar zo als vanmorgen trok hij twee keer een sprintje en liep vrolijk voor me uit. Toch blijft het wel zorgelijk.


Nog zeven dagen tot kerstmis. Dit jaar heb ik er voor gekozen om de kerstspulletjes op zolder te laten staan. Gewoon omdat dat ook kan.

In de media zie je allerlei gezelligs en ‘kersterigs’ voorbij komen. Je kunt er eigenlijk niet omheen. Bovendien puilen de winkels uit van de luxe etenswaren. Want het is nu eenmaal niet gezellig zonder een vol gedekte tafel.
Is het raar dat ik daar niet zoveel mee heb?

Ik hoor met enige regelmaat ‘van mij mag het januari zijn’. Mensen die een dierbare moeten missen of met ander verdrietigs moeten dealen. Toen ik stage liep op de deeltijdtherapie (psychiatrie) konden de cliënten in november al verdrietig en in de stress raken door het gedachte dat kerst er weer aan zat te komen. Misschien vanwege die opgelegde gezelligheid? Maar ook misschien omdat dan juist ook dát het gemis versterkt van diegene waarvan je hield/houdt.

2014-12-20 09.53.39
Bij de meeste gezinnen is het een heel gepuzzel om het ‘spul’ op dezelfde tijd bij elkaar te krijgen. Schoon/stief & rest van de familie. Sommige familieleden hebben dan zoveel overwicht dat iedereen zich daarna moet voegen.

Janlief en ik leggen onze kinderen niets op. We hebben liever dat ze zo eens langs komen. Een wijntje is er altijd wel. En door de week smaakt die net zo lekker als op de twee kerstdagen.

En dan kom ik bij punt drie: wij kunnen hier alles kopen, overdaad is hier een normaalgoed. Maar meer dan 820 miljoen mensen in de wereld hebben honger. Natuurlijk hoef ik niet het leed van de wereld op mijn schouders te nemen. Maar eh, sorry ik kan dit niet loslaten wanneer ik mensen gestrest met hun overvolle winkelwagentjes door de supermarkt zie rennen.

En dan dit: Ik ben een echt kerstkindje! Geboren op 25 december 1968.


Als kind had ik hier geen ‘last’ van. De hele familie kwam elk jaar bij ons over de vloer om mijn verjaardag te vieren: een gezellige boel. Hieronder een dierbare foto met mijn zus en broer.


Toen ik ging samenwonen werd mijn verjaardag wat ingewikkelder. Nooit kon de visite op het door mij gekozen tijdstip, dit vanwege andere kerst-‘verplichtingen’. Als ik eerlijk ben dan was ik daar wel wat sneu van.

Mijn verjaardag vier ik daarom vaak niet of op 25 juni. Vorig jaar werd ik 50, toen vierde ik het heel save in het weekend vóór de kerst. Met een uitnodiging die ik al bijtijds had opgestuurd en zo lukte het me om, met al mijn dierbaren, dit heugelijke feit te vieren.


Dat dus over de kerst en mijn verjaardag.

Trouwens een voordeel van een on-opgetuigd-huis: ik hoef de kerstspulletjes niet op te ruimen begin januari.

wollig, warm en groot

Ik moest gewoon weer een plaid maken. Sinds de granny-squares-deken voor dochterlief af was, was er onrust in mij. Deze keer moest het warmer en groter vooral. Dus toog ik wéér naar de Zeeman. Ja, ik weet ik had al garen gekocht… Maar mijn hunkering naar wolliger, warmer en dikker werd hiermee niet gestild. Dus in de Zeeman koos ik 7 kleuren van de ‘Julia’ (80% acryl en 20% wol) voor deze plaid. Haaknaald 6 mm.


Naast deze kleuren nog wit, grijs en donkergrijs voor de rand.
Dit wordt een replica van de plaid die ik in 2013/2014 haakte (foto hieronder), maar nu dus wolliger en andere kleuren.


De breedte is 170 cm zónder rand, uiteindelijk dus ongeveer 180 cm. Hoe lang deze deken word weet ik nog niet precies, ik wil het garen gewoon op haken. Elk stuk bestaat uit één streep wit en twee strepen kleuren. Ik combineer deze steeds anders.


Het is fijn om tomeloos de donkere dagen door te haken. Geen datum dat ik deze deken af wil hebben. Het gaat alleen over het haken an sich.


Om de boel iets meer flair te geven, zo op dinsdagmiddag, drink ik er een glas champagne bij.
Eh thee…champagne-thee!

 wsqqqqfdcx
↑ Guusje haar bijdrage aan deze blog! Ze kan het niet laten om over het toetsenbord te lopen…

Update Guusje:
Het gaat prima met ons poezeke. Elk mens in haar buurt begroet ze met kopjes. Niet alleen mensen maar zelfs Chiqo krijgt kopjes! Heel bijzonder.
Spint wanneer ze aaitjes krijgt. Haar vachtje wordt als maar mooier. Het is alsof ze hier haar hele leventje al gewoond heeft.

Alleen eten is een puntje. Ze schrokt haar bakje in no time leeg. Het liefst eet ze ook Chiqo’s voorbak leeg. Ik kan geen brokjes voor haar neerzetten, die schrokt ze ook op. Ze krijgt nu twee keer daags eten, net als Chiqo. Aangepast aan haar gewicht en leeftijd, anders wordt ze echt te dik vrees ik.

Wanneer het voerdertijd is op no. 9 dan miauwt Guusje de buurt bij elkaar. Ze loopt me voortdurend voor de voeten, niet echt handig wanneer ik de bakjes wil vullen. Het zal vast beter gaan wanneer ze erop kan vertrouwen dat ze elke dag haar bakjes voer krijgt. Door het zwervende bestaan heeft Guusje schaarste gekend denk ik.


We kletsen samen heel wat af! Selfie op de bank.

 

donkere dagen

Afgelopen zondag was het de eerste van de vier adventszondagen.
Adventstijd: de periode voor Kerstmis, het feest van Licht.
(foto 1-12-19 credit Jan)


Adventstijd: een tijd van bezinning, van overdenken en van verwachting. Voor mij een periode om even mijn pas wat te vertragen. Gewoon meegaan met het ritme van de natuur. De periode van donker op weg naar het terugkerende licht.

“Onze dagen worden mooier als we anderen een stukje van ons hart geven
in plaats van een stukje van onze mening.”
Ik weet niet wie dit schreef, maar het is zo waar.
Dat dus.


Onze nieuwe huisgenootje doet het prima. Het gaat super tussen Chiqo en Guusje. Natuurlijk, Chiqo was poezekes gewend, maar ik krijg het idee dat Guusje honden gewend was. Ze schrik bijvoorbeeld niet wanneer Chiqo blaft.

Guusje is zo sociaal, ze geeft iedereen die in haar buurt komt een kopje en gaat graag langs iedereen om aaitjes te scoren.  Zo van de ene ‘mens’ naar de ander.


Guusje houdt graag haar omgeving wat in de gaten. Als een echte ‘neighbourhoodwatch’ controleert ze onze buurt op gezette tijden.



Het is zo fijn weer een poezeke in huis.

Mijn lopende werkje. Kleurrijk en een tegenpool met de grijsheid buiten.


Ik kan rustig breien met Guusje op schoot. Ze zit niet aan de draadjes. Zou haar vorige werknemer een handwerkster zijn geweest? Who knows…


De recht-toe-recht-aan-sokken van Regia Pairfect zijn af. Ik ben er blij mee! Op naar paar 17. Of ik die nog af krijg, dit jaar? Maar héé 16 paar sokken in één jaar, prima toch?

 

guusje geluk

Deze zomer begon het weer wat te kriebelen, ik miste een poezenbeest in huis.

We hebben twee kittens gehad, uit een nestje van moeder Donna, van zuslief. Rebbel werd 13 jaar en Jiske strief vorige december op een leeftijd van 19 (!). Inmiddels woonde hond Chiqo ooour catsk hier en, al is het heel verdrietig als een beestje over de Rainbow bridge gaat, toch compenseert nog een ander dier in huis dit wel een beetje.

Anyhow, ik ging weer voorzichtig om mij heen kijken voor een nieuw poezenbeest. Ik werd een trouwe bezoeker van de asielsites op internet. Zo zag ik Gizmo voorbij komen, een gevonden beestje met één oog. Dat leek me handig, want dan zou Gizmo vast niet héél goed kunnen muizenvangen. Ik gruwel namelijk van gevangen poezen-prooien! Afijn een meneer was me net voor om Gizmo te adopteren. Prima natuurlijk!

Later zag ik een oude poes, 15 jaar. Ik twijfelde zo lang dat ook Speedy was verzegd. Toen zag ik Trees, 10 jaar, prima conditie en goed in de vacht. Op 7 november ben ik naar De Kluif gereden, doel: kennismaken met Trees. Maar daar aangekomen bleek ook Trees verzegd.

Beheerder Jannetta stelde me voor om even een rondje-asiel te doen. Ik werd voorgesteld aan Bruce, een grote kater die lag te slapen in de kattenbak, hmm beetje raar dat wel… Bij mAfbeeldingsresultaat voor de kluifijn komst gaf hij me enthousiast kopjes (met de gritjes nog aan zijn vacht) Maar hoe lief ik hem ook vond, nee, ik had geen klik. Ook met de andere katten in de kamer niet. Dus toog Jannetta me mee naar achteren waar nog meer poezekes zaten in een soort konijnenhokken. De new arrivals.

En daar zat ze: een zwervertje met een vies vachtje achter een hekwerkdeurtje. Ik mocht haar aaien, ze liet het toe en deed haar koppie omhoog. Dit is haar! Deze hoort bij ons! Ik heb haar gelijk gereserveerd, geen idee of ze met andere honden kan, of ze van zich af maait met haar nageltjes, of ander de halve wereld bij elkaar miauwt. Maakt allemaal niet uit, deze wordt het!


Halvewege oktober was ze door de dierenambulance bij de Kluif gebracht. Ze noemden haar Zwiebertje vanwege het zwervende bestaan. Zwiebertje heeft de site niet gehaald, ik was dat voor.


Ze werd gesteriliseerd en moest nog een operatie aan verrotte kiesjes ondergaan maar ook hiervan herstelde ze goed. De dierenarts schat haar op een jaar of 10. Geen naam, geen voorgeschiedenis, niets.

Zo vies als ze was bij onze kennismaking is ze niet meer, maar schoon kan je haar ook niet noemen. Vachtje toch vol klitten. Maar dat komt vast goed.


Het is een dappere meid, die op dag twee al langs Chiqo durft te lopen. Nu gedraag Chiqo zich als een echte gentelman. Wil hij nog zo graag Guusje besnuffelen maar kan toch afstand houden en Guusje haar nieuwe plekje laten ontdekken.


Welkom thuis, Guusje!

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items