sokkerdesok


Van de sokjes voor Tess (mt 33) had ik best wel wat garen over. Aangezien het oudste nichtje van dochterlief deze week 6 jaar werd besloot ik ook voor haar een paar sokjes te breien (mt 30).

Het meiske houd van Dino’s. Ik bedacht me dus dat ik het boordje als een bek vol dino-tandjes te maken. Spannend dus om deze sokken aan te doen, zou ze het durven?


De binnenkant rood als van een echte bek. De buitenkant dino grijs.


Uiteindelijk hield ik nu weer garen over. 26 gram. Altijd handig voor een nieuwe sokkengarendeken… Hoeveel lol kun je hebben van één bolletje Opal!


Een echte lentedag vandaag, heerlijk!



Fijne zondag en ‘kalm an’!

leesvoer en sokken

Gisteren hechtte ik het laatste draadje af: sokjes voor Tess.
Onze (stief)kleindochter werd 2 maart alweer 8 jaar.


Tess weet heel goed wat ze mooi vindt en wat niet. Ik was eerder al een voorbereidend onderzoekje naar de favoriete kleuren van Tess gestart. Nu weet ik bijna zeker dat ze deze sokken mooi zal vinden.

Zo’n leuk wolletje breit ook lekker snel.
Garen: Opal Claude Monet, naalden 2.25 mm, maat 32/33.


Ik heb de boord met een muizentandje gedaan. Zo’n randje gebruik ik vaak en blijft net zo goed zitten als een boord van 2-recht-2-averecht.

De natuur staat op springen! Grappig dat zo alles in de natuur zijn eigen ritme heeft. Het ontluikende groen bij sommige bomen.


Maar ook bomen die gewoon wat meer moeite hebben met veranderingen en de laatste herfstblaadjes stevig vasthouden.


Met de zon erbij voel je gewoon de lente in het bos.

And now for something completely different:

Özcan Akyol was in ‘De wereld draait door.’ Akyol heeft dit jaar het boekenweek-essay geschreven.


Bij Matthijs aan tafel deelde hij met ons zijn ergernis over de literaire wereld. Ik heb hier een linkje naar het gesprek. Wat ik vooral mooi vond dat hij opkwam voor de ‘normale’ lezer. Lezers van Lucinda Riley, Ester Verhoef of Saskia Noort worden door de ‘boeken elite’ als NIET-lezers weggezet.

Afbeeldingsresultaat voor zeven zussen
Lucinda Riley met haar serie ‘De Zeven Zussen’ staat sinds zomer 2018 al in de boeken top 10. Elke week weer! Vertaald in 36 talen. Let wel, ‘De Zeven Zussen’ wordt in de media niet gerecenseerd, ook schuift de schrijfster niet aan bij Matthijs of in welk praat programma dan ook. Toch verkocht, vorig jaar, ‘De Zeven Zussen’ béter als het literaire ‘Grand Hotel Europa’ van Ilja Leonard Pfeiffer.

Hieruit blijkt maar weer eens: goede boeken zichzelf verkopen. Er wordt over gepraat op verjaardagsfeestjes, in breicafé’s of bij andere bijeenkomsten. Lucinda krijgt de vrouwen (m/v) aan het lezen. Het is al lange tijd een enorme hype. Dat is toch prachtig!

Ik lees Riley graag. Ik ben bezig in boek 3: ‘Schaduw’. Ik heb nog wat boeken te gaan, gelukkig! Nu is deel 6 uit ‘Zon’. Er zullen in deze serie 7 delen verschijnen.

Hier schreef ik ook al eens over ‘De Zeven Zussen’.

 

 

extra dag

Alhoewel het nieuws gedomineerd wordt door het Corona-4-us wil ik het daar niet over hebben. Door deze regel te typen, heb ik het er dan toch wel over.


Het is morgen 29 februari, een dag die maar eens in de vier jaar voorkomt. In het planetarium in Franeker wordt de klok een etmaal terug gezet. Eise Eisinga heeft dat keurig beschreven in zijn handboek. Schrikkeldag/jaar: de naam komt van het woord ‘scricken’ wat springen of hikken betekend.

Het is nog wel een klusje: Aan het plafond wordt de datumwijzer losgemaakt en om deze  opnieuw op 28 februari te kunnen zetten. Het planetarium kent namelijk geen 29 februari.


Hoe zit het ook al weer:
In haar jaarlijkse baan om de zon kruist de aarde twee keer de hemelevenaar. In de lente en in de herfst. Van lente naar lente duurt 365,242 dus komt elk gewoon jaar 0,242 dag te weinig. Daarom draaien we, sinds 1582, eens in de vier jaar nog een extra dag. Zo staat de aarde op 21 maart weer echt op zijn lentepunt.

Ik heb één van de sokjes voor Tess af. Sok twee staat op de pennen. Het is een soort van zelf strepend motief in het garen. (Opal Claude Monet.)

Wat kan ik blij worden wanneer de teen klaar, van sok één en ik zo weer bij het zelfde streepje op kan zetten. Zoals bij de eerste sok, zonder een heel stuk garen af te moeten wikkelen: Dat is nu brei-geluk!
Twee identieke sokken hebben toch zo mijn voorkeur.


Hieronder de originele foto, natuurlijk staat z’n koppie er bij op!


Onze lieve oude Chiqo, wat doet hij het nog goed. We wandelen heel wat af samen.


En tot slot:
Het is altijd fijn als je je gezien voelt, door wie dan ook! 😉


Fijn weekend en ‘kalm an!’

kleine meisjesvoetjes

Kleine meisjesvoetjes worden in rap tempo groot! Kleine jongensvoetjes trouwens ook. Stiefkleindochter Tess (bijna 8)  heeft nu al maat 31. Kyan (4 jaar) loopt op maat 26. Aangezien Tess 2 maart 8 jaar wordt brei ik een paar sokjes voor haar. Met een bolletje gescoord op de laatste handwerkbeurs: Opal Claude Monet.


Ik houd maat 33 aan, dan heeft ze er nog wat aan. Maar natuurlijk brei ik ook een paar voor stiefkleinzoon Kyan maat 26 momenteel, dus houdt ik maat 27 aan.

Gezin Boljes was zaterdag op de motorbeurs. Geweldig wat Tess durft!

Het was de laatste dagen al erg nat. Chiqo ging tot zijn buik door het regenwater.

Ondanks het pompen van de waterzuiveringsinstallatie hier in Oldeholtpade staan de sloten vol.


Gister middag lag Chiqo in zijn mand, toen hij eruit kwam om zich eens lekker uit te rekken zag ik water, veel water. Meteen dacht ik dat hij incontinent was geworden. Ik ben een type van: ‘men lijdt het meest van het lijden dat men vrees!’ Gelukkig was het in dit geval gewoon regenwater en geen urine.

Ik zag maandag ‘De wereld draait door’ met hoogleraar neuropsychologie Erik Scherder. Als Erik Scherder langskomt weet je waar het over gaat: het brein. Maar ondanks zijn uitgebreide expertise lukt het hem niet om zijn eigen brein in bedwang te houden: vliegangst, vrees voor enge ziektes, faalangst, nachtelijke piekerbuien en angst voor de dood. Ook Matthijs wordt geplaagd door verschillende angsten. Ja, zo blijkt maar weer, een (mentale) ziekte is niets om je voor te schamen, een ieder heeft wel wat!

Nu denk ik niet meteen aan een hersentumor wanneer ik ’s nachts wakker lig met hoofdpijn. Waar Matthijs en Erik wél wakker van liggen. Maar van veel pijntjes denk ik wel soms het ergste. Ik ga er niet mee naar de huisdokter hoor, ik ken mezelf nu wel een beetje.

motorbeurs

Gisteren gingen Jan en ik vanuit Steenwijk naar Utrecht Centraal om de motorbeurs te bezoeken. Het was erg druk in de trein. In Zwolle konden we naast elkaar zitten. En ja, ik zit toch liever tegen Jan aan dan tegen een andere motorrijder. Ik vind het lastig om, in een overvolle trein, ‘tegen’ een vreemde aan te moeten zitten. Tja, ik hecht blijkbaar veel waarde aan mijn eigen aura, om zo maar te zeggen.

We zaten in een ‘praat’ coupé, tjonge wat een kippenhok. Schuin achter mij een stel meisjes. Ik dacht dat het er minstens vier waren, maar toen ik om keek bleken het er maar twee. Zo kletsend, zo druk! Maar overal om me heen waren de mensen enthousiast kleppend de reistijd aan het doden.

Mijn filter doet het regelmatig niet goed, gevolg is dat ik alles van iedereen hoor. Zo lastig! Ik wordt er bekaf van. Een ieder die dit ook heeft snapt het gevoel en degene die dit niet kennen zullen het nooit snappen.


Anyhow: De motorbeurs was groot & druk. Gelukkig had ik mijn affaseerschoenen aan. Mijn moeder noemde haar schoenen zo als ze er goed én vooral ook snel op kon lopen.


Een ieder die me kent weet dat ik altijd jurken en rokken draag, ik héb niet eens een broek. Maar tegenwoordig passen affeseerschoenen (sneakers) ook prima onder jurkjes. Voordeel: geen pijnlijke voeten of benen na een dagje beursen.

Op de beurs hebben we een bakkie gedaan met Chris, een sympathieke motorrijder die we kennen van de Ducati Olanda Club. Ook hebben we kennis gemaakt met Judith en Etienne van Motovacances Chamauche. In mei gaan we bij hun logeren.

Na zo’n dagje beurs was het lekker eten bij Speys. En weer door… op naar station.
De trein die we wilde nemen reed niet. Er waren door storing behoorlijk wat treinen richting noorden uitgevallen.


Gelukkig reden de treinen even later weer en konden we met de 18:48 mee richting noorden. Maar gevolg was wel dat het echt overvol in de trein was. Ik kon een plekje bemachtigen, Jan moest tot Zwolle staan.

Tijdens de terugreis, was het nog drukker in de trein dan de heenreis. Gelukkig zaten we in een stilte coupé, dat scheelt een stuk. Maar nu was er een kereltje die vanaf Utrecht tot Zwolle constant ‘mamma’ riep. Maar mamma was in gesprek met haar vriendin en liet het zoontje constant ‘mamma’ roepen. ‘mamma waarom…’ ‘mamma…’ ‘Mamma!’ etc. Mamma was blijkbaar immuun geworden voor de lokroep van zoon. Ik echter niet…


Ik las dapper door in mijn boek: Zeven Zussen Schaduw. Inmiddels was het contact tussen Flora en Aurelia verbroken op een vervelende manier, maar alle ‘mamma’s’ hoor ik wel… pff…
Ja, ook toen de koning dood ging… ‘MAMMA!’.

Let wel, herken je het, dan snap je het.
Doet je filter het wél goed dan hoor je dat dus niet. Dan kan je je afsluiten voor alle ruis waar je op dat moment niets mee hoeft.

Normaal heb ik meestal een breiwerkje bij me. Deze keer mijn ereader.
Tijdens mijn laatste lange autorit had ik wel een breiwerkje bij me, maar geen steek gebreid. Ik kijk dan toch liever naar buiten en bedenk me dat ik thuis wel weer kan breien. Zo gaat dat ook wel met treinen bij daglicht. Het breiwerkje ‘on the go’ moet ook wel easy zijn anders werkt het sowieso niet ‘on the go’.


Mijn lopend werkje zijn deze donkerblauwe tweedsokken voor Jan. Het donkerblauw breit lastig voor een mens met presbyopie ofwel ouderdomsverziendheid. Mét bril en overdag gaat het nog wel, ’s avonds niet.

Ik heb een daglichtlamp maar die is zo fel dat dit een heel ongezellig licht verspreid, zo in de avonduren! Net alsof je in een goedkope eettent in Turkije zit! Niet dat ik ooit daar heb gezeten.

En om nu mijn deken als werkje mee te nemen in de trein… Dan sjouw je daar ook de hele dag mee rond. Nee, de ereader was prima.


Vandaag weer een dagje dagelijkse routine.


Aandacht voor de beestjes die hier wonen, rondje bos, een wasje draaien en een blogje schrijven. Fijn!


Ze zitten heerlijk trouwens, de sokken die ik door de hoeveelheid foutjes liever niet weg wilde geven…


Fijn weekend verder en ‘kalm an!’

 

lopend werkje

Wanneer ik zo over de handwerkbeurs slenter doe ik inspiratie op. Door daar allerlei projecten te bekijken is de drang om dat ook te willen maken groot. Nieuwe kleuren, heel veel mooie garens en even zoveel patronen.


Toch begin ik niet luk raak met nieuwe projecten hoor. Wanneer ik, zoals nu, nog een aantal ‘lopende werkjes’ heb liggen geeft dat me een wat onrustig gevoel wanneer ik dan tóch een nieuw werkje ga opzetten. Eerst wil ik dan wat van die ‘lopende werkjes’ af maken.

En als dat er niet in zit, wanneer ik het zin eraf heb, dan haal ik het project uit en verdwijnt de bol in mijn stash (vooraard): Zie dan zit het me niet meer op mijn nek. Ik streef naar 5 lopende werkjes, op dit moment zijn het er 8 dus hier en daar moet wat worden afgebreid of afgehaald vrees ik.

Deze sokken zijn in ieder geval nu wel klaar. Garen: Regia Classic Stars 2.25mm.  Ik houd ze zelf. Er zitten naar mijn gevoel te veel foutjes in (minstens één in elke sok).

Ook de boordjes van beide sokken vind ik net niet netjes genoeg.


Maar voor de rest zijn het prima sokken hoor!


Dit is het tweede paar van de ‘Aaltje-sokken’, eigen ontwerp en echt: binnenkort werk ik het patroon netjes uit als een pdf-file en zet het op Ravelry.


Wanneer ik een paar sokken heb gebreid houd ik altijd garen over, nu zo 43 gram.


Ik wind de restjes altijd op tot keurige bolletjes. Waarom?
Omdat ik het zo leuk vind staan in mijn restjes-bak! De plastic bak raakt alweer aardig vol. Ik heb twee (!) keer bezoek gehad van ongenodigde gasten. Motten vraten alle sokkengarens aan flarden. Niet meer te gebruiken. Zo verdrietig!

Maar zie hier: alweer heel wat bolletjes! En in een afgesloten bak kunnen motten er niet bij. Wanneer ik de inhoud van die bak zie, wordt ik al blij! Zoveel kleurtjes, zoveel ideeen: van pipisokken tot sokkengarendeken!

Gister tegen de avond nam ik deze foto’s: vlak bij ons huis, vrolijke lammetjes!
Prachtig hè! Hét begin van de lente!

handwerkbeurs

Gistermiddag toog ik met m’n rode autootje naar Zwolle. Op naar de handwerkbeurs.
Zo struinend over de beursvloer, met meer dan 200 standhouders, vermaakte ik me wel!

 Ik had wel een soort van boodschappenlijstje:
ik wilde graag een borduurkussen-pakket kopen. Zo’n lekkere kistcherige van jaren zeventig! Ja, dat vind ik mooi!

Er was keus hoor, maar die ik mooi vind zaten daar niet tussen. Zie zoiets zocht ik! →

Gelukkig is er op internet keuze genoeg, dus kies ik daar wel een mooie uit.

 

Overigens kwam ik wel met een buit thuis hoor! Hieronder de foto van de aankopen. Twee prachtige strengen van Wol met Verve. (Hier zei ik Lida nog even ‘Hoi!’.) De kleuren van deze strengen sokken wol zijn gewoon te mooi om als sokken in de schoenen te worden verstopt. Dus kocht ik twee strengen voor een mooie sjaal.

Verder nog een sokkenwolletje bij Dico voor sokken voor Tess. (Ik zei Marianne en Anneke nog even ‘Hoi!’ op hun mooie stand)
Ik kocht Zing naaldjes van Knitpro 2.25 bij SockManufactur, een Duitse ondernemer. Ik heb al een setje van deze dikte maar ik heb vaak meerdere sokken op de pennen en dan kom ik dus met regelmaat pennetjes tekort. En echt, geloof me, het zijn de Rolls-Royce onder de breipennen! En nee, ik wordt niet door hun gesponseerd …

Ik bezocht de beurs in de loop middag. Nadeel: ik heb bij thuiskomst geen tijd meer om ‘met licht aan door bos te gaan’ met ons hondje. Maar ‘elk nadeel heb zo zijn voordeel’: Het positieve is dat je je auto makkelijk kwijt kan en je wordt niet onder de voet gelopen door vrouwen met trolleys en boodschappenkarretjes.

And now for something completely different:
Van de week namen we Tess, onze kleindochter, mee naar het kinderconcert van Soli Brass, de naam zegt het al, dit is een brassband.


Dit betekend dat naast het slagwerk er alleen koperblazers in de band zitten. Tess vond de voorstelling geweldig en wij ook. Tess mocht na de voorstelling even op het podium om met oom Wessel (slagwerk) en tante Afke (cornet) te praten, extra leuk natuurlijk. Ze had op school al een tekening gemaakt, zo onttroerend wat Tess (7 bijna 8) er achter op had geschreven.


‘Vroukje is lief, opa staat altijt klaar, siko is een held’.  En dat is hij: Chiqo is een held!  Wanneer je dat leest is je hele week goed!

 

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items