lopend werkje

Mijn lopend werkje van nu: Een sjaal. Een patroon van Drops Design: Herbs en spices. Het Noorse Drops is een garenmerk. Maar ze komen ook twee keer per jaar met een serie nieuwe patronen. Hierbij laten ze de klanten kiezen welke patronen er uitgebracht worden. Ik heb al een aantal keren wat van hun gebreid. De patronen zijn goed leesbaar (Nederlands) en dat is fijn natuurlijk.

Nu dus de Herbs en Spices shawl. Zo simpel en zo mooi! Aan één kant meerderen en aan de andere kant minderen. Maar je meerdert meer dan je mindert en dan krijg je deze vorm.


Ik gebruik garen van de Wibra: Bianca 8139 €1.79, 100 gram, 260 meter. En de zwart is van de Zeeman Royal €0.99, 100 gram 241 meter. Ik ben nog bezig met mijn eerste twee bollen. De Bianca van Wibra is zo kleurrijk, mooi & zacht.
Een deken van dit garen zou ook zo mooi zijn… Zal ik nog wat bollen ophalen?

Ik schreef het al eerder: breien hoeft niet duur te zijn. Zeeman en Wibra garen: lekker goedkoop, wasbaar en leuke kleuren. Niets mis mee. Zo heb ik al negen (!) projecten met garen van de Zeeman gemaakt.

Van de bieb leende ik een boek van Marleen van Baal, met verhalen van hondenliefhebbers over de betekenis van de relatie met hun viervoeters. Een prachtig boek met mooie foto’s. Dit stukje viel me op:


Uit: Lieve hond wat doe je met me, Marleen van Baal.
Honden zijn meesters in het registreren van gedrag. Ze reageren daarop vanuit hun persoonlijkheid, karakter en ervaringen. Vaak wordt gezegd dat honden het gedrag van mensen spiegelen, maar daarmee ga je voorbij aan de eigenheid van de hond. De hond reageert op jouw gedrag en als jij die reactie ziet, doet die reactie wat met jou.
Dat wat het met jou doet, dat is de spiegel.

De hond is geen spiegel, maar hij laat jou in de spiegel kijken. Kijk je goed naar je hond en durf je in de spiegel te kijken, dan leer je veel over jezelf.


Zo is het precies!

Take it easy en kalm an!

 

 

zomervakantie

Wat is er mooier dan samen op een bootje door de Weerribben te varen?
Zo leuk & zo gezellig!

Wij wonen vlak bij dit mooie natuurgebied. En het was heerlijk weer (vrijdag) om een dagje te gaan varen. Natuurlijk ‘hiene wy broadjes en kofje mei’ (hadden we broodjes en koffie mee).

Dat sturen is een serieuze zaak!

Mijn breiwerkje had ik, naast alle proviand, in de tas. Mijn stiefdochter had ook een tas vol lekkers mee en zo diepten we om de beurt in onze tas om de hongerige matrozen van voedsel te voorzien.

Dan is een sokkenprojectje altijd handig, kan immers zo mee in de tas. Om nu mijn sjaal mee te nemen, niet echt een handig plan… Dat is inmiddels een project voor thuis, naast Guusje, op de bank.


Janlief heeft drie weken vrij gehad. Ik moet zeggen, we hebben wel eens beter weer gehad. Tuurlijk er zaten best mooie dagen bij hoor, maar ook veel dagen met regen. We hadden geen vakantieplannen maar zijn er, zo nu en dan, wel op uit geweest. Jan zelf is een aantal dagen met de motor en tent door de Alpen gaan rijden.


Dinsdag kwam hij weer op huis aan. Met een hoop verhalen en 2844 km op de teller.
We hopen, later in dit jaar, samen nog een lange rit te gaan maken op de Ducati. Maar tegenwoordig kunnen de richtlijnen zo veranderen en dus is niets zeker. Natuurlijk is dat altijd al zo geweest, maar men dàcht dat alles (veel) zeker was. Nu is men zich er meer van bewust dat dus niets zeker is.

Go easy en kalm an!

lopende werkjes

Nadat ik de reliëfsokken af had, heb ik gelijk weer een paar sokken op gezet. Altijd, altijd, altijd heb ik sokken op de pennen. Handig werkje voor een wachtmomentje of heerlijk breiwerk tijdens het t.v. kijken. Behalve bij detectives want daar heb ik mijn volle aandacht voor nodig.


Garen: Cocktail van Beijer. Naaldjes: 2.25 mm, 64 steken en met twee koffieboontjes. Ik koos voor cafeïnevrije boontjes dan kan de ontvanger (v/m) de sokken ook ’s avonds aan.


Fijn dat we na de regen van afgelopen dagen weer lekker buiten konden zijn.

Ik zat alleen aan de koffie vanmorgen. Jan is een aantal dagen weg. Momenteel zit hij in Italië, op de motor en met de tent. Ik vond het een goede deal om hier op de beestjes te passen.


Na twee dagen regen heeft hij nu gelukkig ook mooi weer.


Guusje heeft mijn plekje ingenomen toen ik even het Journaal ging kijken! Gelijk heeft ze, zo’n fijne stoel!

Naast sokken ook een sjaal opgezet. Patroon: Drops 180-25 erg leuk om te breien. Ik gebruik Wibra Bianca 8139 garen en zwarte Zeeman Royal. Het effect is zo mooi. Deze maak ik voor dochterlief.

Wordt vervolgd!

Bij ons in de badkamer staan twee wasmanden. Handig want dan is de witte was (handdoeken en washandjes) gelijk gescheiden van de bonte was (alle andere wasgoed). Ook de zelfgebreide sokken mikten we gewoon in de bonte was. Moet kunnen toch?


Maar na verloop van tijd merkte ik toch op, dat veel van die sokken gingen vervilten. Dus hebben we sinds kort een wasmandje erbij: voor de gebreide sokken. Die gaan nu op de wolwas. Want het is eigenlijk best wel zonde als de sokken door vervilting minder lang mee gaan.


Tot kiekes en go easy!

restjes

De restjes garen die ik overhield van het gehaakte plaid van laatst, heb ik in een kol verwerkt.

Dit is Zeeman Julia (20%wol) garen. Lekker wollig en warm.


Ik gebruikte lange pennen. Ik brei eigenlijk alleen nog op rondbreinaalden en korte sokkennaaldjes. Maar mijn rondbreinaald van 6 mm heeft een hele stugge draad/kabel en dat werk zo niet fijn. Dan verkies ik toch de lange naalden. Maar ik blijf wel continentaals breien hoor.


En zo ziet dat er dan uit:

Mijn zus vroeg me laatst wanneer ik ga vloggen. Nou, voorlopig niet. Deze 15 seconden (!) vond ik al spannend. Pfff! Zo krampachtig breiend terwijl Jan filmde. En dan zijn alleen mijn handen (en een paar grijze haren) te zien.

Mezelf zien op film/foto vind ik sowieso lastig. Je eigen stem horen is ook zoiets. Het klinkt toch anders dan je in gedachten had. En zo gaat het mij ook met beeld, ik krijg dan een onbehagelijk gevoel. In mijn hoofd is het plaatje gewoon anders… Misschien is het wel zo, dat mijn brein er gewoon iets anders van maakt. Dat in real live er toch een andere ‘ik’ te zien is, dan dat ík zie? 
Anyhow, vloggen is dus nog een ver-van-mijn-bed-show.

Pennen 6, dat breit vlot! Tenminste zolang Guusje zich er niet tegenaan gaat bemoeien!


Guus was duidelijk gecharmeerd van de zachtheid van dit project.


Het breiwerkje werd een rustpuntje in de dag. Niet ingewikkeld of moeilijk.


Heerlijk warm en groot. Het wordt tenslotte vanzelf weer winter, weer koud. Aan één kant strepen en aan de andere kant effen grijs. Ik vind kollen in de regel mooier zitten dan een recht-toe-recht-aan sjaal. 


Waar ik bij dik garen wel tegen aanloop is, dat ik het afhechten van de draadjes lastig vind. Je blijft het zo zien, vind ik. Dat heb ik niet bij sokkengaren bijvoorbeeld. Heeft er iemand een tip of is het een kwestie van accepteren?


Nog even een foto van onze stabijna Chiqo. Still alive and kicking.


Kalm an en take care!

ratjetoe 10

Ratjetoe is een soldatenmaal met ingrediënten die er op dat moment waren en dit werd dan door elkaar gehusseld. “Stampt” uit 1914. Bij mij betekend het mengelmoes van allerlei onderwerpen in één blog.
Dus laat ik maar snel beginnen.

Op de pennen:
Een zomerse sjaal. Patroon van ‘A passion for lace’, Monique Boonstra. Brain Waves.


Het garen komt van Wol met Verve -Zwartsluis, en ik was meteen verkocht toen ik deze kleuren zag. Het is de gewone basis sokkengaren. Op bovenste foto zijn de kleuren goed te zien.

Ik heb een spijkerjas als zomerjas. Daar kleurt deze sjaal vast mooi bij.
Het eerste beginnetje. Hier zonder….


En hier mét hond!


Een ieder die mijn weblog volgt weet dat, wat ik ook doe, Chiqo nabij is.

Ik breide dit patroon, ‘Brain Waves al eerder. Zie hieronder:


Een weddingringshawl voor onze trouwdag vorig jaar. Ik gebruikte lacegaren van Drops = 70% alpaca en 30% zijde. Heel dun garen dus. Het is zo fijn breiwerk geworden dat de shawl door een ring past: een wedding-ring-shawl dus.

Vroeger was dit een soort spin-test voor vrouwen: een zo dun mogelijke draad te kunnen spinnen. Zo fijn dat de kantshawl, gebreid van dat gesponnen garen, door een trouwring paste. Deze traditie vind je in IJsland. Maar ook op de Shetlandeilanden.


Nu het mooi weer is, staat onze achterdeur veel open. Tijd voor Guusje om de buitenwereld hiér te ontdekken. Aangezien Guusje als zwervertje werd gevonden is ze al aan het buitenleven gewend.

Nu is ze gechipt en heeft een belletje om mét een kokertje met haar NAW-gegevens. Ook onze 06 nummers heb ik op het ienieminie-briefje geschreven. Je weet maar nooit.

Zo’n eerste keer de hort op vind ik best spannend. Guus trippelde gelijk weg. Na verloop van tijd hoorden we haar belletje weer en was ze weer in de achtertuin. Afgelopen dagen ging ze wel naar buiten maar lag ook wel lekker in de woonkamer. Guusje is een sociaal beestje. Ze zit er buiten ook gewoon gezellig bij!


Afgelopen maandag waren de kleinkinderen bij ons. Altijd gezellig!


Tess had haar schoolwerk op zondag al gedaan dus had ze alle tijd om te spelen. En Kyan, die helpt het liefst Opa met sleutelen.

Het blikje waar ik steekmarkeerders in bewaar. Toepasselijk in deze tijd.
Door het jachtige bestaan van de mens, vóór de Coronacrisis en de 24-uurs economie, raakten we steeds verder verwijderd van de natuur. Misschien komt er nu een tijd dat we weer deel uit gaan maken van die natuur.

Alles in de natuur heeft zijn eigen cyclus. Er is tijd voor activiteit en een tijd voor passiviteit. De rust van de winter en het ontwaken in de lente. De energievolle zomer en de oogst in de herfst.

Het doet me denken aan het liedje ‘Turn, turn, turn’ van The Byrds. De tekst is gebaseerd op de Bijbeltekst Prediker 3:1-8.


To every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven:
A time to be born, and a time to die; a time to plant, a time to reap that which is planted;
A time to kill, and a time to heal; a time to break down, and a time to build up;
A time to weep, and a time to laugh; a time to mourn, and a time to dance;
A time to cast away stones, and a time to gather stones together;
A time to embrace, and a time to refrain from embracing;
A time to get, and a time to lose; a time to keep, and a time to cast away;
A time to rend, and a time to sew; a time to keep silence, and a time to speak;
A time to love, and a time to hate; a time of war, and a time of peace.

Foto hierboven: Ochtenddauw op de krenteboom.

Take care en kalm an!

lopend werkje en verjaardag

Het is nu goed te merken dat de dagen lengen. Fijn! Nu kan ik, zo aan het eind van de middag, óók nog een rondje met Chiqo maken. Hij houdt er namelijk niet van om in het donker te lopen.


Mijn shawl van Lana Grossa Gomitolo Molto vordert niet echt. Gisteren pakte ik dit werkje weer op. Ik had al een stuk afgehaald omdat ik een foutje had gemaakt. Ik had de steken alweer op de pennen. Opnieuw zag ik een foutje (grrrrr)… dus gister weer een paar toeren afgehaald.

Nu staat alles weer goed op de pennen en heb ik de draad weer op kunnen pakken. De tijd van broddelen is wel voorbij! Zeker na 41 jaar breiervaring!


Toen ik op mijn 10e een rood poppensjaaltje breide en ik nogal wat foutjes maakte was er altijd mijn moeder die al de steken weer netjes in het gelid wist te zetten waarna ik weer verder kon broddelen. Ja, zo leer je het breien!

Op de foto: een kopje thee: POWER WOMEN. Een beetje extra power kan iedere vrouw áltijd wel gebruiken!

Dit lopende werkje zit wel in een heel toepasselijke tas. Ooit van dochterlief gekregen.

Het is vandaag een bijzondere dag voor mij. Ik ben nu 29 jaar moeder. Wessel, mijn oudste is, jawel, 29 jaar geworden!
Tiid hâld gjin skoft! (Tijd houd geen pauze.)


Hierboven 2 jaar hieronder 29 jaar, zoek de verschillen! haha! Dat kabouter-truitje had tante Herma gebreid.


Lieve Wessel: maak er een fabelachtig, wonderachtig, prachtig jaar van!

lopende werkjes

Eigenlijk ben ik blij dat de feestdagen achter de rug zijn en we in een ‘normale’ week zijn beland.
‘Waarom?’
Eh nee, dat mag je eigenlijk zo niet vragen.
‘Wat is de reden daarvan?’ is beter:
Dat kan ik niet precies aangeven… Ik denk dat ik gewoon niet zo’n feestbeest ben op de momenten dat het moet kan. Misschien is het dat.

Anyhow, momenteel heb ik drie lopende werkjes. Een deken (haakwerk) een shawl (breiwerk) en sokken of course.

De Deken:


Garen: Julia van de Zeeman. Toeren: drie stokjes, één losse. Zo leuk! Deze deken haakte ik al eerder in Royal garen, ook van de Zeeman. Elke keer combineer ik de acht kleuren anders. Twee kleuren en dan een witte toer. Deze deken wordt super-zacht door het garen waar 20% wol in zit.


Het tweede lopende werkje: Een shawl van Lana Grossa-Gomitolo-Molto: een ajour patroontje.


Leuk om te breien. Dit werkje heb ik zelfs mee gehad naar de Breibende en heb er daar, zonder fouten te maken aan gewerkt. Helaas heb ik de laatste periode te weinig tijd aan dit werkje besteed. Wánt het is winter én ik wil de shawl om!


En dan het laatste lopende werkje: Sokken ‘Aaltje’ van Regia Classic Stars Color. Dit is een eigen ontwerp. Doordat ik het patroon nog niet heb uitgewerkt heb ik het ook nog niet op Ravelry kunnen plaatsen. Dit is eigenlijk wel mijn bedoeling.


In de vorige blog had ik het over mijn weerstand tegen vuurwerk. Ik sta daar niet alleen in, in de media gaan steeds meer stemmen op voor een verbod op (gevaarlijk) vuurwerk.

Maar wat ik ook nog even kwijt wil is, dat ik het lastig vind wanneer mensen je begroeten met een soort van retorische vraag, namelijk: ‘Alles goed?’
Wat zeg je dan? ‘Aardig dat u het vraagt, nee het gaat ruk!’
Nee, er wordt als antwoord: ‘Goed!’ verwacht en dat zeg ik dan ook.

In de vraag: ‘Alles goed?’ zit voor mij iets dubbels. Want eigenlijk zou ik natuurlijk het állerliefste en eerlijk zeggen: ‘Ja, alles goed!’ en dit met een big smile onderstrepen.
Helaas is dat niet altijd zo. Bij het Antonîus ben ik een draaideur-patiënt zeg maar. En aan het eind van deze week heb ik mijn eigen risico van 2020 er al doorheen gejast.

Maar ja, iedereen zal toch het liefst als antwoord willen geven: ‘Ja, alles goed!’ zónder te liegen. Gezonde mensen hebben 1000 wensen, de anderen slechts één.

tweeduizendnegentien

En zo zijn we alweer aan het eind van dit jaar beland. Time flies… Nog maar zo kort geleden schreef ik blogje ‘tweeduizendachtien‘ en in een split second zal het blogje ‘tweeduizendtwintig’ verschijnen.

In deze laatste dagen kan ik het niet laten om terug te blikken op de gebeurtenissen van dit jaar. De bijzondere, leuke of speciale momenten.

Hét moment van dit jaar is natuurlijk dat Jan en ik in het huwelijksbootje zijn gestapt. Op een zonnige dag, zo’n ééntje om nooit te vergeten.


Al onze dierbaren waren erbij. In stijl werden wij naar het gemeentehuis gereden, dochterlief had een Packard mét een vriendelijke chauffeur geregeld. Geweldig!

Verder zijn we met de motor op reis geweest. Op onze Ducati ST3S reden we door Europese bergen: De Eifel, Het Zwarte Woud, De Alpen en De Dolomieten. 3678 km.


Een bijzonder lichtpuntje van dit jaar is Guusje.


Guusje was een zwervertje die door de medewerkers van de dierenambulance naar het asiel ‘De Kluif’ was gebracht. Geen chip dus over haar verleden weten we niets. De dierenarts schat haar een jaar of 10. Toen ik haar zag wist ik meteen, dit poezeke krijgt haar mandje bij ons in Oldeholtpade.


Hierboven een foto hoe ik haar voor het eerst ontmoette, in het asiel. In een paar weken tijd is ze zo enorm opgeknapt.


Vanaf het begin ging het prima tussen Chiqo en Guusje. Guusje is blijkbaar honden gewend geweest.


Elk jaar tel ik de projectjes die ik heb gemaakt. En maak een soort van lijstje.


Zo heb ik 17 paar sokken gebreid.

Mooiste project wat ik maakte dit jaar: Een weddingringshawl. Het patroon Brainwaves van Monique Boonstra (A Passion For Lace). Een shawl van 70% alpaca en 30% moerbeizijde. Dit is zo fijn garen dat de shawl door een trouwring past.


Alhoewel het breien ervan met hobbels en bobbels gepaard ging was het eindresultaat prachtig. Verder nog een plaid gehaakt en een tuinhek.


Toch wel leuk om al die projecten nog even de revue te laten passeren.

lopende werkjes

Op dit moment heb ik drie lopende werkjes. Een paar recht-toe-recht-aan sokken. Deze keer regenbooggaren: Pairfect van Regia.


De Pairfect bollen zijn geniaal. Je krijgt twee identieke sokken. De draad begint met een geel stuk, deze wikkel je af en begint te breien. Voor de tweede sok geldt hetzelfde, stuk geel afwikkelen en gaan. Nu wilde ik een platte boord. De bol gaat uit van meteen boordsteek. Ik heb roze garen gebruikt voor het eerste stukje boord.


En zo doe ik de hak ook, alleen dan met een blauwe kleur. Dat is zo leuk aan handwerken, gewoon naar eigen inzicht je ding doen.

Het tweede lopende werkje is een sjaal van Lana Grossa: Gomitolo Molto. Het patroon kreeg ik bij aanschaf van dit garen op de breidagen, bij Ajoure. Nog niet heel ver maar het is wel een leuk werkje.


En de derde: Een plaid voor dochterlief. 49 of 64 granny squares haken. Als ik genoeg garen heb dan wordt het plaid 8 x 8 lapjes, anders 7 x 7. Of 56 lapjes voor 7 x 8, wie weet.


Tomeloos haken voor de kachel, heerlijk!


Ik ben een hamsteraar, ik kan het niet anders benoemen. Wat heb ik namelijk gedaan van de week? Ik ben weer met een big shopper naar de Zeeman gegaan en opnieuw 14 bollen Royal wol gekocht.


Ja, ik heb nog heel veel garen, echt. Maar nu lagen de bakken bij de Zeeman zo vol en kon ik van alle vier kleuren nog voldoende kopen voor een nieuw plaid. Bang dat ik een andere keer mis grijp daar. Raar hè… Het geeft me rust om mijn voorraad op peil te houden. Echt waar! Ik heb in een vorige leven waarschijnlijk veel schaarste mee gemaakt: daar komt zeker & vast die drang vandaan.

Het is momenteel best nattig in het bos. De regen laat zo zijn poelen achter. Wij geven niets om wat modderpoelen hè Chiqo!


Ondanks de modderpoelen, hier en daar, is het mooi in het bos. Nog net genoeg bladeren aan de bomen om de herfstkleuren niet alleen op de grond te laten zien.

brain waves

Nu is de shawl echt af: geblockt en al!
113 gram Drops Lace gebruikt met naald 3.25 mm.
Patroon: Brain Waves van Monique Boonstra.
Uiteindelijk een shawl van 3 meter en 15 centimeter.


Het is zo fijn breiwerk geworden dat de shawl door een ring past: een wedding-ring-shawl dus. In mijn vorige blogje vertelde ik wat over zo’n trouw-ring-shawl.


Alhoewel ik met plezier deze shawl heb gebreid, had het nogal wat voeten in de aarde. Ik had geen ervaring met dun garen (2 ply/lace) bovendien maakte ik steeds fouten. Het was een leerproces, het ‘kant-breien’. Ik had moeite met steken goed op te pakken. Zo had ik dan weer teveel steken op mijn naald en dan weer te weinig. Om de paar toeren moest ik één en ander weer recht breien.

Alleen door met aandacht te breien kun je de shawl foutloos maken. Er waren momenten dat ik dacht: nu heb ik het door, nu kan ik het zonder foutjes. En wanneer ik dan, de volgende dag, mijn breiwerk weer oppakte zag ik dat die gedachte wat te voorbarig was. Uiteindelijk kon ik er dan toch een eind aan breien.


Van T. kreeg ik een bijzonder mailtje.
Ze maakte van mijn breiwerk een mooie metafoor. Het breien van een wedding-ring-shawl paste zo bij onze trouwdag.

Het breien ging met hobbels en bobbels, net als ons leven.
Tijdens het breien merkte ik dat het werk liefde en aandacht nodig had, met beleid er aan werken. Zo heeft elke relatie  ook liefde, aandacht en zorg nodig.
En zelfs als de shawl klaar is, dan is ze niet perfect. Dat zijn wij ook niet. Maar zoals ik straks blij mijn (imperfecte) shawl draag, zo zijn wij ook happy om samen verder te gaan.


Mijn shawl is dus verre van perfect maar ja… if you wait for perfect you never get anything done! Imperfectie is menselijk. Het leven is nu eenmaal imperfect.
Ik vind dat imperfectie juist kleur geeft aan het leven!

Vorige Oudere items