brain waves

Nu is de shawl echt af: geblockt en al!
113 gram Drops Lace gebruikt met naald 3.25 mm.
Patroon: Brain Waves van Monique Boonstra.
Uiteindelijk een shawl van 3 meter en 15 centimeter.


Het is zo fijn breiwerk geworden dat de shawl door een ring past: een wedding-ring-shawl dus. In mijn vorige blogje vertelde ik wat over zo’n trouw-ring-shawl.


Alhoewel ik met plezier deze shawl heb gebreid, had het nogal wat voeten in de aarde. Ik had geen ervaring met dun garen (2 ply/lace) bovendien maakte ik steeds fouten. Het was een leerproces, het ‘kant-breien’. Ik had moeite met steken goed op te pakken. Zo had ik dan weer teveel steken op mijn naald en dan weer te weinig. Om de paar toeren moest ik één en ander weer recht breien.

Alleen door met aandacht te breien kun je de shawl foutloos maken. Er waren momenten dat ik dacht: nu heb ik het door, nu kan ik het zonder foutjes. En wanneer ik dan, de volgende dag, mijn breiwerk weer oppakte zag ik dat die gedachte wat te voorbarig was. Uiteindelijk kon ik er dan toch een eind aan breien.


Van T. kreeg ik een bijzonder mailtje.
Ze maakte van mijn breiwerk een mooie metafoor. Het breien van een wedding-ring-shawl paste zo bij onze trouwdag.

Het breien ging met hobbels en bobbels, net als ons leven.
Tijdens het breien merkte ik dat het werk liefde en aandacht nodig had, met beleid er aan werken. Zo heeft elke relatie  ook liefde, aandacht en zorg nodig.
En zelfs als de shawl klaar is, dan is ze niet perfect. Dat zijn wij ook niet. Maar zoals ik straks blij mijn (imperfecte) shawl draag, zo zijn wij ook happy om samen verder te gaan.


Mijn shawl is dus verre van perfect maar ja… if you wait for perfect you never get anything done! Imperfectie is menselijk. Het leven is nu eenmaal imperfect.
Ik vind dat imperfectie juist kleur geeft aan het leven!

wedding-ring-shawl

Hier een foto van mijn Brain Waves in wording.
Bijna op het eind!


Hieronder hetzelfde breiwerk maar dan mét hond. Waar ik ben is onze stabijna* ook. Wat ik ook doe, hij kijkt mee. Nu ik deze blog type ligt Chiqo bij mijn voeten.
Het is een gezellige hond -en dat is ie!


Dit patroon begint met zes steken en eindigt ook weer met zes steken. Zo halverwege heb je dan de meeste steken opstaan.
Afgelopen maandag heb ik het laatste puntje aan de shawl gebreid.

Ik kon het niet laten om te checken of deze ‘Brain Waves’ ook een ‘Wedding-ring-shawl’ is. En ja hoor, de shawl is zo ragfijn dat deze helemaal door een ring heen past.


Vroeger was dit een soort spin-test voor vrouwen, een zo dun mogelijke draad te kunnen spinnen. Zo fijn dat de kantshawl, gebreid van dat gesponnen garen, door een trouwring paste. Deze traditie vind je in IJsland. Maar ook op de Shetlandeilanden.

Shetland lace (kantbreiwerk) was vooral populair tijdens de regeerperiode van Queen Victoria, in de 19e eeuw. Victoria vond dit kant zo mooi dat ze opdrachten gaf aan de kantbreisters daar. The Queen hield het kant zelf maar gaf het ook wel cadeau.

Nu wilde ik deze shawl wat tintjes donkerder hebben. Mijn jurk is wit met diep, diep donkerblauw. Dus ik heb de shawl geverfd. Dit vond ik wel even spannend. Dit lacegaren = 70% alpaca en 30% zijde.
Voordeel met verven van dit garen: Natuurlijke vezels nemen wel de verf op. Nadeel: Het is erg kwetsbaar, de shawl moet niet schrikken (te koud water).


Dus de shawl ging in een verfbad. In een grote pan: ze moet immers wel de ruimte hebben om royal te kunnen badderen in het warme water. Zo heeft de shawl drie kwartier op een klein gaspitje gestaan, onderwijl zachtjes roeren. Uiteindelijk kwam de shawl er diep, diep donkerblauw uit. Yess!

Nu nog liggend drogen. Ik heb de shawl op zolder geblockt: neerleggen in vorm op handdoeken en vastspelden. Nu zie het patroon pas goed. Yess!


Nog 16 nachtjes slapen dan wordt Janlief mijn Manlief. Ik heb de shawl dus ruim op tijd af. Ik zei het al eerder, het patroon breit erg fijn. Ondanks de vele vergissingen en missers die ik maakte tijdens het breien ben ik (tot nu toe) tevreden over het resultaat. En wat betreft al die fouten:
Wanneer ik snel loop dan zie je er niets van!

Garen: 113 gram Drops Lace, naald 3.25 mm.

Nog even wat kiekjes van onze roos: vol knoppen en bloemen. Elk jaar bloeit deze roos uitbundiger. Vorig jaar zelfs tot in november.


(Voor nieuwe lezers: *Stabijna: onze hond is een kruising tussen een Friese Stabij en een Wetterhoun dus nèt geen Stabij, dus Sta-Bijna)

verrassing

Niets vermoedend kwam ik uit de kroeg vanmiddag. Of noem je een (brei)café geen kroeg? Het idee is wel hetzelfde: samen bijpraten, lol hebben en drinken en o ja ook nog een toertje breien.

Bij thuiskomst vond ik een tasje aan de deur. Hierin een lief kaartje, een boek en een pakje. Het kaartje maakte duidelijk dat dit kadootje alvast voor onze trouwdag is met de wens erin dat we een prachtige en liefdevolle dag mogen hebben samen met de liefsten. Zoooo lief!

Het boek heet Dutch Knits en is een verzameling van Nederlands breien in de kunst, in fotografie en in literatuur. Zo leuk om even in weg te duiken. De prachtige breifoto, rechts onder, komt uit het boek, fotograaf Sem Presser 1959. In het pakje zaten twee potjes, met breiwerkmotief. Zo mooi… Maar ook twee bolletjes garen: superzachte alpaca! Zoooo lief!


Mijn work in progress vordert gestaag: de kantshawl. Ik vertelde al eerder dat dit mijn eerste project is met echt lacegaren en een kantpatroon. De Brain Waves van Monique Boonstra.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog steeds fouten maak… ook kom ik er achter dat dit breiwerk iets meer aandacht nodig heeft. Even uitleggen, ik gooi mijn breiwerk zo naast me neer als iets anders mijn aandacht heeft. Mijn bril erachteraan. Nu heeft die bril hele kleine schroefjes die iets, echt net iets uitsteken. Gevolg: breiwerk aan bril vast en bij oppakken van bril bleef er net één draadje aan vast hangen… sh*t! Met wat rek & trekwerk het breisel en lus weer in shape gekregen.

Maar daar bleef het niet bij, ik heb ook al de bol om mijn been gehad en dat niet wetende weg liep… sh*t! De helft van de steken van de naald. En echt het is supermoeilijk, eigenlijk onmogelijk, om de steken dan weer goed op de naald te krijgen. Uiteindelijk kon ik één en ander weer recht breien maar wel met de nodige fouten…

Mijn mantra tijdens dit project: de shawl hoeft niet perfect-de shawl hoeft niet perfect. Gewoon doorgaan, fouten maken mag. Maar zoveel? Tja, ook zoveel!


Monique had in dit patroon ook de Life Line uitgelegd. Ik heb dit, eigenwijs als ik ben, niet toegepast… Een Life Line is een draadje dat je door alle steken heen doet. Wanneer je dan een steek laat vallen, of een andere stommiteit (zie hierboven) uithaalt kun je je werk afhalen tot deze Life Line en zo alle steken weer goed op de naald krijgen.

Kantbreiwerk moet je met iets meer liefde benaderen. Netjes en mét aandacht wegleggen en weer oppakken. Ook het breien moet mét aandacht, ook daar ben ik me nu van bewust. Maar ondanks de fouten en onhandigheden van mijn kant vind ik het breien echt zo leuk!

Ondertussen in Oldeholtpade: luierende schapen in de wei.
Ook hier is de wolproductie in volle gang!

juni

De zomer is begonnen met bijpassend weer.
Tijd voor outdoor knitting: Mijn kantshawl in proces.

Dat blikje kocht ik gisteren in Leeuwarden. Aangezien dochterlief Jildou een vrije dag had en zoonlief Wessel pas in namiddag weer op pad moest, hadden we tijd om samen te gaan lunchen bij Lady Lemon.


Fijn om even bij te praten.
Later met Jildou nog even door de stad gestruind en vond ik dus dit blikje.


Zo leuk! En er past altijd wel wat in hè. Dit blikje is voor mijn stekenmarkeerders.


Vanmorgen in het bos zag ik een reeënkopje net boven het gras uitpiepen. Zo’n mooi gezicht. Ik maakte een foto van enige afstand. Dus probeerde ik wat dichter bij te komen. Het beestje liet haar gewoon langzaam zakken in het lange gras. Geen ree meer te zien! Net een onderzeeër! Misschien lagen er zo wel 10 in het hoge gras verstopt, wie zal het zeggen!


Hond Chiqo heeft geen oog voor beestjes in het wild. Hij drentelt met mij mee. Soms een stukje voor me uit, hij weet inmiddels de weg wel. Maar als ik even stilstaat, doet hij dat ook. Wanneer ik loop, volgt hij me weer trouw.

ondertussen in Oldeholtpade

De dagen vliegen voorbij. Nu nog maar 30 nachtjes en dan ben ik de bruid.
Daarom gaat al m’n breitijd gaat in de kantshawl zitten.


Niet dat ik dat erg vind trouwens, dit patroon is super fijn om te breien. Ik ben nu op de helft, het breedste gedeelte gehad. Vanaf nu worden de toeren steeds korter. Maar het wordt nog wel even flink doorprikken.


And then for something completely different…
Op Instagram volg ik verschillende harige beestjes met vier pootjes. Honden en katten hebben zo mijn voorkeur, maar eigenlijk vind ik alles met een vachtje en vier pootjes leuk. Ik plaats zelf ook regelmatig foto’s van Chiqo op Instagram. Want ook hij beleefd elke dag wel weer wat avonturen.

Banjeren door het hoge gras, hoe leuk is dat!

Anyhow: Op instagram volg ik Hidde, een prachtige rode kater die op Terschelling woont.


Maar Hidde woont daar niet alleen maar met hond Jojo-heppy. Roepnaam Jojo.


Wanneer ik hun avonturen voorbij zie komen dan zorgt dat voor een glimlach op mijn gezicht. Echt zo leuk!

Op mijn tijdlijn is ook plaats voor natuurfotografen. Elke dag scrol ik zo door Instagram en zie de mooiste foto’s. Dat maakt, zo vind ik, Instagram een leuk medium.

rommeltje

Een aantal weken terug was ik begonnen met shawl ‘Brain Waves’ van ontwerper Monique Boonstra. Garen van Wol met Verve 4 ply (sokkenwol dikte). De shawl wilde ik voor onze huwelijksdag af hebben. Maar de twijfel sloeg toe. Niet over het garen, ik vind de kleuren prachtig! Ik had de shawl gedacht op een effen blauw jurkje. En ook het jurkje is mooi, een echt ‘Froukje’-jurkje maar ik vond haar niet feestelijk genoeg. Tja… Ik trouw tenslotte maar twee keer dus mag ik best kritisch zijn op mijn outfit.


En ik op missie naar Steenwijk. Doel: feestelijk jurkje. Missie geslaagd.
Alleen nu paste de bonte shawl weer niet op deze blauw met witte jurk. Dus heb ik deze shawl even in de wacht gezet.

Bij Hobbydoos ‘Drops Lace’ besteld. Dit is echt luxe garen: 70% alpaca en 30% moerbei zijde. De zijderupsen hebben hun buikjes vol gegeten met het blad van de Moerbei, een loofboom, vandaar de naam ‘moerbei zijde’.


‘Brain Waves’ is een mooi patroon om te breien. Wanneer ik deze blauwe af heb ga ik die bonte afbreien. En wie weet nog wel een paar ‘Brain Waves’s’.

Jaren terug kwam er bij de Knitty een patroon uit voor een shawl, de ‘Clapotis‘. Mijn moeder was destijds fan van dit patroon en heeft er wel een stuk of acht, misschien zelfs wel meer, gebreid. Nou ik heb zo’n vermoeden dat ik dit zal hebben met de ‘Brain Waves’.

Het breien met dun lace garen is nieuw voor mij. Ik heb ook niet veel ervaring met kantbreien. Bij de eerste pogingen om een beginnetje te maken met de shawl vergiste ik me voortdurend. Had niet goed door hoe de steken stonden. Door het dunne garen op relatief dikke pennen (3.25 mm) stak ik vaak niet goed in of haalde steken door elkaar, om zo maar te zeggen.  Dan haalde ik het breiwerk weer uit en begon weer opnieuw.

Tot je op een gegeven moment gewoon de knoop door moet hakken en door gaat met breien ondanks breifouten.
Ach, wanneer je snel loopt zie je het niet!

Nu ik halve wege de shawl ben, sluipt er zo nu en dan toch nog wel een foutje in. Maar nu zie ik beter wat ik doe, snap het patroon ook. Kantbreien is best moeilijk met dun lacegaren. Het breiwerk ziet er als een rommeltje uit. Pas na blocken (opspannen) zie je het echte kantpatroon.

Voor ik deze blog online zet plaats ik toch nog even een foto van mijn oude kleine vriendje. Het is fijn hem om me heen te hebben en heerlijk om dagelijks met hem het bos door te struinen.


Op ‘Joure onder de Wol’ trof ik bij één van de kramen een mevrouw met een hondje. Ik vroeg of dat een Kooikerhondje was en vertelde dat wij een Stabij(na) hebben.
‘Is dat Chiqo?’ vroeg de standhoudster. Ik was verbaast en moest lachen! Het bleek dat zij mijn weblog leest! Prachtig toch!

finished object

Ze is af, mijn Stationzwaanshawl van Puk Vossen.

Het is een rechthoekige driehoek geworden.
De rechthoekzijden zijn 1 m bij 2.70 m. Enorm dus! De hypotenusa (schuine zijde) is dan 2.87 m. Aldus de Stelling van Pythagoras. (a2 x b2 = c2)
Er zitten zes bollen Delight in van Drops kleur no. 13.

Ik ben blij dat ik hem zo groot heb gemaakt, dan kan ik er lekker in wegduiken.

Fijn, want het is echt winter in Nederland. Meneer Klaassen van Weerplaza vertelde ons dat de kans op ‘schaatsen op natuurijs’ erg groot is.
Dit weekend maakten we een wandeling in ‘De Deelen‘. Het viel ons op dat er ook overdag nog ijs op grote stukken van het water lag, ondanks de zon die toch al wat meer kracht heeft zo eind februari.

Mijn studie… Tja… Mijn stageverslag is beoordeeld met een onvoldoende. Dit betekend dat ik het verslag opnieuw moet maken. Het 31 pagina’s tellende verslag kreeg een 4.5. Teleurstellend. Demotiverend ook…
Waar ik het meest moeite mee heb is het reflecteren op beheersniveau 3. Ik ben een doener en analytische denker. Lichtelijk Allergisch voor zwevende taal.
Ik moet situationele factoren van mijn eigen gedrag in het kader van gewenst en relevant beroepsmatig handelen benoemen.
Wat? Hoe?

Het is de bedoeling dat we als EDZ-studenten in twee jaar worden klaargestoomd op HBO niveau. Dat betekend, wanneer we maar eens per week op school zitten, dat we veel zelf uit moeten vogelen. Zo ook de verslaglegging. Het is een vak apart. Dochterlief heeft me vorig jaar tips & trucs gegeven voor de manier van schrijven waardoor ik zonder kleerscheuren mijn propedeuse kon halen.
De lat ligt nu véél hoger dan vorig jaar. Waar ik tegenaan loop is dat ik vele uren bezig ben geweest met het schrijven van dit verslag en er echt mijn best voor heb gedaan maar het nu weer moet herschrijven. Maar HOE is de grote vraag. Gelukkig heb ik hulptroepen, dit keer in de vorm van zoonlief die geduldig met mij ervoor wil gaan zitten. Wordt vervolgd.
Het mag toch niet zo zijn dat ik in het zicht van de haven schipbreuk lijdt…

Vorige Oudere items