ik mis je nu al


.
Titel uit: ‘Mis je zo graag’ van Claudia de Breij en Waylon. Zo toepasselijk! Tekst hoef ik niet te linken, luisteren naar liedje make sense!


Jan is een kleine week op pad met de Ducati, tent & toebehoren. Hij kan zich prima alleen vermaken. Aanvankelijk was het plan iets anders. Maar het leven veegt vaak de vloer aan met onze plannen.

Still knitting socks
One done, one to go! Sokken voor dochterlief.

Het is lastig om de tweede sok identiek te krijgen. Bij mij is het vaak zwart of wit. Dus dan totaal anders: ik heb het bolletje andersom opgewonden, zo krijg je nimmer twee dezelfde sokken.

Handwerkbeurs
Al voor de 18e keer slaat de handwerkbeurs zijn stands op in Zwolle. Voor zover ik weet was ik er alle voorgaande edities bij. Vaak samen met moeder en zus. Ook vaak alleen.


Alhoewel er allerlei snoepgoed op de socials voorbijkomt en ik dus enorm twijfelde om toch een ritje naar Zwolle te rijden, blijf ik thuis. Want…
1/ de drukte: het is net een kippenhok vol kakkelende vrouwen (m/v).
2/ ik heb echt, echt, echt geen garen nodig.
3/ ik heb echt, echt, echt geen borduurpatronen nodig.
4/ ik heb ook laadjes vol quiltlapjes.

Ik denk gewoon dat het slim is mezelf even niet bloot te stellen aan alle mooie & verleidelijke prikkels.

Huisje overvol vogelgeluk
.

Us Douwe
Jan gaat elke avond met Douwe op pad. Er is veel natuur rondom ons dorp. Het is er stil. Douwe rent dan als een stabij in het rond. Alle energie eruit. Nee, hij gaat niet achter reeën aan. Wanneer Jan reeën ziet dan lijnt hij Douwe aan, zodat die reeën die een plekje voor de nacht zoeken met rust gelaten worden.

Nu Jan op pad is, is het uitlaten van Douwe in de avond ook mijn taakje.

Douwe heeft nog steeds koudwatervrees. Geeft niet, zo heb je ook geen natte hond in de auto. Elk nadeel…

Gisteren bij Nijeholtpaaster Beach, aan het riviertje de Lende.


Gelukkig klaagt hondlief niet als hij aan de lijn moet.


Ik probeer één keer per dag ergens naar toe te gaan waar hij los kan.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

tell me why


.
Titel uit ‘I don’t like mondays’. Bob Geldof, de zanger van The Boomtown Rats, schreef het nummer in 1979. De aanleiding was verschrikkelijk: Een schietpartij op een school waarbij 2 dodelijke slachtoffers vielen. De dader zei, dat de reden van het schieten was dat ze niet van maandagen hield.

En heftig liedje, ik wist dit dus niet. Ik twijfelde dan ook of ik dit nummer wel moest plaatsten. Maar een wijs man zei eens: Het leven is geen ponykamp. Dus ook zulke liedjes mogen er zijn.

Shawl
In het vorige blogje liet ik al zien wat mijn plan was met de strengen merino wol.


Ik heb twee strengen 75% merino, 25% nylon, ‘lime green’ en ‘tree green’.


Nu ben ik een echte houtje-touwtje-handwerkster. Ik hou vast aan de technieken die ik al ken. Sokken: cuff-down en hollandse hiel, ALTIJD! Dus van boord naar teen en niet van teen naar boord.

Nu heb ik een Engels patroon voor die shawl, pff voor mij een uitdaging. Toch ga ik dat aan! En ik heb zo mijn hulplijnen. Wordt vervolgd!

Oranjeconcert
Zoonlief was nog klein toen hij begon als slagwerker bij de Christelijke Brassband Euphonia in Wolvega. Naast de repetities van de Brassband haalde hij de 4 diploma’s bij de muziekschool. Vanaf zijn 14de kwamen daar ook andere bandjes bij. Wessel is altijd breed georiënteerd als het gaat om muziek maken.

Hieronder bij het peiltje staat Wessel, zijn vriendin Afke zit vlak voor hem, maar die is niet zichtbaar.

Alhoewel hij nu bij Solibrass Leeuwarden speelt, had Euphonia Wessel’s hulp bij het Oranjeconcert nodig. Omdat ze ook nog een blazer konden gebruiken nam Afke plaats in de sectie kornetten.

Met schoonzoon Sandor, dochter Jildou woonden ik het concert bij. Als gast had Euponia de “the Tribute” band ‘Billy Joel Experience’ uitgenodigd. De mannen speelden fantastisch. Euphonia ook.

De Speaker zette Wessel, als invalslagwerker, nog even in het zonnetje. In het publiek veel goede bekenden van mijn ouders. Beide zijn al uit de tijd. Zouden die kennissen nog weten dat Wessel de kleinzoon van Teije en Ali was? Het maakt niet uit. Ik was trots op onze zoon & schoondochter!

En hoe dat dan klinkt:

En zo:

En zo:


.
Spinnen
Wanneer je iets hardop oppert komt datgene vaak vanzelf naar je toe. Zo ging het mij tenminste. Dit jaar wil ik leren spinnen. De vader van Jan zorgde voor een Big-bag wol.


Zomaar gekregen van boer Ulbe! 8 vuilniszakken vol. Niet alle wol is spinbaar maar er zitten prachtige vachten bij. Blij mee! De schapen stonden er prima bij, geschoren en wel! 8 Blauwe Tesselaars.


Us Douwe
Hij mocht een nachtje proef draaien in de camperbus. We gingen naar camperplaats Midas in Rijssen (Achterhoek). Een hondvriendelijk plaats, ook mensvriendelijk! Groot sanitair én droge schone handdoeken die je mocht gebruiken. Super!

Er was een uitlaatplek in het bos. Royaal met hek uitgezet stuk bos waar Douwe los kon rauzen!

Het ging goed. We hadden Douwe met een touw aan de trekhaak gebonden. Hij ging niet blaffen als er mensen of honden langs onze camper liepen. Gewoon rustig liggend zag hij alles gebeuren


’s Nachts sliep Douwe goed. Logisch door alle indrukken.

Ik moet wel toegeven dat ik dan veel met hem bezig ben. Constant staat bij mij het zendertje aan! Ik ben altijd bang dat Douwe in een onbewaakt ogenblik wegloopt. Dit is voor mij een leerproces. Vertrouwen hebben dat het goed gaat.


Janneman
De dag voor Koningsdag is hij jarig, mijn man. Inmiddels zijn we een stiefgezin met 15 mensen. Dat betekent nu: 3 tekeningen op de deur!

Natuurlijk was er taart met kaarsjes! Ik maakte het me gemakkelijk, 63 losse kaarsjes is ook best wel veel.


Oldeholtpade
Het Fluitenkruid bloeit! Een echt voorjaars- bermbloeier!

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

homesick


.
Kings of Convenience is een indie folk-pop duo uit Noorwegen. De muziek kan het beste worden omschreven als dromerige en melancholische gitaarpop. ‘Homesick’ stond lange tijd op mijn mp3speler. Soms kan heimwee je overvallen, zelfs als je thuis bent.

A song for
Someone who needs somewhere
To long for

Homesick
Cause I no longer know
Where home is

Wanderlust
Als dyslext-light maak ik daar dan wandeLlust van. Het graag willen wandelen. Uiteindelijk klopt dat ook wel. Maar het woord wanderlust is meer dan dat. Het is namelijk een sterk verlangen om te reizen, de wijde wereld ontdekken. De term ‘wanderlust’ is een Duits leenwoord.


Wanderlust staat dus voor het verlangen om op pad te gaan, om uit je eigen leefwereld te treden en naar andere dingen op zoek te gaan. Zowel mijn Oma als mijn Moeder hadden het wanderlust-gen. Zo klom Oma op een kameel in Egypte en zag mijn moeder de meeste continenten.


Ik was nooit reislustig. Als kind leed ik aan heimwee. Logeerpartijtjes werden afgebroken omdat ik letterlijk ziek werd. Ik begon gewoon over te geven tot ik weer werd opgehaald. Alleen bij mijn Oom en Tante van vaders kant hield ik het binnen.

Mijn moeder haalde me, wanneer dat moest, altijd weer op. Ook toen ik al volwassen was drukte ze me op het hart, dat ze me zo weer op zou halen, waar dan ook vandaan. Fijn en vertrouwd gevoel voor mij! Zelf had ze ook altijd haar atlas binnen handbereik. Zo kon Ma altijd zien wie waar was.

Echter een mens veranderd, omstandigheden veranderen. Afgelopen jaren heb ik het reizen ontdekt. Inmiddels heel wat landen van Europa gezien, heel wat bergen beklommen. Dat laatste dan per motor, maar toch.

Ik kwam er achter hoe ruig Noorwegen is, hoe uitgestrekt Schotland en hoe groen Slovenië.

Nu we een eigen huisje op wielen hebben, is het voor ons nog makkelijker op pad te gaan. Jan bouwde deze eigenhandig. De eerste reis plannen zijn alweer gemaakt.

Jan is een echte reiziger, hij wil altijd weten hoe het er na die bergtop uitziet. Nadeel: dat maakt een lange wandeling nog langer! Wil je immers wat zien dan zal je op de blaren moeten lopen.

Dit hangt bij ons in huis.
‘Some beautiful paths can’t be discovered without getting lost’

40 dagen project
Ik ben bij met de Mysterie Knit A Long. Alle streepjes zijn gebreid. Alleen vandaag nog en dan zit dit project erop.


Ik ben er dan ook wel een beetje klaar mee. Het is leuk om nieuwe steekjes te leren, zeker. Maar aanvankelijk had ik verwacht dat ik meer kneepjes zou leren over colorwork breien (kleurwerk breien).

Still knitting socks
Eerste sok is af, tweede volgt vast snel. Heerlijk wolletje & fijne kleurtjes.

Us Jildou
Dochterlief haalde haar motorrijbewijs. Zo knap & stoer! Om je rijbewijs te halen moet je tegenwoordig theorie examen doen, dan moet je examen doen in de kunstjes (rondjes draaien, slalom, hard remmen en zo) en uiteindelijk afrijden op de weg. Destijds kon ik in 1x afrijden en theorie hoefde toen ook niet apart voor de motor.

Van ons samengestelde gezin hebben 8 van de 12 m/v het motorrijbewijs. Dus we kunnen nu een echte motorclub oprichten!


Us Douwe


Wat wordt Douwe groot! Een echte Friese Stabij van 9 maanden en bijna 22 kg.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

it’s fryday, I’m in love


.
Het was net 2014, na een lastige periode begon dat jaar buitengewoon goed. Ik werd verliefd op de buurman met zijn zwarte Aprilia.

Ik speelde destijds in een bandje. Die repetitie mocht ìk het laatste liedje kiezen. Voor mij niet moeilijk! ‘Fryday I’m in love’ van The Cure.

Omdat ik toch wel veel uitviel door ziekte besloot ik in dat jaar te stoppen met de muziekgroep. Maar o, wat heb ik warme herinneringen aan deze band. Hieronder op archiefbeeld. Linksonder ondergetekende.

40 dagen project
Ik loop wat achter met de Mysterie Knit A Long. Dat geeft niet, zeg ik heldhaftig. Ik hoef het immers niet in te halen. Het is voor de lol immers. Maar stiekem, stiekem wil ik wél weer bij zijn. Dat wordt minstens nachtje doorhalen ben ik bang. Overdrijven is ook een vak! Nu 6 dagen achterop.


De Lento-col wordt mooi. Linda (ontwerpster en organisator) van dit project heeft het er maar druk mee.


Tussen de bedrijven door maakt ze ook nog vlogjes. De laatste was samen met haar zusje: Links Linda rechts zus.


Het maakt zo’n filmpje wel gezellig. Meteen plopte er een ideetje in mijn hoofd en ik zag me samen met zuslief vloggen. Zo nu en dan de kippetjes (zus), de hond (ik) en de poezen (zus) in beeld. Hier en daar een bolletje wol, patroon of finished object. Kijkcijfers skyhigh natuurlijk! Dat betekend op zijn minst een carrièreswitch!

Us Chiqo
Gisteren was het de sterfdag van onze hond Chiqo. Vorige jaar raakte hij uit de tijd. Hij werd 16 jaar. Natuurlijk missen we hem. Natuurlijk hebben we het nog over hem. Natuurlijk brengt dat herinneringen terug.

Het geeft me wel een soort van vrede te weten dat Chiqo over de regenboogbrug is gewandeld. Vooral het idee dat we hem weer terug zullen zien, geeft troost. En dat hij het goed heeft daar, met zijn poezen-zusjes.


Waar Chiqo net geen Stabij was, maar een kruising tussen Friese Stabij en Wetterhoun: Een Stabijna dus.  Is Douwe een echte Stabij met bijbehorende gebruiksaanwijzing, die we zeer regelmatig kwijt zijn.

Natuurlijk vergelijken we Chiqo en Douwe. Maar daarbij komen we elke keer weer tot de conclusie dat ze meestal totaal niet op elkaar lijken. Nu is Douwe natuurlijk een puber en ik leerde Chiqo pas echt kennen toen hij al 10 jaar was.

Daarvoor kende ik hem als buurhond, waar ik stiekem bang voor was. Hij kon namelijk heel hard blaffen, waar ik enorm van kon schrikken. Bovendien had ik het sowieso niet zo op honden. Ik ben vooral een poezemens. Maar ja, met man kwam ook hond mee. En we werden dikke vrienden, Chiqo en ik.

Us Douwe
En nu woont Douwe hier, 7 maand alweer. Een echte puber toch, zo hangend op de stoel!

Still knitting socks


Een nieuw paar sokken op de pennen. Niet voor charity. Of moet ik zeggen: wel? Zijn niet alle sokken die ik weg geef, aan bekenden of onbekenden, een soort van liefdadigheid?


Boek
Onlangs heb ik het boek van Sonja Barend geluisterd. Ze sprak het zelf in, fijn! Barend is een integere vertelster.

Aanvankelijk dacht ik dat het boek oorlog gerelateerd was maar het gaat vooral ook over haar eigen leven en carrière. Natuurlijk dan ook over de oorlog door haar Joodse vader, maar Sonja verteld zoveel meer dan dat. Zo probeert ze de beweegredenen van haar moeder te ontrafelen om haar geen deelgenoot te maken van de voor Sonja raadsels over haar moeder. ‘Ach kind, het is zo lang geleden.’ Was haar standaard antwoord.

Een aanrader. Ik luister via Story Tel. Dit is een streamingdienst voor ebooks en luisterboek. Heerlijk om tijdens het breien een boek te luisteren. Maar in bed, dan lees ik weer graag zelf.

Prikje
Jan zijn kleindochter moest een prikje. Ik mocht met haar mee. Er was een lange wachtrij. Prikjes zijn nooit leuk. Maar Tess was dapper en nam plaats bij een vriendelijke mevrouw. ‘Kijk maar naar je moeder’ opperde de prikzuster. We zeiden er allebei maar niets op. Ik moest inwendig wel lachen en Tess had andere dingen aan haar hoofd!

We hebben ons na het hele gebeuren maar getrakteerd op een Hema-tosti.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

all around my hat


.
‘Steeleye Span’ is een Britse folk-rockgroep, met een 1-dags-vlieg uit 1975.

Dit liedje kwam echter al uit 1820. En gaat over een straatverkoper die trouw blijft aan zijn verloofde. Deze mevrouw is wegens diefstal 7 jaar verbannen naar Australië. Door een wilgenteen in de band van zijn hoed te dragen toont hij haar trouw.

De wilg staat voor teken van rouw. Rouwtijd duurde destijds 1 jaar en een dag. De opleiding tot heks ook, maar dat is een zijstraat. Anyhow, het tweede couplet geeft aan dat dit vriendinnetje misschien niet de meest geschikte vrouw is voor hem, want zij zal hem niet trouw zijn daar in de ginder. (Tekst)

Het Engelse liedje is later gebruikt als Iers vrijheidslied, dat was omstreeks 1916. Hierin gaat het over een vrouw die haar verloofde verloor tijdens deze Paasopstand. Ze zweert om voortaan rondom haar hoed de Ierse driekleur te dragen.

Rondom mijn hoed
Mijn zonnehoed is af. Durable no.8 katoen en haaknaald 2.5 mm, met vasten gehaakt. Hier ligt de hoed te drogen.

Aangezien ik niet in rouw ben hoef ik geen ‘green willow around my hat’, ik hou het op fleurig een sjaaltje. Ik ben er blij mee!

De kleine dingen
Zo heette een Knit-A-Long van Scheepjes-wol in 2020. Een babydekentje met allerlei strepen. Ik had nog wol liggen van een gehaakte deken die de finish niet haalde.


Dus die bollen Scheepjes Colour Crafter gebruik ik voor dit babydekentje.


Ik brei de deken wat groter. Origineel is het patroon ‘Le petit choses’ 168 steken = 80 x 85 cm. Ik heb 252 steken opgezet wat ongeveer neerkomt op 120 cm breed.

Bij mij een terugkerend dingetje, ik brei mijn eigen draai eraan. Sommige strepen vind ik lastig te breien en dan verzin ik wat anders. Ik moet toegeven dat er in de laatste decimeters geen overeenkomsten meer zijn met het originele patroon. Ik noem dat gewoon creatieve vrijheid. ‘Wie dot mij wat, wie dot mij wat, wie dot mij wat vandage, ‘k Soll wel zeggen ja het mag wel zo.’ Uit Fietse Skik 


Wat ik zo mooi vind aan dekens maken is dat het eindeloze projecten zijn. Ik noem het nog niet monnikenwerk maar je ziet niet veel progressie met zulke lange toeren. En juist dàt geeft mij een soort rust. Het doen, het breien an sich is wat het project zo fijn maakt.

Laat ze breien


Annie M.G. Schmidt wist het wel. Hier de hele tekst. Een blik op de wereld doet je beseffen dat de mensheid beter kan gaan breien. Want dan, ja dan, wordt het hier op de aarde een heilzame toestand van rust en harmonie en de afwezigheid van macht, twist of strijd. Dus: Laat ze ons breien!

Behandeling
In de vorige blogjes had ik het er al over, de behandelingen in het RIF* voor een plekje op mijn neus. Elke werkdag gaan Douwe en ik naar Leeuwarden. *Radiotherapeutisch Instituut Friesland.


Op foto de behandeltafel, die schuift in het ronde apparaat, dat dan weer om mijn hoofd draait. Secuur pakt het apparaat de goede plaats voor de ioniserende bestraling. Deze straling maakt het DNA in de verkeerde cellen kapot en dood. De gezonde cellen gaan ook wel kapot, alleen die herstellen zich weer.

Ik heb een hoofdmasker op, daarin is alleen een gaatje voor mijn mond, dus ik kan die leuke schapen op het plafond niet zien tijdens de behandeling.

Ik ben over de helft. Als ik eerlijk ben, voel ik me wel wat brak. Normaal voel je je belabberd na teveel drank, nou dat kan dus ook na de nodige bestralingen. Het hoort erbij.

Us Douwe

Douwe kan zo enorm hard lopen, het is net een komeet!


Hier alle vier de pootjes van de grond. Foto credits: Jan.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

driving down the road


.
Uit: Country Roads, J.Denver gecoverd door The Petersens, de Bluegrass familieband uit Missouri. Toen de kinderen van Karen en Jon ouder werden wilde vader graag iets sámen doen, als gezin. Aangezien de kinderen Petersen ook voor 89% uit muziek bestaan was het logisch dat ze samen een band gingen vormen. Met dit als resultaat, prachtig!

Bluegrass
Bluegrass was de muziek van Ierse en Schotse immigranten die zich vestigden in de bergstreken van het oosten van Amerika. Daardoor heeft het veel Iers/Schotse invloeden.


Het genre zit ergens tussen Folk en Country in. The sound van Bluegrass wordt vooral ook bepaald door de instrumenten zoals mandoline, viool, contrabas, resonatorgitaar, 5-snarige banjo en gitaar.

Vrolijke sokjes
Het garen, Lang Yarns Super Soxx, breidde zo fijn. Ik had deze sokken dan ook in vijf dagen af. De sokken gingen even badderen alvorens ze op de kachel mochten drogen. Voor kleindochter. Maat 34/35. Naaldjes 2.25 mm.

Het patroontje kwam op mijn Socials voorbij:
Steken deelbaar door 4.
Toer 1 en 3 recht breien.
Toer 2 omslag, 2 recht breien en omslag over de twee steken halen, 2 recht.
Toer 4 2 recht, omslag, 2 recht breien en omslag om de twee steken halen.


Lopend haakwerkje
Eén van de projecten waar ik nu mee bezig ben:


Het zonnehoedje vordert gestaag.

Boek
Momenteel dwaal ik hoog in de bergen, een honderd jaar in het verleden. Ik reis mee met Agata, een moedige vrouw en de hoofdpersoon uit het boek. Voor mij voelt dat echt zo. Ik reis in gedachten mee, doordat ik in het verhaal gezogen word. Zo zat ik tijden in Ierland, door het boek ‘De Zevende Zus’.


Het is een prachtig boek, tenminste dat vind ik. Maar boeken zijn zo smaak gevoelig! Als iemand me zegt: dat was het mooiste boek ven 2021 dan kan het zijn dat ik dat boek al na een paar bladzijden aan de kant leg.

Dit boek heeft een bijzonder thema. Speelt zich af in 1915, hoog in de Alpen, omgeving Timau, Italië. Tijdens de eerste Wereldoorlog strijdt het Italiaanse leger in een loopgravenoorlog tegen Oostenrijk-Hongarije. Het gaat over moed en doorzettingsvermogen.

Ilaria Tuti weet van elke zin een pareltje te maken. Echt, ik zou elke regel willen arceren. Natuurlijk speelt de vertaalsters Hilda Schraa hier ook een rol in.


En als dan ook het ‘breien’ nog wordt aangehaald, dan is het boek voor mij al een juweeltje.

Behandeling
Voor de behandeling van een plekje op mijn neus reizen Douwe en ik elke werkdag naar Leeuwarden. Het gaat goed. Het begint op routine te lijken: Ik word opgehaald uit wachtkamer, hang mijn mondkapje, jas en tas op, ga op de behandelbank liggen. Mijn neus word dan eerst vol gestopt met een soort verbandkoord. Niet echt prettig. Ik voel me elke keer weer een stuffed animal. Zoals ikzelf aapje Jacobus opvul, met de achterkant van een haaknaald, zo doet de verpleging dat bij mij, dan met zo’n stokje.


Dan gaat het masker op en volgt de bestraling. Dat gaat best snel. Ik ben meestal nog niet eens klaar met mijn gedachten of de verpleging staat alweer naast me. Waar ik aan denk? Nou, meestal aan handwerken!

Ze verlossen me uit het aparaat, halen masker af, laten tafel zakken. Dan probeer ik met een zo’n vloeiend mogelijke beweging eraf te stappen. Want ik ben natuurlijk nog jong! Daarna loop ik naar de prullenbak om mijn neus te ‘un-stuffen’ en ontsmet mijn handen. Ik loop naar mijn jas en tas, doe mondkapje weer op en roep ‘Tot morgen!’

Beetje lastige foto door weerspiegeling van een andere auto, maar zo tref ik Douwe dan aan. Hij gaat altijd op de bestuurdersplek zitten. Grapjas! En erger nog, hij wil altijd moeilijk het plaatsje weer afstaan aan mij.

Us Douwe
Hij was niet fit, de dierenarts dacht aan een voedselvergiftiging. Gelukkig is hij nu weer D’ouwe!


Wanneer je een hond hebt die alles ziet als iets eetbaars, dan besef je pas hoeveel zwerfvuil er in ons dorp ligt. Douwe zou het prima doen als ‘litter picker’ maar dan moet hij alle troep wel netjes aan mij afgeven. En dat zit er (nog) niet in.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

I’ve been for a walk on a winter’s day


.
Een song van vóór mijn tijd. The Mamas & the Papas, een folk/rock/vocal groep, zijn bekend van hun mooie harmonische klank. Het liedje (1965) gaat over de koude winter in New York en het verlangen naar de warmte in California. Hoe simpel wil je het hebben, maar hoe mooi ook.

Hoedje
Een zonnehoed, dat is wat ik wil maken. Bij Drops staan er wel 60 patronen!


Hele leuken, maar geen enkele is gehaakt met dun garen. En ik heb juist wel fijne katoen. Durable no.8.


Ik ga deze dan maar op mijn gevoel haken. Ik heb al eens eerder een hoed gehaakt, dus ik denk dat ik het nog wel kan.


Gewoon eenvoudig met vasten en dan zo’n leuk sjaaltje erom. Tip die langs kwam: hang een stekenmarkeerder aan je laatste lus, dan rafelt je werkje niet spontaan af bij het wegleggen.

Mantra
Een mantra is een reeks woorden die gebruikt worden als een soort van meditatie of gebed. Meestal in het Sankriet, dat is de oudste taal uit India. Een mantra geeft houvast en ontzorgt.

Mijn mantra heb ik al jaren:
  ‘Alles komt goed’.
Niet in het Sankriet maar gewoon in het Nederlands. Niet een echt gebed maar meer een soort van wishful zeker weten. Die kaart, 2e foto, kreeg ik onlangs van zuslief.

  ‘Je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij.’
Is ook een regel die in mijn hoofd woont. Uit ‘Avond’ van B. de Groot, hier gecoverd door zangeres Meau, die uitvoering is zo mooi!

Katoen
Anyhow, over het algemeen ben ik wel goed georganiseerd. Zo heb ik alle katoentjes in één bak zitten.


In deze bak vond ik het katoentje om te gebruiken voor dat hoedje. Het zit vol met kleurige bolletjes. Bij het aanzien daarvan ploppen er meteen 1000 en 1 ideeën in mijn hoofd op. Maar ook herinneringen.

Deze roze katoen kocht ik toen ik nog op zaterdags bij mijn ouders in de winkel werkte. Ik zal 17 jaar zijn geweest. Onze winkel ging om 16:00 dicht maar handwerkwinkel Pinguin om 17:00. Zo kon ik, net voor sluitingstijd, garen kopen voor een trui. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik kom met de vraag voor garen voor een trui, invalhulp Laura stelde deze katoen/acryl voor mét een patroon erbij van een reliëf truitje. Echt zomers.

Iedere handwerkster weet hoe ik me voelde toen ik met mijn buit naar huis fietste. Wat kan je blij worden van een nieuw te starten project! Die trui heeft de finish niet gehaald. Dat geeft helemaal niet. Het garen is er nog. Ook nu krijg ik weer een fijn gevoel, alleen al van die herinnering.

Nee, mijn enorme stash zit me niet op mijn nek. Ik word er altijd blij van!

Tienersokken
Een appje van een breivriendin:
Een foto gevolgd door: ‘Kun jij hier mooie sokjes van breien voor Tess?’
Zo lief! Ja, dat kan ik zeker. Dus het bolletje kwam mijn kant op.


Nu wordt kleindochter begin maart 10 jaar. TIEN! De tiid hâldt gein skoft, (Frysk voor ‘de tijd houdt geen pauze’). Ze is altijd blij met zelfgebreide sokken. Dus heb ik een paar voor haar op de pennetjes gezet. Er komt een leuk patroontje in.

Behandeling
In mijn vorig blogje vertelde ik dat ik momenteel behandeld wordt voor een plekje op mijn neus. Elke werkdag, 22 dagen lang. De eerste behandelingen zitten erop en het gaat goed. Wordt vervolgd.

Us Douwe

.
Douwe is een beetje ziekjes. De dierenarts denkt dat hij iets verkeerds heeft gegeten. Tijdens de wandelingen ziet Douwe het dorp als één groot lopend buffet. Hap, slik en weg! Douwe is niet kieskeurig, echt alles is in zijn ogen eetbaar. Vaak lukt het me om één en ander uit zijn bek te vissen. En commando ‘NEE’ werkt ook, zo nu en dan dan…


Douwe moest overgeven. Ja… ook in de auto… op de bestuurdersstoel… toen ik er niet zat. En tegen het raam… en in het bakje dat onder het raam zit… Arm beest, arme ik ook wel een beetje.


Goed, hij heeft een prikje tegen misselijkheid gehad en apart blikvoer voor gisteren en vandaag. Ik hoop maar dat Douwe snel opknapt.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

snow in april

Als de sneeuw valt in april, in plaats van zonlicht in je ogen. Dan weet je dat er dingen aan het veranderen zijn.
Hier hele: Tekst.


Een protestliedje van Vera. Zo mooi, dus voor mij de drang om het te willen delen. (foto van vorig jaar)

Warm hart warme voeten
Via de podcast van de dames van ‘Ministerie van gebreide zaken’ kwam ik op de site van ‘warm hart warme voeten’

Nu heb ik net een paar sokken van de naalden laten glijden. Hieronder een foto van pas gewassen, drogende sokken op de kachel. Ideaal die nep-voeten.


Het lijkt me goed die te gaan doneren. In Nederland gaan de sokken dan naar het Leger des Heils, in België naar Hart voor Vluchtelingen. Wat een goed initiatief!


De envelop gooi ik vandaag nog op de bus.

Handwerkhoekje
Mijn handwerk’hoekje’ is nu dicht bij de kachel. In november kregen we deze stoel van M. Ze past prachtig in ons interieur. Douwe vindt dit een mooi plaatsje, but the chair is mine!


An Acquisition
An acquisition is een nieuwe aankoop. Ik had het geloof ik niet met zoveel woorden gezegd, dat ik op Cold Sheep sta. Dit betekent: de uitdaging om een bepaalde tijd geen garen meer te kopen. Gewoon omdat je genoeg ‘stash’ (voorraad) hebt. De uitdrukking komt van ‘cold-turkey’ een term die gebruikt wordt bij afkicken van drugs.


Toch ging ik voor de bijl, of nee eigenlijk ook niet. Ik zag dit sokkengaren bij Sylvia van Wol met Verve. Lekker zomers! Ik kocht het gewoon omdat ik er blij van word en ik mezelf best eens mag verwennen. Bovendien is het de uitzondering die het bestaan van een regel bevestigt.

Zie nu zelf, prachtig toch!


Basis sock 75% superwash virgin wool en 25% nylon. Dat ‘virgin’ staan voor de eerste scheering van een schaap. Meestal met een jaar. Ligt even aan de geboortedatum.

Ik heb nog geen concreet plan met de streng. Toch in schoenen laten verdwijnen? Misschien verwerk ik het ook wel in een shawl. Gelukkig mag je van sokkenwol best andere projecten maken. Net als in een stacaravan, daar mag je ook in gaan zitten. Deze streng mag nu gewoon even ‘mooi’ liggen wezen.

Therapie
Eind december roerde ik het al aan in een blog. Er zit een verkeerd plekje op mijn neus. Aanvankelijk zou dit weggesneden worden. Omdat het best wel groot plek is voor een neus, zou ik in een lastig traject van plastische chirurgie komen. Ik zag hier tegenop. Maar ja, wat moet dat moet.

Toch twijfelde ik of dit wel de juiste weg zou zijn. En zo kreeg ik een verwijzing naar het RIF. Een vriendelijke radiotherapeutisch oncoloog stelde ons, alles afwegende, bestraling voor.


Gevolg: een bestalingsmasker is gemaakt en toen door de CT-scan om masker te markeren. Komende weken word ik elke dag bestraald. Hierdoor zullen de kankercellen op mijn neus vernietigd worden. Ik zal het er ongetwijfeld over hebben in de blogs. Ook dit is mijn leven (momenteel even).

Us Douwe
Hij kan nog niet alleen thuis blijven. Maar gelukkig hij houdt erg van autorijden.


.
Hij mag mee, alle ritjes naar Leeuwarden. Wel zo gezellig.


Grijze luchten

De modderpoel laat niet alleen een grijze winterlucht zien. Wat zijn de bomen toch ook mooi in hun kaalheid.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

and the lamp is alight


.
En de lamp brandt. Uit ‘Peace in the Valley’. Zooo mooi!
We willen allemaal vrede in het leven. Maar hoe hard we ook proberen dit te vinden, we worden altijd weer geschokt door eenvoudige beproevingen in het leven. Maar dit liedje verteld ons dat we echt ooit vrede zullen ervaren. De vader van de gospelmuziek, Thomas A. Dorsey, schreef het. Dorsey werd geïnspireerd toen hij door een vallei liep waar verschillende soorten dieren waren. Hij zag hoe vredig ze daar leefden, vandaar ‘Peace in the Valley’. Hier de uitvoering van Danny Vera e.a..


‘Onze dagen worden mooier als we anderen een stukje van ons hart geven
in plaats van een stukje van onze mening.’
Ik weet niet wie dit schreef, maar het is zo waar.

Adventstijd
Een tijd van bezinning, van overdenken en van verwachting. De periode van donker op weg naar het terugkerende licht. Voor mij een periode om even mijn pas wat te vertragen. Gewoon meegaan met het ritme van de natuur.


Adventshawl
Hier past zo mooi de Knit-A-Long van Linda van Wolhobby bij. Te vinden op de FBgroup: ‘Wij breien sokken (en andere dingen)’ en op de Ravelrygroup ‘Wolhobby‘. Iedereen die recht en averecht kan breien kan meedoen.

Ik vind het zo mooi dat Linda als voorbeeld garen gebruikt van de Wibra, de Saskia van 1.25 euro. Voor 3.75 heb je een mooie shawl. Natuurlijk kan je zelf voor een wat luxere garen gaan. I’m in en ik gebruik ook gewoon de Saskia!


Het is een adventshawl, van 1 tot en met 24 december komen de patronen in mijn mailbox. En 24 december is dan de shawl af. Elke dag 20 toeren breien. Elke dag rustig even zitten om er een stukje aan te breien. Zo fijn!


De shawl heeft een zogenaamd Gansey-patroon. Het zijn de patronen van het eiland Gansey, of ook wel Guernsey. De breisters daar verwerkten de patronen in de visserstruien. Die patronen zijn symbolen uit het dagelijks leven. Altijd gebreid met rechte en averechte steken.


Geschiedenis Guernsey
Het eiland Guernsey kent een lange woltraditie. Zo bezaten Queen Mary I en Queen Elisabeth I al wollen producten van het eiland. De truien die de vissersvrouwen breiden waren, met een kleine steek en sterke garen, wind- en waterdicht. In de vroege 19e eeuw deed ‘De Guernsey’ zijn intrede in de Britse marine. Lord Nelson introduceerde de trui in de Royal Navy. In 1857 ging deze behoren tot de standaarduitrusting van het garnizoen dat gestationeerd zat in de Canadese provincie Nova Scotia. Klinkt koud en dat is het ook!

Still knitting socks
Het 31 ste paar is van de pennen gegleden.


Een fijn bolletje van Regia. En… ik kon er twee gelijkse sokken uit halen. Daar word ik zo blij van! Na een badje en drogen nu klaar om weg te geven.


Garen: Regia 4-fädig, kleur 03708. Naaldjes: 2.25 mm. Maat 42/42.

Nieuw op de pennen:


Garen: Regia 4-fädig, Boho Color 012708. Naaldjes: 2.25 mm. Maat 40.

Us Douwe


Douwe groeit zo snel!


Zijn staart groeit met hem mee, het wordt al een prachtige pluim!


Bomen laten zien dat loslaten nodig is om sterker in het leven te staan. Maar loslaten is soms best lastig: hier nog een laatste blaadje.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

on this roller coaster with those crazy highs and real deep lows

.
Vorige jaar kwam Danny Vera ‘ineens’ op 1 binnen in de top 2000. Logisch eigenlijk: Dit nummer is zo mooi, zo herkenbaar. Het nummer gaat over het leven, zoals het is. Soms is het leuk, soms verdrietig. En je vindt altijd weer je weg naar huis, alwaar de Magnolia groeit.

VocaLinde
Al weken zijn we, als koor, druk doende om een mooi kerstconcert neer te zetten. Op ons lijstje ook een paar andere prachtige popnummers zoals Shallow (Gaga & Cooper) en Door de wind (Sanne Hans).


In de eerste coronatijd heeft dirigent Hinke Jelsma verschillende arrangementen geschreven, zodat wij, als koor, deze nummers kunnen zingen. En dat is veel, heel veel werk. Dat weet ik want zoonlief maakte in der tijd ook arrangementen voor de drumband waar hij toen dirigent van was.


Hoe het allemaal komt, ik weet het niet, niemand weet het. Nu ik dit typ zijn de nieuwe maatregelen nog niet bekend. Maar stel, stel we mogen blijven zingen dan hoop ik echt dat we deze concert-nummers één keer in de Stephanuskerk mogen zingen, met of zonder publiek. Want echt, met ons koor zingen in de kerk is zoooo fijn!

Nieuwe stoel
Onlangs kregen we van A & M een stoel, een tweedehandsje dus maar voor ons is die natuurlijk nieuw. Ze past prachtig in ons interieur.


Lekker bij de kachel. Een heerlijke handwerk/lees/mijmer stoel. Blij mee!

Tomeloze grannystripe-deken
Zeeman Royal garen, naald 4 mm en 2.50 cm breed.


Mijn tomeloos haakproject vordert gestaag. Ik haak er veel aan.

Uit de kast kiezen
Ik heb 4 lopende werkjes. Wanneer ik handwerktijd heb kies ik waar ik zin in heb. Heel handig. Het is natuurlijk wel zo dat, wanneer je aan één werkje werkt, je dat eerder af hebt. Maar daar gaat het eigenlijk niet om. Ik merk dat ik het gewoon fijn vind om te kunnen afwisselen. Te kunnen kiezen.


Vroeger op de kleuterschool was er een vak dat heette ‘Uit de kast kiezen’. Als kind mocht je dus letterlijk kiezen waar je mee wilde spelen. Nou dat ‘vak’ heb ik nog steeds: ‘Uit de handwerkjes kiezen’.

Sokken op bestelling
Natuurlijk heb ik sokken op de pennetjes. Dochterlief vroeg me een paar te breien voor een dierbare naaste. Natuurlijk! Ik ben zo tevreden over het garen!


Er zit geen eindtijd op dus dat is handig.


Nieuwschierige schaapjes
Het borduurwerkje, een kussenhoes. Zo nu en dan komt er een draadje bij. Blauw zit er nu in. Zo leuk om mee bezig te zijn.


Het mooie kringloopblikje waar ik de draadjes in bewaar, daar wordt ik al blij van!

Lana Grosso shawl
De shawl waar ik ook zo nu en dan aan werk. Dan weer een uurtje dan weer wat langer.


Werkjes in ruste
Boven liggen nog meer werkjes hoor. Zo heb ik nog 3 dekens in wording liggen: de Persian Tiles (haakwerk rechtsonder op foto) en een Sokkengarendeken (breiwerk bovenste twee) en Les Petites Choses van Scheepjes (breiwerk linksonder). Die werkjes pak ik wel weer eens op hoor. Wat in het vat zit…

Alles staat trouwens keurig op mijn Ravelrypagina. Ik ben te vinden op dit platvorm onder de naam ‘Froukjes’. Onderaan deze blog uitleg over de online breicommunity Ravelry.

Nee, ik hoef me niet te vervelen. Want o, ik heb nog zoveel plannen, garen & patronen die op me liggen te wachten.

Us Douwe


Douwe vindt dingen leren leuk! Het is dan ook fijn dat we naar de vervolgcursus gaan bij Happyhonden. Ik krijg hier de handvatten om Douwe woordjes te leren. Niet dat hij in woordjes gaat blaffen, maar dat hij weet wat hij moet doen als ik ‘Plaats’ ‘Blijf’ of ‘Zit’ zeg, dat soort dingen. ‘Zit’ zit er al goed in. Alleen heb ik ergens in het leerproces ‘Zit’ vervangen in ‘Mooi Zit!’. Het maakt Douwe niet uit. Ook bij ‘Mooi Zit’ gaat hij in standje ‘Zit’.


Kwestie is nu om veel te oefenen met lekkere beloningen.


Ik word er altijd zelf ontspannen van, Douwe die prinsheerlijk voor de kachel ligt. Vanwege de gasprijs stoken we bewust vaker altijd de palletkachel.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

Vorige Oudere items