nachtkastje

Wat lag er op mijn nachtkastje?


Nicci French, het achtste en laatste deel van de Frieda Klein serie. De vorige zeven delen droegen allemaal de dagen van de week in de titel. De dagen waren op… dus kreeg dit deel de naam: ‘De dag van de doden’. Dit refereert aan 1 november Allerzielen. Deze literaire thriller is een echte page turner! In dit laatste deel kwamen alle delen als het ware samen.

Wanneer je begint met lezen van deze serie is het wel aan te raden om bij ‘Blauwe maandag’ te beginnen. De schrijvers refereren in de boeken naar de eerdere delen.
Elk boek nodigde uit om ook het volgende deel te lezen. Het personage is interessant, Frieda is een psychoanalyticus en heeft zo haar eigen unieke karakter.
Nicci French is een echtpaar: Nicci Gerard is de vrouwelijke helft van de auteurs en Sean French de mannelijke helft. Dit Engelse duo heeft meer dan 20 boeken op hun naam staan.

De mooie herfstdagen rijgen zich aan één. Hierdoor kunnen we voor mijn gevoel lang van de herfst genieten. Heerlijk!



En wanneer zon én temperatuur ’s avonds snel naar beneden gaan, snort bij ons de kachel en spint de poes!

Advertenties

poezeke

Jiskepoes wordt oud.


Ze doet het nog prima. Als ik haar, anderhalf uur vóór haar etenstijd, klagelijk hoor mauwen en vervolgens, wanneer ik dus anderhalf uur eerder over stag ga en haar bakje vul, valt ze haar eten letterlijk aan(!). Dan merk ik niets van haar 19 jaar.

Maar verder… haar vachtje wordt minder. Ik borstel wat vaker en knip de vervilte stukjes eruit. Blijkbaar is ze wat stram zodat ze haar eigen vachtje niet meer optimaal kan verzorgen. Ook merk ik dat ze meer slaapt, bij voorkeur op mijn schoot!
Voorheen kwam ze altijd na het eten even op schoot zitten. We noemden dat haar ‘after-dinner-aaitje’. Nu wil ze, als het aan haar ligt, de hele dag lekker vertroeteld worden. Ach geef haar eens ongelijk, willen we dat allemaal niet?

wantje in wording

In het blogje van 2 juli schreef ik al over een nieuw project: de kerstwantjes van Kathy Lewinski. Het is een adventsproject, 24 patroontjes.
Hier een voorbeeld-foto:

Free knitting pattern: Mitten Garland Advent Calendar - Mitten 24 -
Voor mij is ‘colourwork’ best nog wel een uitdaging, vooral als het zulke kleine werkjes zijn zoals deze wantjes. Er wordt zelfs een klein duimpje in gebreid! Hier het beginnetje van mijn eerste wantje:


Het is een werkje waar je je hoofd goed bij moet houden, maar dat maakt het ook uitdagend. Het werkje ligt al weer even stil. Dit door warmte in combinatie met andere omstandigheden.

 Nu ik in het gips zit, door een kuitbeenbreuk net boven enkel, komt mij namelijk minder niets uit handen. Ik zit mezelf aardig in de weg. Ik voel me onrustig nu ik niet even met Chiqo het bos in kan. Maar ook omdat ik niet normaal ons huishouden kan doen. Gelukkig pakt Jan dit op maar dat bezorgt mij dan weer een vervelend & zeurend schuldgevoel. Hij heeft vier weken vakantie. Eén week hebben we echt vakantie gehad en de andere drie is hij mijn mantelzorger, butler en kok. Ook zoon Wessel helpt mee als mantelzorger. Hij is al met mij op pad geweest en heeft al regelmatig gekookt voor ons.

Alle algemene dagelijkse levensverrichtingen (ADL) kosten me moeite. Alhoewel ik toch wel zelfredzaam ben, gaat niets vanzelfsprekend. Douchen is bijvoorbeeld zo lastig! Waar je normaal niet over na hoeft te denken is nu een heel gedoe. Ik heb spierpijn in spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had.
Natuurlijk mag ik niet klagen, zeker niet! Aan deze situatie komt ook weer een eind.

And now for something completely different: Onze lieve oude Jiskepoes:


In het kader van internationale kattendag deze foto. Deze dag wordt sinds 2002 gevierd en is in het leven geroepen door het Internationale fonds voor het welzijn van dieren. Deze kattendag is bedoeld om de band tussen mensen en katten te benadrukken en daarnaast het welzijn van het dier over de hele wereld te vergroten.

 

 

wachten

Afbeeldingsresultaat voor studieAfgelopen week schreef ik al, dat ik mijn laatste verslag heb ingeleverd.
Nu wachten op de beoordeling.
Hoewel ik dit verslag nog een keer mag herkansen hoop ik natuurlijk dat ik een voldoende heb gescoord.
Het houdt me aardig bezig.

Ik probeer me steeds te realiseren:
1. Ik kan het verslag gewoon nog herkansen in augustus,
2. Er zijn veel belangrijkere dingen in het leven dan één cijfer.

Meteen bij deze gedachtes komen de “ja maar’s”:
Bij 1. Dan heb ik nog niet mijn diploma maar pas in september,
1a. Dan blijf ik nog langer in onzekerheid over het wel of niet halen van m’n diploma.
Bij 2. Máár ik ben nog maar één cijfer verwijderd van het diploma!
2a. Kan ik alle boeken wegruimen van tafel en opruiming houden op mijn laptop, nu ligt de tafel nog vol. Uit een soort van bijgeloof durf ik de boeken en verslagen nog niet op te ruimen.
2c. Het is wel twee jaar fulltime leren geweest en o, wat wil ik dit graag positief afronden, NU!

Nog twee nachtjes dan krijg ik de uitslag. Bah, wat spannend!
Donderdag 28 juni sluit ik dan mijn stage af maar over die uitslag hoef ik niet in te zitten.
Pfff… zenuwen als golven, die komen en gaan.


Jiske poes heeft in haar leventje weinig stress en spanning. Ik krijg niet de indruk dat ze dit mist.
Misschien heeft ze wel eens wat spanning, ik heb geen idee waarvan maar toch…
Zo nu en dan rent ze als een poes met verward gedrag door de kamer, luid mauwend en in volle vaart om vervolgens weer keurig zittend voor het raam de wereld te aanschouwen. Blijkbaar moet een bepaald soort energie er toch zo nu en dan even uit. Misschien moeten we wel een voorbeeld aan haar nemen, even lekker gek doen en door de kamer dansen onder het uitkramen van rare kreten. Waarna we ook weer geheel ‘mindnessless’ in het leven staan.

Sinds gisteren heb ik mijn breiwerk weer op gepakt. Al een tijdje bezig met een fraaie sokken voor Jildou. Het werkje lag door de studie even stil.
Garen: Opal Sweet and Spicy. Patroon: bleuberry waffle socks van Sandy Turner. Begonnen met muizentandje en hakken en tenen doe ik met wolwit.

zonnestralen

Een rommelkont ben ik niet echt. Meestal ruim ik mijn spulletjes wel netjes op behalve dan mijn breiwerk. Dat blijft liggen op de plek waar ik zat te breien. Midden op de bank, op de stoel of, zoals nu,op de leuning van de bank. Dan moet ik ook niet raar opkijken als m’n bolletje als kussentje wordt gebruikt.


Jiskepoes geniet van de zonnestralen! Nu maar hopen dat ze niet kwijlt in haar slaap!


Bij ons in de straat hebben we een mini bieb. Ik schreef er al eens eerder over. Zo leuk: In een grappig kastje aan één van de huizen, kan je je gelezen boek ruilen voor een ander boek.

2015-12-07 12.12.19
Ik bracht er vandaag het boek ‘Wijnoffer’ van Addy Kaiser heen en nam een boek van Nicci French weer mee terug. Eén uit de Frieda Klein-serie. De hoofdpersoon is de in Londen wonende, psychoanalyticus Frieda. In de titels zitten alle dagen van de week. Alleen het laatste deel, nummer acht, (net uit) heet ‘De dag van de doden’. Ik heb maandag, dinsdag, woensdag en donderdag al uit. Dit is zondag. Blij mee!


De studie slurpt veel tijd op. We moeten de laatste hobbels nog nemen. Zo moeten wij bijvoorbeeld een beleidsadvies schrijven voor een opdrachtgever. Adviseren is een vak apart. Lastig! Maar elke keer als ik weer een stapje dichter bij de eindstreep kom is het weer een stapje

station zwaan shawl kal II

Al eerder schreef ik over deze KAL (knit along) van Puk Vossen. Ik was al een eindje op weg.

De zijkant van mij telt 18 driehoekjes. Op deze rand brei je de shawl verder. Aan één minder je dan in om elke naald. Ik kwam er al snel achter dat mijn schuine kant wel erg schuin werd door om de naald te minderen. Ik wil graag een grote shawl! Eén om in weg te duiken! Dus begin van middenstuk afgehaald en nu minder ik om de drie a vier naalden. Ik brei met Drops Delight, kleur 13 en dit bevalt me prima. Breit fijn en geeft een prachtig effect.

Jiskepoes is een ster in het vangen van zonnestralen.

Haar poezelige pootjes. Die doen me denken aan het kinderliedje welke mijn moeder vroeger voor me zong, die laatste twee coupletjes kan ik me niet meer herinneren maar het zinnetje ‘met pootjes zo zacht als fluweel’ dus wel!

Wij hebben twee kleine poesjes
Met pootjes zo zacht als fluweel
Het grijsje dat noemen we Bobbie
Die andere dikzak heet Neel

Laatst waren ze nergens te vinden
Toen zijn we aan ’t zoeken gegaan
We keken in alle hoeken
Waar kwamen ze, denk je , vandaan

Wit Neeltje lag in de turfmand
En Bob lag bij popje in bed
We namen ze gauw mee naar binnen
En rolden haast om van de pret
(H. Kriebel)

sok-update


Mijn ‘slow fade’ sok vordert gestaag. Ik kan bijna de hak gaan breien. Het is een leuk werkje. Hier schreef ik al over dit patroon. Jiskepoes is altijd erg nieuwsgierig. Vooral wanneer ik een blog-foto wil maken.

Zon én breiwerkjes hebben nu eenmaal een behoorlijke aantrekkingskracht op haar.
Het is maandagmorgen.
Eigenlijk zou ik op m’n stage moeten zijn maar omdat ik in de tentamenweken zit had ik mezelf al vrij gepland. Studeren en verslagen maken.
Maar vanmorgen dacht ik daar iets anders over en ben er met Chiqo op uit gegaan.


Heerlijk weer, volop zon!

Het gras glinsterend in het zonlicht.

Het was een raar weekend. Zaterdag is Jan-lief met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Waarschijnlijk een niersteen die wel erg veel pijn gaf. Infuus met pijnstilling was enige oplossing. Nu afwachten wat de ct-scan laat zien. Ik hoop hem toch vanmiddag wel weer op te kunnen halen.
Ja, zo heb je zo wat en drink je je zondagmorgen-koffie samen in het ziekenhuis.
Ik merk dat ik wat met de ziel onder de arm loop. Wachtend op nieuws.

Vorige Oudere items