sjaal, sokken & stoute schoenen

Allereerst wil ik de lezers van mijn blog bedanken voor de warme reacties op het overlijden van Guusje. Zo lief en steunend! Bedankt!


In 2018 kocht ik in Zwartsluis bij ‘Wol met Verve’ deze prachtige streng. Het is sokkenwol maar om die nu in schoenen te laten verdwijnen? Over dát onderwerp later meer in deze blogpost.

Ik zag dat ‘Siets aan de maak‘ een MAL (Make-a-long) gaat organiseren, vanaf januari. Het patroon wat gebruikt wordt is van ontwerpster Amilishly Boonstra. Een sjaal: ‘Segelschiff am See’.

Omdat deze sjaal mooi royaal is er en maar één streng ‘ander’ garen nodig is, leek dit me hét patroon. Een deel is gestreept en een deel ajour. Ik had nog een streng grijs, samen met nog een ander kleurtje uit mijn stash.

Ik heb gisteren het patroon gekocht. Lang leve Ravelry, zo handig en coronaproof. Ik ben er klaar voor.

Deze maand doe ik mee aan de fotochallenge van Makersdecember (van Mara en Nadja) op Instagram. Elke dag is er een ‘prompt’ ofwel een bepaald woord waar je een foto bij plaatst. De eigen interpretatie van het woord zorgt voor verrassende verschillen onder de deelnemers.

Ik merk dat ik de prompt’s soms filosofisch benader. Vaak ook niet. Maar gister was de prompt ‘Sustainable’ oftewel ‘Duurzaamheid’. Ik plaatste deze foto:

Deze Loesjespreuk is van de eerste golf, maar hoe relevant ook nu. Ik plaatste de tekst:
‘Hoe duurzaam moeten we überhaupt worden om de puinhopen van de mensheid nog recht te kunnen breien’.

Gisteren was de prompt ‘Hidden’, dan komen er diepzinnige gedachten in me op. Ik wilde deze prompt gebruiken om aandacht te vragen voor verborgen ziektes, aandoeningen en stoornissen.

Soms zou ik willen dat de ander even in mijn schoenen zou kunnen staan. Want het is niet uit te leggen wat bijvoorbeeld een bipolaire aandoening (bij mij dan) met je doet. En je ziet het namelijk niet.


Wat ik moet doen is meevieren met het getij, met de golven. Niet ertegen in zwemmen, dat heeft totaal geen zin. Maar ja, juist wanneer het stormt zwem ik tegen de stroom. Wil ik juist niet accepteren dat het stormt. En geloof ik er bovendien niet in dat storm overdrijft.

Maar ik heb deze prompt ‘Hidden’ niet besteed aan dit onderwerp. Te zwaar vond ik. Dat klinkt vaag en dat is het ook: want ik typ het hier wel op.

Mijn ‘Hidden’ op Instagram vandaag:
Ik vind het best wel jammer dat de mooiste sokken verborgen worden door je schoenen. Er piept wel een boordje boven de schoen uit maar daarmee zie je de hele sok nog niet. Best wel zonde.

Maar ja, het is ook zo wat om op kousenvoet door het bos te kuieren. Om deze gedachte kracht bij te zetten heb ik de stoute schoenen úitgetrokken en op mijn sokken door het bos gekuierd.


Ok eerlijk, 10 meter, maar toen was het beeld wel duidelijk.


Be safe, take care en kalm an!
En blijf dingen doen waar je blij van wordt.

verdrietig

Guusje heeft afscheid van ons genomen en is over de regenboogbrug gewandeld. Aan de andere kant bevindt een prachtig landschap waar ze weer kan rennen en spelen. Guusje is daar, over die brug, niet meer ziek en zwak.

De legende zegt dat wanneer een beestje, die zijn verzorger ineens midden op de regenboogbrug ziet staan, hem blij en vrolijk tegemoet rent. Mens en dier, die zielenmaatjes zijn, worden dan weer herenigd, om nooit meer van elkaar gescheiden te worden.

Een mooie gedachte.


Guusje haar mandje stond een dik jaar bij ons. We haalden haar uit het asiel. Guusje was gaan zwerven tot ze werd opgenomen in het asiel. We weten niets over haar verleden, ook niet hoe oud ze is geworden. Ander dieren trad ze rustig en vol vertrouwen tegemoet. Een gezellig poezeke. De herinneringen zullen blijven.

Wat ben ik blij met de dierenartsassistente die me rustig te woord stond gister en me inplande, de dierenarts die de regie overnam. Maar ook de mevrouw van het crematorium die alle tijd had en warme belangstelling had voor mijn verhaal.
Het haalt het verdriet niet weg maar o, wat is het fijn om zo geholpen te worden.

Poe, slik en zucht…

Eerst maar een bakkie troost!

ergens geen gat meer in zien

Kent u die uitdrukking? Het betekent ‘er geen oplossing meer voor zien’. Dat gevoel kreeg ik bij het zien van Jan zijn sokken.


Ik stop ze vol met liefde en toch zie ik na verloop van tijd zijn teen weer verschijnen. Ik ben in bezit van goede stopnaalden en een paddestoel. Een karweitje van niets eigenlijk, maar toch… Waarom?

Omdat ik natuurlijk niet voor één gat te vangen ben, ging ik neuzen op internet. Ik zag tips en weetjes over de gaten in sokken. Het blijkt dat 50% van de sokkendragers een gat in hun sok hebben.
Mogelijke oorzaken:
1. Te losse of te strakke schoenen.
2. Te lange teennagels.
3. Te heet wassen van sokken.
4. Jubeltenen ofwel hallelujatenen.

Dit speelt niet bij Jan. Op internet kan ik van alles vinden over een verstevigde hak. Maar bij manlief gaan de hakken juist nóóit kapot. Dus hoef ik die niet te verstevigen. De tenen, daar gaat het om.

Op mijn oproepje in de Facebookgroep ‘Zelfgebreide sokken, helemaal hip!’ kreeg ik veel respons.  Eén van de breister had dit advies: 0,25 mm kleinere naald voor de teen én meeloopgaren meebreien.

Meeloopgaren dus. Stopgaren is wel gewoon te koop, op van die kartonnen kaartjes. Wat ‘Beilaufgarn’ betekent weet ik niet, misschien meeloopgaren? Ik ben van plan om wat verschillende kleurtjes stopwol in te slaan, zodat ik bij alle tenen een extra draadje mee kan breien.


In dit mooie projecttasje vol auto’s en busjes woonde het sokproject voor manlief. Het tasje kocht ik onlangs bij mijn naamgenoot. Ideaal voor sokken.

De Blueberry Wafflesocks heeft een eenvoudig reliëf patroontje en maakt de sokken lekker dik. Twee toeren recht, twee toeren 2 recht-2 averecht. Het neemt dan ook behoorlijk veel garen. Nld 3 mm, garen: Noorse Sokkenwol.

Anyhow: Om te testen heb ik bij de teen een draadje sierstikgaren meegebreit. Dit is net iets dikker dan gewoon naaigaren.


Nu is dit vergelijkend warenonderzoek niet betrouwbaar. Immers ik gebruikte Noorse Sokkenwol van Scheepjes, 40% acryl, 40% polyamide en maar 20% wol. Extra sterk dus.

De teen mét meeloop-naaigaren zie je praktisch niet. We zullen zien hoe de tenen het deze keer houden.

And now something completely different: Egeltjes hebben het moeilijk. Nederlanders houden ervan hun tuin symmetrisch af te sluiten met strakke en dichte hekwerken. Die tuin leggen ze vervolgens vol tegels of nemen een grindbak. En alle losse blaadjes worden met veel lawaai verwijderd.
(foto: bron niet kunnen vinden.)
 

Egeltjes bezoeken je tuin om daar slakken en spinnen op te peuzelen. Maar hey, dan moeten ze wel de tuin in kúnnen. Bij ons zijn egels van harte welkom. Ik ben namelijk geen slakkenfan en evenmin dol op spinnen.

Janlief heeft een welkomstbordes gemaakt. Zo kunnen ze gemakkelijk vanaf de beschoeiing de tuin in scharrelen. Ook ligt er nog veel oud blad. 


Een egeltje kan vier tot zeven jaar, met een maximum tot tien jaar oud worden. Helaas sterven veel egeltjes in het verkeer. In Nederland worden jaarlijks tussen de 113.000 en 340.000 egels aangereden. Het egeltje rolt zich bij dreigend gevaar op en dat is niet handig op de rijbaan met aanstormende auto’s.

Dassen, bunzings en vossen lusten wel een egel op zijn tijd. Maar dat staat in geen verhouding tot de verkeersslachtoffers. Dus laten we zuinig zijn op de egel, ze kattenbrokjes, een bakjes water en een plek om te schuilen geven.

De dierenarts heeft van de week laten weten dat Guusje haar bloeduitslag geen afwijkingen vertoonde. Er was met name getest op nierfalen. 

Guusje gaat niet meer op buurt patrouille. Ze slaapt meer maar wanneer ze wakker is, is ze wel alert. We wisten al dat Guusje een hartruis heeft en de dierenarts vermoed nu dat hier het probleem zit. Ze eet gelukkig wel weer iets beter.

Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

soep met kerstballen

Nadat ik twee kerstballen in de grote boom hier in het dorp had gehangen, kon ik het niet laten om er nog een paar te breien. Zo’n leuk werkje!


En hangen deze ballen nu in de voortuin.

Ik heb allerlei kleurtjes gebruikt want ik wilde me niet beperken tot de kerstkleuren groen/rood en wit.

Zo zou je ook paaseieren kunnen breien natuurlijk. Ik had het nog niet gedacht of ik kreeg een boekje van dochterlief: Arne en Carlos ‘Breien op hun paasbest’. Hoe leuk is dat! Nu hoeven mijn breipennen tenminste niet in het vet! 😉


De adventstijd gaat bij ons niet ongemerkt voorbij. Het stalletje staat klaar voor Jozef en Maria. Zij zijn met hun ezeltje op weg. Nu op de afzuigkap, elke week leggen ze weer een stukje van hun reis af.


Tot ze op 24 december in de stal aankomen en op 25 december Jezus wordt geboren. Ik ben ook jarig op Eerste Kerstdag. Wel bijzonder eigenlijk. Ik ben een kerstkind en dat staat gelijk aan een zondagskind, althans dat is mijn overtuiging.

Wanneer je op een rare dag jarig bent, is het vieren van je verjaardag een gedoe. Niemand kan wanneer jij dat graag zou willen. Ik ga die uitdaging dan ook niet meer aan.

Onze ouders hadden vroeger een poelierderij. Ik hielp toen ook wel mee in de winkel. Voor de Kerst was het altijd heel druk, we werkten hard maar hadden ook veel lol.


Waar ik me over verbaasde, jaar in jaar uit weer, waren de gestreste klanten die enorme hoeveelheden eten insloegen. Alles moest veel én perfect. Nu nog. Dat zie je ook terug in de media en lijkt met het jaar erger te worden.

Als ik die poppenkast rond de feestdagen zie, dan moet ik denken aan mensen met verdriet, ziekte of ander leed. Ook aan de derde wereld. Mensen die niets hebben, zelfs geen toekomstperspectief.
‘We have just one world but we live in different ones.’

Ik ben dan wel een kerstkind maar ik ben niet van de hele soesa rond Kerst. Ik bewandel, zeg maar, de gulden middenweg. En die houding deugd volgens Aristoteles.

Het idee om van Olpae een kerstdorp te maken vind ik dan wel weer prachtig, dus hangen de gebreide ballen in de boom. En branden er buiten lichtjes bij ons.

Geen boom in huis maar wel het stalletje.
De doos met kerstmeuk blijft lekker op zolder staan maar de krans hangt wel op de deur.
Geen Skyradio met kerstliedjes maar wel NPO radio 2.
Geen adventskalender unboxen maar wel de foto-challange van #Makersdecember (hierover vorig blogje).
Wel kaarten versturen maar hier géén Prettige Feestdagen op zetten.

Gelukkig is Janlief ook niet van het kerstgedoe, dus we eten lekker boerenkool of zo. Jan mag aan de klus.


En ik mag aan de brei! Heerlijk toch!


Hieronder onze bejaarde beestjes. Chiqo valt wat vaker om en slaapt meer. Guusje haar toestand is zorgwekkender. Ze valt af, gaat niet meer op’e strún buiten en ze eet slecht. De dierenarts deelt onze zorgen. We zijn nu in afwachting van de bloeduitslag.


Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

sokken en zo

En zo diepte ik uit mijn stash een bolletje Regia Design Line van de Noren Arne en Carlos op. Wanneer het gaat om zelfstrepend garen kan ik een enorme piet-lut zijn. Ik begin de eerste stok met een voor mij herkenbaar punt. Dus een overgang in kleur. Dan weet ik waar ik sok twee moet beginnen.


Dan wil ik, meticuleus, natuurlijk ook de strepen mooi over de sok hebben lopen. Dus heb ik het rode stuk van de bol in evenwicht verdeelt over been en voet. Verder heb ik de boord, hak en teen ook rood gedaan. Ja, sa is it moai genôch! (Ja, zo is het mooi genoeg!)

Ik begon de eerste sok met een anders dan anders boordje. Ooit kwam dit idee op Facebook langs. Een draaiboordje: 4 toeren tricot, (op twee naalden) dan 4 steken breien, dan het nog te breien deel om de naald draaien en weer 4 steken breien, dan weer breiwerkje om de naald draaien etc.

Het zag er zo leuk uit in het filmpje. Maar dit boordje rolde enorm op. Je zag de toer met draaiingen haast niet meer. Een rommelig geheel, zal ik maar zeggen.


In de regel brei ik dan eerst stug door, alsof het, tegen beter weten in, vanzelf beter wordt. Of dat kan ook, ik ,het tegen beter weten in, uiteindelijk wel mooi genoeg vind. Dat werkt dus niet. Een terugkerend leermoment.

Meestal bedenk ik me dan even afstand nemend (als ik in het bos loop) dat ik het project toch maar af ga halen. En dat doe ik dan ook maar, ook al was ik halverwege het beenstuk. Dus rats-rats-rats-rats afhalen.


En opnieuw beginnen maar dan met een vertrouwd boordje: het muizentandje.


Ik brei in mijn sokken eigenlijk altijd met afwisselend 4 verschillende boordjes.
Muizentandje (bovenste), platte boord (rechts) koffieboontje (onder), 2 recht 2 averecht (links).


Eind augustus begon ik met een ‘afvaldeken’, een deken van restjes sokkenwol ofwel afval-sokkenwol. Met een aantal andere vrouwen die, net als mij, de wens hebben om wat minder te wegen, hebben we een appgroepje. We steunen elkaar dus door ‘dik-en-dun’.

Deze deken symboliseert dit proces voor mij. Elke ons zet ik om in een lapje. Ik mag nu al 53 lapjes breien. Zo ver ben ik nog niet, maar dat geeft niet. Ik heb nu 11 lapjes.

Hoe ik te werk ga? Nou ik haat sporten, dus wandel ik wat in het rond met onze hond. Dat vind ik namelijk wel leuk. Daarnaast probeer ik een gezondere keuze te maken in mijn eetpatroon. En het lukt dus. 53 ons is er af. Ik hoop uiteindelijk 79 kg te wegen. Nog 41 lapje te gaan.


De deken wordt een kleurrijk geheel. Opgebouwd in clusters van 9 lapjes waar ik een wolwitte rand om brei. Ik heb nu 10 bollen van de wol-witte dus ik kan een enorme deken maken. Wordt vervolgd.

Onze Guus neemt haar taak als neighbourhood watch zeer serieus. Een paar keer per dag doe ze zo haar ronde.


Van hoogte kan ze nog beter de buurt bewaken.


En als haar watch erop zit, dan gaat ze voor het raam zitten.


Ik plaatste al eerder zo’n foto, maar ik kan er steeds zo om lachen: die indringende blik van haar. Je voelt dat ze kijkt! En wanneer ze binnen is… dan kan ze ook zo op haar eigen wijze aandacht vragen.

Be safe, take care en kalm an.
En met een lieve groet uit Olpea.

wegduiksjaal II

Mijn lopend werkje is over de finishlijn gekomen. Altijd leuk als een werkje de eindstreep heeft gehaald.

Hieronder één van mijn progresskeepers, die hang ik in mijn breiwerk gewoon om mijn vorderingen bij te houden. 


De laatste dagen heb ik wel even de turbo aangezet. De rook komt nog net niet van mijn rondbreinaald! Maar wel alle breitijd aan mijn sjaal besteed.

Ik had onlangs een nieuwe jas gekocht en ja, daar moet een passende sjaal bij. Een mooi excuus om een tweede Herbs & Spices sjaal te breien. Patroon van drops. Hier de sjaal die ik voor Jildou maakte. Het is koud dus tijd voor een dikke jas mèt sjaal. Dus hier nummer II:

Wol van de Wibra: Saskia en Bianca. Naald 4 mm. 

Het is een soort brieke (scheve) driehoek. Groot genoeg om een paar keer om je hals heen te wikkelen.


Nu brei ik er nog een muts bij, gewoon van de restjes. Recht-toe-recht-aan. Wordt vervolgd.

Nog even wat herfstplaatjes. De natuur, ze gaat gewoon haar gang. Geen last van wat voor 4us dan ook. Ik voel me wel bevoorrecht dat ik elke dag door het bos mag struinen. Chiqo achter me aan snuffelend. 

Hier in de omgeving volop vliegenzwammen. Enorme paddestoelen, zo mooi. Deze is nog maar net verschenen, zo bol hoedje nog. 

Het bos heeft nu echt de zomer achter zich gelaten en kleurt de herfst volop. Vele tinten geel.
Onze Guus gaat elke dag even de buurt door. Een soort van neighborhoodwatch. En wanneer alles veilig is en ze dus terug komt van haar missie dan wil ze in huis. Guusje kijkt dan zéér indringend naar binnen. Echt ik voel haar ogen op mij gericht! 

Wanneer ze binnen is, is ze weer helemaal zen hoor.


Take care en kalm an!

het verhaal van een bijna sjaal

Ik denk dat iedere breister het wel herkend. Dat gevoel van enthousiast wol kopen, een nieuw project beginnen en dan op één-vijfde van het project de lol er vanaf hebben.

Hier het verhaal van bollen wol die uiteindelijk nooit in het project verdwenen welke ik in het hoofd had.

In januari 2013 zag ik deze sjaal op Ravelry: ‘My Favourite Things’. De maakster ervan is Jill McGee. In de beschrijving heeft ze maar een paar patroontjes gezet. Want, zo zei ze, het moet echt je eigen project, ofwel je eigen sjaal worden.
Dat sprak mij wel aan.


Sokkengaren in 15 kleuren.


En ik ging van start. Zo leuk!


Randjes.


En nog meer randjes.


En nog meer randjes.


En nog meer randjes.


En toen kwam de klad erin. Juli 2013. Waarschijnlijk door het feit dat ik op erg dunne pennen (2.5 mm) breide (die niet van Knitpro* waren) & ik toch wel een 2 meter sjaal in het hoofd had, ging het project me tegen staan. Het vorderde zo langzaam: dan zou ik over 10 jaar de sjaal nog niet om kunnen. Tja, ook ik overdrijf wel eens.

Gevolg: het lopend werkje werd een werkje in ruste.
Uiteindelijk heb ik het beginnetje afgehaald om er eind 2016 een streepjes sjaal van te gaan breien.


Nu op een 3 mm rondbreinaald. (Weer geen Knitpro*)


Maar dit lopende werkje werd ook een werkje in ruste.
Uiteindelijk heb ik de beginnende sjaal afgekant en Guusje er blij mee gemaakt.


En de kleurige bolletjes? Die zal ik gebruiken in de sokken (boordjes/hakken/tenen) en er zullen vast ook wel wat kleurtjes in mijn afvaldeken terugkomen. Altijd handig om zo een kleurtje sokkenwol te kunnen pakken.

 Knitpro: Ik word niet gesponsord door deze eerlijke breinaaldenfabriek. Ik weet, na 41 jaar brei-ervaring, hoe belangrijk goed gereedschap is.

Die 3 mm rondbreinaald van bovenstaand project, gebruikte ik in mijn afvaldeken. Het breide letterlijk voor geen meter. Dus naar Kreativa in Noordwolde gefietst om een Knitpro Nova Metal rondbreinaald 3 mm te halen: Wat een verschil, wat maakt dat het breien an sich veel fijner. Hetzelfde geldt voor sokkennaaldjes. Mijn favoriete naaldjes zijn de Zing van Knitpro. Inmiddels ben ik de trotse bezitter van een hele etui met 5 kleurige setjes naaldjes.

Take care en kalm an! (= take it easy in het Stellingwarfs)

work in progress

Werken aan mijn ‘afvaldeken’ is als een ‘walk down memory lane’. Ik heb van die restjes sokkenwol ooit een paar sokken gemaakt.


Al die stukjes afval-sokkengaren hebben wel een verhaaltje. Helaas heb ik veel van mijn restjes weg moeten gooien nadat de motten zich er tegoed aan hadden gedaan. Tja, shit happens. Hier schreef ik over het idee achter de ‘afvaldeken’.


De deken vordert gestaag. Dat is natuurlijk ook de bedoeling: voor elke ons die ik afval brei ik 1 lapje aan de deken. Nu past dit lopend werkje nog gemakkelijk in mijn yarnbowl. Hopelijk groeit zij er gauw uit en zal ik een groter onderkomen voor de deken moeten zoeken.


Na een diepe duik in mijn stash, kwam ik met dit bolletje weer boven. Voor een paar sokken natuurlijk. Ik brei er een reliëf-patroontje in. Staat leuk, breit leuk en is simpel genoeg voor mindless knitting. Hieronder mijn progress keeper of in het Nederlands een ‘bemoediging bedeltje’. Je hangt het in je breiwerk zodat je kan zien hoeveel je die dag hebt gebreid. Wanneer ik niet aan de sokken brei dan stop ik de dpn’s (double pointes needles) in de needle cozy.  Zo blijven alle steekjes mooi op korte pennetjes staan. Ik brei mijn sokken op 5 naaldjes van 15 cm: Zing van Knitpro.


Patroon:
3 toeren: recht.
3 toeren: 1 gedraaid recht, 1 averecht.
Recht gedraaid is de steek andersom insteken. Hier voorbeeld.


 Voor in de tuin wilde ik graag IJzerhard ofwel Verbena. Ik vind de dieppaarse kleur zo prachtige.

In deze omgeving is het heel normaal om een tafeltje aan de weg te zetten met handelswaar. Eieren, jam of plantjes. Zelfbediening; het geld stop je gewoon in een potje. Een rondje op de fiets leverde 5 Verbenaplantjes op. En ik kreeg er ook nog een dikke (eetbare) pompoen bij, zo lief!

Vanwege pijnklachten in mijn been heeft de pijnspecialist een injectie gezet bij de zenuwwortel in de rug. Nu heb ik een extra (6e) wervel. Dus moest de arts goed tellen en kijken waar ze de naald moest zetten.  Het plaatsen lukte pas bij de derde poging. Ik kòn van de operatietafel springen en het op een rennen zetten. Maar ja, dan loop je door Heerenveen in zo’n blauw hemdje met drukknoopjes. Ook zo wat.
Nee, ik was coöperatief. Het was uiteindelijk best wel te doen hoor! Jan kon me niet veel later weer naar huis brengen. Hoe het nu zal gaan qua pijn is afwachten.

Nog even een foto van Guusje-poes en stabijna Chiqo.


Take care en kalm an!

 

 

levenskunst

In deze blog niet veel breinieuws. Maar hieronder wel een foto van mijn drie lopende werkjes: de Drops-sjaal, sokken met het caffienevrije koffieboontje én de poezensokken. Alles vordert gestaag.


Nu het zo warm is zitten Chiqo, Guusje en ik overdag veel binnen. We hebben de luxe dat we in de woonkamer een airco hebben staan en een hondenkoelmat waar gelukkig ook poezen op mogen.


Op zulke dagen vind ik het fijn als de zon onder gaat en de aarde weer enigszins wat kan afkoelen.


Maar waar ik het over wil hebben is de levenskunst in het boek “De kunst van het ongelukkig zijn”.
Dirk de Wachter, psychiater, neemt ons mee in zijn zoektocht naar geluk.


De ene mens heeft genetisch nou eenmaal meer potentieel om zich gelukkig te voelen dan de ander. We weten ook dat het geluksgevoel an sich een biologisch proces is. Maar, ik citeer:

“Als gelukkig zijn het dóel is in het leven, is ongeluk een hinderlijk en ongewenst obstakel. Als het op ons pad komt, willen we het verdriet wegmoffelen, wegdenken zelfs: het hoort er niet te zijn. Pech lijkt in deze meritocratische wereld (net als geluk) je eigen schuld….. De leukigheidscultuur heeft als norm: iedereen succesvol, slim, jong, mooi, onvermoeibaar. Als we niet aan de norm voldoen, laten we dat liever niet zien. We durven er niet over te spreken, en daarin schuilt een groot gevaar.

Als we het kleine ongeluk niet aanvaarden als normaal, wordt het groot en onoverkomelijk. ‘leuk’ keert op den duur als een boemerang terug in je gezicht.
De kunst van het leven is volgens mij accepteren van lastigheden en tekortkomingen die bij het leven horen en ze delen met anderen. Als je dat doet, zal verdriet, groot en klein draaglijker worden.” pagina 26

Zo beschrijft De Wachter in prachtige volzinnen zijn kijk op het leven.
“Streven naar geluk als levensdoel is een vergissing. Streven naar zin en betekenis daarentegen is waar het leven om draait.” Ja precies, denk ik dan.

Eén zin, zo waar in mijn ogen:
“Als je toch gelukkig bent (en dat wens ik je toe!), probeer dan eens iets te doen voor een ander. Probeer zorgzaam te leven in functie van het geluk van een ander. Het zal je gelukkig maken.”


Het thema spreekt me aan. Ik denk dat we in een rare tijd leven. De verschillende leefomstandigheden onder de mensheid, over de hele wereld is nog nooit zo groot geweest. Wanneer je zo om je heen kijkt, dan kan je niet om grote levensvragen heen.
Ik denk dat in vroegere tijden men het leven misschien meer nam zoals het kwam, het leven was zwaar, lastig en kort maar hé, we zijn hier maar even en dan wacht ons de hemel. Dus doe in dit leven maar wel je best zodat je in de hemel komt alwaar het grote eeuwige gelukkig-zijn begint.
Natuurlijk voor veel mensen is er nu ook wel een hemel. Voor mij? Ik weet het niet, het zou mooi zijn.


Toch nog even naar het boek. 
Tot slot nóg twee zinnen van De Wachter:
” Je moet het geluk niet willen meten, wees er maar gelukkig mee. Een tevreden leven leiden is al heel wat.” 
” Het is de ethische plicht van de gelukkige mens, die uit een warm nest komt en graag wordt gezien en het goed heeft, om de lastigheid van de wereld te zien en er iets mee te doen.”

Take care en kalm an!
(in deze blog is er een verschil in lettergrote, was niet de bedoeling.)

lopende werkjes

Op mijn Ravelry pagina houd ik al mijn ‘lopende werkjes’ en ‘werkjes die af zijn’ bij. Het geeft een mooi overzicht door de jaren heen. Vanaf mijn eerste sok in 2006 tot nu, 14 jaar later: het 148 ste paar.


Ravelry is een (tot nu toe) gratis community-site, een organisatietool en een garen- en patroondatabase voor breiers en haaksters. De site kwam online in 2007. Ik ben een trouwe gebruiker sinds het eerste uur. Inmiddels heeft Ravelry wereldwijd 9 miljoen gebruikers!


Ravelry heeft onlangs haar website opgeleukt en dat ging niet zonder slag of stoot. Gebruikers klagen nu over hun gezondheid, ze zouden van het beginscherm epileptische aanvallen krijgen. (Huh…What??? Really???) Ook zitten er nu bugs* in het systeem. Afijn veel kritiek op de oprichters & organisatie dus.

Vooralsnog heb ik geen gezondheidsklachten bij het openen van Ravelry. Wanneer ik nu naar mijn projectpagina ga, dan zijn daar vijf lopende werkjes.


WIP’s (Work in progress). De Arantrui (de kabeltrui helemaal rechts) starte ik al in 2014. En dit werkje ligt al sinds 2015 in een plasticbak te wachten op voortgang. Maar dat gebeurt niet en wel door twee redenen:
1: Ik had een foutje gemaakt (zie deze blog) En inderdaad wanneer je het foutje repareert op deze een voodoo-way zie je het niet. Maar dan nog: je weet het wel!
2: Later dat jaar plaste poes Jiske over de trui in wording heen… gadegadegat!

DSC06681
Wanneer het herfst werd plaste Jiske buiten haar kattenbak. Nee, dan had ze geen blaasontsteking. Misschien had ze last van herfstdepressies? Geen idee. Sinds de hond z’n mandje bij mij in huis is komen te staan (eerste Kerstdag 2014) deed ze niet meer aan wildplassen. Zo raar! Of niet?
Jiske vond gezelschap van Chiqo misschien wel zo fijn dat ze daardoor tevreden & kalm werd en dus niet meer in het wilde weg ergens ging urineren. Jiske vertrok in december 2018 over de ‘Regenboogbrug’. Dus trokken hond en poes toch nog 4 jaar met elkaar op. En deed Jiske keurig alle plasjes op de bak. Heel fijn!

2014-10-02 16.53.18
Anyhow: Ik heb het stuk trui in een wolwassopje gedaan. Maar de lol was er wel af. Dus heb ik nu (pas) besloten de trui uit te halen. Het breiwerk weer tot bolletjes gewonden en klaar om er t.z.t. iets anders van te maken.
Voor nu… zijn er andere dingen die zo hun voorrang hebben.


Wanneer ik iets afhaal wind ik mijn vingers mee, zo hou je de veerkracht in het garen. Een tip van mijn Oma Froukje.

Nu heb ik nog vier ‘lopende werkjes’ (lw’s). Lekker overzichtelijk.
O ja, er is ook nog een ‘borduur-lopend-werkje’. Deze: Een Jan Houtman.

Naald en Draad handwerkspeciaalzaak
Zover (hieronder:) ben ik met dit patroon. Ligt al even stil, maar wacht keurig in een blik en dus is dit project wel houdbaar tot in het einde der tijden.

Go easy, take care en kalm an!

*Een bug is een fout in een computerprogramma of een website, waardoor het zijn functie niet (geheel) volgens specificaties werkt. Praktisch alle programma`s van enige omvang bevatten bugs, maar de meeste worden niet als storend ervaren.

 

Vorige Oudere items