het wordt vanzelf weer winter

Vingerloze handschoenen
Viool- of G-sleutel. Een symbool bij muziekpapier dat aangeeft welke noot de ‘G’ of ‘sol’ is. De tweede lijn, van de vijf = ‘G’.


Deze sleutel stond centraal in het patroontje welke ik gebruikte bij de vingerloze wantjes die ik maakte voor mijn lieve schoondochter. Zij speelt namelijk cornet bij twee Brassbands in Friesland. (Soli Brass & De Bazuin)

Een Brassband is een orkestvorm met koperen blaasinstrumenten en een slagwerksectie. Haar partij, haar bladmuziek dus, staat altijd in ‘G’.

Ik had dit patroon in 2019 al gekocht, ja voor Afke. ‘Noteworthy fingerless mitt’ van ontwerpster Shawn Glidden. Aangezien Afke cornet speelt leek het me leuk om muzikale mofjes voor haar te breien. Nu, in 2021, kwam het er eindelijk van.


Die etui, onder die kaart, is van Knit Pro, een Charts Keeper. Een handig systeem voorzien van magneetstrip waar je je telpatroon op kan vastklemmen.


Echt voor dit werk zo fijn om te hebben. Ik zeg het vaker, vakvrouwschap valt of staat met goed gereedschap!


Ik gebuikte een grijze Fabel van Drops en Running van Lammy Yarns. Naaldjes 2.5 mm. Het patroon was in het Engels, maar er zat een telpatroon (chart) bij. En samen met het boekje ‘Handschoenen en wanten brei je zo’ van Jolein Copier kon ik de mofjes breien. Zo leuk dat er in het boekje wordt gezegd dat je best wel mag smokkelen bij de duimaanzet. Smokkelen, ja daar ben ik super goed in!


Het was best nog een dingetje hoor. Bovenhand in collourwerk en tegelijkertijd de duim-spie breien. Tellen in kwadraat.

Maar het is gelukt, ik had ze af op haar verjaardag (10 juni). De mofjes mochten nog even lekker badderen en viola, klaar om weg te geven.

Nu kan ze, indien het erg koud is buiten, met warme handjes ook daar haar cornet bespelen. Maar eigenlijk misstaan ze op de fiets ook niet, denk ik zo.


Hoofdpijndossier
Onder het motto: kleine ergernissen in het dagelijks leven. Zo nu en dan heb ik een migraine aanval. Ik had het in het verleden zo vaak dat ik nu dagelijks Propranolol slik. Het werkt goed, maar soms dan heb ik nog een aanval. Dan kan je me opvegen. Ik gebruik Rizatriptan hiervoor. Alleen de verpakking… ‘Peel here’ staat er. Hmmm, pielen ja dat doe je dan…

Want als je een aanval van migraine hebt is dit een hele uitdaging. Waarom niet een doordruk strip, of nog handiger een tabletje in een busje of doosje?

Poes & hond
Op maandag laat ik Shadow, de zwarte herder, van Stiefdochter even plassen. Want op maandag is hij wel erg lang alleen thuis. Beide ouders werken dan en onze kleinkinderen zijn dan op de BSO (buitens schoolse opvang). Al om kwart over 7 verlaat het gezin de woning om na 5en weer thuis te komen. Rond het middaguur laat ik de hond even buiten.


Dit is ook het thuis van Twinkel, de ietwat obese lapjeskat die een aantal maanden bij ons logeerde. Het is grappig te merken dat zij me nog kent. Gisteren zat ze me toe te spinnen. Zo gezellig!


Ik denk dat Twinkel hoogbezoek van Maxima verwacht. Zou zo maar kunnen! 😉

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

them dirty dimes

Optreden
Afgelopen zaterdag kwamen ze langs, de hele band van Them Dirty Dimes. Onze Wessel is de drummer van de band. Vorig jaar hadden ze een crowdfunding om hun debuurtalbum te maken.


Ze kregen meer geld dan verwacht. Nee, zij kochten met dit geld geen stuk land in Spanje. Aanvankelijk zou de band een concert geven voor alle donaties. Door Corona lukte dit niet. Dus gingen ze over op plan B: bij alle crowdfunders langs om enkele liedjes te spelen. Super leuk natuurlijk!

Kan een afbeelding zijn van kaart en de tekst 'Oosterend, Terschelling Terschelling Lauwersoog IN GOLD WE TRUST FROM MARUM TO MADRID, 202 Uithuizen De Haar Annaparochie N398 Vogelzang Franeker Harlingen Bilgaard N355 Leeuwarden Buitenpost Bedum Surhulsterveen Engwier N387 Polle Haren Eemswoude Galhoe Sneek Workum N359 ItHeidenskip Zuidlaren Zuides Gorredijk Jour Koudum Heerenveen Bentemmden osterwolde Stavoren N373 Pittelo Assen Anneburen N371'
En zo deed de band zaterdag Hooltpae aan.


Ik had in elke brievenbus van de straat een briefje gedaan dat de band hier zou komen spelen. Het is natuurlijk sneu dat je er pas bij het laatste nummer er achter komt dat er een goede band in je straat staat te spelen. Of erger nog, je door het dubbel glas, het niet hebt gehoord en het hele optreden hebt geminst.

Maandag stond het in de krant, in de Leeuwarder Courant. Als een goede moeder betaamt knipte ik het berichtje uit, om te bewaren. Het stond ook op Weststellingwerf.nl.



De band speelde ook op het bevrijdingsfestival in Groningen dit jaar. Hier de opnames.

Sarah’s kal
Sarah is een mevrouw die leuke vlogjes maakt onder de naam “It’s a Sarah”. Ze had zelf het koffieboontje ontdekt en was er enthousiast over, zo enthousiast dat ze er een KAL (Knit a long) mee begon. Ik ken het deze steek al wat jaren. Hier een paar sokken uit 2009.


Toch doe ik natuurlijk ook mee met deze KAL. Ik koos een bolletje uit mijn stash (voorraad). Opal Abo.
Ik doe niet de hele sok met koffieboontjes, want dan slaap je immers nooit meer. Nee, ik doe aan elke voet drie rijtjes boontjes.


Zomerse krans
Mijn zus had op haar voordeur in Leeuwarden een mooie winterse krans.


Volgens mij niet deze maar wel één die er op leek. Maar die krans werd gejat! Tssss!

Ik vond het idee erg leuk en ik heb een, op deze krans geïnspireerde krans gemaakt. Voor de zomer weliswaar.


Wat heb je nodig? Een krans, wat wol en wat piepschuimballen. O ja ook twee breinaalden.


Het velletje om de krans breien. De piepschuimen ballen met wat lijm met garen omwikkelen. Eén en ander vastzetten en klaar!

Een zomerse variant.


Nu weet een ieder dat hier een breister woont. Het kan ook zijn dat je denkt dat hier de ‘murderer’ woont en de breinaalden associeert met het moordwapen. Dit in het geval wanneer je (te) veel detective’s kijkt. Vrijdag starten de zomer-uitzendingen van dit genre op NPO.

Janssen met dubbel s
Ik ben gevaccineerd. Nee, geen last van gehad. Ik kreeg Janssen, dus in één keer klaar. Ik behoor tot de groep 1968, die nog net Janssen kregen. Ik ben blij dat ik met één vaccin klaar ben.

Ik kon net een paar steekjes breien tijdens de 15 minuten wachten. Never leave home without a breiwerkje


Poezeke
Sinds hier geen beestjes meer wonen, komt buurpoes Sarah geregeld buurten. Het gras is immers groener bij de buren, ofwel de tegels zijn er warmer!


Zo gezellig. Ze krijgt af en toe een snoepje van me. Moet kunnen!


Lief poezeke!


De bloemenhanger doet het goed met dit weer!


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

Lapjes, oppaspoes en een happy hond

Eén van mijn lopende werkjes. Een babydekentje, bedoelt als een troostdekentje. Ik schreef er al eerder over. Hier ook meer info.

Het is fijn werken aan dit dekentje. Omdat ik naalden 2.5 mm gebruik is het nog wel een heel ‘geprikt’. Over 1 lapje doe ik 53 minuten en er zit 4 gram garen in. Nu zijn 21 van de 63 lapjes af. Daarna nog een wolwit randje rondom toe, maar zover is het nog niet.

Niet alle kleuren passen bij elkaar.


De donkergroene en donkerblauwe vond ik toch niet zo mooi combineren. Ik dacht nog, die kleurtjes, dat trekt wel bij in het geheel. Maar het bleef me irriteren. Dus afhalen en een ander kleurtje kiezen.


Zie maar, much better!


Sinds december hebben we een hele lieve oppaspoes. Dit is de ietwat obese lapjeskat van onze kleindochter. Twinkel logeert hier omdat haar baasje even tussen twee huizen in zit. Poes vindt het fijner om tijdelijk bij ons te wonen dan van hot naar her gesleept te worden. Eind maart is Twinkel haar nieuwe huis klaar en mag ze zich weer bij haar baasje voegen.


Ons doel was om haar binnen te houden zolang ze bij ons logeert.  We willen niet dat ze wegloopt of onder een auto beland.

Maar ook vanwege één dingetje: Twinkel haar jachtskills zijn namelijk niet voor de poes! Op haar vorige adres kwam ze regelmatig met een prooi thuis. Gaddegaddegat!

Afgelopen maandag was onze achterdeur zo bevroren dat deze niet op slot wilde. Omdat ik eerst met Chiqo op pad wilde liet ik dit maar zo. Maar bij terugkomst van ons rondje stond de achterdeur op een kier!
Oeps, Twinkel!
Nog voor ik in de stress kon schieten hoorde ik haar al mauwend vanuit de kamer op mij af komen.
Pfffff, Twinkel!

Toen we de camerabeelden later ging bekijken zagen we dat Twinkel wel degelijk buiten was geweest!


Twinkel probeerde steeds al naar buiten te gaan. Maar op zich ging het binnen best goed. Tot maandag dus, na de vrijheid geroken te hebben bleef ze maar mauwen voor de deur.

Nu gunnen we haar het avontuur wel of zijn we het gemiauw gewoon zat, het zal er ergens tussen in zitten…

En nu loopt Twinkel, sinds kort, dagelijks haar rondje. Fingers crossed dat ze geen kadootjes mee naar huis neemt.

Wanneer het zo koud is, is het fijn een dikke sjaal, Herbs&Spices te hebben en een muts is ook geen overbodige luxe. Nu had ik afgelopen zomer van de restjes van de sjaal een muts gemaakt.


Eerlijk, ik had niet gedacht dat ik er zoveel plezier van zou hebben. Lang leve Wibragaren. (Saskia en Bianca)


Chiqo, onze sta-bijna, vind het fijn om door de sneeuw te lopen.

Sta-bijna, net geen Friese Stabij. Chiqo is een halfbloedje, dus een volbloed ouder (Friese stabiel) en een dreuzel ouder (Wetterhoun). Chiqo heeft dan ook een sympathie voor Harry Potter, hij is net als Potter een half-blood. Maar Chiqo heeft geen magische krachten. Hij kan ook niet toveren. Maar ja, die eigenschappen zien je zelden bij een Sta-bijna.


Aan zijn staart kan je veel aflezen. Zoals hieronder, een vrolijke swiepstaart! Happy dog!


Be safe, take care en kalm an!
Lieve groet uit Olpae!

sjaal, sokken & stoute schoenen

Allereerst wil ik de lezers van mijn blog bedanken voor de warme reacties op het overlijden van Guusje. Zo lief en steunend! Bedankt!


In 2018 kocht ik in Zwartsluis bij ‘Wol met Verve’ deze prachtige streng. Het is sokkenwol maar om die nu in schoenen te laten verdwijnen? Over dát onderwerp later meer in deze blogpost.

Ik zag dat ‘Siets aan de maak‘ een MAL (Make-a-long) gaat organiseren, vanaf januari. Het patroon wat gebruikt wordt is van ontwerpster Amilishly Boonstra. Een sjaal: ‘Segelschiff am See’.

Omdat deze sjaal mooi royaal is er en maar één streng ‘ander’ garen nodig is, leek dit me hét patroon. Een deel is gestreept en een deel ajour. Ik had nog een streng grijs, samen met nog een ander kleurtje uit mijn stash.

Ik heb gisteren het patroon gekocht. Lang leve Ravelry, zo handig en coronaproof. Ik ben er klaar voor.

Deze maand doe ik mee aan de fotochallenge van Makersdecember (van Mara en Nadja) op Instagram. Elke dag is er een ‘prompt’ ofwel een bepaald woord waar je een foto bij plaatst. De eigen interpretatie van het woord zorgt voor verrassende verschillen onder de deelnemers.

Ik merk dat ik de prompt’s soms filosofisch benader. Vaak ook niet. Maar gister was de prompt ‘Sustainable’ oftewel ‘Duurzaamheid’. Ik plaatste deze foto:

Deze Loesjespreuk is van de eerste golf, maar hoe relevant ook nu. Ik plaatste de tekst:
‘Hoe duurzaam moeten we überhaupt worden om de puinhopen van de mensheid nog recht te kunnen breien’.

Gisteren was de prompt ‘Hidden’, dan komen er diepzinnige gedachten in me op. Ik wilde deze prompt gebruiken om aandacht te vragen voor verborgen ziektes, aandoeningen en stoornissen.

Soms zou ik willen dat de ander even in mijn schoenen zou kunnen staan. Want het is niet uit te leggen wat bijvoorbeeld een bipolaire aandoening (bij mij dan) met je doet. En je ziet het namelijk niet.


Wat ik moet doen is meevieren met het getij, met de golven. Niet ertegen in zwemmen, dat heeft totaal geen zin. Maar ja, juist wanneer het stormt zwem ik tegen de stroom. Wil ik juist niet accepteren dat het stormt. En geloof ik er bovendien niet in dat storm overdrijft.

Maar ik heb deze prompt ‘Hidden’ niet besteed aan dit onderwerp. Te zwaar vond ik. Dat klinkt vaag en dat is het ook: want ik typ het hier wel op.

Mijn ‘Hidden’ op Instagram vandaag:
Ik vind het best wel jammer dat de mooiste sokken verborgen worden door je schoenen. Er piept wel een boordje boven de schoen uit maar daarmee zie je de hele sok nog niet. Best wel zonde.

Maar ja, het is ook zo wat om op kousenvoet door het bos te kuieren. Om deze gedachte kracht bij te zetten heb ik de stoute schoenen úitgetrokken en op mijn sokken door het bos gekuierd.


Ok eerlijk, 10 meter, maar toen was het beeld wel duidelijk.


Be safe, take care en kalm an!
En blijf dingen doen waar je blij van wordt.

verdrietig

Guusje heeft afscheid van ons genomen en is over de regenboogbrug gewandeld. Aan de andere kant bevindt een prachtig landschap waar ze weer kan rennen en spelen. Guusje is daar, over die brug, niet meer ziek en zwak.

De legende zegt dat wanneer een beestje, die zijn verzorger ineens midden op de regenboogbrug ziet staan, hem blij en vrolijk tegemoet rent. Mens en dier, die zielenmaatjes zijn, worden dan weer herenigd, om nooit meer van elkaar gescheiden te worden.

Een mooie gedachte.


Guusje haar mandje stond een dik jaar bij ons. We haalden haar uit het asiel. Guusje was gaan zwerven tot ze werd opgenomen in het asiel. We weten niets over haar verleden, ook niet hoe oud ze is geworden. Ander dieren trad ze rustig en vol vertrouwen tegemoet. Een gezellig poezeke. De herinneringen zullen blijven.

Wat ben ik blij met de dierenartsassistente die me rustig te woord stond gister en me inplande, de dierenarts die de regie overnam. Maar ook de mevrouw van het crematorium die alle tijd had en warme belangstelling had voor mijn verhaal.
Het haalt het verdriet niet weg maar o, wat is het fijn om zo geholpen te worden.

Poe, slik en zucht…

Eerst maar een bakkie troost!

ergens geen gat meer in zien

Kent u die uitdrukking? Het betekent ‘er geen oplossing meer voor zien’. Dat gevoel kreeg ik bij het zien van Jan zijn sokken.


Ik stop ze vol met liefde en toch zie ik na verloop van tijd zijn teen weer verschijnen. Ik ben in bezit van goede stopnaalden en een paddestoel. Een karweitje van niets eigenlijk, maar toch… Waarom?

Omdat ik natuurlijk niet voor één gat te vangen ben, ging ik neuzen op internet. Ik zag tips en weetjes over de gaten in sokken. Het blijkt dat 50% van de sokkendragers een gat in hun sok hebben.
Mogelijke oorzaken:
1. Te losse of te strakke schoenen.
2. Te lange teennagels.
3. Te heet wassen van sokken.
4. Jubeltenen ofwel hallelujatenen.

Dit speelt niet bij Jan. Op internet kan ik van alles vinden over een verstevigde hak. Maar bij manlief gaan de hakken juist nóóit kapot. Dus hoef ik die niet te verstevigen. De tenen, daar gaat het om.

Op mijn oproepje in de Facebookgroep ‘Zelfgebreide sokken, helemaal hip!’ kreeg ik veel respons.  Eén van de breister had dit advies: 0,25 mm kleinere naald voor de teen én meeloopgaren meebreien.

Meeloopgaren dus. Stopgaren is wel gewoon te koop, op van die kartonnen kaartjes. Wat ‘Beilaufgarn’ betekent weet ik niet, misschien meeloopgaren? Ik ben van plan om wat verschillende kleurtjes stopwol in te slaan, zodat ik bij alle tenen een extra draadje mee kan breien.


In dit mooie projecttasje vol auto’s en busjes woonde het sokproject voor manlief. Het tasje kocht ik onlangs bij mijn naamgenoot. Ideaal voor sokken.

De Blueberry Wafflesocks heeft een eenvoudig reliëf patroontje en maakt de sokken lekker dik. Twee toeren recht, twee toeren 2 recht-2 averecht. Het neemt dan ook behoorlijk veel garen. Nld 3 mm, garen: Noorse Sokkenwol.

Anyhow: Om te testen heb ik bij de teen een draadje sierstikgaren meegebreit. Dit is net iets dikker dan gewoon naaigaren.


Nu is dit vergelijkend warenonderzoek niet betrouwbaar. Immers ik gebruikte Noorse Sokkenwol van Scheepjes, 40% acryl, 40% polyamide en maar 20% wol. Extra sterk dus.

De teen mét meeloop-naaigaren zie je praktisch niet. We zullen zien hoe de tenen het deze keer houden.

And now something completely different: Egeltjes hebben het moeilijk. Nederlanders houden ervan hun tuin symmetrisch af te sluiten met strakke en dichte hekwerken. Die tuin leggen ze vervolgens vol tegels of nemen een grindbak. En alle losse blaadjes worden met veel lawaai verwijderd.
(foto: bron niet kunnen vinden.)
 

Egeltjes bezoeken je tuin om daar slakken en spinnen op te peuzelen. Maar hey, dan moeten ze wel de tuin in kúnnen. Bij ons zijn egels van harte welkom. Ik ben namelijk geen slakkenfan en evenmin dol op spinnen.

Janlief heeft een welkomstbordes gemaakt. Zo kunnen ze gemakkelijk vanaf de beschoeiing de tuin in scharrelen. Ook ligt er nog veel oud blad. 


Een egeltje kan vier tot zeven jaar, met een maximum tot tien jaar oud worden. Helaas sterven veel egeltjes in het verkeer. In Nederland worden jaarlijks tussen de 113.000 en 340.000 egels aangereden. Het egeltje rolt zich bij dreigend gevaar op en dat is niet handig op de rijbaan met aanstormende auto’s.

Dassen, bunzings en vossen lusten wel een egel op zijn tijd. Maar dat staat in geen verhouding tot de verkeersslachtoffers. Dus laten we zuinig zijn op de egel, ze kattenbrokjes, een bakjes water en een plek om te schuilen geven.

De dierenarts heeft van de week laten weten dat Guusje haar bloeduitslag geen afwijkingen vertoonde. Er was met name getest op nierfalen. 

Guusje gaat niet meer op buurt patrouille. Ze slaapt meer maar wanneer ze wakker is, is ze wel alert. We wisten al dat Guusje een hartruis heeft en de dierenarts vermoed nu dat hier het probleem zit. Ze eet gelukkig wel weer iets beter.

Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

soep met kerstballen

Nadat ik twee kerstballen in de grote boom hier in het dorp had gehangen, kon ik het niet laten om er nog een paar te breien. Zo’n leuk werkje!


En hangen deze ballen nu in de voortuin.

Ik heb allerlei kleurtjes gebruikt want ik wilde me niet beperken tot de kerstkleuren groen/rood en wit.

Zo zou je ook paaseieren kunnen breien natuurlijk. Ik had het nog niet gedacht of ik kreeg een boekje van dochterlief: Arne en Carlos ‘Breien op hun paasbest’. Hoe leuk is dat! Nu hoeven mijn breipennen tenminste niet in het vet! 😉


De adventstijd gaat bij ons niet ongemerkt voorbij. Het stalletje staat klaar voor Jozef en Maria. Zij zijn met hun ezeltje op weg. Nu op de afzuigkap, elke week leggen ze weer een stukje van hun reis af.


Tot ze op 24 december in de stal aankomen en op 25 december Jezus wordt geboren. Ik ben ook jarig op Eerste Kerstdag. Wel bijzonder eigenlijk. Ik ben een kerstkind en dat staat gelijk aan een zondagskind, althans dat is mijn overtuiging.

Wanneer je op een rare dag jarig bent, is het vieren van je verjaardag een gedoe. Niemand kan wanneer jij dat graag zou willen. Ik ga die uitdaging dan ook niet meer aan.

Onze ouders hadden vroeger een poelierderij. Ik hielp toen ook wel mee in de winkel. Voor de Kerst was het altijd heel druk, we werkten hard maar hadden ook veel lol.


Waar ik me over verbaasde, jaar in jaar uit weer, waren de gestreste klanten die enorme hoeveelheden eten insloegen. Alles moest veel én perfect. Nu nog. Dat zie je ook terug in de media en lijkt met het jaar erger te worden.

Als ik die poppenkast rond de feestdagen zie, dan moet ik denken aan mensen met verdriet, ziekte of ander leed. Ook aan de derde wereld. Mensen die niets hebben, zelfs geen toekomstperspectief.
‘We have just one world but we live in different ones.’

Ik ben dan wel een kerstkind maar ik ben niet van de hele soesa rond Kerst. Ik bewandel, zeg maar, de gulden middenweg. En die houding deugd volgens Aristoteles.

Het idee om van Olpae een kerstdorp te maken vind ik dan wel weer prachtig, dus hangen de gebreide ballen in de boom. En branden er buiten lichtjes bij ons.

Geen boom in huis maar wel het stalletje.
De doos met kerstmeuk blijft lekker op zolder staan maar de krans hangt wel op de deur.
Geen Skyradio met kerstliedjes maar wel NPO radio 2.
Geen adventskalender unboxen maar wel de foto-challange van #Makersdecember (hierover vorig blogje).
Wel kaarten versturen maar hier géén Prettige Feestdagen op zetten.

Gelukkig is Janlief ook niet van het kerstgedoe, dus we eten lekker boerenkool of zo. Jan mag aan de klus.


En ik mag aan de brei! Heerlijk toch!


Hieronder onze bejaarde beestjes. Chiqo valt wat vaker om en slaapt meer. Guusje haar toestand is zorgwekkender. Ze valt af, gaat niet meer op’e strún buiten en ze eet slecht. De dierenarts deelt onze zorgen. We zijn nu in afwachting van de bloeduitslag.


Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

sokken en zo

En zo diepte ik uit mijn stash een bolletje Regia Design Line van de Noren Arne en Carlos op. Wanneer het gaat om zelfstrepend garen kan ik een enorme piet-lut zijn. Ik begin de eerste stok met een voor mij herkenbaar punt. Dus een overgang in kleur. Dan weet ik waar ik sok twee moet beginnen.


Dan wil ik, meticuleus, natuurlijk ook de strepen mooi over de sok hebben lopen. Dus heb ik het rode stuk van de bol in evenwicht verdeelt over been en voet. Verder heb ik de boord, hak en teen ook rood gedaan. Ja, sa is it moai genôch! (Ja, zo is het mooi genoeg!)

Ik begon de eerste sok met een anders dan anders boordje. Ooit kwam dit idee op Facebook langs. Een draaiboordje: 4 toeren tricot, (op twee naalden) dan 4 steken breien, dan het nog te breien deel om de naald draaien en weer 4 steken breien, dan weer breiwerkje om de naald draaien etc.

Het zag er zo leuk uit in het filmpje. Maar dit boordje rolde enorm op. Je zag de toer met draaiingen haast niet meer. Een rommelig geheel, zal ik maar zeggen.


In de regel brei ik dan eerst stug door, alsof het, tegen beter weten in, vanzelf beter wordt. Of dat kan ook, ik ,het tegen beter weten in, uiteindelijk wel mooi genoeg vind. Dat werkt dus niet. Een terugkerend leermoment.

Meestal bedenk ik me dan even afstand nemend (als ik in het bos loop) dat ik het project toch maar af ga halen. En dat doe ik dan ook maar, ook al was ik halverwege het beenstuk. Dus rats-rats-rats-rats afhalen.


En opnieuw beginnen maar dan met een vertrouwd boordje: het muizentandje.


Ik brei in mijn sokken eigenlijk altijd met afwisselend 4 verschillende boordjes.
Muizentandje (bovenste), platte boord (rechts) koffieboontje (onder), 2 recht 2 averecht (links).


Eind augustus begon ik met een ‘afvaldeken’, een deken van restjes sokkenwol ofwel afval-sokkenwol. Met een aantal andere vrouwen die, net als mij, de wens hebben om wat minder te wegen, hebben we een appgroepje. We steunen elkaar dus door ‘dik-en-dun’.

Deze deken symboliseert dit proces voor mij. Elke ons zet ik om in een lapje. Ik mag nu al 53 lapjes breien. Zo ver ben ik nog niet, maar dat geeft niet. Ik heb nu 11 lapjes.

Hoe ik te werk ga? Nou ik haat sporten, dus wandel ik wat in het rond met onze hond. Dat vind ik namelijk wel leuk. Daarnaast probeer ik een gezondere keuze te maken in mijn eetpatroon. En het lukt dus. 53 ons is er af. Ik hoop uiteindelijk 79 kg te wegen. Nog 41 lapje te gaan.


De deken wordt een kleurrijk geheel. Opgebouwd in clusters van 9 lapjes waar ik een wolwitte rand om brei. Ik heb nu 10 bollen van de wol-witte dus ik kan een enorme deken maken. Wordt vervolgd.

Onze Guus neemt haar taak als neighbourhood watch zeer serieus. Een paar keer per dag doe ze zo haar ronde.


Van hoogte kan ze nog beter de buurt bewaken.


En als haar watch erop zit, dan gaat ze voor het raam zitten.


Ik plaatste al eerder zo’n foto, maar ik kan er steeds zo om lachen: die indringende blik van haar. Je voelt dat ze kijkt! En wanneer ze binnen is… dan kan ze ook zo op haar eigen wijze aandacht vragen.

Be safe, take care en kalm an.
En met een lieve groet uit Olpea.

wegduiksjaal II

Mijn lopend werkje is over de finishlijn gekomen. Altijd leuk als een werkje de eindstreep heeft gehaald.

Hieronder één van mijn progresskeepers, die hang ik in mijn breiwerk gewoon om mijn vorderingen bij te houden. 


De laatste dagen heb ik wel even de turbo aangezet. De rook komt nog net niet van mijn rondbreinaald! Maar wel alle breitijd aan mijn sjaal besteed.

Ik had onlangs een nieuwe jas gekocht en ja, daar moet een passende sjaal bij. Een mooi excuus om een tweede Herbs & Spices sjaal te breien. Patroon van drops. Hier de sjaal die ik voor Jildou maakte. Het is koud dus tijd voor een dikke jas mèt sjaal. Dus hier nummer II:

Wol van de Wibra: Saskia en Bianca. Naald 4 mm. 

Het is een soort brieke (scheve) driehoek. Groot genoeg om een paar keer om je hals heen te wikkelen.


Nu brei ik er nog een muts bij, gewoon van de restjes. Recht-toe-recht-aan. Wordt vervolgd.

Nog even wat herfstplaatjes. De natuur, ze gaat gewoon haar gang. Geen last van wat voor 4us dan ook. Ik voel me wel bevoorrecht dat ik elke dag door het bos mag struinen. Chiqo achter me aan snuffelend. 

Hier in de omgeving volop vliegenzwammen. Enorme paddestoelen, zo mooi. Deze is nog maar net verschenen, zo bol hoedje nog. 

Het bos heeft nu echt de zomer achter zich gelaten en kleurt de herfst volop. Vele tinten geel.
Onze Guus gaat elke dag even de buurt door. Een soort van neighborhoodwatch. En wanneer alles veilig is en ze dus terug komt van haar missie dan wil ze in huis. Guusje kijkt dan zéér indringend naar binnen. Echt ik voel haar ogen op mij gericht! 

Wanneer ze binnen is, is ze weer helemaal zen hoor.


Take care en kalm an!

het verhaal van een bijna sjaal

Ik denk dat iedere breister het wel herkend. Dat gevoel van enthousiast wol kopen, een nieuw project beginnen en dan op één-vijfde van het project de lol er vanaf hebben.

Hier het verhaal van bollen wol die uiteindelijk nooit in het project verdwenen welke ik in het hoofd had.

In januari 2013 zag ik deze sjaal op Ravelry: ‘My Favourite Things’. De maakster ervan is Jill McGee. In de beschrijving heeft ze maar een paar patroontjes gezet. Want, zo zei ze, het moet echt je eigen project, ofwel je eigen sjaal worden.
Dat sprak mij wel aan.


Sokkengaren in 15 kleuren.


En ik ging van start. Zo leuk!


Randjes.


En nog meer randjes.


En nog meer randjes.


En nog meer randjes.


En toen kwam de klad erin. Juli 2013. Waarschijnlijk door het feit dat ik op erg dunne pennen (2.5 mm) breide (die niet van Knitpro* waren) & ik toch wel een 2 meter sjaal in het hoofd had, ging het project me tegen staan. Het vorderde zo langzaam: dan zou ik over 10 jaar de sjaal nog niet om kunnen. Tja, ook ik overdrijf wel eens.

Gevolg: het lopend werkje werd een werkje in ruste.
Uiteindelijk heb ik het beginnetje afgehaald om er eind 2016 een streepjes sjaal van te gaan breien.


Nu op een 3 mm rondbreinaald. (Weer geen Knitpro*)


Maar dit lopende werkje werd ook een werkje in ruste.
Uiteindelijk heb ik de beginnende sjaal afgekant en Guusje er blij mee gemaakt.


En de kleurige bolletjes? Die zal ik gebruiken in de sokken (boordjes/hakken/tenen) en er zullen vast ook wel wat kleurtjes in mijn afvaldeken terugkomen. Altijd handig om zo een kleurtje sokkenwol te kunnen pakken.

 Knitpro: Ik word niet gesponsord door deze eerlijke breinaaldenfabriek. Ik weet, na 41 jaar brei-ervaring, hoe belangrijk goed gereedschap is.

Die 3 mm rondbreinaald van bovenstaand project, gebruikte ik in mijn afvaldeken. Het breide letterlijk voor geen meter. Dus naar Kreativa in Noordwolde gefietst om een Knitpro Nova Metal rondbreinaald 3 mm te halen: Wat een verschil, wat maakt dat het breien an sich veel fijner. Hetzelfde geldt voor sokkennaaldjes. Mijn favoriete naaldjes zijn de Zing van Knitpro. Inmiddels ben ik de trotse bezitter van een hele etui met 5 kleurige setjes naaldjes.

Take care en kalm an! (= take it easy in het Stellingwarfs)

Vorige Oudere items