deken


De deken is af, klaar om weg te geven. Het is een royale plaid geworden van 170 x 140 cm. Die past mooi op de grote grijze bank van Jan z’n zoon.


Uiteindelijk had ik 14 bollen nodig.
Garen: Zeeman ‘Julia’ 80% acryl/ 20% wol. Haaknaald: 6 mm.


Het was leuk om weer zo’n groot project om handen te hebben. Er zal vast weer een deken volgen.


Het is koud en guur vandaag. Dat vindt Guusje geen probleem: ze zit gezellig voor de kachel.


Goede zondag verder en take care!

sokkerdersok II

Recht-toe-recht-aan, meer heeft dit garen niet nodig. Regia Tweed Uni. Ik ben een paar sokken aan het breien voor Jan-lief.


Toen ik deze sokken opzette, heb ik bij gebrek aan een setje 2.25 mm (Zing Knit-pro), de sokken opgezet op 2.50 mm (Zing Knit-pro) Ik hoop dat de sokken niet te losjes worden…


Eén sok is af. Die gele draadjes zijn hulpdraadjes waar de hiel begint en de teen.

Inmiddels ben ik trotse bezitter van een etuitje Zing Knit-pro, hierin setjes naalden van 2.00 mm t/m 4.00 mm. En twee setjes 2.25 mm, hier brei ik de meeste sokken mee. Vaak brei ik sokken met fingering (14 wpi) garen.

Knitpro is een goed merk dat transparant is, hier geen kinderarbeid maar juist ondersteuning van scholen. Hier een blog waarin Puk Vossen en Miriam Tegels de fabriek bezochten in 2019 in India.


Hierboven sok twee, het bedeltje geeft aan hoeveel ik heb gebreid vandaag. Een bemoedigingbedeltje zeg maar.

Mijn ebook is uit. Zeven zussen Schaduw. Prachtig! Op naar nummer vier, Parel. Ook die staat al op mijn E-reader.


Ons Guusje doet het prima. Een gezellige poes die ook haar eigen ruimte neemt.


Zo ligt ze vaak boven, onder ons logeerbed, te slapen. Maar komt toch af en toe aaitjes halen. Ook vindt ze de palletkachel fijn om er uitgebreid voor te liggen.
Guusje geeft Chiqo heel wat kopjes, zo lief! Chiqo weet niet zo goed wat hij hiermee moet. Guusje wil ook wel eens uithalen in een poging om te spelen. Tja, en spelen wil onze oude hond niet meer…

motorbeurs

Gisteren gingen Jan en ik vanuit Steenwijk naar Utrecht Centraal om de motorbeurs te bezoeken. Het was erg druk in de trein. In Zwolle konden we naast elkaar zitten. En ja, ik zit toch liever tegen Jan aan dan tegen een andere motorrijder. Ik vind het lastig om, in een overvolle trein, ‘tegen’ een vreemde aan te moeten zitten. Tja, ik hecht blijkbaar veel waarde aan mijn eigen aura, om zo maar te zeggen.

We zaten in een ‘praat’ coupé, tjonge wat een kippenhok. Schuin achter mij een stel meisjes. Ik dacht dat het er minstens vier waren, maar toen ik om keek bleken het er maar twee. Zo kletsend, zo druk! Maar overal om me heen waren de mensen enthousiast kleppend de reistijd aan het doden.

Mijn filter doet het regelmatig niet goed, gevolg is dat ik alles van iedereen hoor. Zo lastig! Ik wordt er bekaf van. Een ieder die dit ook heeft snapt het gevoel en degene die dit niet kennen zullen het nooit snappen.


Anyhow: De motorbeurs was groot & druk. Gelukkig had ik mijn affaseerschoenen aan. Mijn moeder noemde haar schoenen zo als ze er goed én vooral ook snel op kon lopen.


Een ieder die me kent weet dat ik altijd jurken en rokken draag, ik héb niet eens een broek. Maar tegenwoordig passen affeseerschoenen (sneakers) ook prima onder jurkjes. Voordeel: geen pijnlijke voeten of benen na een dagje beursen.

Op de beurs hebben we een bakkie gedaan met Chris, een sympathieke motorrijder die we kennen van de Ducati Olanda Club. Ook hebben we kennis gemaakt met Judith en Etienne van Motovacances Chamauche. In mei gaan we bij hun logeren.

Na zo’n dagje beurs was het lekker eten bij Speys. En weer door… op naar station.
De trein die we wilde nemen reed niet. Er waren door storing behoorlijk wat treinen richting noorden uitgevallen.


Gelukkig reden de treinen even later weer en konden we met de 18:48 mee richting noorden. Maar gevolg was wel dat het echt overvol in de trein was. Ik kon een plekje bemachtigen, Jan moest tot Zwolle staan.

Tijdens de terugreis, was het nog drukker in de trein dan de heenreis. Gelukkig zaten we in een stilte coupé, dat scheelt een stuk. Maar nu was er een kereltje die vanaf Utrecht tot Zwolle constant ‘mamma’ riep. Maar mamma was in gesprek met haar vriendin en liet het zoontje constant ‘mamma’ roepen. ‘mamma waarom…’ ‘mamma…’ ‘Mamma!’ etc. Mamma was blijkbaar immuun geworden voor de lokroep van zoon. Ik echter niet…


Ik las dapper door in mijn boek: Zeven Zussen Schaduw. Inmiddels was het contact tussen Flora en Aurelia verbroken op een vervelende manier, maar alle ‘mamma’s’ hoor ik wel… pff…
Ja, ook toen de koning dood ging… ‘MAMMA!’.

Let wel, herken je het, dan snap je het.
Doet je filter het wél goed dan hoor je dat dus niet. Dan kan je je afsluiten voor alle ruis waar je op dat moment niets mee hoeft.

Normaal heb ik meestal een breiwerkje bij me. Deze keer mijn ereader.
Tijdens mijn laatste lange autorit had ik wel een breiwerkje bij me, maar geen steek gebreid. Ik kijk dan toch liever naar buiten en bedenk me dat ik thuis wel weer kan breien. Zo gaat dat ook wel met treinen bij daglicht. Het breiwerkje ‘on the go’ moet ook wel easy zijn anders werkt het sowieso niet ‘on the go’.


Mijn lopend werkje zijn deze donkerblauwe tweedsokken voor Jan. Het donkerblauw breit lastig voor een mens met presbyopie ofwel ouderdomsverziendheid. Mét bril en overdag gaat het nog wel, ’s avonds niet.

Ik heb een daglichtlamp maar die is zo fel dat dit een heel ongezellig licht verspreid, zo in de avonduren! Net alsof je in een goedkope eettent in Turkije zit! Niet dat ik ooit daar heb gezeten.

En om nu mijn deken als werkje mee te nemen in de trein… Dan sjouw je daar ook de hele dag mee rond. Nee, de ereader was prima.


Vandaag weer een dagje dagelijkse routine.


Aandacht voor de beestjes die hier wonen, rondje bos, een wasje draaien en een blogje schrijven. Fijn!


Ze zitten heerlijk trouwens, de sokken die ik door de hoeveelheid foutjes liever niet weg wilde geven…


Fijn weekend verder en ‘kalm an!’

 

kerst-stress?

Mijn deken vordert gestaag. Een fijne bezigheid. Beetje donkere foto, maar hé… het zijn de donkerste dagen van het jaar.


Verder gaat het goed met Guusje. Echt goed moet ik zeggen. Zoals ik ook al in de vorige update vertelde: Ze speelt, ze slaapt, ze eet (als een slootgraver), ze spint en geeft kopjes, zelfs aan Chiqo!


Chiqo wordt een hondje van de dag, zijn achterpootjes doen soms niet meer mee. Al twee keer vielen deze pootjes uit en liet Chiqo ook zijn urine lopen. Dit is wel een teken dat er wat gaande is. Maar zo als vanmorgen trok hij twee keer een sprintje en liep vrolijk voor me uit. Toch blijft het wel zorgelijk.


Nog zeven dagen tot kerstmis. Dit jaar heb ik er voor gekozen om de kerstspulletjes op zolder te laten staan. Gewoon omdat dat ook kan.

In de media zie je allerlei gezelligs en ‘kersterigs’ voorbij komen. Je kunt er eigenlijk niet omheen. Bovendien puilen de winkels uit van de luxe etenswaren. Want het is nu eenmaal niet gezellig zonder een vol gedekte tafel.
Is het raar dat ik daar niet zoveel mee heb?

Ik hoor met enige regelmaat ‘van mij mag het januari zijn’. Mensen die een dierbare moeten missen of met ander verdrietigs moeten dealen. Toen ik stage liep op de deeltijdtherapie (psychiatrie) konden de cliënten in november al verdrietig en in de stress raken door het gedachte dat kerst er weer aan zat te komen. Misschien vanwege die opgelegde gezelligheid? Maar ook misschien omdat dan juist ook dát het gemis versterkt van diegene waarvan je hield/houdt.

2014-12-20 09.53.39
Bij de meeste gezinnen is het een heel gepuzzel om het ‘spul’ op dezelfde tijd bij elkaar te krijgen. Schoon/stief & rest van de familie. Sommige familieleden hebben dan zoveel overwicht dat iedereen zich daarna moet voegen.

Janlief en ik leggen onze kinderen niets op. We hebben liever dat ze zo eens langs komen. Een wijntje is er altijd wel. En door de week smaakt die net zo lekker als op de twee kerstdagen.

En dan kom ik bij punt drie: wij kunnen hier alles kopen, overdaad is hier een normaalgoed. Maar meer dan 820 miljoen mensen in de wereld hebben honger. Natuurlijk hoef ik niet het leed van de wereld op mijn schouders te nemen. Maar eh, sorry ik kan dit niet loslaten wanneer ik mensen gestrest met hun overvolle winkelwagentjes door de supermarkt zie rennen.

En dan dit: Ik ben een echt kerstkindje! Geboren op 25 december 1968.


Als kind had ik hier geen ‘last’ van. De hele familie kwam elk jaar bij ons over de vloer om mijn verjaardag te vieren: een gezellige boel. Hieronder een dierbare foto met mijn zus en broer.


Toen ik ging samenwonen werd mijn verjaardag wat ingewikkelder. Nooit kon de visite op het door mij gekozen tijdstip, dit vanwege andere kerst-‘verplichtingen’. Als ik eerlijk ben dan was ik daar wel wat sneu van.

Mijn verjaardag vier ik daarom vaak niet of op 25 juni. Vorig jaar werd ik 50, toen vierde ik het heel save in het weekend vóór de kerst. Met een uitnodiging die ik al bijtijds had opgestuurd en zo lukte het me om, met al mijn dierbaren, dit heugelijke feit te vieren.


Dat dus over de kerst en mijn verjaardag.

Trouwens een voordeel van een on-opgetuigd-huis: ik hoef de kerstspulletjes niet op te ruimen begin januari.

wollig, warm en groot

Ik moest gewoon weer een plaid maken. Sinds de granny-squares-deken voor dochterlief af was, was er onrust in mij. Deze keer moest het warmer en groter vooral. Dus toog ik wéér naar de Zeeman. Ja, ik weet ik had al garen gekocht… Maar mijn hunkering naar wolliger, warmer en dikker werd hiermee niet gestild. Dus in de Zeeman koos ik 7 kleuren van de ‘Julia’ (80% acryl en 20% wol) voor deze plaid. Haaknaald 6 mm.


Naast deze kleuren nog wit, grijs en donkergrijs voor de rand.
Dit wordt een replica van de plaid die ik in 2013/2014 haakte (foto hieronder), maar nu dus wolliger en andere kleuren.


De breedte is 170 cm zónder rand, uiteindelijk dus ongeveer 180 cm. Hoe lang deze deken word weet ik nog niet precies, ik wil het garen gewoon op haken. Elk stuk bestaat uit één streep wit en twee strepen kleuren. Ik combineer deze steeds anders.


Het is fijn om tomeloos de donkere dagen door te haken. Geen datum dat ik deze deken af wil hebben. Het gaat alleen over het haken an sich.


Om de boel iets meer flair te geven, zo op dinsdagmiddag, drink ik er een glas champagne bij.
Eh thee…champagne-thee!

 wsqqqqfdcx
↑ Guusje haar bijdrage aan deze blog! Ze kan het niet laten om over het toetsenbord te lopen…

Update Guusje:
Het gaat prima met ons poezeke. Elk mens in haar buurt begroet ze met kopjes. Niet alleen mensen maar zelfs Chiqo krijgt kopjes! Heel bijzonder.
Spint wanneer ze aaitjes krijgt. Haar vachtje wordt als maar mooier. Het is alsof ze hier haar hele leventje al gewoond heeft.

Alleen eten is een puntje. Ze schrokt haar bakje in no time leeg. Het liefst eet ze ook Chiqo’s voorbak leeg. Ik kan geen brokjes voor haar neerzetten, die schrokt ze ook op. Ze krijgt nu twee keer daags eten, net als Chiqo. Aangepast aan haar gewicht en leeftijd, anders wordt ze echt te dik vrees ik.

Wanneer het voerdertijd is op no. 9 dan miauwt Guusje de buurt bij elkaar. Ze loopt me voortdurend voor de voeten, niet echt handig wanneer ik de bakjes wil vullen. Het zal vast beter gaan wanneer ze erop kan vertrouwen dat ze elke dag haar bakjes voer krijgt. Door het zwervende bestaan heeft Guusje schaarste gekend denk ik.


We kletsen samen heel wat af! Selfie op de bank.

 

donkere dagen

Afgelopen zondag was het de eerste van de vier adventszondagen.
Adventstijd: de periode voor Kerstmis, het feest van Licht.
(foto 1-12-19 credit Jan)


Adventstijd: een tijd van bezinning, van overdenken en van verwachting. Voor mij een periode om even mijn pas wat te vertragen. Gewoon meegaan met het ritme van de natuur. De periode van donker op weg naar het terugkerende licht.

“Onze dagen worden mooier als we anderen een stukje van ons hart geven
in plaats van een stukje van onze mening.”
Ik weet niet wie dit schreef, maar het is zo waar.
Dat dus.


Onze nieuwe huisgenootje doet het prima. Het gaat super tussen Chiqo en Guusje. Natuurlijk, Chiqo was poezekes gewend, maar ik krijg het idee dat Guusje honden gewend was. Ze schrik bijvoorbeeld niet wanneer Chiqo blaft.

Guusje is zo sociaal, ze geeft iedereen die in haar buurt komt een kopje en gaat graag langs iedereen om aaitjes te scoren.  Zo van de ene ‘mens’ naar de ander.


Guusje houdt graag haar omgeving wat in de gaten. Als een echte ‘neighbourhoodwatch’ controleert ze onze buurt op gezette tijden.



Het is zo fijn weer een poezeke in huis.

Mijn lopende werkje. Kleurrijk en een tegenpool met de grijsheid buiten.


Ik kan rustig breien met Guusje op schoot. Ze zit niet aan de draadjes. Zou haar vorige werknemer een handwerkster zijn geweest? Who knows…


De recht-toe-recht-aan-sokken van Regia Pairfect zijn af. Ik ben er blij mee! Op naar paar 17. Of ik die nog af krijg, dit jaar? Maar héé 16 paar sokken in één jaar, prima toch?

 

guusje geluk

Deze zomer begon het weer wat te kriebelen, ik miste een poezenbeest in huis.

We hebben twee kittens gehad, uit een nestje van moeder Donna, van zuslief. Rebbel werd 13 jaar en Jiske strief vorige december op een leeftijd van 19 (!). Inmiddels woonde hond Chiqo ooour catsk hier en, al is het heel verdrietig als een beestje over de Rainbow bridge gaat, toch compenseert nog een ander dier in huis dit wel een beetje.

Anyhow, ik ging weer voorzichtig om mij heen kijken voor een nieuw poezenbeest. Ik werd een trouwe bezoeker van de asielsites op internet. Zo zag ik Gizmo voorbij komen, een gevonden beestje met één oog. Dat leek me handig, want dan zou Gizmo vast niet héél goed kunnen muizenvangen. Ik gruwel namelijk van gevangen poezen-prooien! Afijn een meneer was me net voor om Gizmo te adopteren. Prima natuurlijk!

Later zag ik een oude poes, 15 jaar. Ik twijfelde zo lang dat ook Speedy was verzegd. Toen zag ik Trees, 10 jaar, prima conditie en goed in de vacht. Op 7 november ben ik naar De Kluif gereden, doel: kennismaken met Trees. Maar daar aangekomen bleek ook Trees verzegd.

Beheerder Jannetta stelde me voor om even een rondje-asiel te doen. Ik werd voorgesteld aan Bruce, een grote kater die lag te slapen in de kattenbak, hmm beetje raar dat wel… Bij mAfbeeldingsresultaat voor de kluifijn komst gaf hij me enthousiast kopjes (met de gritjes nog aan zijn vacht) Maar hoe lief ik hem ook vond, nee, ik had geen klik. Ook met de andere katten in de kamer niet. Dus toog Jannetta me mee naar achteren waar nog meer poezekes zaten in een soort konijnenhokken. De new arrivals.

En daar zat ze: een zwervertje met een vies vachtje achter een hekwerkdeurtje. Ik mocht haar aaien, ze liet het toe en deed haar koppie omhoog. Dit is haar! Deze hoort bij ons! Ik heb haar gelijk gereserveerd, geen idee of ze met andere honden kan, of ze van zich af maait met haar nageltjes, of ander de halve wereld bij elkaar miauwt. Maakt allemaal niet uit, deze wordt het!


Halvewege oktober was ze door de dierenambulance bij de Kluif gebracht. Ze noemden haar Zwiebertje vanwege het zwervende bestaan. Zwiebertje heeft de site niet gehaald, ik was dat voor.


Ze werd gesteriliseerd en moest nog een operatie aan verrotte kiesjes ondergaan maar ook hiervan herstelde ze goed. De dierenarts schat haar op een jaar of 10. Geen naam, geen voorgeschiedenis, niets.

Zo vies als ze was bij onze kennismaking is ze niet meer, maar schoon kan je haar ook niet noemen. Vachtje toch vol klitten. Maar dat komt vast goed.


Het is een dappere meid, die op dag twee al langs Chiqo durft te lopen. Nu gedraag Chiqo zich als een echte gentelman. Wil hij nog zo graag Guusje besnuffelen maar kan toch afstand houden en Guusje haar nieuwe plekje laten ontdekken.


Welkom thuis, Guusje!

Vorige Oudere items