ik hou van je warmte op mijn gezicht

De zon in de zee zien zakken
Die regel, de titel van deze blog, komt uit de “Pastorale” het duet van Ramses Shaffy & Liesbeth List. Het lied beschrijft een gesprek van de zon met de aarde. Een mooi lied, vind ik. Geschreven door Lennaert Nijgh met muziek van Boudewijn de Groot.

Jan en ik zagen de zonsondergang op het wad dit weekend. Zo prachtig!

Wat binne wy moai fut no
We zijn het laatste weekend van Jan zijn vakantie er nog even op uit gegaan.


Nu stonden we met Jolly Jumper op Camperplaats de Zwarte Haan, direct aan de Waddenzee.


Vanwege het overlijden van de moeder (nog maar 62 jaar) van onze schoonzoon kwamen we tijdens onze eerste trip iets eerder terug dan gepland. Natuurlijk wil je er dan voor de kinderen zijn!


Garenhuis

Deze keer deden Sint Annaparochie nog even aan. Ik stuurde Janlief om boodschappen terwijl ik een bezoekje bracht aan ‘Het Garenhuis‘. Ik kocht een bolletje ElbSox, heerlijk zachte Merino wol 75% met 25% nylon. Sokkengaren dus.


De eigenaresse, Jettie, was een aardige mevrouw!

Alhoewel ik me niet echt alle tijd gunde, kon ik de winkel wel even bewonderen! We wisselden onze kaartjes uit en ik toog weer naar onze camperbus alwaar Jan geduldig op me zat te wachten.

Zwarte haan
Dicht bij huis is het ook mooi. Zo stonden we een nachtje op de Zwarte Haan, een gehuchtje aan de Waddendijk.


Een paar huisjes en een restaurant, meer is het niet.

Moddergat
De volgende dag reden we langs de Waddendijk.


We bezochten in Moddergat het museum ‘Het Fiskershuske’. Er lagen vier visserstruien ‘te pronk’, de truien van Wierum en Moddergat. Elke plaats heeft zijn eigen patroon qua trui. Wanneer er vroeger een visser overboord sloeg en aanspoelde wisten de vinders meteen uit welke plaats het slachtoffer kwam.


Anyhow: Er lagen twee truien van ongeverfde schapenwol en twee truien van donkerblauwe waddenwol. Nu lopen er geen blauwe schapen op de dijk, dus daar is wel een verfbadje aan te pas gekomen.

In het museum had ik een kleine aanvaring met de mevrouw die er werkte. Ik legde Jan iets uit over visserstruien. Nu heb ik alle drie boeken van Stella Ruhe over vissertruien, dus ik weet er wel íets van. Ik lichtte Jan niet goed voor volgens die mevrouw. Het rare, zij was een dame aan het helpen en vanachter haar balie onderbrak ze zo ons gesprek… Na haar tirade zei ik: ‘Sorry!’ (Waarom eigenlijk???)


Er is ook een visserstruienlijn die van gerecycled materiaal is gemaakt. Het merk Bleu Loop heeft in samenwerking met de Waddenvereniging en Stella Ruhe, ja die van de visserstruienboeken, een nieuwe visserstrui ontworpen.

Lauwersoog
Die nacht logeerden we op de jachthaven van Lauwersoog. Erg leuk!


De middelste is Jolly Jumper.

.
Het is natuurlijk lekker vis eten in de haven van Lauwersoog!


In stikje Fryske edukaasje
Ook zijn we nog een dagje met de kleinkinderen erop uit geweest. We togen ze mee naar het ‘elfstedenbrugje‘.


Dit Elfstedenmonument ‘It Sil Heve’ is ontworpen en gerealiseerd door de beeldend kunstenaars Maree Blok en Bas Lugthart. Dit Tegeltjesproject zit op de Kanterlandse brug over de Murk. Het kunstwerk bestaat uit duizenden tegeltjes met schaatsrijders erop. Dit is het laatste bruggetje op de Elfstedenroute. Ik denk dat we de Elfstedentocht als iets van een verleden moeten zien, door de klimaatveranderingen zit de tocht er volgens mij niet meer in ben ik bang.

Na dit bezoekje namen we Tess en Kyan mee naar AquaZoo, altijd leuk!


Still knitting socks
Alhoewel ik verschillende projecten bij me had tijdens onze campertocht heb ik het meest aan mijn paarse sokken gebreid. Zelfgeverfde sokkengaren, reliëfsteekje: 3 toer tricot, 1 toer 1 recht 1 averecht. Boordje: muizentandje.


Ik kon één sok van de pennen laten glijden. Op naar nummer twee.


Ook ben ik begonnen om mijn nieuwe breinaadjes, de AddiCraSyTrio uit te testen. Ik moet er nog wel even aan wennen. We zullen zien.


Bij deze techniek heb je drie naaldjes met een tussenstukje dat flexibel is. Lijkt wat ingewikkeld maar dat valt mee. Het is een tussenvorm van magicloop en korte sokkennaaldjes. Wordt vervolgd.
Garen Fortissima Color 365 Fjord Color. Naaldjes 2.25 mm.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

home is wherever I’m with you

(Breierij onder aan blog.)

Titel
Thuis is waar ik bij jou ben!


Die regel in het liedje van Edward Sharp past zo goed bij deze blog.

Op pad
We waren een aantal dagen op pad met Jolly Jumper, onze camperbus, een Citroën Jumper.


We reden via Achterhoek naar Limburg en door België heen naar Zeeland.


Al reizend kwamen we tot de conclusie dat onze bus precies voldoet aan onze wensen. Keuzes die we maakten tijdens de bouw waren de juiste. Zo staat het keukenblok links en is er alle ruimte bij de schuifdeur.


Elke keer wanneer ik naar de bus loop ben ik zo fier! En zo trots op mijn Jan ook, die in zijn ééntje deze camperbus heeft gemaakt. Het is een gezellig huisje op wielen.


Een camper waar we echt lange tijd in kunnen reizen. Naar de Noordkaap bijvoorbeeld.

Natuurlijk gingen Jacobus en Mies gezellig mee. (patronen ‘Zij maakt het‘)

We hadden mooie dagen, veel gezien. Gewandeld langs de Rijn


en uitgewaaid in Zeeland.


Atelier Jaffari
In Arnemuiden hebben we de winkel van Jeanet bezocht. Zoooo leuk!
Zij is van de weblog ‘Blij dat ik brei‘. Ik volg haar al jaren.

Wat een heerlijke winkel. Wol, wol en nog meer wol. Ik verliet de winkel met twee sokkenwolletjes. Die streng die heeft Jeanet zelf geverfd. Blij met mijn aankopen reden we verder naar West Kapelle.


Hier reden we met ons busje zo langs de Noordzee! Bij Brouwersdam de zon in de zee zien zakken.


Lopen werkje is afgekant
Hier nog op de pennen.


En nu… zijn ze klaar, de koffieboontjes-sokken.


Garen: Opal Abo kleur: 2021 M Rz, naaldjes 2.25.


Back home
Nu we thuis zijn wandel ik hier weer rond. En bedenk ik me dat ook wij in een prachtige omgeving wonen.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

 

 

 

 

half rondje om het huis

Ik schreef al eens eerder over the corners of my livingroom in 2014, corners of my garden was er zelfs al in 2012. Eigenlijk is alles al zo’n beetje beschreven. Maar hey, meestal is dit zowel bij mij als bij mijn trouwe volgers weggezakt. En natuurlijk nieuw voor de verse kijkertjes. Dus ik gooi hem er nog maar een keer in: the corners of our garden.


Wanneer ik aan vreemden uitleg hoe we wonen, zeg ik vaak dat we een tuin formaat postzegel hebben: Ons kavel is ongeveer 200 m3. Toch voelt onze tuin als ‘precies goed’, dat komt mede doordat de huizen achter ons relatief ver weg staan. We hebben dus een ruim zicht op de lucht. De enige mensen die in onze achtertuin kunnen kijken zijn onze naaste buren, die ook al 30 jaar naast ons wonen.

Doordat we in een twee-onder-één-kap wonen is het onmogelijk een rondje om ons huis te rennen. Vandaar een half rondje.


Ik woon al 30 jaar op dit adres, nummer 9. Jan iets korter, hij kwam in 2014. Maar hij woonde sinds 1986 op nummer 5. Buurjan werd mijn Janlief. Altijd een leuk verhaal om te delen. En in de praktijk het handigste ooit! De gezamenlijke vijf kinderen kenden elkaar al hun hele leven. En wij: als we bij de één zaten en wat vergaten liepen we zo naar het andere huis. Ik ken Jan dus ook al sinds 1991. We kennen elkaars gezin & historie.

Mijn oudste stiefzoon deed onlangs het zelfde, kreeg een relatie met de buurvrouw twee huizen verderop. Runs blijkbaar in the family.

Anyhow, een half rondje en terug op nummer 9. Corners of our garden.

Onze klimroos, vol met knoppen!


Ook heb ik een bak met aardbeien. Ze doen het goed!

Ik heb een vrolijker hanger aan onze appelboom gehangen. Deze boom heeft haar langste tijd  wel gehad. Ik snoei haar elk jaar in februari maar de laatste twee jaar liet ze geen bloesem meer zien. Maar ze mag blijven. Ik hang aan haar het vogelvoer en zo in de zomer een mooie hangplant. Gekocht bij d’ Olde Tuunderrije.


Ik had een mand met Duizendschoon staan maar dat bleek een lekkernij voor de slakken! Net alsof ze het van ver ruiken dat er een lekkers ligt. De mand maar op tafel gezet. Even afwachten wat de slakken doen. Het Duizendschoon komt nu alweer wat bij. Gelukkig is Jan dapper en pakt al die vieze slakken uit de mand. Brrrr….


Zo’n mand kan je makkelijk verplaatsen, maar ook de Stokroos, in de volle grond, bleek een delicatesse bij de slakken. Tja, daar doe je niet veel aan. Ik ben anti-gif namelijk…


Dit was de achtertuin. In de voortuin bloeit nu het vingerhoedskruid. Zoooo mooi!


Prachtig!


Er staat ook een witte mooi te wezen.


In de voortuin, hoe klein ook, heb ik nog best wat mooie flora staan: een Gele roos, Hortensia’s, IJzerhard (Verdena), Boerenwormkruid (Tanacetum vutare) wat bodembedekkers en een Rozemarijnplant. En nog een mandje met Gele zonnehoed (Rudbeckia fulgida).

Tot zover mijn halve rondje.

Op breigebied ben ik wel druk, maar al eerder zei ik dat dit een project is wat ik nog niet kan laat zien. Mijn andere lopende werkjes liggen bijna onaangeroerd.

Haken: mijn plaid voor in Jolly Jumper. Deze schiet echt wel op.


Jan heeft ook de eindspurt ingezet! Het keukenblok is geplaatst met aan één kant de koelkast. Er komt een gootsteentje en gasstel in het bovenste blad. Handige Jan! Zo trots op hem. Op zijn tomeloze energie en zijn kennis & kunde! Een enorm project, zo’n camper.


Lopende breiwerkjes: Twee paar sokken. Eén paar met garen dat luistert naar de mooie naam: It’s teatime. Een reliefpatroontje been-naar-teen-sok. Eén sok is al af.


En de koffieboontjes Knit-A-Long van It’s a Sarah. Deze van een bolletje Opal Abo.


Ik heb in de keuken nog een ouderwetse koffiemolen hangen. Ik gebruik hem niet eigenlijk. Zet gewoon koffie in een (nu ook alweer) ouderwets koffiezetapparaat met snelflitermaling.


Maar toch ik vind zulke oude meuk zo mooi!


Je kan zelfs een handeltje gebruiken voor grove maling of fijn.


Vanwege het mooie weer gingen we er gisteren op de fiets vandoor. Toerist uithangen in eigen omgeving. Ik had van dochterlief een bon gekregen voor een heel mooi tentje in Noordwolde. Doel dus: Verzilveren! Zo zaten we dus op het terras. Ik mocht van Jan het gebak uitkiezen. En dat deed ik!

Toen onze bestelling gebracht werd, heb ik never nooit niet aan een foto voor het nageslacht gedacht! Natuurlijk niet, want de taartjes zagen er zo smakelijk uit! Dus dan maar de lege bordjes maar op de kiek. In het pand toch nog een foto gescoord van deze heerlijke taart.


Laat komen wat komt
laat gaan wat gaat
zie wat overblijft.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

wat binne wy moai fuort, net!

Zomaar een dagje op stap, heerlijk even heel wat anders. We gingen met z’n zessen met de trein naar Amsterdam. Vijf vrouwen die ik ken van de breibende*.
Echt waar, Amsterdam is een unieke stad in Nederland.


Een stad vol toeristen, een stad vol wiet rokende mensen, een stad vol fietsers die, voortdurend bellend, een doorgang vinden tussen de alle toeristen.

Ons doel: drie handwerkzaken bezoeken.

Heel fijn dat één van de dames ooit 20 jaar op de  Herengracht heeft gewoond en ons dus precies langs de leuke straatjes en grachten loodste!

Zooooo leuk!

Menig terrasje deden we aan, menig boetiekje bezochten we.

Terrasje één: Loetje.


Om op ons doel terug te komen: Stephen & Penelope.
Een prachtige vooral zeer luxe wolwinkel. Online had ik al gezien dat de strengen garen niet echt binnen mijn budget liggen. Tjonge, wat duur en excusief! Maar zoooo leuk om er rond te lopen!


Ze verkopen garens die je kan gebruiken in de shawls-ontwerpen van Stephen West. Patroon en garen kost dan wel €243,00!! Ooit deed ik mee aan een KAL (knit along) van deze ontwerper. Erg leuk, een verrassende shawl en nieuwe breitechnieken geleerd. Hieronder een foto van mijn Rockefeller van Stephen West. Een huge shawl!


Tijdens het struinen door de hoofdstad kwamen we een langs een zeer exclusief bonbon winkel. Natuurlijk wilden we de toonbank Puccini van dichtbij bekijken. En onder het motto You Only Life Once hebben we alle zes een bonbon uitgekozen, om later die dag van te genieten. Een enorm bedrag telden we neer voor zés bonbons! Hahaha! En ja, het moet gezegd worden de bonbon’s waren delicious.


Op naar teras twee: Café van Zuylen. Heel wat jaren terug zat ik hier ook een keer met m’n dochter. Nippend aan een rosétje!
En weer door!
De Afstap: een prachtige handwerkzaak op de Oude Leliestraat. Hier wel betaalbare garens. Een fijne handwerkzaak! En ik kwam dan ook met een bolletje sokkenwol, Regia Kaffe Fassett, de winkel uit.

De Afstap, with lots of knitting and other needlecraft stuff in the center of Amsterdam

Op naar de derde stop: The Pancake Bakery! Hier komen zoveel toeristen dat je in het Engels wordt aangesproken, zelfs de menukaart is Engels. Heerlijk gegeten overigens.

En hup… weer door.
Op naar handwerkwinkel nummer drie: Hooks & Yarn, voorheen Weldraad. We waren daar wat aan de late kant, inmiddels was het 17:45. Toch nog wel even binnen gesnuffeld.


Via de Haarlemmerstraat weer richting station. Natuurlijk toch nog even een terrasje in het zonnetje gepakt voor een bakkie koffie.
Geweldig om zo een dagje rond te struinen in de hoofdstad. Zo gezellig ook!

Terugkijkend op deze dag kan ik alleen maar zeggen: ‘Wat wiene we moai fuort net!’ (fries voor ‘wat waren we mooi weg niet?’)

*Breibende: Met groepje vrouwen uit deze omgeving komen we regelmatig bij elkaar aan keukentafel om te handwerken, thee te drinken en de wereld te bespreken.
We zijn alle elf zo verschillend, we maken alle elf van alles mee in ons leven. Mooie, dierbare maar ook nare en verdrietige gebeurtenissen.
Het is zo fijn om lief en leed te kunnen delen met elkaar.

juni

De zomer is begonnen met bijpassend weer.
Tijd voor outdoor knitting: Mijn kantshawl in proces.

Dat blikje kocht ik gisteren in Leeuwarden. Aangezien dochterlief Jildou een vrije dag had en zoonlief Wessel pas in namiddag weer op pad moest, hadden we tijd om samen te gaan lunchen bij Lady Lemon.


Fijn om even bij te praten.
Later met Jildou nog even door de stad gestruind en vond ik dus dit blikje.


Zo leuk! En er past altijd wel wat in hè. Dit blikje is voor mijn stekenmarkeerders.


Vanmorgen in het bos zag ik een reeënkopje net boven het gras uitpiepen. Zo’n mooi gezicht. Ik maakte een foto van enige afstand. Dus probeerde ik wat dichter bij te komen. Het beestje liet haar gewoon langzaam zakken in het lange gras. Geen ree meer te zien! Net een onderzeeër! Misschien lagen er zo wel 10 in het hoge gras verstopt, wie zal het zeggen!


Hond Chiqo heeft geen oog voor beestjes in het wild. Hij drentelt met mij mee. Soms een stukje voor me uit, hij weet inmiddels de weg wel. Maar als ik even stilstaat, doet hij dat ook. Wanneer ik loop, volgt hij me weer trouw.

paas-priet-praat

Gisteren reden we ons eerste motoritje van dit jaar. Het weer was natuurlijk geweldig om op de Ducati er op uit te gaan.


We deden een rondje Drenthe waarna we op het terras van Gande Café in Zuidlaren belanden. Zoonlief Wessel samen met Bart, Jo-Han en Frank traden daar op met hun band Billy & The Bobcats. Altijd weer feest als hun spelen.


In het dorp waar we wonen is het een traditie: een enorme paasbult van snoeihout. Gisteravond werd het paasvuur ontstoken. Dit jaar was de bult zo droog dat het vuur snel om zich heen greep. De zon was nog niet eens onder terwijl de bult al in volle vlam stond.
Een trekker met een tank vol water reed zo nu en dan om de brandende bult heen zodat het gras geen vlam kon vatten.


Het is een oude gewoonte zoals hier te lezen. Altijd weer een prachtig en indrukwekkend gezicht. En wat een warmte er dan vrij komt!
Niet alleen onze eigen dorpsbewoners komen er op af ook mensen uit aanliggende dorpen komen erbij kijken. Elk jaar een gezellig gebeuren.

En vandaag was er tijd om wat haken & wat lezen. Heerlijk buiten.
Het haakwerk: De granny square’s, ik had het er al eerder over. Inmiddels al over de 40 vierkantjes.


Ze zijn bedoelt om onze tuinafscheiding op te fleuren. De eerste vier banen hangen, nu nog drie banen erbij haken.


Wanneer het hek écht af is zal ik betere foto’s plaatsen, van ‘before and after’.

voorstelling

In dit blogje deze keer geen handwerkjes.

M’n zoon, Wessel, is onder andere slagwerker bij Brassband Soli Brass in Leeuwarden.


Deze band organiseerde gisteren een concert speciaal voor kinderen.
‘Soli Brass en de tijdmachine’.
Naast dat schoondochter Julia een grote stem had in de totstandkoming van dit stuk, speelde ze ook de hoofdrol!


Mijn (stief)kleindochter Tess genoot erg van de voorstelling. Ze ging helemaal op in het verhaal. Ook vond Tess alle instrumenten heel interessant, vooral het slagwerk.


Na afloop liep ze gelijk naar Julia en Wessel. Ze vond het geweldig dat Wessel haar het slagwerk liet zien. Zo leuk!

sokken voor Jan

In deze blog een ratjetoe aan prietpraatjes.
Om te beginnen: Onlangs breide ik een paar sokken voor Jan.
Nu een keer niet voor mijn eigen Jan. Deze Jan leeft op een grote voet, maar liefst 46/47! Ik gebruikte voor de boord, hak en teen een effen kleur om zeker te weten dat ik met het garen uit zou komen. Ik had dit garen op de Breidagen in Zwolle gekocht.


Lang Super Soxx Color en het effen garen was Schoppel Admiral. Naaldjes 2.5 mm.
Aangezien ik twee bolletjes van Lang Super Soxx Color heb gekocht kan ik ook nog een paar voor mijn eigen Jan breien.


Sok in wording!


Het patroon wat vanzelf ontstaat door het garen vind ik erg leuk!


Ik hoop dat ze in de smaak vallen en (niet geheel onbelangrijk!) passen! Vanavond ga ik ze geven als verjaardagscadeautje.
(En ze vielen in de smaak hoor!)

Wat ik toch ook nog graag wil delen is de Sinterklaasintocht bij ons in Oldeholtpade. Natuurlijk komen de Sint en z’n Pieten dan varend aan op de Linde! Echt zo’n ‘collect moments not things’ gebeurtenis. Samen met onze kleinkinderen gingen Jan en ik naar de feestelijke intocht.


Onder de brug viel de Sint zijn mijter, zo plons, in het water. Nee, dat hoorde er niet bij. Piet roeide terug zodat Sint zijn mijter kon pakken en (kletsnat) weer kon opzetten! De show must go on…

Tess en Kyan vonden het natuurlijk geweldig! Ze mochten de Sint een handje geven en kwamen met een busse (jas/broek-zak) vol pepernoten weer terug.

Het begin van deze week startte voor Jan en mij niet echt lekker. Allebei werden we overvallen door het norovirus ook wel buikgriepvirus. Poehh, wat kan je je dan naar voelen. Veel op bed gelegen en dan maar weer op de bank en visa versa. Maar vandaag zijn we weer opgeknapt.


Ik heb altijd van die ‘to-doe-lijstjes’ het voelt dan ook raar dat ik twee dagen mis, of nee, achterloop. Even resetten en mijn lijstje aanpassen.

wat binne wy moai fuort, net!

Samen met Janlief en mijn schoonvader hebben we afgelopen weekend een roadtrip gemaakt. Zaterdagmorgen in alle vroegte verlieten we Fryslân om Jan z’n broer te gaan bezoeken in Duitsland.


Een prachtige reis met een ‘protte wille’ (veel plezier).


Jan zijn broer is werkzaam op een mega-melkveebedrijf in voormalig Oost-Duitsland. Boeiend om het grote bedrijf te bekijken.
Wat opvallend was dat de koeien er zo goed bij stonden, weldoorvoed, geheel relaxed en alert terugkijkend naar ons. Wanneer koeien het goed hebben geven ze meer melk, logisch natuurlijk.
Een gedeelte van het vee mag naar buiten. Maar koeien zijn net mensen, ’s nachts willen ze toch doorbrengen in de warme stal en bij regen verkiezen ze ook de stal boven het weiland!


Koeien, koeien en nog eens koeien! Stallen vol. Melkvee, pinken en kalfjes. Wat een dieren!

Naast de boerderij hebben we de mooie omgeving van Kerkau bekeken. Enorme akkers afwisselend met bossen. Het blad zo mooi in de herfstkleuren.


Bij de Arendsee was het ook al zo mooi!


Collect moments not things!


Als je zo’n roadtrip maakt van 1050 km dan heb je veel UKT (Uninterrupted Knitting Time) wat resulteerde in een sok die al een flink eind op weg is richting teen! Deze foto was halverwege te trip.


Zondagavond waren we weer thuis. Een prachtige reis!

It was prachtig, thank you

 …dat zei een oudere dame tegen één van de koorleden gisterenavond laat.
M(J)anlief, dochterlief en ik waren naar een concert van Anúna. Dit Ierse koor trad op in de Parochiekerk van de Heilige Geest in Heerenveen.

Anúna bestaat uit veertien leden en ze zingen de meeste nummers acappella (zonder instrumenten).
Ze reizen over de hele wereld.
Hun muziek wordt zelfs gebruikt bij de videogame Diablo III.

Het was inderdaad prachtig en bijzonder. De vrouwelijke koorleden droegen het hele concert kaarsen. Ze zongen sommige nummers al lopend door de kerk. Dit was zo sfeervol en mooi!

Hieronder drie stukken van dit koor van internet, om je even een idee te geven wat ze zingen:

Vorige Oudere items