plaid en 4us

Momenteel haak ik veel aan de deken. Ik gebruik Julia garen van de Zeeman. Dik garen voor haaknaald nummer 6.


Ik kocht het garen begin december. Gewoon omdat ik zin had in een lekkere warme deken met mooie kleurtjes. Ik mix acht kleurtjes en maak dus steeds andere combinaties.


Erg fijn om zo’n groot project onderhanden te hebben. Ik merk dat het haken me een soort van rust geeft. Gewoon geen einddatum hebben wanneer het af ‘moet’ zijn. Het is af wanneer het garen op is. Lekker duidelijk in deze tijden van onduidelijkheid! En de mand wordt steeds leger. Het gaat om het ‘doen’ minder om het resultaat.

Het is dus ineens helemaal anders in de mensenwereld. Dingen die vanzelfsprekend waren zijn dat nu niet meer. In mijn vorige blogje had ik het er ook al even over. Niet wetende hoe het nu, woensdag, ervoor zou staan. Mijn bezorgdheid neemt toe.

Loesje hieronder: Zou het zo zijn? Het zou me, eerlijk gezegd, niets verbazen…


De toespraak van Rutte maandag was duidelijk en helder. Het idee van deze aanpak kan ik me dus ook in vinden. Fijn dat Rutte transparant kon uitleggen waarom de regering tot deze maatregelen komt. Ik ben bezorgd voor de mensen in mijn omgeving die een slechte weerstand hebben. Maar ook de ouderen.


Het is lastig om met onduidelijkheid om te moeten gaan. Maar we moeten daar maar aan wennen. Wat gister was, is vandaag anders. Ik wil dan weten hoelang deze maatregelen gaan duren. Is dat weken of maanden? Kunnen de scholen over drie weken alweer open?

Maar ook de onduidelijkheid: heeft iemand het 4us nu gehad, of was het de ‘gewone’ griep. Jan zijn vader is erg snotterig en hoesterig geweest, heeft hij het dan gehad? We weten het niet, het blijft onduidelijk.

Ik ben niet alleen bezorgd om degene waarvoor het 4us ernstige consequenties kan hebben maar ook de economische problemen die er ontstaan wanneer álle sectoren stil staan. We hebben nu nog geen idee wat dit zal betekenen voor onze economie en maatschappij. Laat staan wereldwijd.

De onderstaande foto’s zijn de stille getuigen van een oppasdag maandag. Kleinkinderen zijn thuis van school en dat betekend aanpassen en normale schema’s omgooien.



Op Ravelry (online wereldwijde brei- en haak-community) is het het gesprek van de dag: wij handwerksters kunnen en blijven het handwerken gewoon door doen. Maar niet alleen dit, het geeft een soort van onderlinge verzustering (m/v). We dealen allemaal met dezelfde.

Naar ik weet hebben de meeste breisters een stash liggen voor meer dan een jaar (minstens). Daarbij viel me ook op dat de meeste wolwinkels weliswaar dicht zijn maar ze alle wol zo bij je voordeur willen afleveren. Altijd handig.

In de natuur gaat alles gewoon zijn gang, blaadjes groeien, vogels fluiten en ook de zon komt elke dag op.

Speenkruid:


Madeliefjes:


Paardenbloem (mét beestje):


Sterkte in deze rare tijden en ‘kalm an’!

extra dag

Alhoewel het nieuws gedomineerd wordt door het Corona-4-us wil ik het daar niet over hebben. Door deze regel te typen, heb ik het er dan toch wel over.


Het is morgen 29 februari, een dag die maar eens in de vier jaar voorkomt. In het planetarium in Franeker wordt de klok een etmaal terug gezet. Eise Eisinga heeft dat keurig beschreven in zijn handboek. Schrikkeldag/jaar: de naam komt van het woord ‘scricken’ wat springen of hikken betekend.

Het is nog wel een klusje: Aan het plafond wordt de datumwijzer losgemaakt en om deze  opnieuw op 28 februari te kunnen zetten. Het planetarium kent namelijk geen 29 februari.


Hoe zit het ook al weer:
In haar jaarlijkse baan om de zon kruist de aarde twee keer de hemelevenaar. In de lente en in de herfst. Van lente naar lente duurt 365,242 dus komt elk gewoon jaar 0,242 dag te weinig. Daarom draaien we, sinds 1582, eens in de vier jaar nog een extra dag. Zo staat de aarde op 21 maart weer echt op zijn lentepunt.

Ik heb één van de sokjes voor Tess af. Sok twee staat op de pennen. Het is een soort van zelf strepend motief in het garen. (Opal Claude Monet.)

Wat kan ik blij worden wanneer de teen klaar, van sok één en ik zo weer bij het zelfde streepje op kan zetten. Zoals bij de eerste sok, zonder een heel stuk garen af te moeten wikkelen: Dat is nu brei-geluk!
Twee identieke sokken hebben toch zo mijn voorkeur.


Hieronder de originele foto, natuurlijk staat z’n koppie er bij op!


Onze lieve oude Chiqo, wat doet hij het nog goed. We wandelen heel wat af samen.


En tot slot:
Het is altijd fijn als je je gezien voelt, door wie dan ook! 😉


Fijn weekend en ‘kalm an!’

kleine meisjesvoetjes

Kleine meisjesvoetjes worden in rap tempo groot! Kleine jongensvoetjes trouwens ook. Stiefkleindochter Tess (bijna 8)  heeft nu al maat 31. Kyan (4 jaar) loopt op maat 26. Aangezien Tess 2 maart 8 jaar wordt brei ik een paar sokjes voor haar. Met een bolletje gescoord op de laatste handwerkbeurs: Opal Claude Monet.


Ik houd maat 33 aan, dan heeft ze er nog wat aan. Maar natuurlijk brei ik ook een paar voor stiefkleinzoon Kyan maat 26 momenteel, dus houdt ik maat 27 aan.

Gezin Boljes was zaterdag op de motorbeurs. Geweldig wat Tess durft!

Het was de laatste dagen al erg nat. Chiqo ging tot zijn buik door het regenwater.

Ondanks het pompen van de waterzuiveringsinstallatie hier in Oldeholtpade staan de sloten vol.


Gister middag lag Chiqo in zijn mand, toen hij eruit kwam om zich eens lekker uit te rekken zag ik water, veel water. Meteen dacht ik dat hij incontinent was geworden. Ik ben een type van: ‘men lijdt het meest van het lijden dat men vrees!’ Gelukkig was het in dit geval gewoon regenwater en geen urine.

Ik zag maandag ‘De wereld draait door’ met hoogleraar neuropsychologie Erik Scherder. Als Erik Scherder langskomt weet je waar het over gaat: het brein. Maar ondanks zijn uitgebreide expertise lukt het hem niet om zijn eigen brein in bedwang te houden: vliegangst, vrees voor enge ziektes, faalangst, nachtelijke piekerbuien en angst voor de dood. Ook Matthijs wordt geplaagd door verschillende angsten. Ja, zo blijkt maar weer, een (mentale) ziekte is niets om je voor te schamen, een ieder heeft wel wat!

Nu denk ik niet meteen aan een hersentumor wanneer ik ’s nachts wakker lig met hoofdpijn. Waar Matthijs en Erik wél wakker van liggen. Maar van veel pijntjes denk ik wel soms het ergste. Ik ga er niet mee naar de huisdokter hoor, ik ken mezelf nu wel een beetje.

motorbeurs

Gisteren gingen Jan en ik vanuit Steenwijk naar Utrecht Centraal om de motorbeurs te bezoeken. Het was erg druk in de trein. In Zwolle konden we naast elkaar zitten. En ja, ik zit toch liever tegen Jan aan dan tegen een andere motorrijder. Ik vind het lastig om, in een overvolle trein, ‘tegen’ een vreemde aan te moeten zitten. Tja, ik hecht blijkbaar veel waarde aan mijn eigen aura, om zo maar te zeggen.

We zaten in een ‘praat’ coupé, tjonge wat een kippenhok. Schuin achter mij een stel meisjes. Ik dacht dat het er minstens vier waren, maar toen ik om keek bleken het er maar twee. Zo kletsend, zo druk! Maar overal om me heen waren de mensen enthousiast kleppend de reistijd aan het doden.

Mijn filter doet het regelmatig niet goed, gevolg is dat ik alles van iedereen hoor. Zo lastig! Ik wordt er bekaf van. Een ieder die dit ook heeft snapt het gevoel en degene die dit niet kennen zullen het nooit snappen.


Anyhow: De motorbeurs was groot & druk. Gelukkig had ik mijn affaseerschoenen aan. Mijn moeder noemde haar schoenen zo als ze er goed én vooral ook snel op kon lopen.


Een ieder die me kent weet dat ik altijd jurken en rokken draag, ik héb niet eens een broek. Maar tegenwoordig passen affeseerschoenen (sneakers) ook prima onder jurkjes. Voordeel: geen pijnlijke voeten of benen na een dagje beursen.

Op de beurs hebben we een bakkie gedaan met Chris, een sympathieke motorrijder die we kennen van de Ducati Olanda Club. Ook hebben we kennis gemaakt met Judith en Etienne van Motovacances Chamauche. In mei gaan we bij hun logeren.

Na zo’n dagje beurs was het lekker eten bij Speys. En weer door… op naar station.
De trein die we wilde nemen reed niet. Er waren door storing behoorlijk wat treinen richting noorden uitgevallen.


Gelukkig reden de treinen even later weer en konden we met de 18:48 mee richting noorden. Maar gevolg was wel dat het echt overvol in de trein was. Ik kon een plekje bemachtigen, Jan moest tot Zwolle staan.

Tijdens de terugreis, was het nog drukker in de trein dan de heenreis. Gelukkig zaten we in een stilte coupé, dat scheelt een stuk. Maar nu was er een kereltje die vanaf Utrecht tot Zwolle constant ‘mamma’ riep. Maar mamma was in gesprek met haar vriendin en liet het zoontje constant ‘mamma’ roepen. ‘mamma waarom…’ ‘mamma…’ ‘Mamma!’ etc. Mamma was blijkbaar immuun geworden voor de lokroep van zoon. Ik echter niet…


Ik las dapper door in mijn boek: Zeven Zussen Schaduw. Inmiddels was het contact tussen Flora en Aurelia verbroken op een vervelende manier, maar alle ‘mamma’s’ hoor ik wel… pff…
Ja, ook toen de koning dood ging… ‘MAMMA!’.

Let wel, herken je het, dan snap je het.
Doet je filter het wél goed dan hoor je dat dus niet. Dan kan je je afsluiten voor alle ruis waar je op dat moment niets mee hoeft.

Normaal heb ik meestal een breiwerkje bij me. Deze keer mijn ereader.
Tijdens mijn laatste lange autorit had ik wel een breiwerkje bij me, maar geen steek gebreid. Ik kijk dan toch liever naar buiten en bedenk me dat ik thuis wel weer kan breien. Zo gaat dat ook wel met treinen bij daglicht. Het breiwerkje ‘on the go’ moet ook wel easy zijn anders werkt het sowieso niet ‘on the go’.


Mijn lopend werkje zijn deze donkerblauwe tweedsokken voor Jan. Het donkerblauw breit lastig voor een mens met presbyopie ofwel ouderdomsverziendheid. Mét bril en overdag gaat het nog wel, ’s avonds niet.

Ik heb een daglichtlamp maar die is zo fel dat dit een heel ongezellig licht verspreid, zo in de avonduren! Net alsof je in een goedkope eettent in Turkije zit! Niet dat ik ooit daar heb gezeten.

En om nu mijn deken als werkje mee te nemen in de trein… Dan sjouw je daar ook de hele dag mee rond. Nee, de ereader was prima.


Vandaag weer een dagje dagelijkse routine.


Aandacht voor de beestjes die hier wonen, rondje bos, een wasje draaien en een blogje schrijven. Fijn!


Ze zitten heerlijk trouwens, de sokken die ik door de hoeveelheid foutjes liever niet weg wilde geven…


Fijn weekend verder en ‘kalm an!’

 

handwerkbeurs

Gistermiddag toog ik met m’n rode autootje naar Zwolle. Op naar de handwerkbeurs.
Zo struinend over de beursvloer, met meer dan 200 standhouders, vermaakte ik me wel!

 Ik had wel een soort van boodschappenlijstje:
ik wilde graag een borduurkussen-pakket kopen. Zo’n lekkere kistcherige van jaren zeventig! Ja, dat vind ik mooi!

Er was keus hoor, maar die ik mooi vind zaten daar niet tussen. Zie zoiets zocht ik! →

Gelukkig is er op internet keuze genoeg, dus kies ik daar wel een mooie uit.

 

Overigens kwam ik wel met een buit thuis hoor! Hieronder de foto van de aankopen. Twee prachtige strengen van Wol met Verve. (Hier zei ik Lida nog even ‘Hoi!’.) De kleuren van deze strengen sokken wol zijn gewoon te mooi om als sokken in de schoenen te worden verstopt. Dus kocht ik twee strengen voor een mooie sjaal.

Verder nog een sokkenwolletje bij Dico voor sokken voor Tess. (Ik zei Marianne en Anneke nog even ‘Hoi!’ op hun mooie stand)
Ik kocht Zing naaldjes van Knitpro 2.25 bij SockManufactur, een Duitse ondernemer. Ik heb al een setje van deze dikte maar ik heb vaak meerdere sokken op de pennen en dan kom ik dus met regelmaat pennetjes tekort. En echt, geloof me, het zijn de Rolls-Royce onder de breipennen! En nee, ik wordt niet door hun gesponseerd …

Ik bezocht de beurs in de loop middag. Nadeel: ik heb bij thuiskomst geen tijd meer om ‘met licht aan door bos te gaan’ met ons hondje. Maar ‘elk nadeel heb zo zijn voordeel’: Het positieve is dat je je auto makkelijk kwijt kan en je wordt niet onder de voet gelopen door vrouwen met trolleys en boodschappenkarretjes.

And now for something completely different:
Van de week namen we Tess, onze kleindochter, mee naar het kinderconcert van Soli Brass, de naam zegt het al, dit is een brassband.


Dit betekend dat naast het slagwerk er alleen koperblazers in de band zitten. Tess vond de voorstelling geweldig en wij ook. Tess mocht na de voorstelling even op het podium om met oom Wessel (slagwerk) en tante Afke (cornet) te praten, extra leuk natuurlijk. Ze had op school al een tekening gemaakt, zo onttroerend wat Tess (7 bijna 8) er achter op had geschreven.


‘Vroukje is lief, opa staat altijt klaar, siko is een held’.  En dat is hij: Chiqo is een held!  Wanneer je dat leest is je hele week goed!

 

heel apart

Als vrouw met een dyslectische inslag vind ik het heel apart dat je appart als apart schrijft, maar dat ter zijde.

Ik kocht onlangs twee bolletjes van 50 gram van ONline Linie12 Street Design Color. Poeh, een hele mond vol. Voor een paar sokken maatje 40 heb je bij normale sokken al gauw 74 gram garen nodig dus daarom twee bolletjes. Ik ben niet zo van de enkelsokjes. Ik viel voor de vrolijke kleuren, maar ook voor de zachtheid van het garen.


Ik zette sokken op voor dochterlief. Een platte boord met geel garen aan de binnenkant. De hak en teen heb ik blauw gebreid.


Bij de tweede sok kwam ik er achter dat mijn tweede bolletje precies andersom is opgewikkeld. Dat is apart… Ik had nog zo op het verfbad gelet. Maar dat telt blijkbaar niet bij het opwinden van de bol.


Ik had dus 50% kans om hetzelfde bolletje te kiezen. Dat maakt de kans dus 50% om een verkeert-om bolletje te kiezen. Ok… Ik heb de tweede sok ‘andersom’ gebreid. Nee niet toe-up, (dat was natuurlijk ook een optie) maar het bolletje te nemen zoals die is.


Het garen is superzacht. Ik hoop dat het zich ook goed houdt in de was. We shall see. Paar 17 van dit jaar.


Ik heb een verrassingspakketje voor dochterlief gemaakt. Jildou werd 23 december 1992 in Heerenveen geboren. En dat feit maakt dat ze nu zevenentwintig jaar is!


Ik kan dit blogje pas plaatsen wanneer ze haar kadootje in ontvangst heeft genomen.  Of haar, heel asociaal uit de emailljst te halen… Dat laatste werd het! Jildou-lief ik voeg je ook weer toe hoor!


En nog even dit:
Eén van de mooiste momenten van de dag: Het rondje door het bos met mijn kleine harige vriend. Nu het zo zacht is hoor je veel vogeltjes. Soms zie ik een ree of twee/drie, soms een eekhoorntje. Chiqo die ziet geen beestjes. Voordeel: dat hij er dan ook niet achter aan kan jagen. Ik denk trouwens dat hij er überhaupt ook geen energie meer voor heeft met zijn hoge leeftijd van 15 jaar.


Nog een paar vasthoudende blaadjes, maar ook die laten los. Zo kunnen de bomen in het voorjaar weer vers in het groen laten zien dat het lente is.


Chiqo met zijn zwiep-staart, een teken dat hij het naar zijn zin heeft. Hij gaat graag voorop… hij weet de weg dat scheelt.

sokken-praat

Is het ‘kado’ of ‘cadeau’? De ‘Dikke van Dale’ is duidelijk, alleen het Franse leenwoord mag. Toch mag je van ‘Genootschap Onze Taal’ gerust ook ‘kado’ schrijven. Veel woorden hebben naast een ‘voorkeurspelling’ ook een ‘toegelaten spelling’. Ik heb een klap van de dyslexie-molen gehad dus kies ik voor het makkelijke woord ‘kadootje’.


Mijn broer werd 52 jaar. Wat geef je iemand die eigenlijk alles al heeft? Een dág voor zijn verjaardag bedacht ik iets. Gebreide sokken: daar kan ik hem vast blij mee maken. Ik weet dat ik 11 uur brei over sokken maat 43 met naald 2.5 mm. In principe moest dat dus lukken. Ik had ook nog lekker dik garen van Opal liggen. 6-draad dus naaldjes 3.5 mm: Wat de breitijd natuurlijk aardig verkort. Ik nam mijn eigen uitdaging aan.


Wanneer ik een spoedklusje heb, zorg ik er altijd wel voor dat ik niet voortdurend door brei, want dan is de kans op blessures gewoon groot. Dus breien->was ophangen-> breien-> wandelen met Chiqo-> breien-> stofschuiven*-> breien-> koken etc.


Ook al zat er haast bij deze sokken, ik bleef het breien leuk vinden.
Ik zeg gewoon tegen mezelf als Plan A niet lukt dan is er Plan B: sokken geven met naalden er nog in. Deze gedachte verlaagt het stress-nivo! (Mijn eigen toegestane voorkeurspelling 😉 )
En zo kon ik de volgende dag mijn broer verassen met een paar verse warme sokken.

* Stofschuiven:
Zoonlief Wessel zei als peutertje altijd ‘Stofschuiven’ in plaats van ‘Stofzuigen’.
Eigenlijk best wel logisch wanneer hij me zo bezig zag met de stofzuigerslang.


Ze schieten de grond uit, zoals alleen de paddenstoelen dat kunnen. Het bos staat er overvol mee, zo prachtig!

Rectificatie:
Inmiddels weet ik dat de Breidagen, naast Amsterdam, ook weer naar Groningen komen. Blij mee!

 

Vorige Oudere items