dekens en zo

Vandaag een blogje over mijn lopende werkjes. Van de vijf l.w.’s heb ik drie dekens onder handen. Dekens maken vind ik fijn. Het zijn langlopende projecten en dat geeft een zekere rust. Bovendien kan er weinig aan fout gaan. Een trui of vest moet voldoen aan een goede pasvorm en bij mij is het altijd weer een verrassing of dàt lukt. Nee, dekens maar ook sjaals en sokken, daar kan niet veel aan mis gaan.

De eerste deken is de Persian Tiles versie Eastern Jewels van Lucia Dun. Hier een linkje om eindresultaat te zien.


Gehaakt van Stylecraft Life DK van Scheepjes voor. Momenteel werk ik hier niet aan maar dit werkje is niet uit het zicht, om zo maar te zeggen.

Deken twee is de afvaldeken. De deken van restjes sokkenwol. Ik pak de restjes niet luk-raak maar ook niet geheel uitgedacht. Zo komen er wel meerdere lapjes van hetzelfde garen in de deken. Om elk cluster van 9 lapjes komt een witte randje.


Die mooie yarnbowl of wolkom komt bij Mevrouw Polska vandaan. Ze verkoopt prachtig Pools aardewerk.

Voor dit project is een wolkom heel handig. De restjes zijn allemaal ronde bolletjes die erg graag hun eigen weg willen gaan. Door ze te begrenzen in de wolkom blijven ze mooi in de buurt van het breiwerkje.

Op naar lopend werkje drie. Een granny square deken van Zeeman Royal garen. Ook zo heerlijk om aan te werken. Ik speel met de kleuren en heb dat in mijn hoofd. Maar het kan ook zo weer anders worden. Het mag gewoon allemaal. Basis: een vierkantje van 7 toeren.


Het geheel wordt wel kleurrijk hoor, hieronder de andere kleuren.


Dan plaats ik toch nog een foto van een stukje deken die de eindstreep niet zal halen. De make-a-long (MAL) van Scheepjes onder de ingewikkelde naam: ‘d’Histoire Naturelle Official Scheepjes CAL 2020’. Ik volg de deelnemers in de facebookgroep. Hoe groter de deken werd, hoe meer ik werd bevestigd dat dit echt een mission impossible was voor mij.


We kunnen niet allemaal hetzelfde ‘kunnen’. Veelzijdigheid geeft juist diversiteit op de handwerkvloer lijkt me.

De sokken die ik van dit bolletje Regia breide zijn wel af gekomen.


Recht toe-recht-aan met muizentandje en Hollandse hiel. Boord, hiel en teen met effen rood garen. 60 steken op 2.25 mm naaldjes. Paar nummer 153.


Volgende week is het alweer december. Dan start de Foto Challenge van Makers December. Georganiseerd door ‘maramaakt’ en ‘a.dropped.stitch’.

Ik ga nu voor het derde jaar mee doen. Voor elke dag van de maand is er een thema, een woord. Je plaatst een foto die, voor jou, bij het thema past op Instagram met verschillende # (= hashtack) erbij. Die # zorgt ervoor dat je iedereen die meedoet ook kunt volgen en dus zien. Verassend hoe veelzijdig de foto’s zijn: één woord en zoveel verschillende assosiaties. Het daagt mij uit om creatief te denken. Zin in!


Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

sokken en zo

En zo diepte ik uit mijn stash een bolletje Regia Design Line van de Noren Arne en Carlos op. Wanneer het gaat om zelfstrepend garen kan ik een enorme piet-lut zijn. Ik begin de eerste stok met een voor mij herkenbaar punt. Dus een overgang in kleur. Dan weet ik waar ik sok twee moet beginnen.


Dan wil ik, meticuleus, natuurlijk ook de strepen mooi over de sok hebben lopen. Dus heb ik het rode stuk van de bol in evenwicht verdeelt over been en voet. Verder heb ik de boord, hak en teen ook rood gedaan. Ja, sa is it moai genôch! (Ja, zo is het mooi genoeg!)

Ik begon de eerste sok met een anders dan anders boordje. Ooit kwam dit idee op Facebook langs. Een draaiboordje: 4 toeren tricot, (op twee naalden) dan 4 steken breien, dan het nog te breien deel om de naald draaien en weer 4 steken breien, dan weer breiwerkje om de naald draaien etc.

Het zag er zo leuk uit in het filmpje. Maar dit boordje rolde enorm op. Je zag de toer met draaiingen haast niet meer. Een rommelig geheel, zal ik maar zeggen.


In de regel brei ik dan eerst stug door, alsof het, tegen beter weten in, vanzelf beter wordt. Of dat kan ook, ik ,het tegen beter weten in, uiteindelijk wel mooi genoeg vind. Dat werkt dus niet. Een terugkerend leermoment.

Meestal bedenk ik me dan even afstand nemend (als ik in het bos loop) dat ik het project toch maar af ga halen. En dat doe ik dan ook maar, ook al was ik halverwege het beenstuk. Dus rats-rats-rats-rats afhalen.


En opnieuw beginnen maar dan met een vertrouwd boordje: het muizentandje.


Ik brei in mijn sokken eigenlijk altijd met afwisselend 4 verschillende boordjes.
Muizentandje (bovenste), platte boord (rechts) koffieboontje (onder), 2 recht 2 averecht (links).


Eind augustus begon ik met een ‘afvaldeken’, een deken van restjes sokkenwol ofwel afval-sokkenwol. Met een aantal andere vrouwen die, net als mij, de wens hebben om wat minder te wegen, hebben we een appgroepje. We steunen elkaar dus door ‘dik-en-dun’.

Deze deken symboliseert dit proces voor mij. Elke ons zet ik om in een lapje. Ik mag nu al 53 lapjes breien. Zo ver ben ik nog niet, maar dat geeft niet. Ik heb nu 11 lapjes.

Hoe ik te werk ga? Nou ik haat sporten, dus wandel ik wat in het rond met onze hond. Dat vind ik namelijk wel leuk. Daarnaast probeer ik een gezondere keuze te maken in mijn eetpatroon. En het lukt dus. 53 ons is er af. Ik hoop uiteindelijk 79 kg te wegen. Nog 41 lapje te gaan.


De deken wordt een kleurrijk geheel. Opgebouwd in clusters van 9 lapjes waar ik een wolwitte rand om brei. Ik heb nu 10 bollen van de wol-witte dus ik kan een enorme deken maken. Wordt vervolgd.

Onze Guus neemt haar taak als neighbourhood watch zeer serieus. Een paar keer per dag doe ze zo haar ronde.


Van hoogte kan ze nog beter de buurt bewaken.


En als haar watch erop zit, dan gaat ze voor het raam zitten.


Ik plaatste al eerder zo’n foto, maar ik kan er steeds zo om lachen: die indringende blik van haar. Je voelt dat ze kijkt! En wanneer ze binnen is… dan kan ze ook zo op haar eigen wijze aandacht vragen.

Be safe, take care en kalm an.
En met een lieve groet uit Olpea.

harig

Onze harige vriend is jarig. Hij is 16 jaar geworden. Een hele leeftijd en still alive and kicking. Chiqo, onze Stabij-na, kruising Friese Stabij en Wetterhoun.


Eind 2014 kwam zijn mandje bij mij staan, dus al bijna 6 jaar. We zijn dikke vriendjes geworden en gaan samen nog dagelijks het bos door. Ik hoop dan ook dat we dat nog heel lang kunnen doen.

Een ieder die mijn blog volgt, weet misschien dat ik met een CAL meedoe. Een CAL staat voor Crochet-a-Long ofwel een samen haak project. Dit is de Scheepjes CAL 2020 waar ook een Read-a-Long aan gekoppeld is. De ontwerpster heeft zich namelijk laten inspireren door het boek Als je het licht niet kunt zien (All The Light We Cannot See) van Anthony Doerr. Prachtig boek trouwens. Hieronder de deken in vol ornaad. Hier meer info.


Ik merk dat ik vaak voor het vertrouwde ga. Sokken brei ik van boven naar beneden. Nog steeds! Ooit een paar keer vanaf de teen geprobeerd. Het voelt niet vertrouwd. Dus ging ik weer terug naar cuff-down.

Deze CAL is een hele uitdaging. Maar hé, die deken is toch prachtig! In 11 weken en 6 delen de plaid haken. De delen komen online en wordt naast het ‘geschreven’ patroon ook uitgelegd met een youtube-filmpje.


Ik ben nu bij deel 2 en ben bij minuut 13:12 van het 2:14:54 durende filmpje. Esther doet alle steken geduldig en goed voor. Maar over een paar minuten film doe ik een uur. Echt waar. Zie hieronder, voor mijn gevoel nèt niet netjes genoeg. Het begin van het bijtje in de deken.


Dus toch maar weer afhalen. Het lukt meestal pas na een paar keer oefenen. Herhalingen die gehaakt worden in de toer, moet ik ook steeds terugzien in het filmpje. Na twee moeilijke steken zijn het aantal gewone steken ook weg uit mijn geheugen. Mijn korte termijn sucks, da’s duidelijk.


Ik weet zeker dat ik dit tempo niet vol kan houden. Ik doe gewoon tè lang over de toeren.

Al eerder zei ik, dat ik me verbaas dat medehaaksters het patroondeel al af hebben op dag dat het online komt. Iedereen zal zeggen: dat je daar niet naar moet kijken. Nee, natuurlijk niet… (maar toch). Het is wel een heel groot contrast met mijn vorderingen. Deze CAL kost me wel heel veel concentratie.


Ik was al naar boven gelopen om te kijken of er nog een potje ‘concentratie’ in de Scheepjesdoos zat, misschien had ik die over het hoofd gezien bij unboxing. Maar nee, geen potje ‘concentratie’. Een flesje ‘tijd’ evenmin, maar daar heb ik nog een halfvolle fles van staan, dus dat scheelt.

Het hele project gaat me een beetje op mijn nek zitten. Irritatie dat ik er zo lang over doe, door het gebrek aan gerichte aandacht. Ik haak gewoon te weinig en modder te veel aan.

Het is goed om zo nu en dan eens even flink uit je comfort zone te gaan. Daar wordt niemand minder van. Maar het moet wel haalbaar zijn. Ik bewaar het pakket, denk ik, om het op het later tijdstip weer op te pakken. De druk die ik nu ervaar is niet de bedoeling. Niet nodig ook. Het wil gewoon even niet nu.

Maar als ik nu al afhaak voelt dat ook niet goed. Een mens groeit van successen terwijl mislukkingen juist ongelukkig voelen.
Nu verkeer ik dus in een soort van impasse. Doorgaan of stoppen.
En dat, dat voelt óók weer niet goed. Zucht.

Dus jongens (m/v) van team Herbarium: ik stop voor nu even… denk ik…


‘And when life became too frenzied, she took up het knitting and breathed a while to the rhythm of the stitches and rows until her smile returned and her mind was calm.

En zo pakte ik mijn sokprojectje weer op. Cuff-down dat wel.


Stay safe and kalm aan!

ratjetoe

Deze blogpost begin ik met een up-date van de
Scheepjes crochet-a-long & read-a-long (hier eerder blogje).


Mijn proeflapje: in het patroon stond haaknaald 5 maar dat werd bij mij te groot. Nu gebruik ik haaknaald 4 mm.


Deel twee kwam woensdag online. Ik was tot gisteren nog bezig met deel één. Dat gaf wel enige onrust bij me, bij deel 1 al achterop raken.

Ik heb wat meer tijd nodig om mij dingen eigen te maken. Wanneer ik anderen, in de dag van online komen, al hun nieuwe vorderingen laten zien (op facebook) dan denk ik: ‘Hoe dan?’. Er zijn dames (m/v) die gewoon meerdere dekens maken. Ik denk dat die mensen stiekem 60 uur in één dag hebben. Ik heb er maar 24, zie!


Het is voor mij een heel gepruts hele uitdaging. Gelukkig is Esther daar! In een you-tube filmpje doe ze alle steken voor. Ik kan het 10 x op herhaling zetten en nog spreekt Esther mij geduldig toen. Heel fijn! Haar rustgevende stem voorkomt dat ik mijn deken-in-wording door de kamer gooi.


Het lapje, het beginnetje is niet perfect. Maar het mag zo wel. Ik ben benieuwd hoe de CAL verder zal gaan. Het boek van Anthony Doerr, waarop de deken geïnspireerd is, is zo mooi, prachtige zinnen en een mooi verhaal.

Gisteren vond ik een grote dikke envelop op de deurmat. Uit Raalte, van A. Inhoud: restjes sokkengaren voor mijn afvaldeken! Keiblij mee, zo lief, zo attent!


Ik schreef onlangs dat ik met een sokkengarendeken bezig ben: de afvaldeken. Voor elke ons die ik afval mag ik een lapje breien. Afgelopen maandag was ik 2 ons áángekomen: snik & snotter! (Nee, géén Corona, puur verdriet). Deze week mag ik dus de draadjes afhechten en dat taakje moet ik nog doen, zoals te zien.


In het notitieboekje zet ik de weeg-momenten en houd ik bij hoeveel lapjes ik mag breien. Of in deze week: draadjes afhechten.

Even wat anders: Diederik Jekel, wetenschapsjournalist, was in de media.  Ik parafraseer enkele delen van zijn verhaal. Zo vertelde Jekel over de chaos van 2020. De zekerheden vallen weg en we raken de grip kwijt.

Nu kunnen we ineens veel dingen wel anders doen, als we het móeten. Dus ineens kunnen mensen wél thuiswerken bijvoorbeeld. Maar wat je ziet in deze Corona-tijd is dat mensen duidelijkheid willen, heel graag één regel willen hebben en als je je daar dan niet aan houdt dan ga je dood. Zwart-wit.

 (foto Jan-lief tijdens onze reis in de Drôme)
Mondmaskers: ze zijn perfect of ze zijn levensgevaarlijk. Afstand werkt wel of afstand werkt niet. Maar hé, het is nu eenmaal niet zwart-wit. Het zit hem in de grijstinten. That’s life.

De regels: mondkapjes, afstand, handen desinfecteren, geen onnodige verplaatsingen etc. geven in Nederland de nodige discussie. Best raar vind ik.

Wanneer we al die corona-regels vergelijken met ‘fietsen’, geeft dat een beter licht op de regels. Op het moment dat jij fietsverlichting hebt zegt dat niet dat je onoverwinnelijk bent. En wanneer je geen fietsverlichting hebt dat je gegarandeerd dood gereden wordt. Het is de combinatie: én verlichting, én de automobilist die niet dronken is, én de straatverlichting brand, én dat er iemand is die de verkeersborden zo nu en dan schoonmaakt. Al die dingen samen zorgen ervoor dat je veilig fietsen kan.

Alle regels nù zijn er omdat we gewoon niet anders kunnen. Einde discussie. Als we er nù voor zorgen dat we dus, als mens, zo min mogelijk andere mensen ontmoeten opdat besmettingen minder kans hebben.

We zijn sociale wezens dus willen we dat eigenlijk niet, mondkapjes, afstand en elkaar niet ontmoeten. Maar als we dit nu eens een paar weken, misschien maanden, volhouden kunnen we daarna weer wat gewoner leven.
Hiermee poets ik niet mijn zorgen over de mensheid, maatschappij en sectoren die omvallen weg.

We moeten ermee dealen, het is niet anders.

Ik eindig deze post met een foto van onze Guusje, ze kan zo gezellig naast me liggen op de bank. Zo waardevol! Zo lief! Heerlijk om zo’n beestje om je heen te hebben. Het heeft zo moeten zijn denk ik wel eens. #zwervertje


Be save en kalm an!

lopende werkjes IX

Op dit moment heb ik zes lopende werkjes. Hiervan drie dekens, twee sokkenprojectjes en één sjaal. Van alle lopende werkjes liggen er vijf beneden. Wanneer je bij mij naast de bank keek dan zag dat er zo uit:


Het gebeurd hier wel vaker hoor, dat zo’n hoekje helemaal dichtslibt. Normaal haal ik wel eens wat projecten af of leg ze boven, uit het zicht. Nu hebben alle projecten wel een zekere belangrijkheid. En laat ik ze, als een echte ‘blogger’, even laten zien.

Vooraan de afvaldeken. Van restjes sokkengaren maak ik kleine lapjes die ik in clusters van 9, omrand met wit. ‘Afval’ staat in dit project ook voor mijn eigen afvalproces. Elke ons die ik afval mag ik 1 lapje breien. En ik mag al 46 lapjes breien.


Project 2: poezensokken, het beginnetje is er. Natuurlijk met een boordje in muizentandje. Deze sokken maakt ik voor een poezemoeder van 3 lieve poezebeestjes.


Mijn knit-to-go: sokken met een reliëfpatroontje. Het garen is mooi van kleur maar breit niet echt fijn. Ik had al eens eerder een sok met deze wol opgezet. Toen beviel het ook al niet, dus afgehaald. Nu wil ik ze wel tot een paar sokken verwerken. Dan kan ik weer met een fijner garen aan de brei.


En dan gaan we door naar mijn acquisistions (nieuwe aankopen). Garen voor sjaal Herbs & Spices van Drops. Onlangs had ik de sjaal voor dochterlief gemaak. Deze wordt voor mezelf want ik heb een nieuwe jas, dus ja… daar moet ook een nieuwe sjaal bij. Jacobus probeert de zachtheid van het garen uit. Wibra wol Saskia en Bianca. Ja, goed gekeurd!

De komende 11 weken zal ik regelmatig aan deze deken haken. Ik doe mee met De Scheepjes crochet along & read along 2020. In deze blog had ik het er over. Start klaar, ten tijde van deze foto.

Last but not least: De Persian Tiles- Eastern Jewels van Lucia Dun. Ik kocht in 2018 al dit garenpakket. Eén granny had ik al gemaakt, onlangs dit project weer opgepakt. Het is zo leuk om met die mooie kleurtjes bezig te zijn. Voor mij nog best wel een uitdaging, maar de werkbeschrijving is goed leesbaar dus zal ook deze deken wel de eindstreep halen. Zeker & vast.


Ok, het zijn wel veel lopende werkjes. Ik zal zien hoe het gaat. Maar voor mij geldt: niets hoeft, alles mag!

Ik had vandaag een rommel en poets dag. Gevolg dat mijn rommelige hoekje naast de bank, zie eerste foto, er nu ziet het er zo uit:


Gelukkig past Chiqo zijn mandje er gewoon nog bij hoor!


Be save en kalm an!

nog 10 nachtjes…

… dan start de make-a-long (MAL) van Scheepjes onder de naam
d’Histoire Naturelle Official Scheepjes CAL 2020 & Read-A-Long.
CAL staat voor crochet-a-long, samen haken dus.

Scheepjes is een Nederlands wolmerk. Naast garen op de markt werpen organiseert Scheepjes ook brei & haak evenementen.  De zogenaamde ‘make-a-long’ (MAL). Samen tegelijkertijd aan een project werken waarvan het patroon in verschillende delen online komt. Op Facebook is er een group waar iedereen zijn (m/v) vorderingen kan laten zien en daarnaast natuurlijk elkaar ondersteunen. Scheepjes levert (handel is handel nietwaar) garen-pakketten om het project te kunnen maken.

 Het bedrijf begon al in de 18de eeuw. Op zijn hoogtepunt, in de jaren 60, had de fabriek 900 werknemers.

Door goedkope producten uit landen buiten Europa en een krimpende afzetmarkt ging      Scheepjewol, na 190 jaar, in 1988 failliet. In 2010 werd er nieuw leven in het oeroude merk geblazen. Familiebedrijf De Bondt, nam ook het oude logo van Scheepjeswol over en sindsdien timmert Scheepjes weer aan de weg. Op het logo staat een samoereus of wel een binnenvaart schip van toen.

Bij het zien van de prachtige deken van de komende MAL was ik verkocht. Helemaal omdat aan deze MAL ook een read-a-long gekoppeld is. Hoe leuk is dat!
Het patroon van het plaid is namelijk geïnspireerd op het boek Als je het licht niet kunt zien (All The Light We Cannot See) van Anthony Doerr. Het is een ontwerp is van Christina Hadderingh van A spoon full yarn. 23 september start de 11 wekende durende MAL.

I’m in!

Scheepjeswol geeft de deelnemers twee varianten om uit te kiezen. In de duurdere versie zit Scheepjes Stone Washed & River Washed (78% katoen, 22% acryl) en kost €125. De andere variant is een pakket van Scheepjes Colour Crafter (100% acryl) €44,95. De prijs is voor mij niet onbelangrijk. Ik vind het dan ook mooi dat Scheepjeswol rekening houdt met de mensen die een kleinere beurs bezitten.


Er zijn vier verschillende kleurstellingen:
Herbarium (plantenverzameling), mineralogie (mineraalleer), conchologie (kennis van schelpen) en entomologie (insectenkunde). Ik zit in team herbarium. Bij Renske van Hobbydoos bestelde ik deze blije doos. In de doos naast alle kleuren ook een mooie boeklegger:
‘Open your eyes and see want you can with them before they close forever’.
Deze quote is van de schrijver Doerr. Het boek vond ik trouwens in de bieb.

Ik ben er klaar voor!

Het is nog best wel een uitdaging want het plaid ziet er wel ingewikkeld uit. Maar met hulplijnen zal het mij vast lukken deze MAL tot een goed einde te brengen. Wordt vervolgt.


De springbalsemien doet het nog goed aan de slootkant.

Be safe en kalm an!

afvaldeken

Een persoonlijk blogje. Zal ik het plaatsen of niet? Wat kan er voor naars gebeuren door publiceren? Kan het mij of mijn dierbaren schaden?
In alle eerdere blogjes waar ik ‘open’ was kreeg ik louter positieve reacties. Bovendien kwam ik al vaker met persoonlijke dingen in de media door mijn ambassadeurschap van Samen Sterk Zonder Stigma. Dus kan dit er wel bij, denk ik.

In mijn babyboek stond ‘Hollands Welvaren!’. Als kleuter werd m’n stevige voorkomen steevast door m’n moeder vergoelijkt als babyvet.
Ik hou van lekker eten en van bewegen juist weer niet. Een slechte combi.

Ik was 14 toen ik mijn eerste lijnpoging startte en vele diëten volgden. Ik weet heel goed wat ik moet doen: Minder eten en meer bewegen. Easy peasy. Zo had ik meerdere keren een sportschool abonnement, zat op tennis, op volleybal, op jazzballet, op gym en deed aan hardlopen.

Er zijn factoren die meespelen bij mijn overgewicht. Ik gebruik psychofarmaca en dat zorgt voor een voortdurend honger gevoel. Daarnaast gaat de stofwisseling ook nog in de slaapstand en voel ik me door deze medicatie moe. Lastig.

Door het stoppen met alle medicatie, in 2014, vloog er 25 kilo af. Ik had mezelf ‘beter’ verklaard en hoefde dus geen pillen meer. Ik huppelde in het rond, niet geremd door moeheid. Stofwisseling ging sneller, honger was weg en in no time verloor ik alle overgewicht! (foto hieronder ik = 60 kg)


Tja… geen medicatie is voor mij, ik heb een hersenziekte, niet echt verstandig.
 Langzaam aan kwam ik 30 kilo aan (zie foto hieronder). Verschrikkelijk. Ik heb erg veel moeite met foto’s of film waarop ik te zien ben. Walgelijk, echt. Ik kijk sowieso al niet in passpiegels. Het gekke is dat ik andere vollere vrouwen wel mooi vind. Actrice Esmée van Kampen is een prachtige meid die laat zien dat je er gewoon mag zijn, hoeveel je ook weegt.

 Een vlogster, die ik volg, was heel open over haar overgewicht en de wens om minder te wegen. Ze opperde het plan om een soort afval-a-long te starten. Doel: elkaar ondersteunen en samen haken/breien.

Ik was meteen enthousiast! We hebben nu een appgroep met negen man (v). ‘Minder kilo’s, meer wol’.

Mijn strategie: gezonder en minder eten, een alcohol beperking, meer buitenlucht & de appgroep opzoeken voor de broodnodige steun. Dit zal niet in de kilo’s lopen per week, maar ‘ons-gewijs’, wat denk ik prima is.

Ook ik heb een breiproject aan mijn verslanking gekoppeld. Een sokkengaren-deken, ofwel een ‘afval-deken’.
Ik gebruik restjes- lees: ‘afval-sokkengaren’. Elke 100 gram staat voor 1 lapje. Val ik nu een week niet af? Of kom ik onverhoopt iets aan? Dán hecht ik draadjes af. Deze week mag ik 7 lapjes breien. Een goed begin!

 `
Al eerder heb ik een sokkengarendeken gebreid. Hier linkjes naar de gepubliceerde blogjes.


Bij deze deken had ik elk blokje voorzien van een donkerblauw randje. Per lapje 43 steken, 12 x 12 lapjes = 144 lapjes = ongeveer 100 x 100 cm. Uiteindelijk is dit plaid in de kliko beland. De motten vonden het kleed erg lekker. Gevolg: een deken met doorkijkgaatjes. Dus had ik hem maar in het mandje van Jiske gelegd. Ze was er blij mee. Toen Jiske over de regenboogbrug ging heb ik de deken maar weggegooid.


Deze keer wil ik de plaid in clusters van 9 lapjes breien met daaromtoe een witte rand.


Het lapje begint met 51 steken, mijn leeftijd. Naalden 3 mm en per lapje ongeveer 5 gram sokkengaren.


Hierboven de eerste onsjes lapjes.

Een lieve groet uit Olpae!

kuikens in het land, poes in de mand

Help de weidevogels! Kater Gurbe geeft het goede voorbeeld.

Onze Guusje heeft, tot nu toe, geen jachtdrift* laten zien. Ze kuiert graag buiten. Wandelt wat om het huis en komt vervolgens toch weer binnen. Wanneer wij buiten zitten, zit Guus erbij.


Maar wanneer ze een boodschapje moet doen loopt ze naar binnen om de kattenbak te gebruiken. Dat is best wel apart, aangezien we haar als zwervertje uit het asiel hebben gehaald. Hieronder een foto van onze eerste ontmoeting.


Guusje heeft overdag een bandje om met een belletje en een kokertje met adresgegevens. Natuurlijk is ze ook gechipt. Overdag mag ze vrij in- en uitlopen. Maar na haar diner gaat het bandje af en moet ze binnen blijven. Och, Guusje vindt dat prima.


In de schuur van Jan z’n vader vond ik een houten ladder. Een echte oude! Aanvankelijk bestond deze uit twee delen. Jan zijn vader had de twee delen van elkaar gehaald. De ladder is van Schilders Vermij & Zandvoort geweest, althans dat is te lezen op de ladder. Waarschijnlijk hebben deze twee ondernemers ergens onenigheid gehad want beide schilderen nu onder hun eigen naam.


Aangezien Jan z’n vader de ladder nog in gebruik heeft, wilde hij die niet weggeven. Maar het andere stuk mocht met mij mee. Zo leuk, ook het telefoonnummer van de firma staat op de lader.


Nu hangen er over het achterste stuk van de ladder twee gehaakte dekens van mij. De Persian Tiles, waar ik mee bezig ben, zal er ook niet op misstaan.

Jan en ik hadden maandag een gezellig dagje met de kleinkinderen.


Kyan zit het liefst bij Opa in de garage. Maar samen met de lego is natuurlijk ook erg leuk. En Tess, die vermaakt zich met de barbies van haar tante Jildou.

Het is zo’n leuk stel! Zo lief ook! Maar dat zegt misschien elke (stief-)Oma ;).
Ik roep het steeds en volgens mij beamen alle grootouders dat: wat worden ze toch snel groot!

*Jachtdrift: De aangeboren drift om op zicht of door reuk een prooi te zoeken, te achtervolgen, te doden en op te eten.

Take care en kalm an!

kleurrijke plaid

Het werd weer tijd voor een nieuw plaid.
De Persian Tiles stond al een tijdje op mijn wenslijstje. Het is een patroon van Janie Crow maar in een ander kleurenjasje gegoten door Lucia Dun. Hieronder een voorbeeld.

@stylecraftyarns have launched a new colourway, by Lucia Dunn of @luciasfigtree called Eastern Jewels of an original design by @janiecrow
Omdat ik deze kleuren wilde gebruiken heb ik bij ‘La Vivere’ in Zoetermeer het hele pakket besteld, inclusief Nederlands patroon.

Het patroon bestaat uit zestien achthoeken, negen vierkanten en zestien driehoekjes. Voor een houtje-touwtje-haakster, als ik ben, nog wel een uitdaging.


De plaid word gehaakt van Stylecraft Special DK. Gisteren heb ik het eerste vierkantje als gehaakt.


Nou dat smaakt naar meer: Wordt vervolgd!

De bermen staan volop in bloei en hier in de buurt zijn er veel graspercelen waar (nog) niet gemaaid wordt. Een walhalla voor alle insecten. Het hoge gras is niet alleen goed voor insecten. Het is ook fijn voor andere dieren zoals muisjes, vogels en egels. Zij kunnen er in schuilen en vinden er allerlei voedsel, zoals dus insecten!


Hieronder de berm bij de Tjonger.


Ons dorp ligt tussen twee rivieren. Aan de noordkant de Tjonger, aan de zuidkant de Linde. Hieronder de Tjonger, of in het dialect de Kuunder. In de Friese taal wordt deze rivier de Tjsonger genoemd. Ten Noorden van de Tjsonger wordt Fries gesproken en ten Zuiden het Stellingwarfs. Dit is dus de taalgrens.


Take care en kalm an!

deken


De deken is af, klaar om weg te geven. Het is een royale plaid geworden van 170 x 140 cm. Die past mooi op de grote grijze bank van Jan z’n zoon.


Uiteindelijk had ik 14 bollen nodig.
Garen: Zeeman ‘Julia’ 80% acryl/ 20% wol. Haaknaald: 6 mm.


Het was leuk om weer zo’n groot project om handen te hebben. Er zal vast weer een deken volgen.


Het is koud en guur vandaag. Dat vindt Guusje geen probleem: ze zit gezellig voor de kachel.


Goede zondag verder en take care!

Vorige Oudere items