update en regen, veel regen

Er zit geen vaart in mijn lopende werkjes. Dat geeft niet, er zit op geen van de projecten een einddatum. Wel verbaast het me altijd weer waar de tijd blijft.

Mijn deken van Julia-garen van de Zeeman:


Ik haak in de lengterichting. De toeren zijn ongeveer 170 cm lang. En de breedte? 130 cm? Wanneer er een rand omheen komt scheelt dat so wie so 5 cm. Dus wordt de deken 180 x 140, bij benadering.

Erg leuk om te maken! Wat spelen met de kleuren en tomeloos haken, heerlijk!


Het is nu 14 januari en het is extreem zacht buiten. Dat komt samen met veel regen.

Afgelopen zondag regende het dat het goot! Zoooo nat was Chiqo.


Aangezien mijn jas wel wat water aan kan maar ook weer niet zóveel deed ik er een grote groene cape erover. En daarbij deed ik Jan zijn kaplaarsen aan. Zo, wind en regen zou mij niet deren. ‘Ze herkennen mijn zo toch niet!’ riep ik nog naar Jan. Ja duhuh… iedereen hier in het dorp herkend Chiqo, die niet incognito liep…


Het is echt apart hoor, madeliefjes die bloeien en de vogels die elkaar vrolijke wijsjes toe zingen. (Of misschien schelden ze elkaar wel verrot, dat weet ik niet…)

Modderpoelen en molshopen overal.


We zullen zien of de winter nog komt of dat we toch richting voorjaar rollen. Vooreerst blijft het zacht, aangezien het met volle maan (10-1-20) zuiderwind was. Van mij mag het voorjaar losbasten hoor.


Hier achterhuis komen de sneeuwklokjes al uit de grond, maar dat is wel normaal in januari.


Afbeeldingsresultaat voor kalm an stellingwerfsFijne dinsdag en kalm an!

Dat laatste is een afscheidsgroet in de Stellingwarven, de streek waar we wonen.
Het staat voor het Engelse ‘take it easy!’

lopende werkjes

Eigenlijk ben ik blij dat de feestdagen achter de rug zijn en we in een ‘normale’ week zijn beland.
‘Waarom?’
Eh nee, dat mag je eigenlijk zo niet vragen.
‘Wat is de reden daarvan?’ is beter:
Dat kan ik niet precies aangeven… Ik denk dat ik gewoon niet zo’n feestbeest ben op de momenten dat het moet kan. Misschien is het dat.

Anyhow, momenteel heb ik drie lopende werkjes. Een deken (haakwerk) een shawl (breiwerk) en sokken of course.

De Deken:


Garen: Julia van de Zeeman. Toeren: drie stokjes, één losse. Zo leuk! Deze deken haakte ik al eerder in Royal garen, ook van de Zeeman. Elke keer combineer ik de acht kleuren anders. Twee kleuren en dan een witte toer. Deze deken wordt super-zacht door het garen waar 20% wol in zit.


Het tweede lopende werkje: Een shawl van Lana Grossa-Gomitolo-Molto: een ajour patroontje.


Leuk om te breien. Dit werkje heb ik zelfs mee gehad naar de Breibende en heb er daar, zonder fouten te maken aan gewerkt. Helaas heb ik de laatste periode te weinig tijd aan dit werkje besteed. Wánt het is winter én ik wil de shawl om!


En dan het laatste lopende werkje: Sokken ‘Aaltje’ van Regia Classic Stars Color. Dit is een eigen ontwerp. Doordat ik het patroon nog niet heb uitgewerkt heb ik het ook nog niet op Ravelry kunnen plaatsen. Dit is eigenlijk wel mijn bedoeling.


In de vorige blog had ik het over mijn weerstand tegen vuurwerk. Ik sta daar niet alleen in, in de media gaan steeds meer stemmen op voor een verbod op (gevaarlijk) vuurwerk.

Maar wat ik ook nog even kwijt wil is, dat ik het lastig vind wanneer mensen je begroeten met een soort van retorische vraag, namelijk: ‘Alles goed?’
Wat zeg je dan? ‘Aardig dat u het vraagt, nee het gaat ruk!’
Nee, er wordt als antwoord: ‘Goed!’ verwacht en dat zeg ik dan ook.

In de vraag: ‘Alles goed?’ zit voor mij iets dubbels. Want eigenlijk zou ik natuurlijk het állerliefste en eerlijk zeggen: ‘Ja, alles goed!’ en dit met een big smile onderstrepen.
Helaas is dat niet altijd zo. Bij het Antonîus ben ik een draaideur-patiënt zeg maar. En aan het eind van deze week heb ik mijn eigen risico van 2020 er al doorheen gejast.

Maar ja, iedereen zal toch het liefst als antwoord willen geven: ‘Ja, alles goed!’ zónder te liegen. Gezonde mensen hebben 1000 wensen, de anderen slechts één.

kerst-stress?

Mijn deken vordert gestaag. Een fijne bezigheid. Beetje donkere foto, maar hé… het zijn de donkerste dagen van het jaar.


Verder gaat het goed met Guusje. Echt goed moet ik zeggen. Zoals ik ook al in de vorige update vertelde: Ze speelt, ze slaapt, ze eet (als een slootgraver), ze spint en geeft kopjes, zelfs aan Chiqo!


Chiqo wordt een hondje van de dag, zijn achterpootjes doen soms niet meer mee. Al twee keer vielen deze pootjes uit en liet Chiqo ook zijn urine lopen. Dit is wel een teken dat er wat gaande is. Maar zo als vanmorgen trok hij twee keer een sprintje en liep vrolijk voor me uit. Toch blijft het wel zorgelijk.


Nog zeven dagen tot kerstmis. Dit jaar heb ik er voor gekozen om de kerstspulletjes op zolder te laten staan. Gewoon omdat dat ook kan.

In de media zie je allerlei gezelligs en ‘kersterigs’ voorbij komen. Je kunt er eigenlijk niet omheen. Bovendien puilen de winkels uit van de luxe etenswaren. Want het is nu eenmaal niet gezellig zonder een vol gedekte tafel.
Is het raar dat ik daar niet zoveel mee heb?

Ik hoor met enige regelmaat ‘van mij mag het januari zijn’. Mensen die een dierbare moeten missen of met ander verdrietigs moeten dealen. Toen ik stage liep op de deeltijdtherapie (psychiatrie) konden de cliënten in november al verdrietig en in de stress raken door het gedachte dat kerst er weer aan zat te komen. Misschien vanwege die opgelegde gezelligheid? Maar ook misschien omdat dan juist ook dát het gemis versterkt van diegene waarvan je hield/houdt.

2014-12-20 09.53.39
Bij de meeste gezinnen is het een heel gepuzzel om het ‘spul’ op dezelfde tijd bij elkaar te krijgen. Schoon/stief & rest van de familie. Sommige familieleden hebben dan zoveel overwicht dat iedereen zich daarna moet voegen.

Janlief en ik leggen onze kinderen niets op. We hebben liever dat ze zo eens langs komen. Een wijntje is er altijd wel. En door de week smaakt die net zo lekker als op de twee kerstdagen.

En dan kom ik bij punt drie: wij kunnen hier alles kopen, overdaad is hier een normaalgoed. Maar meer dan 820 miljoen mensen in de wereld hebben honger. Natuurlijk hoef ik niet het leed van de wereld op mijn schouders te nemen. Maar eh, sorry ik kan dit niet loslaten wanneer ik mensen gestrest met hun overvolle winkelwagentjes door de supermarkt zie rennen.

En dan dit: Ik ben een echt kerstkindje! Geboren op 25 december 1968.


Als kind had ik hier geen ‘last’ van. De hele familie kwam elk jaar bij ons over de vloer om mijn verjaardag te vieren: een gezellige boel. Hieronder een dierbare foto met mijn zus en broer.


Toen ik ging samenwonen werd mijn verjaardag wat ingewikkelder. Nooit kon de visite op het door mij gekozen tijdstip, dit vanwege andere kerst-‘verplichtingen’. Als ik eerlijk ben dan was ik daar wel wat sneu van.

Mijn verjaardag vier ik daarom vaak niet of op 25 juni. Vorig jaar werd ik 50, toen vierde ik het heel save in het weekend vóór de kerst. Met een uitnodiging die ik al bijtijds had opgestuurd en zo lukte het me om, met al mijn dierbaren, dit heugelijke feit te vieren.


Dat dus over de kerst en mijn verjaardag.

Trouwens een voordeel van een on-opgetuigd-huis: ik hoef de kerstspulletjes niet op te ruimen begin januari.

wollig, warm en groot

Ik moest gewoon weer een plaid maken. Sinds de granny-squares-deken voor dochterlief af was, was er onrust in mij. Deze keer moest het warmer en groter vooral. Dus toog ik wéér naar de Zeeman. Ja, ik weet ik had al garen gekocht… Maar mijn hunkering naar wolliger, warmer en dikker werd hiermee niet gestild. Dus in de Zeeman koos ik 7 kleuren van de ‘Julia’ (80% acryl en 20% wol) voor deze plaid. Haaknaald 6 mm.


Naast deze kleuren nog wit, grijs en donkergrijs voor de rand.
Dit wordt een replica van de plaid die ik in 2013/2014 haakte (foto hieronder), maar nu dus wolliger en andere kleuren.


De breedte is 170 cm zónder rand, uiteindelijk dus ongeveer 180 cm. Hoe lang deze deken word weet ik nog niet precies, ik wil het garen gewoon op haken. Elk stuk bestaat uit één streep wit en twee strepen kleuren. Ik combineer deze steeds anders.


Het is fijn om tomeloos de donkere dagen door te haken. Geen datum dat ik deze deken af wil hebben. Het gaat alleen over het haken an sich.


Om de boel iets meer flair te geven, zo op dinsdagmiddag, drink ik er een glas champagne bij.
Eh thee…champagne-thee!

 wsqqqqfdcx
↑ Guusje haar bijdrage aan deze blog! Ze kan het niet laten om over het toetsenbord te lopen…

Update Guusje:
Het gaat prima met ons poezeke. Elk mens in haar buurt begroet ze met kopjes. Niet alleen mensen maar zelfs Chiqo krijgt kopjes! Heel bijzonder.
Spint wanneer ze aaitjes krijgt. Haar vachtje wordt als maar mooier. Het is alsof ze hier haar hele leventje al gewoond heeft.

Alleen eten is een puntje. Ze schrokt haar bakje in no time leeg. Het liefst eet ze ook Chiqo’s voorbak leeg. Ik kan geen brokjes voor haar neerzetten, die schrokt ze ook op. Ze krijgt nu twee keer daags eten, net als Chiqo. Aangepast aan haar gewicht en leeftijd, anders wordt ze echt te dik vrees ik.

Wanneer het voerdertijd is op no. 9 dan miauwt Guusje de buurt bij elkaar. Ze loopt me voortdurend voor de voeten, niet echt handig wanneer ik de bakjes wil vullen. Het zal vast beter gaan wanneer ze erop kan vertrouwen dat ze elke dag haar bakjes voer krijgt. Door het zwervende bestaan heeft Guusje schaarste gekend denk ik.


We kletsen samen heel wat af! Selfie op de bank.

 

granny squares plaid

The making-of:


Op de foto hierboven ligt nog een afwijkend lapje, die heb ik uiteindelijk niet in het plaid verwerkt. Het is een deken geworden met dezelfde squares.


Uiteindelijk kon ik 50 lapjes haken met het garen dat ik gekocht had bij de Zeeman (Royal). Een hele stapel!


Met behulp van een YouTube filmpje heb ik ze aan elkaar gehaakt, easy peasy! Vervolgens nog een rand erom.


En uiteindelijk heeft de deken een afmeting van 140 x 140 cm.
Ik heb er 10 bollen garen in verwerkt.


Ook heb ik nog drie sloopmuisen gehaakt voor de poezekes.

Ik paste op het drie-tal van Jildou en Sandor. Dochter en schoonzoon verbleven in warmere oorden. De poezekes vonden het wel o.k. dat ik hun verzorgde deze dagen. Het is een lief stel: Daley, Abby & Bruce.


Wat het gehaakte plaid betreft: Net als een goed boek, je vind het jammer dat het uit is (af is)… De deken is en wel op tijd klaar. Vanmiddag komen de baasjes van deze poezekes thuis. Om weer te klimatiseren is een plaidje wel fijn.


Behind-the-scenes:
Natuurlijk stond Chiqo bij de foto-shoot vooraan met z’n snuitje!

lopende werkjes

Op dit moment heb ik drie lopende werkjes. Een paar recht-toe-recht-aan sokken. Deze keer regenbooggaren: Pairfect van Regia.


De Pairfect bollen zijn geniaal. Je krijgt twee identieke sokken. De draad begint met een geel stuk, deze wikkel je af en begint te breien. Voor de tweede sok geldt hetzelfde, stuk geel afwikkelen en gaan. Nu wilde ik een platte boord. De bol gaat uit van meteen boordsteek. Ik heb roze garen gebruikt voor het eerste stukje boord.


En zo doe ik de hak ook, alleen dan met een blauwe kleur. Dat is zo leuk aan handwerken, gewoon naar eigen inzicht je ding doen.

Het tweede lopende werkje is een sjaal van Lana Grossa: Gomitolo Molto. Het patroon kreeg ik bij aanschaf van dit garen op de breidagen, bij Ajoure. Nog niet heel ver maar het is wel een leuk werkje.


En de derde: Een plaid voor dochterlief. 49 of 64 granny squares haken. Als ik genoeg garen heb dan wordt het plaid 8 x 8 lapjes, anders 7 x 7. Of 56 lapjes voor 7 x 8, wie weet.


Tomeloos haken voor de kachel, heerlijk!


Ik ben een hamsteraar, ik kan het niet anders benoemen. Wat heb ik namelijk gedaan van de week? Ik ben weer met een big shopper naar de Zeeman gegaan en opnieuw 14 bollen Royal wol gekocht.


Ja, ik heb nog heel veel garen, echt. Maar nu lagen de bakken bij de Zeeman zo vol en kon ik van alle vier kleuren nog voldoende kopen voor een nieuw plaid. Bang dat ik een andere keer mis grijp daar. Raar hè… Het geeft me rust om mijn voorraad op peil te houden. Echt waar! Ik heb in een vorige leven waarschijnlijk veel schaarste mee gemaakt: daar komt zeker & vast die drang vandaan.

Het is momenteel best nattig in het bos. De regen laat zo zijn poelen achter. Wij geven niets om wat modderpoelen hè Chiqo!


Ondanks de modderpoelen, hier en daar, is het mooi in het bos. Nog net genoeg bladeren aan de bomen om de herfstkleuren niet alleen op de grond te laten zien.

haken en hopen

Mijn grote tas wordt alsmaar leger! Hier schreef ik al over mijn gang naar de Zeeman en met mijn big shopper vol met Royalgaren weer huiswaarts te keren. Om vervolgens aan de haak gaan. Tomeloos ‘Granny squares’ haken. In deze blog vertel ik over de ‘Ganny squares’.
Eerder:

Nu:


Ik heb nu 33 lapjes. Er zit bijna 600 gram garen in verwerkt. Dat zijn dus 6 bollen. Ik haak door tot één van de kleuren op is. Dat zal de lichtgrijze zijn.
Er zitten nog 8 bollen in mijn big shopper, genoeg om ook een mooie rand te haken.


Dit project is voor dochterlief, een plaid voor winteravonden op de bank.
Ik mag nog even doorhaken, maar er komt schot in. Wanneer ik deze plaid af heb zal ik vast met een volgende beginnen. Het is zo rustgevend, die ‘granny’s’ haken. Een lapje is in 41 minuten klaar, afgehecht en al. Dat laatste duurt bij mij 7 min. Dus 34 minuten haakwerk zit er in één lapje. Wordt vervolgt.


In dit blogje (onderaan) vertel ik over Hidde en Jojo-happy van Terschelling. Deze kater en hond hebben een eigen Instragram account. Zo blijf ik op de hoogte van de avonturen van de harige vriendjes. Maar Hidde is niet meer thuis gekomen! Zo verdrietig!


Sinds 5 oktober is hij al kwijt. Alle eilanders hebben heel Skylge afgezocht, zonder succes dus.


Jojohappy deelde deze foto op zijn Instagram:


‘Trying to be the lighthouse of this family and keep signing to Hidde. He must keep moving towards our house. And watching over our humom.’

Inmiddels zijn de berichten over Hiddes verdwijning door de media opgepakt. Sinds Hidde niet meer thuis is gekomen, controleer ik nog vaker mijn Instagram, hoop op een teken van leven van Hidde. Maar die kans wordt wel kleiner. Hidde moest eens weten hoe geliefd en gemist hij wordt! Ik leef mee met baasje Frouck, afschuwelijk om zo in de onzekerheid te zitten. Ik wil blijven hopen op een goede afloop.

Vorige Oudere items