it’s fryday, I’m in love


.
Het was net 2014, na een lastige periode begon dat jaar buitengewoon goed. Ik werd verliefd op de buurman met zijn zwarte Aprilia.

Ik speelde destijds in een bandje. Die repetitie mocht ìk het laatste liedje kiezen. Voor mij niet moeilijk! ‘Fryday I’m in love’ van The Cure.

Omdat ik toch wel veel uitviel door ziekte besloot ik in dat jaar te stoppen met de muziekgroep. Maar o, wat heb ik warme herinneringen aan deze band. Hieronder op archiefbeeld. Linksonder ondergetekende.

40 dagen project
Ik loop wat achter met de Mysterie Knit A Long. Dat geeft niet, zeg ik heldhaftig. Ik hoef het immers niet in te halen. Het is voor de lol immers. Maar stiekem, stiekem wil ik wél weer bij zijn. Dat wordt minstens nachtje doorhalen ben ik bang. Overdrijven is ook een vak! Nu 6 dagen achterop.


De Lento-col wordt mooi. Linda (ontwerpster en organisator) van dit project heeft het er maar druk mee.


Tussen de bedrijven door maakt ze ook nog vlogjes. De laatste was samen met haar zusje: Links Linda rechts zus.


Het maakt zo’n filmpje wel gezellig. Meteen plopte er een ideetje in mijn hoofd en ik zag me samen met zuslief vloggen. Zo nu en dan de kippetjes (zus), de hond (ik) en de poezen (zus) in beeld. Hier en daar een bolletje wol, patroon of finished object. Kijkcijfers skyhigh natuurlijk! Dat betekend op zijn minst een carrièreswitch!

Us Chiqo
Gisteren was het de sterfdag van onze hond Chiqo. Vorige jaar raakte hij uit de tijd. Hij werd 16 jaar. Natuurlijk missen we hem. Natuurlijk hebben we het nog over hem. Natuurlijk brengt dat herinneringen terug.

Het geeft me wel een soort van vrede te weten dat Chiqo over de regenboogbrug is gewandeld. Vooral het idee dat we hem weer terug zullen zien, geeft troost. En dat hij het goed heeft daar, met zijn poezen-zusjes.


Waar Chiqo net geen Stabij was, maar een kruising tussen Friese Stabij en Wetterhoun: Een Stabijna dus.  Is Douwe een echte Stabij met bijbehorende gebruiksaanwijzing, die we zeer regelmatig kwijt zijn.

Natuurlijk vergelijken we Chiqo en Douwe. Maar daarbij komen we elke keer weer tot de conclusie dat ze meestal totaal niet op elkaar lijken. Nu is Douwe natuurlijk een puber en ik leerde Chiqo pas echt kennen toen hij al 10 jaar was.

Daarvoor kende ik hem als buurhond, waar ik stiekem bang voor was. Hij kon namelijk heel hard blaffen, waar ik enorm van kon schrikken. Bovendien had ik het sowieso niet zo op honden. Ik ben vooral een poezemens. Maar ja, met man kwam ook hond mee. En we werden dikke vrienden, Chiqo en ik.

Us Douwe
En nu woont Douwe hier, 7 maand alweer. Een echte puber toch, zo hangend op de stoel!

Still knitting socks


Een nieuw paar sokken op de pennen. Niet voor charity. Of moet ik zeggen: wel? Zijn niet alle sokken die ik weg geef, aan bekenden of onbekenden, een soort van liefdadigheid?


Boek
Onlangs heb ik het boek van Sonja Barend geluisterd. Ze sprak het zelf in, fijn! Barend is een integere vertelster.

Aanvankelijk dacht ik dat het boek oorlog gerelateerd was maar het gaat vooral ook over haar eigen leven en carrière. Natuurlijk dan ook over de oorlog door haar Joodse vader, maar Sonja verteld zoveel meer dan dat. Zo probeert ze de beweegredenen van haar moeder te ontrafelen om haar geen deelgenoot te maken van de voor Sonja raadsels over haar moeder. ‘Ach kind, het is zo lang geleden.’ Was haar standaard antwoord.

Een aanrader. Ik luister via Story Tel. Dit is een streamingdienst voor ebooks en luisterboek. Heerlijk om tijdens het breien een boek te luisteren. Maar in bed, dan lees ik weer graag zelf.

Prikje
Jan zijn kleindochter moest een prikje. Ik mocht met haar mee. Er was een lange wachtrij. Prikjes zijn nooit leuk. Maar Tess was dapper en nam plaats bij een vriendelijke mevrouw. ‘Kijk maar naar je moeder’ opperde de prikzuster. We zeiden er allebei maar niets op. Ik moest inwendig wel lachen en Tess had andere dingen aan haar hoofd!

We hebben ons na het hele gebeuren maar getrakteerd op een Hema-tosti.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

woordeloos kijken


.
Titel uit ‘Helplessly hoping’. Soms, heel soms maakt het niet uit wat er qua tekst wordt gezongen maar is het de samenzang dat het liedje zo prachtig maakt.

Een cover van Crosby, Stills & Nash. Toch even wat over de tekst, bij het schrijven was Stills sterk geïnspireerd tot het gebruik van alliteratie, dat staat voor letterrijm. Dit is in een groot aantal zinnen te horen. Bijvoorbeeld: Helplessly hoping her harlequin hovers nearby en Wordlessly watching he waits by the window and wonders at the empty place inside. Ook de telwoorden in het refrein, het ‘one, two en three’ worden evenredig gezongen door een, twee en drie zangers.

40 dagen project
Dag 14: De Wolhobby Lento Col: Ik ben bij, dat lukt ook prima. Vijf toeren per dag. Echt leuk om mee te doen met deze Mysterie Knit Along.


Meer info in laatste blogjes.

Boek


Onlangs luisterde ik bovenstaand boek, ik lees & luister via Storytel. Bij deze dienst kan je boeken streamen om te luisteren of te lezen op een app.

Van der Laan had haar boek zelf insproken. Dat vind ik fijn, luisteren naar de auteur. Het was een intens boek. Femke heeft een mooie schrijfstijl. Ze is in het boek heel eerlijk. Het is hun verhaal. Nee, het is hààr verhaal over de relatie met Eberhard.

In het begin van de affaire heeft Van der Laan een gezin. Terwijl tussen Eberhard en Femke de liefde ontluikt weet zijn vrouw en kinderen nog niet dat ook hun leven drastisch zal veranderen.

Het raakt bij mij een gevoelige snaar. Ik weet dat wanneer je verliefd wordt, je alleen oog hebt voor je nieuwe liefde en je gezin niet meer in beeld is. En natuurlijk je mag altijd gaan voor eigen je geluk, maar de manier waarop is mijns inzien ook belangrijk. De één denkt aan een toekomst samen, terwijl de ander, zonder dat de één het weet, al een tijdje een zijweg ingeslagen is.

Sokken
Ik schreef er in het vorige blog ook al over. Ik brei voor de vluchtelingen uit Oekraïne. Een oorlog met dramatische gevolgen. Hoe bestaat het, in deze tijd dat mensen elkaar zo vernietigen. Onbegrijpelijk.


Hierboven sokken die ik weggeef of verkoop als actie voor Oekraïne. En ik heb weer een paar sokken voor charity opgezet.


Us Douwe

Onze Douwe heeft bananen in zijn oortjes. Hij verstaat gewoonweg niet wat ik roep. Hoe het was: wanneer ik Douwe los had in het bos en ik ‘wacht’ riep dat stond hij stil. Ik kon hem dan een snoepje geven, uitkijken bij het oversteken en konden we verder lopen. Of wanneer er een onbekend hond / fietser of wandelaar naderde kon ik hem met ‘wacht’ vast klikken aan de riem.


Sinds vorige week is Douwe oostindisch doof. Zo erg dat hij bij het zien van een hond het op een rennen zette, richting hond en die hond (Banjer) ging mee in Douwes enthousiasme. Twee honden als kometen door het Scheenebos. In de loop weg besprong Douwe ook nog een keer de baas van deze hond.

En ik maar roepen! Tenslotte liep ik een andere kant op, normaliter houdt Douwe me in de gaten en komt altijd, altijd, altijd achter me aan. Niet dus. Bij het drinken in de sloot kon ik hem uiteindelijk pakken. Ik schaamde me verschrikkelijk voor de baas van de andere hond. ‘Dat doet hij anders nooit’.


Dus sinds vorige week houd ik Douwe maar weer aan de lijn. Hierdoor kan hij niet zijn energie kwijt. Ik denk dat Douwe het Scheenebos zo op zijn pootje kent: elk paadje, elk slootje, dat hij zich vertrouwd voelt om lekker uit te razen. Maar dat kan echt niet. Mensen zitten niet te wachten op een hond die vieze sporen achterlaat op pasgewassen kleding. Vreemde honden schrikken zich een hoedje met zo’n wildebras.

En ik ben nog niet klaar: Hij maakt overal een spelletje van. Bijten in de riem (inmiddels 3e riem à 20 euro!). Wanneer ik boos wordt dan gaat zijn staart nog meer heen en weer. Bovendien wordt iedereen in zijn buurt besprongen en behapt ondanks mijn ‘af!’.

Alles in de bek nemen, ook zo’n spelletje in zijn ogen, ondanks ‘los!’ Hij ziet overal de humor ervan in. Ik niet. Twee diploma’s die hij heeft behaald maar alle kunstjes en trucjes lijken vergeten.


Help! Hoe overleef ik de hondenpubertijd?

Herstel
Het is nu 16 dagen na de bestraling. Hoe het met mij gaat? Steeds beter! Mijn neus lijkt nog wat raar zo vol losse vellen. Er zijn mensen in de winkel die ronduit staren naar mijn neus. Dan denk ik ‘Ken ik jou?’ O, nee: Ik heb een rare neus.

Ik heb wel meer energie. Maar dat wisselt per dag. Balanceren dat is wat ik doe. Tussen wat gaat wel en wat gaat nu even niet.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

driving down the road


.
Uit: Country Roads, J.Denver gecoverd door The Petersens, de Bluegrass familieband uit Missouri. Toen de kinderen van Karen en Jon ouder werden wilde vader graag iets sámen doen, als gezin. Aangezien de kinderen Petersen ook voor 89% uit muziek bestaan was het logisch dat ze samen een band gingen vormen. Met dit als resultaat, prachtig!

Bluegrass
Bluegrass was de muziek van Ierse en Schotse immigranten die zich vestigden in de bergstreken van het oosten van Amerika. Daardoor heeft het veel Iers/Schotse invloeden.


Het genre zit ergens tussen Folk en Country in. The sound van Bluegrass wordt vooral ook bepaald door de instrumenten zoals mandoline, viool, contrabas, resonatorgitaar, 5-snarige banjo en gitaar.

Vrolijke sokjes
Het garen, Lang Yarns Super Soxx, breidde zo fijn. Ik had deze sokken dan ook in vijf dagen af. De sokken gingen even badderen alvorens ze op de kachel mochten drogen. Voor kleindochter. Maat 34/35. Naaldjes 2.25 mm.

Het patroontje kwam op mijn Socials voorbij:
Steken deelbaar door 4.
Toer 1 en 3 recht breien.
Toer 2 omslag, 2 recht breien en omslag over de twee steken halen, 2 recht.
Toer 4 2 recht, omslag, 2 recht breien en omslag om de twee steken halen.


Lopend haakwerkje
Eén van de projecten waar ik nu mee bezig ben:


Het zonnehoedje vordert gestaag.

Boek
Momenteel dwaal ik hoog in de bergen, een honderd jaar in het verleden. Ik reis mee met Agata, een moedige vrouw en de hoofdpersoon uit het boek. Voor mij voelt dat echt zo. Ik reis in gedachten mee, doordat ik in het verhaal gezogen word. Zo zat ik tijden in Ierland, door het boek ‘De Zevende Zus’.


Het is een prachtig boek, tenminste dat vind ik. Maar boeken zijn zo smaak gevoelig! Als iemand me zegt: dat was het mooiste boek ven 2021 dan kan het zijn dat ik dat boek al na een paar bladzijden aan de kant leg.

Dit boek heeft een bijzonder thema. Speelt zich af in 1915, hoog in de Alpen, omgeving Timau, Italië. Tijdens de eerste Wereldoorlog strijdt het Italiaanse leger in een loopgravenoorlog tegen Oostenrijk-Hongarije. Het gaat over moed en doorzettingsvermogen.

Ilaria Tuti weet van elke zin een pareltje te maken. Echt, ik zou elke regel willen arceren. Natuurlijk speelt de vertaalsters Hilda Schraa hier ook een rol in.


En als dan ook het ‘breien’ nog wordt aangehaald, dan is het boek voor mij al een juweeltje.

Behandeling
Voor de behandeling van een plekje op mijn neus reizen Douwe en ik elke werkdag naar Leeuwarden. Het gaat goed. Het begint op routine te lijken: Ik word opgehaald uit wachtkamer, hang mijn mondkapje, jas en tas op, ga op de behandelbank liggen. Mijn neus word dan eerst vol gestopt met een soort verbandkoord. Niet echt prettig. Ik voel me elke keer weer een stuffed animal. Zoals ikzelf aapje Jacobus opvul, met de achterkant van een haaknaald, zo doet de verpleging dat bij mij, dan met zo’n stokje.


Dan gaat het masker op en volgt de bestraling. Dat gaat best snel. Ik ben meestal nog niet eens klaar met mijn gedachten of de verpleging staat alweer naast me. Waar ik aan denk? Nou, meestal aan handwerken!

Ze verlossen me uit het aparaat, halen masker af, laten tafel zakken. Dan probeer ik met een zo’n vloeiend mogelijke beweging eraf te stappen. Want ik ben natuurlijk nog jong! Daarna loop ik naar de prullenbak om mijn neus te ‘un-stuffen’ en ontsmet mijn handen. Ik loop naar mijn jas en tas, doe mondkapje weer op en roep ‘Tot morgen!’

Beetje lastige foto door weerspiegeling van een andere auto, maar zo tref ik Douwe dan aan. Hij gaat altijd op de bestuurdersplek zitten. Grapjas! En erger nog, hij wil altijd moeilijk het plaatsje weer afstaan aan mij.

Us Douwe
Hij was niet fit, de dierenarts dacht aan een voedselvergiftiging. Gelukkig is hij nu weer D’ouwe!


Wanneer je een hond hebt die alles ziet als iets eetbaars, dan besef je pas hoeveel zwerfvuil er in ons dorp ligt. Douwe zou het prima doen als ‘litter picker’ maar dan moet hij alle troep wel netjes aan mij afgeven. En dat zit er (nog) niet in.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

on my way

.
‘Send me my way’ is eigenlijk van Rusted Root. Deze bluegrass band komt uit Pennsylvania. Maar ik vind deze versie van ‘Guy meets girl’ ofwel Cody en Alyssa, ‘liever’.

Over het liedje
Het gaat over vrijheid. Je leven leiden zoals jij dat zou willen, je eigen weg gaan zonder spijt. Er alles aan doen om, in deze willekeurige en onvoorspelbare wereld, je bestemming te bereiken.

Zo mooi dat Cody en Alyssa zelf de daad bij het woord voegden door in een oude schoolbus door Amerika te reizen. Hier filmpje van de bus.

Spelen


Wat is het soms leuk om even ‘echt’ met wol te spelen. Geen patroon maar gewoon wat maken.


Ik pakte een paar kleurtjes en kon maken wat ik wou! Ja, ik voelde me net Catootje. Die van de botermarkt. En ik maakte voor ons stenen poesje een sjaaltje.


En ik maakte voor de echte poezekes van dochterlief wat muisjes.


Kattenogen bevatten veel minder kegeltjes dan die van mensen. En de kegeltjes zorgen voor het zien van kleuren. Mensen kunnen de 3 primaire kleuren zien: rood, geel en blauw. Katten kunnen, net als honden, maar 2 primaire kleuren zien: geel en blauw (en natuurlijk de combinatie tussen deze twee, namelijk groen) Dus deze speelmuisjes zien ze zo:

Batikshawl
Hier nog op de pennen. Ik zat een middagje bij dochterlief.

De poezen moesten even wennen aan mijn breiwerk. Om de beurt kwamen ze even snuffelen aan de shawl in wording.


In middels is dit project afgerond. Ik heb ervoor gekozen om er een kol van te maken. Deze Trees, zoals het patroon heet, is in een koker gebreide shawl.


Aangezien ik op naald 4.5 mm heb gebreid is de Trees dik, erg dik geworden. Als je een shawl aanhoud heb je een dik breisel op je borst liggen. Nee, das niet mooi en niet fijn. Nu heb ik een kol gemaakt, echt perfect! Daar kan ik zo blij van worden: When a plan comes together!


Verjaardagskadootje
Eerste kerstdag werd ik 53 jaar. Mijn (schoon)kinderen kwamen langs. Niet voor een kerstdiner maar gewoon voor de gezelligheid. Wat vreterij op tafel en als diner een kopje soep.

Ik ben een trouwe luisteraar van de podcast ‘Het ministerie van gebreide zaken’. Dit is een Belgische podcast over… ja dat hoef ik niet in te vullen. Afijn in seizoen 2 aflevering 8 hadden de dames een gesprek met Veerle en Griet over hun boek ‘De woldoeners’.


Het gaat niet alleen over de verhalen van de leden van een breigroep die neerstreken in Pandzestien in Niclaas maar ook experts op gebied van mentale gezondheidszorg hebben er hun plek. Prachtig! Er staan naast levensverhalen ook nog patronen in. Voor een breister wel echt een walhalla!


Normaal weet ik nooit een kadootje voor mijn verjaardag. Nu dacht ik dat dit boek mooi zou zijn om te krijgen. Altijd zeg ik dat ik iets te wil krijgen wat OP kan. Een mens dat alles al heeft is hier bij gebaad. Lekkere douchegel of chocola. Een kaarsje of zo.

Maar toen ik de vraag van Jildoulief kreeg wat ik zou willen krijgen op mijn verjaardag kon ik haar deze suggestie doen. Dit boek. Vanwege zijn mooie patronen een boek om te koesteren na het gelezen te hebben. By the way, naast dit boek kreeg ik ook nog van alles wat OP kan! 🙂

Us Douwe
Inmiddels een half jaar oud. 


En wat heeft hij al een prachtige ‘zwiep’staart.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

don’t be scared of what you cannot see


.
Opportunity is toch wel een opbeurende nummer. ‘Je koffie is warm, maar je melk is zuur’ en ‘Het leven is kort, maar je bent hier om te bloeien’ zijn regels om even over te nadenken. Nadenken over je eigen leven en, dat vooral, je aan te moedigen er maar het beste van te maken. Wat kunnen we anders?

Boek
Het laatste boek wat ik uitluisterde, vond ik zo bijzonder. Ik denk echt dat dit mijn mooiste boek van 2021 is. Mooiste is niet het juiste woord, het was een indrukwekkend boek.

‘Het verzetsverhaal van jonge vrouwen die in wrede omstandigheden moeten beslissen over leven en dood. Moedige vrouwen met een vurige hoop voor de toekomst. Want wie een kind redt, redt de wereld.’

‘De thematiek is van alle tijd. Het verhaal gaat over moed, over haat en buitensluiten. Het roep dilemma’s op waar ieder van ons voor kan komen te staan. En wat doe je dan? Kies je voor angst of voor moed, voor wegrennen of voor blijven staan, voor jezelf of voor de groep?’ (Elle van Rijn)


(foto: ik luister boeken via Storytel; een app op mijn mobiel.)

Zoals Elle zegt, vragen van alle tijd. Wat zou ik doen? Ik weet het niet, ik kàn het gewoonweg niet weten. Ik geloof dat je pas weet of jij een held kunt zijn wanneer je er echt voor staat.

‘Niet iedereen kan een held zijn er moeten ook mensen gered’ (Acda en De Munnik).

Adventshawl
Steeds meer lengte, steeds meer patronen. Hij wordt mooi! Dit is een Knit-A-Long van Wolhobby, via FB en Ravelry, in voorgaande blogjes meer info.


Het gaat me niet altijd vlekkeloos af hoor, die dagtaakjes. Ik moet soms wel eens terugbreien. Dag 6 bijvoorbeeld. Ik had mijn taakje al op de FBgroup gezet. Terugkijkend zie ik de fout pas! Hmmm, afhalen en opnieuw.


Ik gebruik zowel het telpatroon als de geschreven tekst.

Nieuwe opzet
Ik heb best wel wat shawls hoor, maar als je dan moet kiezen… Dat is het net als je voor je overvolle kledingkast staat en verzucht dat je ‘niets om aan te trekken’ hebt. Ik heb een warme donkerblauwe jas.


Met gestopte gaten nog van Chiqo en nu ook van Douwe. Haha, monsters zijn het, die honden! De jas draag ik graag. In herfst met een katoenen kol. Da’s nu te koud. Maar mijn Stepfen West Rockefeller Shawl die weliswaar het prima doet op blauw, draagt niet fijn.


Door de ronde vorm is het een soort van cape en ik ben superman niet.


Dan de Stationzwaanshawl, mijn favoriete shawl gewoon omdat de vorm (driehoekig), grootte (huge) perfect zijn, maar nee, dit is gewoon geen mooie combi met donkerblauw.


Nu zag ik bij de Zeeman batikbolletjes; Verkocht!!!


Plan is net zo snel breien als de adventshawl en dan hebben Jan en ik met Kerst nieuwe shawls.


De shawl is gewoon een lange koker, rondjes breien dus. 100 steken, naald 4 mm en gaan. Heerlijk om een boek bij te luisteren. Zittend heel dicht bij de kachel.

Wandelen


Het is mooi in het berijpte bos.

Wanneer de zon schijnt lijken de dagen net wat minder donker.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

the sun is surely sinking down


Deze regel komt uit:
Zo’n lief liedje. Ook Venice heeft dit liedje opgenomen met Ilse de Lange. Hier die versie. Of deze van Eddie Vedder. En deze dan? Ook zo prachtig. De versie van James en Carly Taylor vind ik mooi klein. Het regeltje ‘You can sing this song when I’m gone’, zou Taylor dat doen sinds Carly uit zijn leven liep?

Uit de oude doos
Soms moet je ineens ergens aan denken. Zo kwam me dit filmpje in gedachte..

Opgenomen in 2011 van het sokkenwyfke uit Bakkeveen. Een prachtig portret van de sokkenbreiende Derkje. Ze breide haar toeren terwijl ze luisterde naar een boek. Ze breide zoveel sokken dat ze bedacht die aan de scootmobiel te hangen, als een rijdende sokkenkraam.


Zo kwam ze er ook nog uit! Derkje overleed in 2017 op een leeftijd van 97 jaar.

Zelfbediening op de dam
Bij ons wordt de oprit ook wel ‘dam’ genoemd. Wanneer ik een rondje fiets door de omgeving zie ik daar steeds meer kleine kraampjes, kastjes of kistjes staan.


Je kan van alles kopen. Van eieren, courgettes tot tuinplanten. Sommige mensen doen heel makkelijk: gewoon een kratje aan de weg, tot een professioneel huisje waar je ook drinken kan kopen.


De passerende pelgrim hoeft hier in de omgeving niet om te komen.

Minibieb
Bij ons in de straat hangt een fijne minibieb. Je kunt hier boeken lenen of ruilen. Het aanbod is inmiddels zo groot dat Renate op mooie & droge dagen mandjes bij het kastje heeft staan. Zo is de keuze reuze!


Van deze bieb maak ik graag gebruik. Maar ik ben niet een groot verslinder van boeken, ik lees langzaam. Ik ben dus wel even zoet met m’n ‘Het Zevende Zus’ dat 704 pagina’s telt.

Sokken te koop!
Anyhow, terug naar de sokken van Derkje. Ik mijmerde dat het toch wel fantastisch zou zijn: sokken verkopen! Aangezien ik geen scootmobiel bezit zou zo’n klein kastje, à la minibieb ook wel fraai zijn. Maar dan kom je bij punt twee: de productie.


Ik brei never nooit zoveel sokken als vrouw Visser ooit deed. Bovendien kan ik mijn maaksels makkelijk kwijt aan alle lieve mensen om mij heen die graag handgebreide sokken dragen. Dus het zal wel bij een idee blijven denk ik. En dat is prima!

Cornwall sokken
Deze sokken kregen deze naam omdat het patroontje Cornwall-style heet.


Ze gleden gister van de pennen. En ik heb ook nog mooi wat garen over om in mijn sokkengarendeken te verwerken! Maaaaaaar…
De sokken zijn niet gelijk! Ik dacht wel dat ik goed begonnen was bij sok twee, maar had het toch fout. Nu lopen de kleuren iets achter elkaar aan.

Oeh, daar kan ik slecht tegen: óf ik wil sokken gelijk, óf totaal niet. Bij dat laatste wikkel ik het garen wat ik over heb voor sok twee andersom op.

Zuslief heeft hier geen last van, ze pakt bij ‘zelf-patronend commercieel garen’ de buitendraad en de binnendraad en breit zonder hierover na te denken twee sokken tegelijkertijd. Dat uber-perfectionistische als ik bij sokken heb heeft zij niet. Dus mag de postbode dit paar naar haar brengen 😉 !


Nieuwe sockblocker: Hoe toepasselijk ‘That socks’. Van de heren Den Dennis en Mr. Knitbear.

Cornwall
Natuurlijk dacht ik bij het breien van het patroontje van deze sokken aan vakantie 2009 op Cornwall. Ja toen breide ik al sokken en had ik ook al alleen maar rokjes/jurkjes. Sommige dingen veranderen nu eenmaal niet, andere dingen wel.


Stitch ’n Bitch
Voordat we afreisden naar the UK had ik via Ravelry contact gehad met de ‘Stitch ’n Bitch’ groep vlak bij de plaats waar we verbleven. Ik werd meteen door de dames uitgenodigd om aan te schuiven. Zo ontzettend leuk! Echt: Breien verbind!


Stitch ’n Bitch groepen is een wereldwijd fenomeen. Dit zijn breigroepen in openbare gelegenheden waar iedereen kan aanschuiven. Debbie Stoller, een New Yorker met Nederlandse roots, begon met het organiseren van de bijeenkomsten. Vooral ‘elkaar ontmoeten’ en ‘ongedwongenheid’ speelden hierbij een rol. Vele handwerkers volgden haar voorbeeld. Zo ontstonden er wereldwijd vele van deze groepen. Zelfs zus is eens aangeschoven bij de Stitch ’n Bitch groep van Madrid.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

hot flush comes, memory goes, mood is high, then it’s low

Gast onder tafel
Huize Heida heeft een nieuwe logee: Joep! Een lief poezenbeest van 11 jaar.


Eigenlijk een ex-kater, maar dat weet Joep dan weer niet. De baasjes van Joep zijn op vakantie gegaan. En zo had dochterlief geregeld dat Joep wel bij ons mocht. Want ja, Joep home alone… Ik kreeg al visioenen van die kerstfilms, Joep die het huis tegen klunzige inbrekers moet beschermen.


O geloof me, hij zou zijn huis prima kunnen bewaken. Maar deze oplossing is voor Joep toch iets gezelliger. En voor ons ook!

Joep is geen stresskip, eh stresspoes, eh stress ex-kater, welnee. Vanaf het begin gaat hij zijn eigen gang, maar maakt wel contact met ons hoor. Ik heb al heel wat kopjes geïncasseerd! En het spinnertje van hem maakt overuren. Ook Joep pakt zijn taak als neigbourhood watch serieus op!

Goed zo Joep!


Lopend werkje
De sok met reliëfpatroontje (Cornwallwerkje) heeft even plaatst gemaakt voor een recht-toe-recht-aan sok.


Sylvia van Wol met Verve gaf deze streng echt een zomers kleurtje! (44%wol 42%katoen 14%nylon)


Van zo’n bolletje wordt je toch meteen vrolijk!

Clumsy
Idee: Een paar babysokjes breien. Het nieuwe wereldburgertje zit nog lekker warm in moeders buik hoor, geen haast dus. Ik had een bolletje gepakt en was gaan breien:


Eerste poging: ik kwam er achter dat ik geen geschikt garen had gekozen. Handiger is een acryltje in plaats van katoen. Beetje dom! Afhalen dus.
Poging twee: Teveel steken, ik had maatje 18/19 gekozen, maar dat is voor een peuter! Ook een beetje dom!


Poging drie: babymaatje M van Wolhalla. Ik denk dat dit wel goed komt.

Zo gaat er veel nuttige breitijd verloren. Ik brei dan eerst toch door, laat het dan weer liggen en vervolgens haal ik het werkje toch van de pennen. Ach ja, zo blijf je wel bezig.


In de tijd van al dat hannesen had ik al lang 3 paar babysokjes klaar kunnen hebben.


Menopause Rhapsody
Titel van deze blog komt uit een parodie van Queen’s Bohemian Rhapsody. Deze dames bezingen hierin de overgang. Sla gerust over als u hier niets over wilt horen.

Feit is dat ik er midden in zit. Lastig en vervelend. Zweten, slecht slapen en die andere 100 dingen waar je ongelukkig van wordt. Maar deze vrouwen herkennen mijn gevoel! Fijn!

Ondertussen luister ik naar het boek ‘Ook leuke meisjes worden 50’ van gezondheidswetenschapper dr. Maaike de Vries en uro-gynaecoloog dr. Manon Kerkhof.


Ik steek best wel wat op van dit boek maar als ik eerlijk ben vind ik het hier en daar betuttelend overkomen. Over sommige onderwerpen (zoals verzakkingen) gaan ze wel erg lang door. En een hoofdstuk ‘Zeg vaker nee tegen Chardonnay’ noemen, tja..

Knitting tools
Goed gereedschap is het halve werk. Zo bewaak ik mijn etui met mijn leven.


Allerlei kleine handigheidjes voor handwerken zitten erin. Mijn vorige meetlint had het loodje gelegd en tadaaaaa, een prachtige blauwe met witte stippen gescoord bij de Zeeman! Verder schaartjes, naalden, toerenteller en haaknaalden. En ook niet onmisbaar: steekmarkeerders en progresskeepers.


Matentabel
Als sokkenbreister heb ik mijn matentabel in een keurig plastic mapje. Heel handig, het papiertje wordt zo niet kreukerig.


Aan de achterkant zit een foto met tekst. Ook handig. Wijze woorden van hoop en houvast.


You have to take the good with the bad,
smile when you’re sad,
love what you’re got
and remember what you had.
Always forgive
but never forget,
learn from you mistakes
but never regret.
People change, things go wrong,
just remember,
life goes on.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

looked at clouds that way

Wolken
Ik hou van de Hollandse wolkenluchten. Een strakblauwe lucht vind ik eigenlijk maar saai. Van de week schoot ik deze foto, hieronder, van alleen maar de wolkenlucht. Geen filter en het lijkt net nep!


Het deed me denken aan een liedje van Joni Mitchell, ‘Both sides, now’.

Natuurlijk gaat de tekst niet alleen over het aanschouwen van wolkenluchten maar staat synoniem voor andere vlakken in het leven. Ook daar kan ik me wel in vinden. Ik aanschouw het leven, net als de wolken, van alle kanten. En dan tot de conclusie komend dat ook ik het niet weet. Zoiets als: ‘Don’t follow me, I’m lost too.’


Mijn Oma aan moederskant had ook wat met wolken en het weer. Ze deed destijds een cursus, iets van ‘Wolkenstaren’ met Jan Pelleboer. 😉
Pelleboer was destijds de meest bekende weerman in Nederland. Ik vond dat als kind machtig interessant!

Mooi paars is niet lelijk


Hier nog mijn lopend werkje. Garen: Zareska Maris. Zelf geverfd. Naaldjes 2.5 mm. Reliefpatroontje: 3 toeren: tricot, 1 toer: 1 recht 1 averecht. De boord is een muizentandje. Die ‘piept’ mooi boven mijn Dr. Martens uit!


En hier het eindresultaat:


Blij mee!

Poezeke
Bruce is een uit de kluiten gewassen kater die met zijn twee zusjes bij mijn dochter en schoonzoon, ja die ene die mijn getuige was van ja-zeggen tegen Jan, wonen. Jildou en Sandor werken allebei fulltime. Gelukkig kunnen ze mijn dan inroepen. Dus ging ik dinsdagmorgen poolshoogte nemen. Bruce zat echt niet lekker in zijn vachtje. Ik vertrouwde het niet. Zo ken ik hem niet, zo zielig!

Waarom kunnen beestjes je niet vertellen wat er aan de hand is. Omdat ik er niet gerust op was ben ik middags nog een keer wezen kijken. Ik trof Bruce aan die weer kopjes gaf, spinnertje deed het ook weer en hij rolde ook weer op zijn rug. Zo ken ik hem. Hij gedraagd zich dan als een hond, zo blij is hij dan om mij te zien. Hieronder twee foto’s: links een zielige Bruce, rechts een iets minder zielige Bruce.


Het is wat met die poezekes. Je raakt zo aan ze gehecht! Echt alle drie beestjes zijn anders van aard. Ieder heeft zijn (m/v) eigen eigenaardigheden.

Verwennerij


Van de week kwamen Wessel (zoon) en Afke (schoondochter) langs waaien. Een bliksembezoekje. Ze hadden dit boek voor me gekocht, zo lief! Allerlei voorbeelden om Fair Isle te breien. Dit is een techniek die veel wordt toegepast in Noorse truien. Maar ook in wanten of mutsen.


Het boek is van Mary Jane Mucklestone. Deze breitechniek vindt zijn oorsprong op de Shetlandeilanden. Het ziet er kleurrijk uit maar elke toer bevat maar twee kleuren. Door de draad achter het werk mee te nemen maak je een warm breisel waar de wind niet doorheen komt.

De mofjes die ik onlangs voor Afke breide is ook een soort van Stranded Colorwork.


Maar deze wanten (hieronder) is ook met de Fair Ilse techniek gemaakt. Echt, zo warm en dus winddicht door de dubbele draden achter het werk.


Ik heb ze in 2010 gemaakt en eigenlijk zijn ze al zo’n beetje afgedragen. Dit garen had ik ook zelf geverfd, net als mijn paarse sokken. Dezelfde verfsessie. Tijd voor een nieuw paar. Maar ook tijd om weer eens zelf te gaan verven.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

want alles is zo interessant*

Interesse
Ik heb een grote hang naar kennis en daarbij een zeer brede belangstelling. Maar alle kennis welke ik zou wìllen vergaren, zou ik nooit in één leven bij elkaar kunnen sprokkelen. En hoe meer ik weet, hoe meer ik besef dat ik nog zo weinig weet.
(schilderij: ‘An old woman reading’ van M. Knoop)

Ik zou me meer willen verdiepen in de actor-netwerktheorie, de kruidenleer of herkennen van vogelgeluiden. Ik zou meer willen weten over motoren. Zo reed ik op een Yamaha Virago (type motor) en later op een Ducati Monster en was er de drang om zelf te kunnen sleutelen. Om maar een dwarsstraat te noemen.

Eigenlijk kan ik beter opnoemen waar mijn interesse NIET ligt. Koken, beleggen, atletiek en jazzmuziek. Dat dus.

Weetjes weten
Het is niet verrassend dat ik óók van handwerken houd. Het boek ‘De kracht van breien’ van Loretta Napoleoni heb ik dan ook verslonden! Dit boek staat namelijk vol breierij-weetjes.


Door mijn brede interesse heb ik vaak het idee dat de dagen te vluchtig zijn. Het tijd-te-kort-syndroom. Mijn wentelingen rond de zon gaan me gewoon te snel!

Multi-tasken-light
Nu heb ik zo een handigheidje richting timemanagement: Wanneer ik brei, heb ik vaak een podcast of vlog aanstaan. Dubbel bezig dus.

De mooiste podcast van dit moment, staat met stip op 1: ‘Het ministerie van gebreide zaken’.


De Belgische dames Jackie, Cor en Loes houden me op de hoogte van de stand van het Breiland. Gezellige verhalen over breien en over de draad die de breisters met elkaar en de rest van de wereld verbindt. Dit luisteren terwijl ik een paar koffieboontjes wegprik, heerlijk!

Aan de zijkant van deze blog staan de vlogs die ik volg. Echt, het haakt zo lekker weg met een youtube filmpje van Froukje aan, over handwerken en alle dingen daar omtrent.

Storytel
Sinds kort heb ik Storytel ontdekt. Deze digitale streamingsdienst zet de nieuwste boeken op de app. Luisterboeken wel te verstaan. Wat? LUISTERBOEKEN!


Het laatste boek wat ik uitgeluisterd heb is van Marjolijn van Heemstra (hieronder op foto: gave sokken trouwens). ‘In lichtjaren heeft niemand haast’. Ondertitel: ‘Een zoektocht naar meer ruimte in ons leven’. Zij startte deze zoektocht omdat ze deze wereld steeds benauwender vindt worden, gehaaster ook. We lopen elkaar in de weg. Heemstra onderzocht de ruimte, het heelal dus. Door uitzoomen zou je de hedendaagse drukke hectische tijd weer helder kunnen zien. Relativeren dus.


Zie dit vind ik dan weer zo’n interessant thema! Niet alleen astronomie heeft mijn interesse maar ook de astrologie spreekt me aan. Naast Maanboeken ook Astrologieboeken in mijn boekenkast. Minstens 30 cm over deze onderwerpen.

Alle windstreken
Groot nadeel van interesse in onderwerpen uit alle windstreken is, dat mijn kennis versnipperd is. Wanneer ik in mijn leven één thema zou uitdiepen dan vergroot ik kennis en kunde op dát gebied. Helaas bezig zijn met één onderwerp is gewoonweg niet mijn ding.

Dat is ook de reden dat er naast ‘handwerken’ ook andere onderwerpen in mijn blogpost door sijpelen. Het stukje van ‘& zo’. Koptekst bovenaan.

Weg
Ik wil deze blogpost eindigen met wat dichtregels die Marjolijn van Heemstra aanhaalde in haar boek. Ze komen uit het brein van de Portugees Fernando Pessoa (1888-1935).


Voorbij de bocht in de weg ligt misschien een plas
En misschien een kasteel
En misschien alleen de voortzetting van de weg
Ik weet het niet en vraag het niet
Zolang ik op de weg loop en voor de bocht
Want ik kan niets anders zien dan de weg voor de bocht


Lekker in de schaduw leggen de schapen zich te ruste.

Muziek
Titel blog: * ‘Want alles is zo interessant’ komt uit: ‘Een spaanse Moslim groet zijn God‘ van Acda en de Munnik. Mijn interesse in muziek is eveneens groot. Teksten/ melodie kunnen immers zo prachtig zijn.

Elke blog begin ik, vanaf nu, met een paar woorden uit een liedje. Onderaan de blog zal ik die linken aan het desbetreffende liedje. Dit eerste nummer is zo bijzonder. Thema: een vriend die een hersenbloeding heeft overleefd en revalideert. ‘Mooi thema’ zei ze vol enthousiasme.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

op missie

Finished object
De Segelschiff am See Shawl van Alexa Boonstra is af. De enige modificatie die ik toepaste: Het kantdeel was in ribbels maar ik koos voor tricot.

The making of:


Over de kleuren ben ik dik tevreden. Alle drie garentjes kwamen uit mijn stash en zijn zo bij elkaar passend dat ik er blij van werd.


Voor het kantpatroon gebruikte ik een streng ‘Basic Sock’ van Wol met Verve. Zo mooi! Dit sokkengaren kan je toch niet in je schoenen laten verdwijnen?


Het patroon was heerlijk om te breien. Al moet ik toegeven dat ik regelmatig toch even achteruit moest breien. Zoals hieronder: ik liet een aantal steken laten vallen in ajourpatroon. Een rommeltje van draden en ondefinieerbare steken.
En néehée, ik had geen lifeline…

Van toer 2 achteruitbreien naar toer 19 (= 4 toer.) Als je dit (geduldig) doet kom je vanzelf weer bij de toer waar alle steken goed staan.


Hieronder mijn eigen Cheerleaders! 


Finished:




Leesvoer
Voor mijn verjaardag kreeg ik een Bladcadeau-kaart, fijn! Vaak verzilver ik deze in een aantal keren Roots, voorheen Grasduinen.

Nu snuffelde ik verder en zag dat deze kaart ook geldig is voor het Libelle Bookazine. Sinds een aantal jaren geeft Libelle mooie boeken uit als magazine. Ik ga nu er zes ontvangen, leuk! Libelle zorgt voor een mooie selectie aan boeken, dus dat zit wel goed. 

Dit formaat leest fijner dan een boek, vooral in bed. Wanneer ik het blad uitgelezen heb kan ik ze ook zo weer doorgeven aan een andere leesfanaat.

Deze uitgave was het boek ‘Lieve Edward’ van Ann Napolitane. Vlucht 2977 van New York naar Californië stort neer. Edward is de enige overlevende. Hij was op reis met het hele gezin, vader, moeder en broer. Zijn oom en tante vangen hem op.


Napolitane schrijft het hele boek door over de verschillende passagiers tijdens die vlucht. Afgewisseld met de worsteling van Edward om zich, na de crash, staande te kunnen houden in het leven.

Ik vond het een prachtig boek. De allerlaatste bladzijden las ik overdag, beneden. Een vliegtuigcrash beleven vlak voor je gaat slapen, leek me geen goed plan.

Ik lees langzaam. Ik doe meer dan een maand over een boek. Nu komt het boek magazine om de zes weken, precies goed voor mijn leestempo. Ik ben inmiddels in het volgende Bookazine begonnen, ‘De boekhandel van Teheran’ van Marjan Kamall.

Op missie
Afgelopen zaterdag had ik een afspraakje. Toen ik naar die afspraak reed, was het net alsof ik naar een partijtje ging! Het ‘feestje’ was bij mijn (LYS) Local Yarn Shop: Ajoure. Niet dat ik echt wat nodig had hoor, maar gewoon omdat het weer kan. Ik kreeg van Anita alle tijd om rond te snuffelen. Mijn missie: sokkenwol. Stash aanvullen is nooit verkeerd en het stypje* van je LYS ook niet.


Missie geslaagd!    
*stypje is Frysk voor steunen.

Be safe, take care en kalm an!
Lieve groet uit Olpae!

Vorige Oudere items