sokken 211

Twee van mijn favoriete bezigheden: lezen en breien. Ik ben begonnen met deel 5 van de Frieda Klein serie van het Engelse schrijversduo Nicci French. Zij heet Nicci Gerrard en hij Sean French. Deze serie bestaat uit acht boeken, dus ik kan nog even vooruit. Ik vind het fijn om in een boek te duiken en opgaan in het verhaal. Raar eigenlijk: een serie op Netflix daar heb ik op één of andere manier de rust niet voor, maar in een boek duiken dan weer wel…

Sokken breien, er kan niet veel aan mis gaan. Het is een nuttige bezigheid, immers, meestal hebben we onze voeten wel in een paar gestoken.


En door de hoeveelheid aan patronen blijft het ook zo leuk! Ik kan het me zo moeilijk (of makkelijk) maken als ik wil. Stiekem fantaseer ik wel eens dat ikzelf sokkenpatronen ontwerp. Maar als ik dan op Ravelry surf en de enorme hoeveelheid sok-patronen voorbij zie komen, dan besef ik me dat ík waarschijnlijk niets toe te voegen heb.

Hier paar 211. Voor mezelf! Iets langer dan normaal. Normale beenlente houd ik om 18 cm, deze zijn 21 cm. Boordje gebreid met koffieboontje-patroon.


De laatste periode van school start morgen. Komende maanden houden we ons bezig met Beleid en Advies. Ik schreef hier al eerder over. Het is een vak apart! Daarnaast verdiepen we ons in ethiek. Het eerste hoofdstuk heb ik gelezen. Niet echt makkelijke kost. Die terminologie… Nog even doorbijten!


Door het mooie weer is de natuur ontploft! De appelboom staat volop in bloei.

Advertenties

zonnestralen

Een rommelkont ben ik niet echt. Meestal ruim ik mijn spulletjes wel netjes op behalve dan mijn breiwerk. Dat blijft liggen op de plek waar ik zat te breien. Midden op de bank, op de stoel of, zoals nu,op de leuning van de bank. Dan moet ik ook niet raar opkijken als m’n bolletje als kussentje wordt gebruikt.


Jiskepoes geniet van de zonnestralen! Nu maar hopen dat ze niet kwijlt in haar slaap!


Bij ons in de straat hebben we een mini bieb. Ik schreef er al eens eerder over. Zo leuk: In een grappig kastje aan één van de huizen, kan je je gelezen boek ruilen voor een ander boek.

2015-12-07 12.12.19
Ik bracht er vandaag het boek ‘Wijnoffer’ van Addy Kaiser heen en nam een boek van Nicci French weer mee terug. Eén uit de Frieda Klein-serie. De hoofdpersoon is de in Londen wonende, psychoanalyticus Frieda. In de titels zitten alle dagen van de week. Alleen het laatste deel, nummer acht, (net uit) heet ‘De dag van de doden’. Ik heb maandag, dinsdag, woensdag en donderdag al uit. Dit is zondag. Blij mee!


De studie slurpt veel tijd op. We moeten de laatste hobbels nog nemen. Zo moeten wij bijvoorbeeld een beleidsadvies schrijven voor een opdrachtgever. Adviseren is een vak apart. Lastig! Maar elke keer als ik weer een stapje dichter bij de eindstreep kom is het weer een stapje

beginnetje

Het beginnetje is er. De sokken van het Italiaans bolletje van Lang & co: Super SOXX. De boord, hak en teen doe ik bruin. De rest met het gekleurde garen. Ik heb de boord met het koffieboontje gebreid, dat maakt de boord lekker rekbaar. Wordt vervolgd!

Gisteravond was ik met m’n dochter, Jildou, naar het Boekenfestijn in Leeuwarden. We prikten eerst een vorkje mee bij zoon Wessel, lekker en handig! Hij woont namelijk in de Friese hoofdstad.
Het Boekenfestijn is een soort boekenbeurs. Ooit begonnen als een beurs voor encyclopedieën. Nu verkoopt het Boekenfestijn vooral boeken die terugkomen bij de uitgever. Deze boeken mogen tegen gereduceerde prijzen verkocht worden.
Niet alle boeken zijn goedkoop. Voor de nieuwere titels betaal je nog steeds de volle mep. Ik zocht eigenlijk naar boeken van Camilla Läckberg, maar die lagen er niet tussen. Ook Vrijdag van Nicci French was er niet. Maar dat mocht de pret niet drukken! We zijn goed geslaagd. Naast vier romans en twee kleurboekjes heb ik ook nog een prentenboekje gekocht: een cadeautje voor (bijna) ouders. Zo leuk!

Veel van mijn vrije tijd gaat op met studeren. Ik heb het er wel vaak over: ik doe een deeltijdstudie aan de Hanzehogeschool in Groningen. Werken & leren. Dat ‘deeltijd’ betekend alleen dat ik niet de hele week op school zit. Maar wat belasting betreft is het ‘gewoon’ een full-tijd studie. Ik ben nu in het laatste semester van de opleiding.
Onlangs moest ik een verslag herschrijven. Maar ‘hard work pays off’: ik had voor de herkansing een 8.4!
Ik heb nog wel heel wat boeken te bestuderen en verslagen te maken maar toch is het eind in zicht. In juli hoop ik af te studeren.

leesvoer

Mijn schoondochter attendeerde me al eens op deze schrijfster, Camilla Läckberg. Ik was onlangs begonnen in het eerste boek van deze Zweedse schrijfster. En nu nog veertig bladzijden dan heb ik “IJsprinses” uit. En inderdaad, wat een mooie schrijfstijl heeft Camilla. Het genre valt onder ‘literaire thrillers’ en ik moet zeggen, het is een page-turner. “IJsprinses” kwam uit in 2006, inmiddels heeft Läckberg nog elf boeken geschreven. Dus ik kan even vooruit!

De sokken die ik op de pennen heb staan zijn, voor Janlief.
Garen: Opal Classics, naald no. 2.5, vier recht twee averecht.

Maar mijn Stationzwaanshawl heeft even voorrang. De shawl moet eigenlijk eerst af. Vorige week sloot de KAL (Knit Along – samen brei project) van Puk Vossen. Er waren mooie prijzen te winnen bij deze KAL. Maar goed, die shawl van mij was gewoon nog niet af. Jammer, want ik zou dan niet meedingen met het prijzenfestival… dacht ik…
Wat deed Puk, ze verdeelde de prijzen over verschillende catagorieen. De breisters die de shawl inderdaad af hebben, de breisters die mee babbelden in de Ravelrygroep en diegene die hun Stationzwaanshawl op Instagram deelden. En zo leuk, in de catagorie Instagrammers won ik een prijs!

Yess!
Ik mocht een mooi patroon uitkiezen van de ontwerpster Renée Kies! Ik koos het prachtige sokkenpatroon “Greed”.

Vanmorgen was het heerlijk wandelen met onze Stabijna Chiqo. Winterse kou en een opkomende zon. Beide een frisse neus gehaald!

twaalfuurtje

Normaal gesproken ben ik op donderdag op mijn stageplaats. Aangezien ik er gisteren ook al was vanwege een cursus én ik in de tentamenweken zit op school, heb ik een dagje vrij gevraagd.
Tijd om met verslagen voor de studie bezig te gaan. Natuurlijk ook om de huishoudelijke dingen te doen.
Eigenlijk zou ik het wel fijn vinden om een paar kaboutertjes in huis te hebben, gewoon om mij wat te helpen bij die dagelijkse klusjes.
Ik heb ze nog niet ontdekt. Misschien moet ik ze lokken door lekkere hapjes bij de achterdeur te zetten…

Mijn Stationszwaanshawl vordert gestaag. Volgende week sluit de KAL (Knit Along – Samen-breiproject) Ik hoop dat ik de shawl dan af heb. Nog wel even een dingetje, het wordt een huge-shawl en er moet nog wel een stuk gebreid worden. In mijn vorige blog had ik al wat foto’s laten zien.

Ik ben een boek aan het lezen van Cornelie Egelie-Sprenger. Zij moet ook dealen met ups en downs vanwege manische depressiviteit (Bipolaire aandoening). Het boek is een verzameling van columns. Ik vind dit minder fijn lezen dan een ‘normaal’ boek, maar de inhoud is herkenbaar voor mij. Cornelie had zelf ook graag zo’n boek gelezen toen ze net de diagnose van deze psychische aandoening had gekregen, vandaar dat ze zelf in de pen is gekropen. In de media kwam ik nog een biografie tegen over een vrouw met deze kwetsbaarheid. ‘Karkas’ van Femke Schavemaker. Die staat dus ook nog op mijn lijstje van te lezen boeken. Blijkbaar is het ‘in’ om over je kwetsbaarheid te schrijven… Ik vind die extra aandacht niet verkeerd hoor. Meer openheid werkt de-stigmatiserend ofwel voor-oordeel-verlagend.

Zo tussen de middag ‘mag’ ik even een aantal stukjes van Cornelie lezen. Ze beschrijft haar leven met een nuchtere en humoristische stijl. Normaliseert waar mogelijke is. Een aanrader voor een ieder die iets meer over deze aandoening wil weten.
Lunchen doe ik natuurlijk niet alleen. Chiqo zit gezellig bij me te wachten op het laatste hapje.

Vandaag is februari gestart. In de tuin doen de sneeuwklokjes het goed. En zo fijn nu echt te merken dat de dagen alweer lengen!

vestje aan – vestje uit

Pfff… Mijn thermostaat lijkt kapot. Eerst heb ik het heel koud (vestje aan) en vervolgens breekt het zweet me uit (vestje uit) en vice versa. De overgang. Ik zit er met mijn 48½ jaar middenin. Helaas. Ik heb niet continu de bijbehorende klachten, maar momenteel is het weer mis. Ondanks dat ik niet de enige ben die hier door heen gaat (lees: moet), ervaar ik de zweetaanvallen als gênant. Ik doe alleen net alsof mijn neus bloed wanneer ik met iemand sta te praten met zweetdruppels in mijn gezicht en het voelen van straaltjes langs mijn rug. Het is nu eenmaal niet anders.

Een lastig onderwerp. Maar wanneer ik iets over de overgang wil schrijven, dan vind ik dat ik de bijkomstigheden gewoon niet moet verdoezelen. De overgang gaat niet alleen gepaard met opvliegers, maar ook met stemmingswisselingen, maar dat is iets waar ik prakties mijn hele leven al aan gewend ben.
Nu we toch bezig zijn: ik heb ook last van misselijkheid. Vooral wanneer de opvliegers per dag niet te tellen zijn, loop ik met een vervelend misselijk gevoel rond waar ik heel chagrijnig van word. Ik moet wel zeggen dat ik wel iets baat heb bij de homepatische tabletjes Famosan van A. Vogel, waar duindoornbes in zit.

Vrouwelijke dieren kennen geen overgang, zij zijn een leven lang vruchtbaar. Een mensenkind heeft gemiddeld 18 jaar nodig om volwassen te worden en op eigen benen te staan. Wanneer een vrouw net als in de dierenwereld tot hun dood vruchtbaar zou zijn zou dat een probleem geven, dus heeft Moeder Natuur bedacht dat de vruchtbaarheid met een jaar of 45 – 50 maar klaar moet zijn. Waar ik dan weer wat moeite mee heb is dat die afname van vruchtbaarheid gepaard gaat met zo veel klachten. We zijn er als vrouwen maar mooi klaar mee, de overgang. Gemiddeld duurt het wel zeven tot tien jaar! Pffff…

In de bieb vond ik van Francien Oomen (http://www.francineoomen.nl/) een geweldig boek over de overgang. Zij is de jeugdboekenschrijfster van de ‘Hoe overleef ik…’ serie. Elke bladzijde van dit boek is weer een verrassing, vol tekeningen en teksten. Grappig ook.

Het boek heet jammer genoeg niet ‘Hoe overleef ik… De overgang’ maar de titel is ‘Oomen stroomt over’. Volgens Francien kennen de orka en de griend (ook een walvisachtige) ook een menopauze.
Ik schijn me momenteel in de pre-menopauze te begeven en moet de heftigste periode, de peri-menopauze, nog komen. Zucht… Deze is gemiddeld van 50 – 52 jaar waarna je vervolgens in de post-menopauze komt: gemiddeld van 52 – 60+.

Laat ik me maar gewoon niet te druk maken. Ik brei dan ook maar rustig verder. Mijn nieuwe sokken? Hier een beginnetje: echt regenboog, toch?

leesvoer

Vanaf dat ik kon lezen ben ik al lid van de bibliotheek. Als kind was ik er dan ook regelmatig te vinden. De mooiste momenten vond ik, wanneer ik een jaartje ouder werd en daardoor weer meer boeken tot mijn beschikking had. De jeugdboeken vond ik prachtig!
Ik lees langzaam. Vroeger ook al. Met de Brustest scoorde ik altijd laag. Vervolgens moest ik in een leesgroepje plaats nemen met kinderen die jonger waren dan mij.  De Brustest: je kreeg zo’n briefje met rijtjes woorden onder je neus en dan moest je zo snel mogelijk de woordjes lezen. Pff…dat gaf me wel stress, ook al had ik van dat woord toen nog nooit gehoord.
Voordeel van langzaam lezen is dat je lekker lang over een mooi boek kunt doen. Maar elk voordeel heb z’n nadeel…het vele leesvoer voor de opleiding kost me erg veel tijd!
5 boeken om anderen mee te inspireren:
Anyway…Een paar jaar terug had ik financieel geen armslag meer waardoor ik serieus bezuinigen moest. Het lidmaatschap op de bieb werd opgezegd. Maar nu, 2017, heb ik mijn bieb lidmaatschap weer kunnen begroten. Dus loop ik weer heerlijk te snuffelen langs de rekken vol boeken. En al kijkend tussen al het leesvoer mag ik dan de boeken, die mijn interesse hebben, zo in de tas doen om er thuis in te kunnen duiken. Natuurlijk kan ik al die boeken never nooit niet lezen in drie weken. Maar gewoon het idee dat ik er in kán duiken geeft me al een fijn gevoel. Hier een foto van mijn laatste keuze. Zoals te zien is dat erg veelzijdig, van een handwerkboek tot romans & informatieve boeken.
 :
Ik sluit mijn blogje af met een foto van onze stabijna Chiqo. Hij is nét geen Stabij, vandaar sta-bijna. Het is namelijk een kruising tussen een Stabij en een Wetterhoun. Poseren kan hij wel! Deze foto maakte dochterlief Jildou van de week.
 :

Vorige Oudere items