k k k k koud!

Gister was het prachtig weer, weinig wind en veel zonneschijn. Nou, dan is het heerlijk om met Chiqo door het bos te struinen.


Maar vandaag… Het is een koude maandag. De miezerregen en harde wind maken het nog onaangenamer. Bah!


Vandaag wat vroeger de kachel ontstoken en samen met de hete koffie zal ik wel weer opwarmen.
Toch zal ik er vandaag nog een keer met Chiqo uit moeten: het lokt me niet aan…
Er zijn soms, heel soms momentjes dat je zou willen dat hij ook gewoon naar de w.c. kon gaan, desnoods op een kattenhondenbak.


Na de sokjes die ik voor Kyan heb gebreid heb ik een paar voor Jan opgezet. Nu ik één sok af heb, weet ik dat ik nóg wel een paar sokjes kan breien voor Kyan. Zoveel garen houd ik nog wel over. Dus ik ben nog wel even zoet met deze Noorse Sokkenwol.
En immers: het jaar 2019 staat in het teken van ‘eerst-op-breien-wat-ik-heb’. Goed bezig dus!

 Onlangs liep ik even bij de Zeeman binnen.
Ik ben fan van hun garen en heb ook al heel wat afgebreid met dit garen.
Lekker goedkoop en ideaal voor allerlei projecten.

Anyway, ik dus langs de Zeeman om even in het nieuwe breiboek bladeren.
Glimlachend bij het patroon van de herenonderbroek. Ik zie Janlief die al dragen!

Eén patroon sprong eruit, een mooie plaid. Grof en met een soort van kabels. Maar nee, ik liet het boek liggen.

Onder het motto (ja, daar is hij weer): ‘eerst-op-breien-wat-ik-heb’ heb ik ook geen garen meegenomen. Ja, dat is moeilijk hoor! Al die mooie kleurtjes waar ik me al een mooi plaid voor dochterlief Jildou van zag breien…

In een stapel winkelmandjes, gewoon naast de damesslips lag hij diep in slaap. Je zou toch zo met dit gevulde mandje naar de kassa gaan!


Later hoorde ik dat deze meneer de hele winkelstraat af struint, zo laat hij bij de schoonheidssalon vast zijn nagels doen. En bij Pet’s place loopt hij zich dan te vergapen aan de goudvisjes! En gelijk heeft die kater!

Advertenties

consuminderen

Consuminderen, kent u dat woord?
Het is het tegenovergestelde van consumeren.
Voor mij houdt dat in: Minder kopen en dan vooral dat ik geen spullen koop die ik niet echt nodig heb. En dat gaat me steeds beter af.
Het heeft zo zijn voordeel in het milieu én, ook niet onbelangrijk, voordeel in mijn portemonnee. Wat ik niet koopt hoeft ik ook niet te betalen. En dat scheelt. Och, ik ben geen hardcore-consuminderaar hoor. Maar het heeft mijn interesse.

Daarnaast probeer ik duurzame keuzes te maken. Het niet-kopen-van-spullen is natuurlijk al een vorm van duurzaamheid. Maar ook door stoken van de pellet kachel, weliswaar niet energieneutraal maar nog altijd beter dan de cv.


Maar, ik geef toe, ik rijd auto en pak niet zo vaak de fiets als ik zou kunnen.Ik weet best dat ik nog zoveel meer kan doen om mijn footprint* kleiner te maken.
*Deze ecologische voetafdruk is de totale oppervlakte aan landbouwgrond én water dat gebruikt wordt om alle middelen en energie, die door mij gebruikt worden, te produceren (voedsel, energie en materiaal) maar ook om het afval van mij af te breken.
Poeh een hele zin!

Verder met het consuminderen van mij:
Ik ruim op ofwel ik ben aan het ontspullen. Hierdoor houden we meer ruimte over in ons huis. En daar wordt de mens, ik dus wel, blij van. Geloof me, spullen en dan een teveel eraan, vreet energie. Alles heeft aandacht nodig. Alleen al het schoonhouden van je huis met een veelvoud aan (overbodige)spullen is een hele klus. Minder kleren in je kast verminderd je keuzestress.

Zo las ik het boek van Dennis Storm: Weg ermee, over de schoonheid van minimalisme. Een leuk & leesbaar boekje over consuminderen.


De maatschappij is aan het consumeren. Men is enorm koopziek en daar vaart de economie wel bij, zeker. Het maakt dat enorme containerschepen vol goedkope zooi over de wereldzeeën varen. Wanneer het dan stormt en er 270 containers overboord vallen geeft dat een enorme troep. Zo vervuilend!
Zie me nu niet als een moraalridder, echt niet. Maar ik ben me wel bewust van het feit dat ik hieraan niet meer mee wil doen. Ik wil consuminderen.

Al in 2014 schreef ik voor het eerst over consuminderen op mijn blog.
De term ‘cold sheep’ liet ik wel vaker vallen. Het betekent: de uitdaging om een bepaalde tijd geen garen meer te kopen. Gewoon omdat je genoeg ‘stash’ (voorraad) hebt. De uitdrukking komt van ‘cold-turkey’ een term die gebruikt wordt bij afkicken van drugs.

Nu mag moet ik toegeven, ik heb een behoorlijke voorraad garen. Van lace tot sokkengaren, van ongeverfd garen tot merino-wol. Echt, ik heb voor de komende 10 jaar genoeg garen! Dus brei ik nu (bijna altijd) netjes mijn WIP’s af (work in progress). Op de foto de sok van garen van Arne en Carlos Pairfect van Regia. Alweer een tijdje op de pennen.


Ik heb mezelf in 2019 niet opgelegd écht geen garen te kopen hoor. Ik heb voldoende zelfkennis om te weten dat dat me niet gaat lukken.
Maar ik consuminder wel, op mijn manier. Het moet goed voelen én het mag ook wel even pijn doen om net dat leuke (afgeprijsde) vest te laten hangen in de winkel puur omdat ik al genoeg vesten heb.

Anyhow: Geniet momenten uit mijn leven zijn de niet-materialistische momenten. Of met andere woorden: Ze kosten geen geld.
Lopen met Chiqo in de natuur, de dag doorspreken met m’n lief of de kinderen die thuis komen met verhalen.

ratjetoe

Vandaag las ik ‘Het beste wat we hebben’ van Griet Op de Beeck uit. Het eerste deel van drie. Ik vind de schrijfstijl van Op de Beeck mooi, prachtige volzinnen. Het boek heeft, zoals al haar boeken, een donkere sfeer. Het thema, de complexiteit van collectief oud zeer binnen een gezin, loop als een rode draad door het boek heen. De schaduwen van het verleden reiken tot in het heden. Intens beschreven. Ondanks dat het boek, in mijn ogen, zwaar en rauw is, zal ik de andere delen zeker ook willen lezen.


Onze hond Chiqo is met zijn 14 jaar een bejaard beestje. De laatste tijd blaft veel meer dan eerder en kan mij dan maar niet kenbaar maken wat hij wil en blijft dus blaffen! Erg vervelend, met name wanneer er bezoek is. Maar natuurlijk is zijn blaffen bij de buren ook goed te horen, zucht…

Maar wat ons verontruste was dat Chiqo zo onrustig was in de namiddag en avond. Niet weten waar hij het zoeken moest, dan weer naar de gang, dan weer naar de bijkeuken en dat met de staart tussen de pootjes. Dat hij doof wordt en slechter begint te zien wisten we. De dierenarts denkt dat Chiqo last heeft van óf sponylose (slijtage in de wervels) óf een hernia in de rug heeft. Er is één plek waar hij namelijk pijn aangeeft. Sinds gisteren is hij aan de pijnstilling. Chiqo heeft nu niet meer het onrustige gedrag vertoont maar het vele blaffen is ongewijzigd. Komende week maar even aanzien. Ik heb de wandelingen aangepast, vaker en korter.

Wat een wind afgelopen dagen! Omdat het ook nog springtij was kwam het water net wat hoger dan normaal op de wadden. Springtij treedt op wanneer zon, maan en aarde in een rechte lijn staan, dus tijdens nieuwe maan en volle maan.
Deze foto is gisteren, gemaakt door natuurfotograaf Ruurd Jelle van der Leij. Hij is ook een van de filmers van de film Wad. En de ree, die kon gelukkig goed zwemmen en kon zijn vege lijf redden!

ruurd jelle vd leij

hmmm…

Soms dénk ik dat ik na drie keer het wel kan. En hierdoor net iets te ongeconcentreerd ben. Al drie keer eerder breide ik de black rose sokken van Suzi Anvin. Na drie herhalingen van het ajourpatroontje van de black rose kwam ik er nu achter dat ik regeltje twee van het patroon al twee maal fout heb gedaan…
Het garen, welke ik kreeg van Hobbii, breit erg fijn, daar lag het niet aan!


Misschien valt het niet eens zo op, maar ik zie het natuurlijk altijd! Ik was al niet tevreden over de vierde tour. Dus dat maakt het  uithalen makkelijker…


Net alsof ik verkeerd heb in-gestoken. Afijn het is niet anders. Afhalen dus. Rats-rats-rats-rats en opnieuw opzetten.

Elke dag wandel ik met stabijna Chiqo. De ene keer in de regen (bah, niet fijn…) en de andere keer, door het dikke wolkenpak, sombere weer. De zon zien we de laatste dagen nauwelijks. Toch doen de wandelingen Chiqo en mij goed! Soms kruizen reeën ons pad, geweldig! Tijdens de wandelingen zie ik altijd wel weer wat anders. Ik maakte vorige week deze foto, één eikenblad nog aan de boom. Ik had deze foto geplaatst op Instagram.


Van alle loofbomen laat de eik haar blad moeilijk los. Misschien weet ze dat zij als laatste weer blad krijgt in het voorjaar. En daarom zo lang mogelijk haar blaadjes vast blijft houden.

Veertien jarige Chiqo wordt doof. En elk nadeel heb zijn voordeel! Hij hoort het vuurwerk veel minder. Normaal kon ik hem nu (27 december) al moeilijk uitlaten: knallen vanuit naburige dorpen maakten hem al zo bang dat wandelen niet meer lukte… Nu (nog) geen problemen, fijn! Vanmorgen wandelde hij mooi voor me uit, zijn staart zwiepend van links naar rechts en mooi hoog, een teken van blijheid en tevredenheid.


Op mijn nachtkastje lag afgelopen tijd:
‘Moeder van glas’ van Roos Schlikker. Zij beschrijft in het boek het leven van haar moeder die pas op haar zestigste de diagnose bipolair kreeg. Deze stemmingsstoornis wordt ook wel manisch-depressief genoemd. Roos beschrijft heel duidelijk hoe het leven van zowel haar, als dochter, als dat van haar moeder eruit ziet wanneer iemand bipolair is. Het was voor mij, helaas, herkenbaar. Ik heb zelf een bipolaire kwetsbaarheid.
Schlikker schijft:
‘Echte helden zijn zij die zich durven te laten zien zoals ze werkelijk zijn.’
Toen Roos haar moeder overleed en er aan Roos werd gevraagd hoe het ging, besefte Roos wat haar moeder altijd deed, jokken over hoe het gaat. ‘Ja goed!’ terwijl je weet dat het helemaal niet goed gaat…

nachtkastje

Wat lag er op mijn nachtkastje?


Nicci French, het achtste en laatste deel van de Frieda Klein serie. De vorige zeven delen droegen allemaal de dagen van de week in de titel. De dagen waren op… dus kreeg dit deel de naam: ‘De dag van de doden’. Dit refereert aan 1 november Allerzielen. Deze literaire thriller is een echte page turner! In dit laatste deel kwamen alle delen als het ware samen.

Wanneer je begint met lezen van deze serie is het wel aan te raden om bij ‘Blauwe maandag’ te beginnen. De schrijvers refereren in de boeken naar de eerdere delen.
Elk boek nodigde uit om ook het volgende deel te lezen. Het personage is interessant, Frieda is een psychoanalyticus en heeft zo haar eigen unieke karakter.
Nicci French is een echtpaar: Nicci Gerard is de vrouwelijke helft van de auteurs en Sean French de mannelijke helft. Dit Engelse duo heeft meer dan 20 boeken op hun naam staan.

De mooie herfstdagen rijgen zich aan één. Hierdoor kunnen we voor mijn gevoel lang van de herfst genieten. Heerlijk!



En wanneer zon én temperatuur ’s avonds snel naar beneden gaan, snort bij ons de kachel en spint de poes!

zomersokken

Zomer in de herfst. Van mij mag dit weer zo blijven tot de kerst. Maar aan de andere kant maak ik me dus wel zorgen over de klimaatverandering.
(zie ook blog 13-10)
Ondanks dat het midden oktober is kleed ik me dus maar zomers. En zodoende heb ik ook mijn zomersokken maar weer opgezocht.


Zomersokken tussen het herfstblad, net zo iets als met slippers door de bladeren lopen.


Dit paar heb ik in 2009 al gebreid, alhoewel ik ze vele malen heb gewassen zijn deze sokken nog steeds mooi. Gebreid van Online Supersocke cotton (45% katoen, 40% wol en 15% nylon, patroon: River Rapid Socks).

Ondanks het zomerweer zet de herfst wel door. Onze wingerd achterhuis steelt de show door zijn prachtig kleuren.


And now for something completely different:
Wat ligt er bij mij op mijn nachtkastje?
Kevin Breel met ‘Komiek versus depressie’.
Het is een autobiografisch relaas van een Canadese jongen over zijn depressie. Kevin (1994) is een schrijver, komediant en activist. Hij is vooral bekend geworden door zijn TEDx-praatjes.
TED staan voor Technology, Entertainment, Design. Dat zegt nog niet zo veel, maar het doel van die presentaties zijn dat je binnen 18 minuten een zo toegankelijk mogelijke lezing houdt over wat voor onderwerp dan ook.


Breel is nog maar 23 jaar, toch heeft hij al meerder periodes gekend dat hij zich depressief voelde. Hierover schijft hij uitgebreid over in zijn boek. Kevin maakt in mooie zinnen duidelijk hoe zijn leven tot nu toe verlopen is en welke rol depressieve periodes daarin speelden. Ik herkende mezelf vooral in het zo moe kunnen zijn en totaal geen energie hebben tijdens depressieve buien. Een universeel gegeven, helaas.
Een zin, uit het boek, verwoord zo goed hoe het is:
‘Het is echt afschuwelijk hoe snel je hersenen van een mooi, blij moment naar een gevoel van duisternis en wanhoop kunnen overschakelen’.
Kevin filosofeert over de wereld en onderzoekt zijn eigen rol hierin. Dit onderzoeken, analyseren en ontrafelen van zijn gevoelens vond ik soms wat langdraderig. Maar toch boeide het boek zo dat ik het wel uit heb gelezen.

En nu? Ga ik weer lekker naar buiten mét m’n breiwerk!

 

 

 

ouderdomskwaaltjes

We worden ouder, gelukkig wel! Maar ‘elk voordeel heb z’n nadeel’: onze ogen worden slechter ten gevolge van presbyopia oftewel ouderdomsverziendheid. Het heet verziendheid omdat in de verte kijken geen problemen geeft maar juist dichtbij het oog zich niet meer scherp kan stellen. Jan en ik hebben beide een leesbril nodig, maar die willen we dus niet aan een touwtje om onze hals. Gevolg hiervan is dat er overal in huis brilletjes rondslingeren: op de nachtkastjes, op de eettafel, op de werkbank (Jan), in de tas (Froukje) etc. Soms liggen er drie op tafel en soms zijn ze allemaal verdwenen…


Al eerder schreef ik dat onze veestapel (ook) ouder wordt.


Dit gaat ook met de nodige kwaaltjes gepaard. Stabijna Chiqo wordt steeds dover.. Wat? STEEDS DOVER!
Wanneer er een auto onze oprit op rijdt hoort hij dat niet meer, zelfs het tuinhekje doet hem niet meer opkijken. Maar ‘elk nadeel heb z’n voordeel’: hij is ook niet meer bang voor onweer. De donder gaat aan hem voorbij. Hij lag deze zomer achterhuis terwijl het rommelde in de lucht. Eerder was hij bij het horen van onweer al onder de tafel gekropen. Hopen dat dit ook zo zal werken bij het vuurwerk straks in december!


Ik ben druk bezig met de tweede sok van het paar voor dochter Jildou. In mijn omgeving kan ik de door mij gebreide sokken wel kwijt. Naast Jildou kiest Jan ook altijd de zelfgebreide sokken uit de la. Om eerlijk te zijn kan ik niet tegen de vraag opbreien. Ik vind dat fijn: sokken breien is zo leuk en het maakt het maken nog leuker wanneer je de ontvanger er ook blij mee kan maken!


Een nieuw item op mijn blog: wat ligt er bij mij op mijn nachtkastje. Of wel: in welk boek ben ik aan het lezen? Op Pinterest ben ik gaan bij houden welke boeken ik heb gelezen. De teller van 2018 staat nu op 12. Nu op mijn nachtkastje: Loes de Hollander met: ‘Mij zie je niet’. Het is best wel een apart boek. Geschreven vanuit een ik-personage met hoofdstukken afgewisseld gezien vanuit het slachtoffer van die ik-personage. Een pittig thema: de ik-persoon verloor haar tienerdochter door suïcide ten gevolge van pesten. Wat het boek wat apart maakt is dat de ik-persoon moorden pleegt en hier mee wegkomt. Ben nu halverwege het boek. Leest wel gemakkelijk weg. Wordt vervolgd.

Vorige Oudere items