druilerige dinsdag


In september zette ik voor manlief dit paar sokken op. Langgarens Super Soxx. Tussen de l.o.’s (lopende werkjes) van mij zit standaard een recht-toe-recht-aan sok. Het is fijn zo’n werkje bij me te hebben voor als ik in de wacht(kamer) zit. Maar na een tijdje wil ik zo’n werkje dan ook wel weer eens af hebben.


En zo had ik afgelopen weekend even wat meer tijd aan dit paar sokken besteed. Gisteravond waren ze af. Dus ‘mag’ ik weer een ander bolletje uit mijn stash (voorraad) opdiepen.

Het is toevallig dan het subtiele verloop van de blauwe kleur precies klopt: twee identieke sokken. Achteraf had ik dit paar op 2.25 mm naaldjes moeten breien. Met 2.5 mm vind ik ze iets los. Ik had 60 steken opgezet voor maat 41. Dat is eigenlijk te weinig maar uit ervaring weet ik dat 60 steken Jan beter past als 64.


Zie er ligt iets harigs ↗ onder de tafel! Hieronder een foto vanuit andere positie.


And then something completely different…
Jan en ik zijn geen shoppers. Eigenlijk hebben we een hekel aan kleren kopen. Het aantal keren dat we per jaar winkelen is dan ook echt op één hand te tellen.

En zo waren we zondag in Leeuwarden. We mijden de kleren- en schoenenwinkels gewoon. Maar de boekwinkel vind ik dan wel weer leuk. Dus heerlijk gestruind bij Van der Velde. Ik vond een tweedehands boek van Camilla Läckberg: ‘Oorlogskind’. Het vervolg van het boek welke ik nu lees, ‘Zusje’. Blij mee!
Läckberg heeft 10 literaire thrillers in deze reeks geschreven. Ik zit nu in deel 4 dus heb ik nog wel wat leervoer voor komende tijd.


Afbeeldingsresultaat voor oldehoveJan trakteerde zich, heel verrassend, op een motortijdschrift 😉 . In een andere winkel vond ik ‘Sokken om zelf te breien’. Dit boekje wilde ik al langere tijd graag hebben, maar voor de prijs €5.99 helemaal! Ook blij mee. Daarnaast nog vogelvoer en 2 gardes gekocht. Na een kopje koffie op het terras van Fire, reden we weer naar huis.

Via social media las ik dat het gevaarlijk is om mezenbolletjes in zulke groene netjes op te hangen. Meesjes kunnen er met hun pootjes in verstrikt raken. Helaas zat er bij dat bericht een foto van een dood vogeltje. Ik had het zónder foto ook wel gesnapt!

Ik vind het erg naar als mensen dierenleed delen met foto’s. Nee, ik sluit mijn ogen echt niet voor dierenleed, ik vind dit afschuwelijk! Maar die foto’s, die heb ik dan haarscherp in mijn geheugen zitten. Op onverwachte momenten zie ik die nare foto’s weer op mijn netvlies, ook wanneer dit totaal niet relevant is. Dat is ronduit lastig! Dat dus.

Natuurlijk ik wil de meesjes niet in gevaar brengen dus het systeem van een garde met voer in de boom overgenomen. Er wordt constant van gesnoept!


De KAL (Knit-A-Long) van KnitPro de ‘soktober‘ is afgelopen. Ik viel helaas niet in de prijzen. Maar ik vond het meedoen echt leuk! Dus de volgende KAL ben ik vast wel weer van de partij.

yellow rose

Als de temperatuur een aantal dagen boven de 30 graden gaat, dan sluipt de warmte uiteindelijk ook het huis in. Dan leg ook ik de breinaalden aan de kant. Het is dan fijn om me te verliezen in een goed boek.


Momenteel zit ik midden in ‘Storm’ van de Zussen-serie van Lucinda Riley. Ik schreef al eerder over deze auteur. Zelf moest ik wel even wennen aan de schrijfstijl. Ik lees vaak literaire thrillers en dit is echt anders. Heel verhalend met een romantische inslag om het zo maar te noemen. Er lopen verschillende verhaallijnen door het boek. Het is mysterieus, meeslepend en dat blijft boeien. De serie van de Zussen is populair, al een dik jaar staan Lucinda haar serie in de boeken top. Ook deze week weer, Leeuwarder Courant:


De boeken zijn voortdurend uitgeleend in de bieb. Gelukkig heb ik vier van de boeken op mijn e-reader.


Afgelopen dagen was het wel weer brei-weer.


Met een appeltje erbij, die we eerlijk delen. Ja, Chiqo lust wel een stukje. Ach, wat lust hij niet… Nou banaan en aardbei.

Anyhow de gele sokken met ajourwerkje zijn klaar. Afgelopen maart op de pennen gezet. Wel tijd dat er aan dit lopende werkje een eind werd gebreid.


Garen: geseponeerd door Hobbii: Mayflower, 1 Class: 75% wol, 25% nylon (polyamide). Naaldjes 2.25 mm. Ajour patroontje van Suzi Anvin ‘Black Rose‘.

lopende werkjes II

In no-time vlogen de drie vakantieweken voorbij, Jan is maandag weer naar zijn werk vertrokken. Ook ik pak de dagelijkse dingen weer op.
Poe, wat gaat de tijd toch snel wanneer je plezier hebt!

Hier mijn projecttasje waar twee van de werkjes inzitten. Het lijkt op een toilettasje, en dat is het waarschijnlijk ook, maar ik gebruik dit tasje voor mijn l.w.’s.


Hier een up-date van mijn lopende werkjes.

Links de recht-toe-recht-aan-sok van een bolletje Regia Etude Color.
Ik haak een plaid voor dochterlief met Zeeman Royal. Rechts de eerste Granny’s. En in het midden, de gele sok van gele Hobbii Mayflower Class 1. Hier brei ik een ajourpatroontje in, de Black Rose. Ik had dit werkje mee naar het breicafé, hier in ons dorp. Niet handig: volgens mij heb ik net zoveel vóóruit gebreid als áchteruit!


Het boekje is een dwarsligger van de Bibliotheek. Ik had het mee op tijdens de motorvakantie. Super klein en handig dus wanneer je weinig bagage mee kunt nemen. Natuurlijk zat mijn e-reader ook in de bagage, maar ik vind het fijn om altijd een plan B te hebben. Want wat als de e-reader het niet meer doet? Daarvoor had ik die dwarsligger mee. Maar ik pakte steeds de dwarsligger. Ja, dat formaat handigt me wel! Dit is ‘Steenhouwer’ van Camilla Lackberg, De derde van deze serie van tien titels. Deze misdaadromans spelen zich af in het zuiden van Zweden, in Fjällbacka. Echt heerlijk om je daarin te verliezen.


De Chileense Jasmijn bloeit dat het haar lieve lust is. Zo fleurig zo op de tuintafel!

Onze lieve Chiqo, een bejaard hondje 14-1/2 jaar. Een hondje van de dag. Soms wil het allemaal niet zo, loopt hij wat stram en ontbreekt het hem aan energie. Maar het komt ook voor dat hij ineens enthousiast op zijn knuffel duik en er mee aan de haal gaat.

Chiqo is wat hard horend, ook hard luisterend trouwens.
Maar zo nu & dan doet Chiqo of hij bij de commando’s zit en voert hij zijn bevel gewoon goed uit… ‘CHIQO ZIT!’ roep ik dan… en jawel: TADAAA!

boek

Op dit moment ligt het boek van Lucinda Riley ‘De zeven zussen’ op mijn nachtkastje, op de tafel, in mijn tas of in de achtertuin. Maar het meest ligt het boek op mijn schoot.
Dit is het eerste boek van een zevendelige reeks.  Er zijn inmiddels vijf boeken verschenen.

Boek één: Na de plotselinge dood van hun vader komen Maia en vijf zussen bij elkaar in hun ouderlijk huis, aan het Meer van Genève. Alle zes zussen werden als baby geadopteerd en krijgen na de dood van hun adoptievader allemaal een brief met een mysterieuze verwijzing naar hun afkomst. Maia’s, de oudste zus, verleden brengt haar naar Rio de Janeiro. Daar aangekomen probeert ze met de weinige aanwijzingen die ze heeft haar achtergrond te ontrafelen. Het voert haar tachtig jaar terug in de tijd, naar de bouw van het Christusbeeld in Rio. Maar ook de glamour van de jaren twintig in Parijs. En zo zal zij haar ware identiteit te achterhalen. Gek genoeg zijn er in dit deel zes zusjes. Ik verwacht dat dat mysterie in één van de volgende delen wel ontrafeld zal worden.

Auteur Lucinda zegt: ‘Every great story begins with an extraordinary woman’.
Dit boek staat al vanaf 2018 in de boeken top 10. Erg populair. Ik moest wel wat wennen aan Riley haar schrijfstijl. Het is meeslepend en heeft een romantische inslag.
Ik ben nu op de helft, nieuwsgierig naar de rest van het verhaal.

k k k k koud!

Gister was het prachtig weer, weinig wind en veel zonneschijn. Nou, dan is het heerlijk om met Chiqo door het bos te struinen.


Maar vandaag… Het is een koude maandag. De miezerregen en harde wind maken het nog onaangenamer. Bah!


Vandaag wat vroeger de kachel ontstoken en samen met de hete koffie zal ik wel weer opwarmen.
Toch zal ik er vandaag nog een keer met Chiqo uit moeten: het lokt me niet aan…
Er zijn soms, heel soms momentjes dat je zou willen dat hij ook gewoon naar de w.c. kon gaan, desnoods op een kattenhondenbak.


Na de sokjes die ik voor Kyan heb gebreid heb ik een paar voor Jan opgezet. Nu ik één sok af heb, weet ik dat ik nóg wel een paar sokjes kan breien voor Kyan. Zoveel garen houd ik nog wel over. Dus ik ben nog wel even zoet met deze Noorse Sokkenwol.
En immers: het jaar 2019 staat in het teken van ‘eerst-op-breien-wat-ik-heb’. Goed bezig dus!

 Onlangs liep ik even bij de Zeeman binnen.
Ik ben fan van hun garen en heb ook al heel wat afgebreid met dit garen.
Lekker goedkoop en ideaal voor allerlei projecten.

Anyway, ik dus langs de Zeeman om even in het nieuwe breiboek bladeren.
Glimlachend bij het patroon van de herenonderbroek. Ik zie Janlief die al dragen!

Eén patroon sprong eruit, een mooie plaid. Grof en met een soort van kabels. Maar nee, ik liet het boek liggen.

Onder het motto (ja, daar is hij weer): ‘eerst-op-breien-wat-ik-heb’ heb ik ook geen garen meegenomen. Ja, dat is moeilijk hoor! Al die mooie kleurtjes waar ik me al een mooi plaid voor dochterlief Jildou van zag breien…

In een stapel winkelmandjes, gewoon naast de damesslips lag hij diep in slaap. Je zou toch zo met dit gevulde mandje naar de kassa gaan!


Later hoorde ik dat deze meneer de hele winkelstraat af struint, zo laat hij bij de schoonheidssalon vast zijn nagels doen. En bij Pet’s place loopt hij zich dan te vergapen aan de goudvisjes! En gelijk heeft die kater!

consuminderen

Consuminderen, kent u dat woord?
Het is het tegenovergestelde van consumeren.
Voor mij houdt dat in: Minder kopen en dan vooral dat ik geen spullen koop die ik niet echt nodig heb. En dat gaat me steeds beter af.
Het heeft zo zijn voordeel in het milieu én, ook niet onbelangrijk, voordeel in mijn portemonnee. Wat ik niet koopt hoeft ik ook niet te betalen. En dat scheelt. Och, ik ben geen hardcore-consuminderaar hoor. Maar het heeft mijn interesse.

Daarnaast probeer ik duurzame keuzes te maken. Het niet-kopen-van-spullen is natuurlijk al een vorm van duurzaamheid. Maar ook door stoken van de pellet kachel, weliswaar niet energieneutraal maar nog altijd beter dan de cv.


Maar, ik geef toe, ik rijd auto en pak niet zo vaak de fiets als ik zou kunnen.Ik weet best dat ik nog zoveel meer kan doen om mijn footprint* kleiner te maken.
*Deze ecologische voetafdruk is de totale oppervlakte aan landbouwgrond én water dat gebruikt wordt om alle middelen en energie, die door mij gebruikt worden, te produceren (voedsel, energie en materiaal) maar ook om het afval van mij af te breken.
Poeh een hele zin!

Verder met het consuminderen van mij:
Ik ruim op ofwel ik ben aan het ontspullen. Hierdoor houden we meer ruimte over in ons huis. En daar wordt de mens, ik dus wel, blij van. Geloof me, spullen en dan een teveel eraan, vreet energie. Alles heeft aandacht nodig. Alleen al het schoonhouden van je huis met een veelvoud aan (overbodige)spullen is een hele klus. Minder kleren in je kast verminderd je keuzestress.

Zo las ik het boek van Dennis Storm: Weg ermee, over de schoonheid van minimalisme. Een leuk & leesbaar boekje over consuminderen.


De maatschappij is aan het consumeren. Men is enorm koopziek en daar vaart de economie wel bij, zeker. Het maakt dat enorme containerschepen vol goedkope zooi over de wereldzeeën varen. Wanneer het dan stormt en er 270 containers overboord vallen geeft dat een enorme troep. Zo vervuilend!
Zie me nu niet als een moraalridder, echt niet. Maar ik ben me wel bewust van het feit dat ik hieraan niet meer mee wil doen. Ik wil consuminderen.

Al in 2014 schreef ik voor het eerst over consuminderen op mijn blog.
De term ‘cold sheep’ liet ik wel vaker vallen. Het betekent: de uitdaging om een bepaalde tijd geen garen meer te kopen. Gewoon omdat je genoeg ‘stash’ (voorraad) hebt. De uitdrukking komt van ‘cold-turkey’ een term die gebruikt wordt bij afkicken van drugs.

Nu mag moet ik toegeven, ik heb een behoorlijke voorraad garen. Van lace tot sokkengaren, van ongeverfd garen tot merino-wol. Echt, ik heb voor de komende 10 jaar genoeg garen! Dus brei ik nu (bijna altijd) netjes mijn WIP’s af (work in progress). Op de foto de sok van garen van Arne en Carlos Pairfect van Regia. Alweer een tijdje op de pennen.


Ik heb mezelf in 2019 niet opgelegd écht geen garen te kopen hoor. Ik heb voldoende zelfkennis om te weten dat dat me niet gaat lukken.
Maar ik consuminder wel, op mijn manier. Het moet goed voelen én het mag ook wel even pijn doen om net dat leuke (afgeprijsde) vest te laten hangen in de winkel puur omdat ik al genoeg vesten heb.

Anyhow: Geniet momenten uit mijn leven zijn de niet-materialistische momenten. Of met andere woorden: Ze kosten geen geld.
Lopen met Chiqo in de natuur, de dag doorspreken met m’n lief of de kinderen die thuis komen met verhalen.

ratjetoe

Vandaag las ik ‘Het beste wat we hebben’ van Griet Op de Beeck uit. Het eerste deel van drie. Ik vind de schrijfstijl van Op de Beeck mooi, prachtige volzinnen. Het boek heeft, zoals al haar boeken, een donkere sfeer. Het thema, de complexiteit van collectief oud zeer binnen een gezin, loop als een rode draad door het boek heen. De schaduwen van het verleden reiken tot in het heden. Intens beschreven. Ondanks dat het boek, in mijn ogen, zwaar en rauw is, zal ik de andere delen zeker ook willen lezen.


Onze hond Chiqo is met zijn 14 jaar een bejaard beestje. De laatste tijd blaft veel meer dan eerder en kan mij dan maar niet kenbaar maken wat hij wil en blijft dus blaffen! Erg vervelend, met name wanneer er bezoek is. Maar natuurlijk is zijn blaffen bij de buren ook goed te horen, zucht…

Maar wat ons verontruste was dat Chiqo zo onrustig was in de namiddag en avond. Niet weten waar hij het zoeken moest, dan weer naar de gang, dan weer naar de bijkeuken en dat met de staart tussen de pootjes. Dat hij doof wordt en slechter begint te zien wisten we. De dierenarts denkt dat Chiqo last heeft van óf sponylose (slijtage in de wervels) óf een hernia in de rug heeft. Er is één plek waar hij namelijk pijn aangeeft. Sinds gisteren is hij aan de pijnstilling. Chiqo heeft nu niet meer het onrustige gedrag vertoont maar het vele blaffen is ongewijzigd. Komende week maar even aanzien. Ik heb de wandelingen aangepast, vaker en korter.

Wat een wind afgelopen dagen! Omdat het ook nog springtij was kwam het water net wat hoger dan normaal op de wadden. Springtij treedt op wanneer zon, maan en aarde in een rechte lijn staan, dus tijdens nieuwe maan en volle maan.
Deze foto is gisteren, gemaakt door natuurfotograaf Ruurd Jelle van der Leij. Hij is ook een van de filmers van de film Wad. En de ree, die kon gelukkig goed zwemmen en kon zijn vege lijf redden!

ruurd jelle vd leij

Vorige Oudere items