I’m ready to go anywhere, I’m full of hope and full of fear


.
Titel uit: ‘I will dance when I walk away.’  Een liedje van de Noorse meidengroep Katzenjammer. Een vrolijk wijsje met serieuze tekst. I love it! De vier (nu drie) leden wisselen vaak van instrumenten die ze bespelen. Samen ongeveer dertig! Dochterlief en ik hebben Katzenjammer al een paar keer live mogen bewonderen.

Nieuwe aankopen
Eerste paasdag was er markt in Oldeberkoop. ‘Wollig landleven’ is een fair vol wol en streekproducten. Bij de fietsenparkeerplaats trof ik M. en we hebben samen de markt afgestruind. Leuk!


Ik had eigenlijk niets nodig. Toch liep ik bij één van de eerste stands al tegen een leuk jurkje aan. En ik heb nog geen jurkjes 😉 , dus die ging mee naar huis. Later vond ik er twee prachtige wolletjes bij Bresni’s wol. Die kregen ook een plaatsje in de fietstas. Word ik er blij van? Ja! Nou dan mag het. Voor deze keer dan…


Na alles gezien & bewonderd te hebben dronken we samen nog een bakje thee en gingen toen ieder ons weegs.

Aangezien het project ‘Lento-col’ af is mag ik weer aan een ander breitje beginnen. Een zomersjaal voor bij de nieuwe jurk. Dus iets met ajour (gaatjes). Ik heb al een patroon gevonden.

‘Take it all’ van Lisa Hannes, ik gebruik dus die twee groene strengen hiervoor.

40 dagen project
De paasdagen liggen alweer achter ons. Op de zaterdag voor de Pasen was mijn Mysterie Knit A Long af. Dit samenbreiproject ‘Lento’ genaamd werd een col. Linda van Wolhobby heeft het patroon ontworpen en de MKAL georganiseerd. Het is een dikke col geworden met twee buitenzijden.

Ik heb het garen Saskia en Bianca van de Wibra gebruikt. Het gaf een mooi contrast. Hierboven en onder beide kanten.


Meesjes
Ook dit jaar hebben ze hun intrek genomen in ons huisje.


We hebben een camera waarop we ma en pa koolmees kunnen volgen. Vorige jaren ging het nog wel eens mis met hun broedsels. Een steenmarter, te weinig wormen, of één van de meesjes kwam niet meer terug. En ik me maar ongerust maken wanneer pa of ma te lang wegbleef. Tja, het is de natuur. Ik kijk nu wat minder op mijn app met camera.

Vannacht hoorden we een zorgwekkend geluid. Doordat Jan nu 3 camera’s heeft hangen zagen we gelijk dat het geen eier-stropers waren. Handig.

Nu 7 eieren en een broedend vogeltje.


.
Still knitting socks
Paar 8 van dit jaar is af. Sokken maatje 40, klaar om weg te geven.


Us Douwe
Nee, Douwe houdt niet van zwemmen. Hij is zelfs bang om natte pootjes te krijgen en loopt dan ook óm plassen heen bij regenachtig weer.


Wanneer hij uit de sloot wil drinken laat hij zich heel voorzichtig langs de slootkant bij het water zakken.


Dat hij geen bommetje maakt vinden wij niet erg. Want een natte hond mee terug in de auto, daar worden we niet vrolijk van.

Zijn broertje Jelle is wel een waterrat! Zie zo doe je dat!


.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

homesick


.
Kings of Convenience is een indie folk-pop duo uit Noorwegen. De muziek kan het beste worden omschreven als dromerige en melancholische gitaarpop. ‘Homesick’ stond lange tijd op mijn mp3speler. Soms kan heimwee je overvallen, zelfs als je thuis bent.

A song for
Someone who needs somewhere
To long for

Homesick
Cause I no longer know
Where home is

Wanderlust
Als dyslext-light maak ik daar dan wandeLlust van. Het graag willen wandelen. Uiteindelijk klopt dat ook wel. Maar het woord wanderlust is meer dan dat. Het is namelijk een sterk verlangen om te reizen, de wijde wereld ontdekken. De term ‘wanderlust’ is een Duits leenwoord.


Wanderlust staat dus voor het verlangen om op pad te gaan, om uit je eigen leefwereld te treden en naar andere dingen op zoek te gaan. Zowel mijn Oma als mijn Moeder hadden het wanderlust-gen. Zo klom Oma op een kameel in Egypte en zag mijn moeder de meeste continenten.


Ik was nooit reislustig. Als kind leed ik aan heimwee. Logeerpartijtjes werden afgebroken omdat ik letterlijk ziek werd. Ik begon gewoon over te geven tot ik weer werd opgehaald. Alleen bij mijn Oom en Tante van vaders kant hield ik het binnen.

Mijn moeder haalde me, wanneer dat moest, altijd weer op. Ook toen ik al volwassen was drukte ze me op het hart, dat ze me zo weer op zou halen, waar dan ook vandaan. Fijn en vertrouwd gevoel voor mij! Zelf had ze ook altijd haar atlas binnen handbereik. Zo kon Ma altijd zien wie waar was.

Echter een mens veranderd, omstandigheden veranderen. Afgelopen jaren heb ik het reizen ontdekt. Inmiddels heel wat landen van Europa gezien, heel wat bergen beklommen. Dat laatste dan per motor, maar toch.

Ik kwam er achter hoe ruig Noorwegen is, hoe uitgestrekt Schotland en hoe groen Slovenië.

Nu we een eigen huisje op wielen hebben, is het voor ons nog makkelijker op pad te gaan. Jan bouwde deze eigenhandig. De eerste reis plannen zijn alweer gemaakt.

Jan is een echte reiziger, hij wil altijd weten hoe het er na die bergtop uitziet. Nadeel: dat maakt een lange wandeling nog langer! Wil je immers wat zien dan zal je op de blaren moeten lopen.

Dit hangt bij ons in huis.
‘Some beautiful paths can’t be discovered without getting lost’

40 dagen project
Ik ben bij met de Mysterie Knit A Long. Alle streepjes zijn gebreid. Alleen vandaag nog en dan zit dit project erop.


Ik ben er dan ook wel een beetje klaar mee. Het is leuk om nieuwe steekjes te leren, zeker. Maar aanvankelijk had ik verwacht dat ik meer kneepjes zou leren over colorwork breien (kleurwerk breien).

Still knitting socks
Eerste sok is af, tweede volgt vast snel. Heerlijk wolletje & fijne kleurtjes.

Us Jildou
Dochterlief haalde haar motorrijbewijs. Zo knap & stoer! Om je rijbewijs te halen moet je tegenwoordig theorie examen doen, dan moet je examen doen in de kunstjes (rondjes draaien, slalom, hard remmen en zo) en uiteindelijk afrijden op de weg. Destijds kon ik in 1x afrijden en theorie hoefde toen ook niet apart voor de motor.

Van ons samengestelde gezin hebben 8 van de 12 m/v het motorrijbewijs. Dus we kunnen nu een echte motorclub oprichten!


Us Douwe


Wat wordt Douwe groot! Een echte Friese Stabij van 9 maanden en bijna 22 kg.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

it’s fryday, I’m in love


.
Het was net 2014, na een lastige periode begon dat jaar buitengewoon goed. Ik werd verliefd op de buurman met zijn zwarte Aprilia.

Ik speelde destijds in een bandje. Die repetitie mocht ìk het laatste liedje kiezen. Voor mij niet moeilijk! ‘Fryday I’m in love’ van The Cure.

Omdat ik toch wel veel uitviel door ziekte besloot ik in dat jaar te stoppen met de muziekgroep. Maar o, wat heb ik warme herinneringen aan deze band. Hieronder op archiefbeeld. Linksonder ondergetekende.

40 dagen project
Ik loop wat achter met de Mysterie Knit A Long. Dat geeft niet, zeg ik heldhaftig. Ik hoef het immers niet in te halen. Het is voor de lol immers. Maar stiekem, stiekem wil ik wél weer bij zijn. Dat wordt minstens nachtje doorhalen ben ik bang. Overdrijven is ook een vak! Nu 6 dagen achterop.


De Lento-col wordt mooi. Linda (ontwerpster en organisator) van dit project heeft het er maar druk mee.


Tussen de bedrijven door maakt ze ook nog vlogjes. De laatste was samen met haar zusje: Links Linda rechts zus.


Het maakt zo’n filmpje wel gezellig. Meteen plopte er een ideetje in mijn hoofd en ik zag me samen met zuslief vloggen. Zo nu en dan de kippetjes (zus), de hond (ik) en de poezen (zus) in beeld. Hier en daar een bolletje wol, patroon of finished object. Kijkcijfers skyhigh natuurlijk! Dat betekend op zijn minst een carrièreswitch!

Us Chiqo
Gisteren was het de sterfdag van onze hond Chiqo. Vorige jaar raakte hij uit de tijd. Hij werd 16 jaar. Natuurlijk missen we hem. Natuurlijk hebben we het nog over hem. Natuurlijk brengt dat herinneringen terug.

Het geeft me wel een soort van vrede te weten dat Chiqo over de regenboogbrug is gewandeld. Vooral het idee dat we hem weer terug zullen zien, geeft troost. En dat hij het goed heeft daar, met zijn poezen-zusjes.


Waar Chiqo net geen Stabij was, maar een kruising tussen Friese Stabij en Wetterhoun: Een Stabijna dus.  Is Douwe een echte Stabij met bijbehorende gebruiksaanwijzing, die we zeer regelmatig kwijt zijn.

Natuurlijk vergelijken we Chiqo en Douwe. Maar daarbij komen we elke keer weer tot de conclusie dat ze meestal totaal niet op elkaar lijken. Nu is Douwe natuurlijk een puber en ik leerde Chiqo pas echt kennen toen hij al 10 jaar was.

Daarvoor kende ik hem als buurhond, waar ik stiekem bang voor was. Hij kon namelijk heel hard blaffen, waar ik enorm van kon schrikken. Bovendien had ik het sowieso niet zo op honden. Ik ben vooral een poezemens. Maar ja, met man kwam ook hond mee. En we werden dikke vrienden, Chiqo en ik.

Us Douwe
En nu woont Douwe hier, 7 maand alweer. Een echte puber toch, zo hangend op de stoel!

Still knitting socks


Een nieuw paar sokken op de pennen. Niet voor charity. Of moet ik zeggen: wel? Zijn niet alle sokken die ik weg geef, aan bekenden of onbekenden, een soort van liefdadigheid?


Boek
Onlangs heb ik het boek van Sonja Barend geluisterd. Ze sprak het zelf in, fijn! Barend is een integere vertelster.

Aanvankelijk dacht ik dat het boek oorlog gerelateerd was maar het gaat vooral ook over haar eigen leven en carrière. Natuurlijk dan ook over de oorlog door haar Joodse vader, maar Sonja verteld zoveel meer dan dat. Zo probeert ze de beweegredenen van haar moeder te ontrafelen om haar geen deelgenoot te maken van de voor Sonja raadsels over haar moeder. ‘Ach kind, het is zo lang geleden.’ Was haar standaard antwoord.

Een aanrader. Ik luister via Story Tel. Dit is een streamingdienst voor ebooks en luisterboek. Heerlijk om tijdens het breien een boek te luisteren. Maar in bed, dan lees ik weer graag zelf.

Prikje
Jan zijn kleindochter moest een prikje. Ik mocht met haar mee. Er was een lange wachtrij. Prikjes zijn nooit leuk. Maar Tess was dapper en nam plaats bij een vriendelijke mevrouw. ‘Kijk maar naar je moeder’ opperde de prikzuster. We zeiden er allebei maar niets op. Ik moest inwendig wel lachen en Tess had andere dingen aan haar hoofd!

We hebben ons na het hele gebeuren maar getrakteerd op een Hema-tosti.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

and we’re turning on the tide, the tide and the time


.
Titel uit The Tide: En we draaien op het tij, het getij en de tijd. The Lasses zijn Sophie Janna en Margot Merah. Margot komt hier uit de buurt, uit Paasloo om precies te zijn. Ze spelen folk. Ik mocht al een paar keer een concert bijwonen. De dames zingen zo prachtig! Hier tijdens de ‘Amsterdam boot sessies’. The Tide is geschreven door Jack Durtnall.

40 dagen project
De Mysterie Knit A Long Lento van Wolhobby woont in een mooie projecttas. Gekocht bij mijn naamgenoot: Froukjes Wol Boutique.

De col heeft al een wegduikformaat.

Het breit lekker, 5 toeren per dag. Ik heb 120 steken en dus brei ik per dag 600 steken. Ik vind dat het garen mooi uitpakt het contrast is goed tussen de donkergroen en het verloopgaren. Het is van de Wibra de ‘Saskia’ & ‘Bianca’.

Het is nu dag 27 = 1 april. Ik was bij tot dag 25, maar ik had foutjes gemaakt. Dus afhalen tot dag 23. Dus komende dagen even een meervoud van 600 steken.


Maar sinds woensdagmiddag heb ik een griepachtige verkoudheid, één van het kaliber waar ik nog geen ervaring mee heb. Hoofd-, keel-, oorpijn. Inmiddels doen ribben ook mee door het hoesten. Al twee testen gedaan maar nee, dit is geen corona. Hoop dat ik snel opknap en ik de draad van deze Lento- col weer op kan pakken.

Druk doende


.
Wat hoop ik dat ik op zo’n leeftijd ook zo nuttig kan zijn. Een mooi portret van een breister op leeftijd: Mevrouw Klop. ‘Je moet er je verstand bij gebruiken, anders vallen ze van de pen af!’ Ze was in 2019 al 103 jaar. Ze is vast al uit de tijd, ik weet het niet.

Acquisition
Wanneer je een tijdje aan het lijnen bent, dan kan je ineens zo verschrikkelijk verlangen naar alle voedingsmiddelen die je jezelf hebt ontzegd. Dan er geen houden meer aan is. Nou zo gaat het mij ook wanneer ik de rem op het wol kopen heb gezet.

Die twee van de Zeeman waren niet genoeg, ik kocht er nog 3 van de OMHA bij. Ik de verleiding niet weerstaan! Maar zie nu, hoe mooi die kleuren!!!

Charity
Inmiddels zijn deze sokken voor charity ook af. Garen: Regia Designe Line Jazz Color. Naaldjes: 2.25 mm. Maat: 31/32.

Sokken te koop, SOKKEN TE KOOP!


Sokken vanaf maat 30 zijn €8,00 met €2.88 verzendkosten. Kleinere maten €5,00 met €2.88 verzendkosten.

Wat heb ik nodig? Welke sokken wil je? Maat? Je adresgegevens en 06 nummer voor een tikkie. Mijn email is: postvoorfroukje @ live.nl.

De gehele opbrengst gaat naar House of animals. Een organisatie die onafhankelijk is en onvoorwaardelijke stem heeft voor ieder dier. Momenteel proberen ze zo veel mogelijk (asiel) dieren te helpen in Oekraïne. Ze hebben al behoorlijk wat successen gescoord.

Herstel
In eerdere blogjes vertelde ik al over de bestralingen die ik heb gehad voor een plekje op mijn neus. Van de week werd ik weer verwacht in het R.I.F..Ik had een afsluitend gesprek met de oncoloog. Hij was tevreden over herstel en mijn neus. Ik ook!

De oncoloog zei dat, als hij heeuul goed kijkt, het nog iets kan zien. Maar dan moet je wel weten waar het kankerplekje zat. Ik antwoordde dat de meeste van mijn breivriendinnen een leesbril hebben en dat ze het plekje dus echt niet kunnen zien!

Us Douwe
Andere beessies vindt Douwe interessant. Naast schapen heeft Douwe ook wat met paarden.

‘Mag ik neusje-neusje doen Frouwtje?’

‘Ja hoor. Zachtjes!’

Bijzonder toch? Een hele voorzichtige aanraking tussen paard en hond.


Het voorjaar laat zich zien! Prachtig!


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

Aside

come live the life you’re given


.
Uit ‘Come live the life’ van de Belgische band K’s Choice. Hier unplugged door twee van de band: Sam (toen nog Sarah) en Gert Bettens. (tekst)

If your eyes are the gateway to your soul
What’s broken will be whole again
And whole is hard to shattere

Eerst heette de band The Choice maar toen ze in de VS gingen toeren werden ze door een andere groep, die ook die naam had, gedwongen hun naam te veranderen. Het werd K’s Choice omdat dat het karakter van de band goed weergaf.

De K is afkomstig van Jozef K. uit Kafka’s boek ‘Het proces’. Jozef K. heeft namelijk geen keuzes. Hoe dat dan precies zit, met deze Jozef, weet ik niet. De naam van de band is uiteraard ironisch bedoeld, als een rare en onbegrijpelijke onmogelijkheid. Ik heb trouwens nog niets van Kafka (1883-1924) gelezen.

De stand van Oldeholtpade
Het tv programma ‘Nederland geeft thuis‘ heeft in 6 minuten vastgelegd hoe het de vluchtelingen gaat hier. De vraag voor opvang is opgepakt door de Protestantse Gemeente hier. De registratie is zo mooi en zo eerlijk neergezet. Maar ook: Wat woon ik toch in een prachtig dorp! Het was woensdag 23 maart 19:00 NPO 2. Hier een linkje via NPO. Het linkje zal het bij velen niet doen, dan even opzoeken via ‘uitzending gemist’.

Illustratie van Charlie Mackesy.

Ik loop met Douwe dagelijks langs de oude peuterspeelzaal waar nu vluchtelingen zijn ondergebracht. De jongste telg was druk doende met een trekker mét kar. Ik groette, hij groette en begon in het Oekraïens mij van alles te vertellen. Ik praatte gewoon in het Nederlands terug. Alhoewel we elkaar totaal niet konden verstaan hadden we toch een gesprekje. Zo mooi!

Dit wegwijspaaltje krijgt er ineens een andere betekenis bij.

Socks for charity
Ik brei nog steeds sokken voor Oekraïne. Het is fijn om te doen en ik heb garen genoeg dus we breien monter verder.

Uitdagend breiwerk
Normaal ben ik geen ‘thrill seeker’. De achtbaan is wel het hoogst haalbare in dat genre. Hier zit ik samen met dochterlief in de Condor in Walibi.

Toch kan ik met breien wel eens het randje opzoeken. Wanneer je ajour breit (gaatjespatroon) of met kleurwerk bezig bent is het wel handig om een ‘life-line’ in je werk te zetten. Een ‘life-line’ is een draad waar je alle steken op zet. Als je dan een foutje maakt dan haal je je breiwerk uit tot de ‘life-line’ en je kan gemakkelijk alle steken weer op je naald zetten.

Ok, zie hier boven, ik deed doe dat dus niet, na elke fout die ik maak denk ik: ‘dat gebeurt me niet meer’ en ‘ik ken het patroon nu echt wel’. Niet dus, elke keer ga ik weer de fout in. Nee, ik ben geen ezeltje. Ik doe aan ‘knitting on the edge’ zo zonder ‘life-line’!

Op een breidag, al in 2019, kocht ik bij Ajoure twee bollen Lana Grossa ‘Gomitolo Molto’ 605 met een patroon erbij. Patroon heeft geen naam.

Ik viel voor het soort van blad motief, er lag namelijk een voorbeeld-sjaal op hun kraam. Ik koos meteen voor, hoe zal ik het zeggen… uitgesproken kleuren. Ik ben van de ‘kleurige kleuren’. Ik wissel beide bollen af. Dat stuk groen komt omdat er bij beide bollen het ‘groen’ op dezelfde plek zat. Ik weet niet of ik dit nu wel zo mooi vind maar het is zoals het is.


Ik wil wat lopende werkjes afmaken dus heb ik deze shawl opgediept. De steekmarkeerder houdt mijn vorderingen bij. Deze lijkt op Poes Guusje, die al over de regenboogbrug is gewandeld. Zo is ze er nog een beetje bij. Dank aan A!

40 dagen project
De Mysterie Knit A Long Lento: Elke dag krijg ik een stukje van het patroon in mijn mailbox. Elke dag 5 toeren, behalve op zondag. Het wordt al een hele col. Garen: Saskia van Wibra.

Café
Ik pak langzamerhand al mijn bezigheden buitenshuis weer op. Zo ging ik weer naar het Breicafe en daar mag je gelukkig ook haken. Dat geldt ook voor de Breibende trouwens.

In de mand mijn deken in wording. Nu maak ik hem zo groot dat hij op ons camperbed past. Lekker recht-toe-recht-aan granny stripes haken. Garen: Royal van Zeeman.

Us Douwe
Honden zijn net kinderen, als het te lang te stil is moet je gaan kijken. En dan… ben je altijd te laat.


Douwe nam het woord ‘Kussensloop’ iets te letterlijk.


Ons draakje van de dag! Foto genomen op plaats delict.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

woordeloos kijken


.
Titel uit ‘Helplessly hoping’. Soms, heel soms maakt het niet uit wat er qua tekst wordt gezongen maar is het de samenzang dat het liedje zo prachtig maakt.

Een cover van Crosby, Stills & Nash. Toch even wat over de tekst, bij het schrijven was Stills sterk geïnspireerd tot het gebruik van alliteratie, dat staat voor letterrijm. Dit is in een groot aantal zinnen te horen. Bijvoorbeeld: Helplessly hoping her harlequin hovers nearby en Wordlessly watching he waits by the window and wonders at the empty place inside. Ook de telwoorden in het refrein, het ‘one, two en three’ worden evenredig gezongen door een, twee en drie zangers.

40 dagen project
Dag 14: De Wolhobby Lento Col: Ik ben bij, dat lukt ook prima. Vijf toeren per dag. Echt leuk om mee te doen met deze Mysterie Knit Along.


Meer info in laatste blogjes.

Boek


Onlangs luisterde ik bovenstaand boek, ik lees & luister via Storytel. Bij deze dienst kan je boeken streamen om te luisteren of te lezen op een app.

Van der Laan had haar boek zelf insproken. Dat vind ik fijn, luisteren naar de auteur. Het was een intens boek. Femke heeft een mooie schrijfstijl. Ze is in het boek heel eerlijk. Het is hun verhaal. Nee, het is hààr verhaal over de relatie met Eberhard.

In het begin van de affaire heeft Van der Laan een gezin. Terwijl tussen Eberhard en Femke de liefde ontluikt weet zijn vrouw en kinderen nog niet dat ook hun leven drastisch zal veranderen.

Het raakt bij mij een gevoelige snaar. Ik weet dat wanneer je verliefd wordt, je alleen oog hebt voor je nieuwe liefde en je gezin niet meer in beeld is. En natuurlijk je mag altijd gaan voor eigen je geluk, maar de manier waarop is mijns inzien ook belangrijk. De één denkt aan een toekomst samen, terwijl de ander, zonder dat de één het weet, al een tijdje een zijweg ingeslagen is.

Sokken
Ik schreef er in het vorige blog ook al over. Ik brei voor de vluchtelingen uit Oekraïne. Een oorlog met dramatische gevolgen. Hoe bestaat het, in deze tijd dat mensen elkaar zo vernietigen. Onbegrijpelijk.


Hierboven sokken die ik weggeef of verkoop als actie voor Oekraïne. En ik heb weer een paar sokken voor charity opgezet.


Us Douwe

Onze Douwe heeft bananen in zijn oortjes. Hij verstaat gewoonweg niet wat ik roep. Hoe het was: wanneer ik Douwe los had in het bos en ik ‘wacht’ riep dat stond hij stil. Ik kon hem dan een snoepje geven, uitkijken bij het oversteken en konden we verder lopen. Of wanneer er een onbekend hond / fietser of wandelaar naderde kon ik hem met ‘wacht’ vast klikken aan de riem.


Sinds vorige week is Douwe oostindisch doof. Zo erg dat hij bij het zien van een hond het op een rennen zette, richting hond en die hond (Banjer) ging mee in Douwes enthousiasme. Twee honden als kometen door het Scheenebos. In de loop weg besprong Douwe ook nog een keer de baas van deze hond.

En ik maar roepen! Tenslotte liep ik een andere kant op, normaliter houdt Douwe me in de gaten en komt altijd, altijd, altijd achter me aan. Niet dus. Bij het drinken in de sloot kon ik hem uiteindelijk pakken. Ik schaamde me verschrikkelijk voor de baas van de andere hond. ‘Dat doet hij anders nooit’.


Dus sinds vorige week houd ik Douwe maar weer aan de lijn. Hierdoor kan hij niet zijn energie kwijt. Ik denk dat Douwe het Scheenebos zo op zijn pootje kent: elk paadje, elk slootje, dat hij zich vertrouwd voelt om lekker uit te razen. Maar dat kan echt niet. Mensen zitten niet te wachten op een hond die vieze sporen achterlaat op pasgewassen kleding. Vreemde honden schrikken zich een hoedje met zo’n wildebras.

En ik ben nog niet klaar: Hij maakt overal een spelletje van. Bijten in de riem (inmiddels 3e riem à 20 euro!). Wanneer ik boos wordt dan gaat zijn staart nog meer heen en weer. Bovendien wordt iedereen in zijn buurt besprongen en behapt ondanks mijn ‘af!’.

Alles in de bek nemen, ook zo’n spelletje in zijn ogen, ondanks ‘los!’ Hij ziet overal de humor ervan in. Ik niet. Twee diploma’s die hij heeft behaald maar alle kunstjes en trucjes lijken vergeten.


Help! Hoe overleef ik de hondenpubertijd?

Herstel
Het is nu 16 dagen na de bestraling. Hoe het met mij gaat? Steeds beter! Mijn neus lijkt nog wat raar zo vol losse vellen. Er zijn mensen in de winkel die ronduit staren naar mijn neus. Dan denk ik ‘Ken ik jou?’ O, nee: Ik heb een rare neus.

Ik heb wel meer energie. Maar dat wisselt per dag. Balanceren dat is wat ik doe. Tussen wat gaat wel en wat gaat nu even niet.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

hope is never lost


.
Titel uit: ‘You’re gonna be okay’ van songwriter & aanbiddingspastor Jenn Johnson uit Calaforina. Zij komt uit de stal van Bethel Music. De tekst van dit liedje omschrijft wat ik zou willen zeggen. Want ikzelf heb geen woorden als ik de beelden zie uit Oekraïne. Ik kan me geen voorstelling maken van de hel daar. Ik weet het gewoon niet.


(bron: de Limburger)

Goede doelen
Overal in het land zijn mensen bezig om iets te doen voor de vluchtelingen van deze oorlog. De ellende die we zien via de socials zet aan iets te doen, iets bij te dragen.

Zo heeft breivriendin Marianne, van Lindelicht, een viltpakkertje ontworpen. ‘Hart voor Oekraïne’. Zowel het patroon als het pakketje zijn te koop. 50% van de opbrengst gaat naar Giro 555. Hier linkje naar haar webshop: Lindelicht.


Wol met Verve heeft ook een actie: ‘Stand with Ukraine’. De winst van het sokkengaren, geverfd in de folklore kleuren van Oekraïne gaat ook naar giro 555. Ik heb een streng besteld. Hier Sylvia’s webshop.

Gelukkig bestaat er, tussen de organisaties die hulp bieden aan de Oekraïners, ook dierenhulp. House of Animals zet zich onder andere in om asiels in Oekraïne van voer te voorzien. Deze organisatie is transparant in haar handelen. Dus ik steun ze!


Knitting socks

Wat ik nog meer kan doen? Nou, ik kan sokkenbreien. Dus heb ik nog maar een paar op de pennen gezet. Er zijn nu 7 paar sokken af. Plan was om er een ‘damkastje’ mee te vullen, geld van verkoop zou ik naar het goede doel doen.
Zie zoiets:
Jan, zie zoiets:


Een kastje op de ‘dam’, want zo noemen we hier de ‘oprit’. Zelfbediening: pak eruit waar je blij van wordt en stop dan het geld in een jampotje. In deze blog schreef ik al eens over wat er zoal aan de weg te koop staat in de omgeving.

Maar ik kan ze ook naar een verzamelpunt brengen. Ik geloof dat er een punt in Meppel is en in Sneek? Hier in het dorp worden vluchtelingen opgevangen maar ik weet niet of die wel op mijn sokken zitten te wachten.

Misschien is het eerste plan toch ook goed: verkopen en geld doneren. Ik brei in iedergeval nog even door.

40 dagen project
In de vorige blog al uitleg over deze Mysterie Knit-Along van Wolhobby. Leuk om mee te doen. Elke dag 5 toeren. Hier bezig met dag 7. Ik ben blij met mijn keuze van garen: ‘Saskia’ van de Wibra. De donkergroen en het verloop-garen doen het goed samen.


Nu en dan verschijnt er een vlogje met uitleg van ontwerpster Linda. Zo leer ik de fijne kneepjes van het kleurwerkbreien wel.

Ziekenboeg
Hoe het met mij gaat? Mwa, houdt niet over. Neus nog verbrand en van binnen kapot. En daarnaast vermoeidheid. Maar hey, ik ben nog maar een week onderweg met herstel na bestraling. Ik wil gewoon te snel. Met wat geduld, tijd en rust komt de conditie echt wel weer terug, hoor Froukje!

Douwe zijn ontstoken oogjes zijn genezen. Hij liet het druppelen vol overgave toe. Fijn!

Us Douwe
Douwe ontmoette reeën op zijn pad. Daar moest hij even voor gaan zitten. De reeën gingen heel rustig hun gang. Wat wonen we toch prachtig hier.

Alhoewel Douwe wel achter vogels aan wil (en fietsers) gaat hij wat groter wild niet achterna. Natuurlijk houden we hem aan de lijn, je weet nooit zeker wat de hond gaat doen.


Douwe H.
Douwe wil graag de tuin veranderen, meer groen en zo. Goed voor het milieu, zo blaft hij. Zonder overleg had hij zelf al een beginnetje gemaakt. Grind en worteldoek moeten weg zo vindt hij. Ik zei dat ik liever had dat hij hier even mee zou wachten. We zullen in een gezamenlijk overleg keuzes maken omtrent de postzegel achter ons huis.

Vervolgens trof ik dit aan in de achtertuin. Op de plaats delict duidelijk sporen van de dader. Douwe H. beroept zich echter op zijn zwijgrecht. Ik moet toegeven dat ik wel moest lachen toen ik dit zo aantrof.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

I cannot change night into day, so I leave a light on for you.

.
Titel uit ‘Leave a light on’ van de Belgische muziekgroep Marble Sound. Tekst hier.


Ik kan de nacht niet in de dag veranderen, dus laat ik een lichtje voor je aan.

Jaren lang hing er hier een poster aan de muur:

Stel je voor er komt oorlog en niemand gaat er naar toe

Maar oorlog was eigenlijk een ver van mijn bed show. En de poster verdween naar zolder. Natuurlijk ben ik me wel bewust van de toestand in de wereld. Altijd zijn er overal wel conflicten. Maar dat dit zou gebeuren, wie had het kunnen denken? Het is ineens niet meer ver van mijn bed, de oorlog.

Toch maak ik deze week wel weer een cursiefje over alle dag hier in Fryslân.

Paaseieren
Ik kreeg van dochterlief het boek van Arne & Carlos met Paasbreisels.


Ik had al wel kerstballen van deze heren gebreid, dus waarom geen paaseieren?


Zie nu, zo leuk!


Ik heb er drie gebreid. Niet de meest perfecte eieren maar wel unieke! Er staan nog meer mooie patroontjes in het boek dus misschien komt er nog een uitbreiding.


40 dagen project
In december deed ik mee met een Mysterie Knit ALong van Wolhobby: een Adventshawl. Linda van Scheijndel heeft nu, tijdens de vastentijd, een nieuwe MKAL bedacht. Een ‘Lento Col’ die uit twee kleuren bestaat. Ik kan mijn skills qua kleurwerk wel wat upgraden, dus ik doe mee!

Dat Mysterie betekent dat je van te voren niet weet hoe het patroon gaat worden. Per dag komt er een deel van het patroon in mijn mailbox.


‘Lento’ is een muziekterm die aangeeft dat een stuk in een langzaam tempo gespeeld moet worden. Letterlijk betekent het “slepend”. Het metronoomgetal komt neer op 40-48 tellen per minuut.

Deze MKAL wordt tijdens de 40-dagen tijd gebreid. Dit is de periode van Aswoensdag (dit jaar op 2 maart) tot Pasen. Van oudsher is dit een tijd van inkeer, bezinning en gebed. Een tijd om stil te staan bij lijdensverhaal van Jezus, maar ook bij het lijden van onze naasten, dichtbij en ver weg. Hoe actueel!

Hierboven de eerste twee dagen. De eerste toer is een tijdelijke opzet, dat oranje draadje wordt er later uitgehaald.


Us Douwe

Zijn ogen waren vies, wat ontstoken. Dus gingen we samen naar de dierenarts. We moesten nogal geduld hebben in de wachtkamer. Er was een vader met twee zoontjes voor ons. In een kistje een zieke kip. De kip mocht dus eerst. Vader en zoontjes kwamen zonder kip weer in de wachtkamer. Kip had de spreekkamer niet overleefd bleek later. Zo verdrietig!

Het is nogal een uitdaging met onze Douwe in een wachtkamer. Hij is wars van alle beperkingen. En in een wachtkamer moet hij vast en dat wil hij dus niet. Hij zette het op een janken! En trekken en bijten in de riem. En hijgen en kwijlen. Ja, hij liet echt alle gedragingen zien die typerend zijn voor een hélé, hélé zielige en ongelukkige hond. En ik maar houden en keren met die hond.

Anyhow: de dode kip ging toch mee naar huis, ik denk voor een besloten begrafenis.

En toen kwam de dierenarts Douwe halen. De dierenarts sprak Frysk tegen Douwe. Tegen mijn Nederlands trouwens. Douwe was bij het overgaan van de spreekkamer-drempel veranderd in de liefste en coöperatieve hond aller tijden. Tja, wanneer de arts je in je moederstaal tegemoet treed… Ik vond dat wel iets liefs hebben. Dat vond Douwe ook! Hij was een en al (ontstoken) oog voor haar! Nu mag hij 7 dagen oogdruppeltjes.


Behandeling
Ik heb de 22 bestralingen gehad voor tegen het plekje op mijn neus. Want wat moet dat moet! Voor mijn gevoel ging de tijd best snel. Elke werkdag reden Douwe en ik naar Leeuwarden.


Lichamelijk werd het, na mate ik meer bestraling kreeg, steeds wel zwaarder.

Mijn neus is nu kapot en verbrand. Binnen en buitenkant. Ik heb een goede zalf ervoor en dus zal mijn neus er binnenkort wel weer normaal uitzien. Daarnaast ben ik moe. Wanneer ik teveel doe, wordt ik misselijk, zeg maar brak. Maar ook dat gaat over. Gewoon time out & gezond eten.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

 

all around my hat


.
‘Steeleye Span’ is een Britse folk-rockgroep, met een 1-dags-vlieg uit 1975.

Dit liedje kwam echter al uit 1820. En gaat over een straatverkoper die trouw blijft aan zijn verloofde. Deze mevrouw is wegens diefstal 7 jaar verbannen naar Australië. Door een wilgenteen in de band van zijn hoed te dragen toont hij haar trouw.

De wilg staat voor teken van rouw. Rouwtijd duurde destijds 1 jaar en een dag. De opleiding tot heks ook, maar dat is een zijstraat. Anyhow, het tweede couplet geeft aan dat dit vriendinnetje misschien niet de meest geschikte vrouw is voor hem, want zij zal hem niet trouw zijn daar in de ginder. (Tekst)

Het Engelse liedje is later gebruikt als Iers vrijheidslied, dat was omstreeks 1916. Hierin gaat het over een vrouw die haar verloofde verloor tijdens deze Paasopstand. Ze zweert om voortaan rondom haar hoed de Ierse driekleur te dragen.

Rondom mijn hoed
Mijn zonnehoed is af. Durable no.8 katoen en haaknaald 2.5 mm, met vasten gehaakt. Hier ligt de hoed te drogen.

Aangezien ik niet in rouw ben hoef ik geen ‘green willow around my hat’, ik hou het op fleurig een sjaaltje. Ik ben er blij mee!

De kleine dingen
Zo heette een Knit-A-Long van Scheepjes-wol in 2020. Een babydekentje met allerlei strepen. Ik had nog wol liggen van een gehaakte deken die de finish niet haalde.


Dus die bollen Scheepjes Colour Crafter gebruik ik voor dit babydekentje.


Ik brei de deken wat groter. Origineel is het patroon ‘Le petit choses’ 168 steken = 80 x 85 cm. Ik heb 252 steken opgezet wat ongeveer neerkomt op 120 cm breed.

Bij mij een terugkerend dingetje, ik brei mijn eigen draai eraan. Sommige strepen vind ik lastig te breien en dan verzin ik wat anders. Ik moet toegeven dat er in de laatste decimeters geen overeenkomsten meer zijn met het originele patroon. Ik noem dat gewoon creatieve vrijheid. ‘Wie dot mij wat, wie dot mij wat, wie dot mij wat vandage, ‘k Soll wel zeggen ja het mag wel zo.’ Uit Fietse Skik 


Wat ik zo mooi vind aan dekens maken is dat het eindeloze projecten zijn. Ik noem het nog niet monnikenwerk maar je ziet niet veel progressie met zulke lange toeren. En juist dàt geeft mij een soort rust. Het doen, het breien an sich is wat het project zo fijn maakt.

Laat ze breien


Annie M.G. Schmidt wist het wel. Hier de hele tekst. Een blik op de wereld doet je beseffen dat de mensheid beter kan gaan breien. Want dan, ja dan, wordt het hier op de aarde een heilzame toestand van rust en harmonie en de afwezigheid van macht, twist of strijd. Dus: Laat ze ons breien!

Behandeling
In de vorige blogjes had ik het er al over, de behandelingen in het RIF* voor een plekje op mijn neus. Elke werkdag gaan Douwe en ik naar Leeuwarden. *Radiotherapeutisch Instituut Friesland.


Op foto de behandeltafel, die schuift in het ronde apparaat, dat dan weer om mijn hoofd draait. Secuur pakt het apparaat de goede plaats voor de ioniserende bestraling. Deze straling maakt het DNA in de verkeerde cellen kapot en dood. De gezonde cellen gaan ook wel kapot, alleen die herstellen zich weer.

Ik heb een hoofdmasker op, daarin is alleen een gaatje voor mijn mond, dus ik kan die leuke schapen op het plafond niet zien tijdens de behandeling.

Ik ben over de helft. Als ik eerlijk ben, voel ik me wel wat brak. Normaal voel je je belabberd na teveel drank, nou dat kan dus ook na de nodige bestralingen. Het hoort erbij.

Us Douwe

Douwe kan zo enorm hard lopen, het is net een komeet!


Hier alle vier de pootjes van de grond. Foto credits: Jan.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

another year draws to its close



klik op het plaatje
.
Ook dit jaar nadert zijn einde. Hier een liedje van Smith & Burrow uit 2011. Deze song is nu nog zo actueel:
‘Er is hoop in ons hart, als we ons maar concentreren op de dingen die er toe doen’.
Het is belangrijker dan ooit om meer licht in de wereld te verspreiden, niet alleen met Kerstmis.
(Illustratie Charlie Mackesy)


Feestdagen: Ik word er recalcitrant van, elk jaar weer. Ik vermoei mijn naaste omgeving dan met mijn ‘anti-feest-tirade’, ja echt! Het kerst-móeten: die ‘kerst-gezelligheid’ & het ‘overdadige kerst-eten’. Vooral in media. Ze maken kerstspeelfilms van de (supermarkt-)reclames. Worden deze nu aangepast vanwege corona? Zullen de burgers zich überhaupt aan de regels houden? Ik weet het niet. De meeste mensen zijn wél te porren voor deze feestdagen-gekte, maatregelen of niet. Prima natuurlijk. 


Alleen geef mij maar dat bakske vol met stro, met het kindje erin. Die os en het ezeltje. Een moeder en bonusvader in de stal. En dan alleen nog dat sterreke, daarboven. 

Verrassingsbol
Van zuslief kreeg ik zo iets leuks!! Een verrassingsbol.


Dat is een bol garen waarin kleinigheidjes in gewikkeld zitten. Al breiende ont-wikkel je die. Ik heb meteen een paar sokken op gezet. Ik ben een nieuwsgierig ingesteld mens dus brei ik nu als een malle! Mijn eerste vondsten liggen er al naast!


Nieuwsgierigheid kan ook een valkuil zijn. Bij mij wel. Mijn tomeloze belangstelling naar de dingen die ik nu eenmaal niet & nooit doorgronden kan, blijft lastig om mee te dealen.


De sokken brei ik met drie strepen koffieboontjes. Dat is een leuk en oud steekje. Ik gebruik dit steekje wel vaker. Altijd mooi. 

Aventshawl
Ik ben bij, het wordt een prachtige shawl. Van 1 tot en met 24 december komen de patronen in mijn mailbox. En 24 december is dan de shawl af. Dit alles ontworpen en georganiseerd door Linda van Wolhobby.

Een ieder dit meebreit zal haar (m/v) wenkbrauwen bedenkelijk fronsen wanneer ik zeg dat ik haast elke dag wel een stuk moet terugbreien. Het is echt zo (bloos).


Maar ik zet dapper door hoor. Soms wanneer het wéér niet goed gaat en ik weer niet uitkom, wil ik shawl met breinaald en al wel door het raam smijten. Even een kopje thee, zucht, een aai over Douwes koppie, nog een keer zucht en ik ga weer… 


Us Douwe
Douwe is nu 5 maanden. Hij houdt zo van autorijden, dat hij er altijd enthousiast in springt. 


Ik word altijd zo blij als ik Douwe naast me in de auto heb zitten. Vanaf de passagiersstoel houdt hij alles in de gaten.


Hij remt nog net niet mee.


Dat deed mijn moeder wel trouwens. Die reed zo ‘mee’ dat ze automatisch haar rechtervoet bewoog om te ‘remmen’. 

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

Vorige Oudere items