with grace in your heart and flowers in your hair

Get over your hill and see what you find there, with grace in your heart and flowers in your hair.


‘After the storm’ is een liedje van de Londense folkrockband Mumford & Sons. Het is zo bijzonder hoeveel gevoel er in muziek kan worden weergegeven. Foto: Karinthië 2016.

Kringloopgelukje
Onlangs vond ik een prachtig geborduurd tafelkleedje bij ‘De lege knip’ Heerenveen. Ik kan zo’n stukje nijver handwerk echt niet laten liggen. Buurpoes Sarah is het overigens geheel met mij eens.


Wat bin we mooi fuort net
We gingen de Groninger prairie door om uiteindelijk in Warffum uit te komen. De bekende liedjesschrijver Ede Staal is hier geboren. De tekstregel uit het bekende lied van Ede: ’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west, of ’t wer altied wel weer licht’. Het liedje werd pas bekend toen Staal al overleden was.


We brachten een bezoek aan het openluchtmuseum Het Hoogeland. Ik schreef in deze blog, helemaal onderaan, dat de klip van Them Dirty Dimes daar is gedraaid. Hier de video. Zo geweldig!
Prachtig om door het decor van het filmpje te lopen! Overal herkenning. Zoonlief Wessel is drummer van deze band maar maakte ook de videoklip.


Natuurlijk trok de woonwagen daar, mijn aandacht. Tiny houses, I love them! In dit kleine huisje-op-wielen reisden de handelaren en ambachtslieden vroeger rond. Gemeentes hadden toen een gedoogbeleid, voor enkele dagen mochten de reizigers blijven staan maar dan moesten ze weer verder trekken.


TBC
Ook liepen we langs een TBC-huisje. Tuberculose is een ernstige bacteriële infectieziekte. In deze tijd vaak goed te behandelen met antibiotica. Toch staat TBC nu nog wereldwijd in de top tien van meest voorkomende doodsoorzaken.

Vroeger was rusten, buitenlucht en zonlicht het enige wat misschien genezing zou kunnen brengen. Patiënten werden in zo’n huisje gelegd. Het huisje kon met de zon mee draaien. Die huisjes kon men kopen of huren bij het Groene kruis en dan zette men die in de tuin.


Bij mijn vader thuis hadden ze deze oplossing niet. In de oorlog heeft één van de evacuees, die ze in huis hadden TBC. Die besmette mijn vader, tante en opa. Mijn oma ontsprong, als enige gezinslid, de dans.

Eerste instantie werd er thuis gekuurd. Kuren is bedrust houden, rust dus en goede voeding. Mijn opa knapte snel op, ook mijn tante herstelde. Mijn vader niet, gevolg dat hij naar het Sanatorium in Appelscha werd gebracht om te kuren. Hij heeft maar 1 jaar naar de lagere school kunnen gaan. Tijdens het kuren kreeg pa les in bed. Vele jaren later kwam hij weer thuis, toch bleef de TBC niet weg.

Weer kuren in Appelscha en Assen. Uiteindelijk een long operatie in Groningen waarna vader wel herstelde. Zijn kinderjaren en jeugd zijn totaal in beslag genomen door die ellendige ziekte. Als jochie veel te jong van huis gehaald. Foto: Ons pa in het Sanatorium.

Lopend werkje
Garen Wol met Verve 44%wol, 42%katoen, 14%nylon. Naaldjes 2.5 mm. Recht-toe-recht-aan met plat boordje.

Ik vind de kleur zo mooi, zo fel. Voor sokken prachtig, maar een auto in die kleur… hmm. Ik vind eigenlijk het hele kleurenpallet prachtig, echt! Qua sokken: bij mij kan bijna alles wel. Maar de inrichting van de camper? Dan hoef ik geen hippie-paars, -geel en -oranje. Maar waar ik wel weer blij van wordt in onze bus is een honderd-kleuren-granny-plaid of rood-met-witte-stippen-mokken om maar wat te noemen. Zo heeft ieder zijn eigen smaak, toch?


Oppaspoes Joep
Joep heeft nog geen heimwee. Het is een gezellig poezeke die graag op schoot ligt. Ik zal hem straks nog missen! En dat is prima, een teken dat we het heel gezellig hebben gehad.


Zie nou hoe lui Joep erbij ligt 😉

Werkje van de pennen
Wanneer je voldoende tijd hebt willen de sokken wel vlotten. Tja, wanneer Joep op schoot ligt, zo diep in rust dat hij wilde dromen droomt dan moeten andere belangrijkheden maar even wachten. Een mooi excuus om toch nog een paar toeren te breien.


Sokken in een blij kleurtje! Het bolletje wat ik over heb, verdwijnt niet in mijn sokkengarendeken. Dit omdat er katoen in zit en dat valt gelijk op als ‘ander’ garen in de deken. Het restje komt zeker & vast nog wel eens van pas.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

 

kuikens in het land, poes in de mand

Help de weidevogels! Kater Gurbe geeft het goede voorbeeld.

Onze Guusje heeft, tot nu toe, geen jachtdrift* laten zien. Ze kuiert graag buiten. Wandelt wat om het huis en komt vervolgens toch weer binnen. Wanneer wij buiten zitten, zit Guus erbij.


Maar wanneer ze een boodschapje moet doen loopt ze naar binnen om de kattenbak te gebruiken. Dat is best wel apart, aangezien we haar als zwervertje uit het asiel hebben gehaald. Hieronder een foto van onze eerste ontmoeting.


Guusje heeft overdag een bandje om met een belletje en een kokertje met adresgegevens. Natuurlijk is ze ook gechipt. Overdag mag ze vrij in- en uitlopen. Maar na haar diner gaat het bandje af en moet ze binnen blijven. Och, Guusje vindt dat prima.


In de schuur van Jan z’n vader vond ik een houten ladder. Een echte oude! Aanvankelijk bestond deze uit twee delen. Jan zijn vader had de twee delen van elkaar gehaald. De ladder is van Schilders Vermij & Zandvoort geweest, althans dat is te lezen op de ladder. Waarschijnlijk hebben deze twee ondernemers ergens onenigheid gehad want beide schilderen nu onder hun eigen naam.


Aangezien Jan z’n vader de ladder nog in gebruik heeft, wilde hij die niet weggeven. Maar het andere stuk mocht met mij mee. Zo leuk, ook het telefoonnummer van de firma staat op de lader.


Nu hangen er over het achterste stuk van de ladder twee gehaakte dekens van mij. De Persian Tiles, waar ik mee bezig ben, zal er ook niet op misstaan.

Jan en ik hadden maandag een gezellig dagje met de kleinkinderen.


Kyan zit het liefst bij Opa in de garage. Maar samen met de lego is natuurlijk ook erg leuk. En Tess, die vermaakt zich met de barbies van haar tante Jildou.

Het is zo’n leuk stel! Zo lief ook! Maar dat zegt misschien elke (stief-)Oma ;).
Ik roep het steeds en volgens mij beamen alle grootouders dat: wat worden ze toch snel groot!

*Jachtdrift: De aangeboren drift om op zicht of door reuk een prooi te zoeken, te achtervolgen, te doden en op te eten.

Take care en kalm an!

kringloopgeluk

In de vorige eeuw had ik een aantal jaren een werkhuisje. Laat dat ‘je’ maar weg, het was een royaal huis. In de gang hing een borduurwerk waar ik wekelijks dweilend langs kwam. Als borduurliefhebber kon ik er altijd weer van genieten. Wat zal het mooi zijn om dat werk te maken. En zo heeft elke borduurster nog wel wat werkjes op het verlanglijstje staan. Bij mij 2 eh, nu 1:

Met deze merklap heb ik een beginnetje gemaakt. Ik geef wel mijn eigen draai aan dit borduurpatroon door kleurgebruik en toevoegen van data die een speciale betekenis hebben.


De ontwerper, Jan Houtman, is in 2007 uit de tijd geraakt. 51 jaar geleden begon Houtman merklappen naar eigen ontwerp te borduren. Het bijzondere is dat hij geen ontwerp vooraf maakte, maar ‘gewoon’ begon te borduren en het ontwerp geleidelijk aan vorm kreeg. Hij liet een schat aan merklappen achter waarvan er een aantal als patroon zijn uitgegeven.

Goed, dat dus…

Als ik de boodschappen heb gedaan dan trakteer ik mezelf regelmatig op een rondje kringloop. Soms is er niets, vaak wel. Zo kwam ik in De Veurdele in Noordwolde. Naast twee kolenkitten vond ik dit prachtige borduurwerk. Ik kwam dus met mijn armen vol naar buiten en grapte tegen wildvreemde klanten: ‘Jullie hoeven niet meer naar binnen hoor, ik heb alles al gekocht!’ Die mensen konden er wel om lachen, gelukkig.

Het gekochte borduurwerk was het zelfde patroon als waar ik wekelijks langs dweilde! Zo mooi. Keurig gemaakt, gelijkmatige kruisjes en netjes ingelijst. Er staan helaas geen initialen in geborduurd. Eén ding zie je er wel aan: het is met liefde en zorg gemaakt.


Welke borduurster (m/v) zou dit gemaakt hebben? Zou ze nog leven?
Ik ben bang dat ik dat nooit zal weten. De mevrouw achter de toonbank kon me dat ook niet vertellen. Ik ben blij dat ik het werkstuk nog een mooi plaatsje in ons huis kan geven.

Nog even wat ‘Guusje-spam’:

rood met witte stippen


Dochterlief nam deze stoel een keer mee naar huis. Rugleuning al eens gebroken en geplakt. Jildou hoefde hem niet dus belande de stoel bij ons op zolder.

Onlangs toogde ik hem naar beneden omdat ik de Breibende op bezoek kreeg. Normaal staan er maar vijf stoelen om de keukentafel en ik had er nog een paar extra nodig. Eigenlijk stond het wel, zo afwijkende stoel rond de tafel. Dus deze stoel mocht blijven staan.

Natuurlijk was de stoel, zo wit, wel wat saai. Dus heb ik hem, onder toeziend oog van Chiqo, geschuurd.


Vervolgens rood geverfd.

En uiteindelijk er 241 witte stippen op geplakt. Dat is nog wel een dingetje: witte stippen plakken maar dan vooral niet symmetrisch. Mies mocht de stoel het eerst uitproberen.


En zo staat het dan, om onze keukentafel…
Een vrolijke stoeltje toch?


And now for something completely different.
Praktisch elke dag lopen Chiqo en ik door het Scheenebos. We lopen eerst over het evenementen terrein en passeren dan het dit bordje.


Onze stabijna loopt dan ook keurig aan de riem over het terrein. Als je aan de andere kant het veld op wilt lopen passeer je ook zo’n bordje, alleen hier staat dit op:


Huh? Het is me nooit opgevallen dat hier een andere tekst staat. Het bordje hangt er al lang. Hieruit blijkt dan maar weer eens dat een mens eigenlijk niet goed oplet. Je leest wat je wilt lezen en omdat je eerder het andere bordje las, met NIET, dénk of verwácht je dat dat ook aan de andere kant erop staat. Ik heb mijn verwarrende situatie op Facebook gedeeld. Want ja, hoe leg je dit aan je hond uit?

sloopknuffels

Kringloop-strooptocht. Heerlijk, neuzen tussen oude spulletjes op zoek naar kringloopgeluk. Vaak kom ik thuis met een blikje, een kledingstuk, een boek of een puzzel. Het maken van een kringloop-puzzel heeft een extra spannings-gehalte, je weet immers nooit of de puzzel compleet is. 😉
Ook haal er ik voor onze stabijna ‘sloopknuffels’, voor 10 cent koop ik dan zo’n knuffel. En Chiqo is er zo blij mee!

Het begon met een bootje-knuffel. Hij kon er tijden zoet mee zijn, tot deze knuffel een leeg vodje werd. Ik vond in een kringloopwinkel dezelfde boot, zodat we het oude vodje weg konden gooien

11229985_832083966840659_5710724249709288149_n
Na de sloop van de tweede boot geef ik Chiqo willekeurige knuffels waar hij vervolgens mee speelt en uiteindelijk sloopt.


Hier een hoopje sloopknuffels.


Hij sleept zijn knuffel overal mee naar toe. En haalt uiteindelijk vakkundig alle vulling uit de knuffel.


Maar nu laat Chiqo zijn knuffels links liggen. Het is vandaag zijn dag niet. Vanmorgen wilde hij al niet wandelen. Chiqo is wat onrustig en loopt met de staart laag. Een teken dat het niet zo wil vandaag, ondanks de pijnmedicatie. Ja, ouderdom komt helaas met gebreken. Zo ook voor onze 14 jarige Stabijna. (Stabij/Wetterhoun)

ratjetoe III

Onze achtertuin staat in bloei. De klimhortensia geurt heerlijk en laat haar prachtige bloemen zien. Net als de roos trouwens. Onze tuin: Een postzegel van 6 bij 12 meter maar het zit er prima.


Tussen de bedrijven door brei ik aan een sok. Ik heb sokken opgezet met Scheepjes Invicta Matterhorn. Een streepje, breit altijd fijn!
Maar met het warme weer is het ook wel lekker om even weg te duiken in een mooi boek.

Ik belde gistermorgen de tandarts om te vragen of hij nog een gaatje had…dat had hij…gistermiddag al. Tandartsbezoek: niet echt een favoriet bezoekje van me, voor wie wel eigenlijk? Maar goed: wat moet, dat moet. En bovendien, ik zie die beste man meestal maar twee keer per jaar. Toch was ik blij te horen dat ík geen gaatje had. Daarom mocht ik aansluitend aan het tandartsbezoekje even lekker struinen door de kringloop.
En zo trakteerde mezelf op een boek: Marion Pauw ‘Daglicht’. Ben benieuwd naar haar schrijfstijl, ik houd wel van Nederlandse thrillerschrijvers m/v.
Nog een laatste foto om dit blogje mee af te sluiten.
Chiqo geniet op zijn eigen wijze van onze achtertuin: Lekker liggend op de tegels met zijn waterbakje op pootafstand.
Fijne Pinksteren!

ratjetoe

Drie mei zette ik een mofje op de pennen. Het gaat niet snel want ik brei niet zo veel momenteel. Hier even een foto, altijd leuk: zo’n boordje in koffieboontje.
2015-05-16 12.24.43Mijn 4e puzzel is af.
Weer één van Jan van Haasteren, de Hondenshow van 1500 stukjes.  Jildou schoof ook wel eens aan om mee te puzzelen hoor.
2015-05-10 19.37.16Ik ben begonnen met het Zwembad en gisteren zaten Julia en ik boven de puzzel gebogen. En wij niet alleen…
11101509_835449199837469_8058923336902398168_nNu kan ik ’s avonds steeds langer wandelen met de hond, dan fluiten de vogels enorm!
2015-05-15 20.36.02Hond Chiqo heeft een favoriete knuffel, ziet er niet meer uit, vies en versleten. Jan wilde die weg gooien.
‘Neeeeeeee, niet doen!’ riep ik al denkend aan deze reclame.
Onlangs kwam ik op één van mijn strooptochten langs de kringloopwinkel dezelfde knuffel tegen…Yes!
Jan blij: vieze knuffel kan weg. En Chiqo blij!
Zoek de verschillen 😉
11229985_832083966840659_5710724249709288149_n11221647_832083896840666_2066164608446534683_n

kringloop geluk

Kringloopgeluk is de titel van een boek van Ingrid van Willenswaard. Op haar sneuptochten langs kringloopwinkels neemt ze van alles mee en geeft ze het een nieuw leven. Ik volg al een tijdje haar blog.
Ook ik vind het heerlijk om op strooptocht te gaan langs kringloopwinkels.
En dan op de struin naar leuke dingetjes, een rokje of een boek. Uren kan ik er ronddwalen. Soms koop ik wat, vaak niet.
Om blij van te worden: een oud & versleten blikje vinden!
2015-01-19 15.32.262015-01-19 15.34.03En dat voor maar 50 cent…
2015-01-19 15.34.21