and we’re turning on the tide, the tide and the time


.
Titel uit ‘The Tide’ van The Lasses . Deze video is opgenomen tijdens de ‘Amsterdam boot sessies’.

Toch nog even over mijn schouder kijken
Elk jaar blik ik terug. Met in mijn hoofd de tekst van ‘Uren, dagen, maanden, jaren vliegen als een schaduw heen’ (Johannes de Heer, 406). Dat zong mijn vader in deze tijd van het jaar. Hier op een dierbare foto, zo tussen het werk door. Stofjas aan en even een liedje zingen.


Lastig
Het is gek dat de mooie momenten eerder je gedachtes vullen dan de moeilijker dingen van 2022. Net een fotoboek: daarin worden, in de regel, alleen de prachtigste momenten vastgelegd. In die fotoboeken is het altijd feest, altijd vakantie ook.

De lastigste maand was februari, toen waren mijn dagen gevuld met ritjes naar het Radiotherapeutisch Instituut Friesland vanwege bestraling van een plekje op mijn neus. Ik heb me best beroerd gevoeld en moe. Maar het herstel verliep voorspoedig.

Gouden-randjes-dagen
Mijn mooiste moment is, denk ik het concert in het Albert Stadion in Brussel. We waren bij Coldplay. Prachtig!


Maar ook het concert van Danny Vera in het Zigggodome. En de roadtrips met onze camperbus naar de poolcirkel en de andere kant uit, naar Portugal, zijn toch echt de dagen met gouden randjes.

Maar als ik eerlijk ben, zijn het ook vooral de alledaagse dagen die een gouden randje krijgen. Het wandelen met Douwe, wakker worden met de geur van verse koffie, bloemetjes spotten in de weide of een mooie zonsondergang.


Terugkijkend op handwerkgebied

Dit jaar breide ik 1 zonnehoed, 3 shawls & 21 paar sokken.


Hieronder mijn laatste paar van 2022:


Zelf geverfd garentje (Zareska Maris) en eigen patroontje (naaldjes 2.5 mm). Voor mijn schoonzusje, die er blij mee was! Fijn!

Plannen voor 2023
Ik ga met 5 lopende werkjes het nieuwe jaar in. Natuurlijk heb ik sokken op de pennen, daarnaast 2 dekens, 1 shawl en 1 col.

Vooreerst ga ik de Stephen West shawl ‘Twist en turns’ afmaken. Verder heb ik heb garen gekocht voor een prachtige trui voor Jan, de ‘Moby’ van Petit Knit. Hieronder een voorbeeld.


Antraciet Karisma garen van Drops.

Best wel overzichtelijk eigenlijk. Want voor de rest, qua handwerkplannen, zie ik het wel. Vooral projecten maken waar ik plezier in beleef.

Een ‘wist-u-datje’
Sinds ik ze in Spanje aan de boom zag hangen, heb ik de mandarijn ingeruild voor de sinaasappel.


Op internet zag ik DE manier om netjes een sinaasappel te eten: Dakje en onderkantje eraf snijden, één snijtje verticaal en je vouwt het appeltje van oranje open. Zo kan je de partjes er, zonder geknoei, uit halen.


Us Douwe
In zijn korte hondenleventje heeft Douwe al heel wat van Europa gezien. Hij is geboren op 10 juli 2021. En dit jaar mocht hij een paar keer mee op reis. Zo zag Douwe Duitsland, Denemarken, Zweden, Noorwegen, België, Frankrijk, Spanje en Portugal.


Vanaf pup zat hij graag in de auto. Of het onze kleine Panda is of onze camperbus, het maakt hem niet uit, zolang hij maar uit het raampje kan kijken.


Reizen met een hond maakt dat je je wel iets moet aanpassen. Langere pauzes houden om lekker te kunnen wandelen bijvoorbeeld. Maar hé, wandelen is voor iedereen goed. Ik denk dat Douwe het vooral fijn vindt om samen met ons te zijn. Waar we dan ook maar naar toe gaan. Tuurlijk lekker rennen op het strand vindt Douwe geweldig! Welke hond nou niet? Douwe onze ‘beachdog’.


Wat zo fijn is, is dat Douwe altijd blij en tevreden is. Gezellig om hem om ons heen te hebben.

Het enige nadeel is wel dat je eigenlijk niet kan stoppen langs de snelweg: het is er zo ontzettend smerig, zoveel vieze doekjes en ander afval. Douwe vindt die doekjes niet vies en is het lastig ze uit zijn bek te houden. Wat zijn reizigers toch een stelletje viesterts!

Vuurwerk
Gisteravond vonden mensen (m/v) het nodig om vuurwerk af te steken. Met die actie was het raak, ook al zat Douwe bij mij op de bank en wij er geen aandacht aan schonken: Douwe is angstig geworden. Toen Jan hem later op de avond uitliet hadden we niet verwacht dat er weer vuurwerk zou worden afgeschoten. Dus toch! Jan houden en keren met Douwe, hij wilde vluchten en wel weg van ons dorp, waar het schieten was. Gelukkig hield zijn riem het anders was Douwe zo, in blinde paniek, over de provinciale weg gerend.

Campagne voor een definitief vuurwerkverbod, voor dier én milieu | Dier&Recht
Waarom, waarom o, waarom moeten mensen nu al vuurwerk afschieten? Het maakt de dieren banger dan bang. Als we ons nu gewoon aan de regels houden en op 31-12 vanaf 18:00 pas gaan schieten. En, ook niet onbelangrijk, hiermee te stoppen op 1-1 02:00 uur.

Slotgroet
Tijd hebben we allemaal, hoe we die gebruiken is onze eigen keus.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

ik hou van je warmte op mijn gezicht

De zon in de zee zien zakken
Die regel, de titel van deze blog, komt uit de “Pastorale” het duet van Ramses Shaffy & Liesbeth List. Het lied beschrijft een gesprek van de zon met de aarde. Een mooi lied, vind ik. Geschreven door Lennaert Nijgh met muziek van Boudewijn de Groot.

Jan en ik zagen de zonsondergang op het wad dit weekend. Zo prachtig!

Wat binne wy moai fut no
We zijn het laatste weekend van Jan zijn vakantie er nog even op uit gegaan.


Nu stonden we met Jolly Jumper op Camperplaats de Zwarte Haan, direct aan de Waddenzee.


Vanwege het overlijden van de moeder (nog maar 62 jaar) van onze schoonzoon kwamen we tijdens onze eerste trip iets eerder terug dan gepland. Natuurlijk wil je er dan voor de kinderen zijn!


Garenhuis

Deze keer deden Sint Annaparochie nog even aan. Ik stuurde Janlief om boodschappen terwijl ik een bezoekje bracht aan ‘Het Garenhuis‘. Ik kocht een bolletje ElbSox, heerlijk zachte Merino wol 75% met 25% nylon. Sokkengaren dus.


De eigenaresse, Jettie, was een aardige mevrouw!

Alhoewel ik me niet echt alle tijd gunde, kon ik de winkel wel even bewonderen! We wisselden onze kaartjes uit en ik toog weer naar onze camperbus alwaar Jan geduldig op me zat te wachten.

Zwarte haan
Dicht bij huis is het ook mooi. Zo stonden we een nachtje op de Zwarte Haan, een gehuchtje aan de Waddendijk.


Een paar huisjes en een restaurant, meer is het niet.

Moddergat
De volgende dag reden we langs de Waddendijk.


We bezochten in Moddergat het museum ‘Het Fiskershuske’. Er lagen vier visserstruien ‘te pronk’, de truien van Wierum en Moddergat. Elke plaats heeft zijn eigen patroon qua trui. Wanneer er vroeger een visser overboord sloeg en aanspoelde wisten de vinders meteen uit welke plaats het slachtoffer kwam.


Anyhow: Er lagen twee truien van ongeverfde schapenwol en twee truien van donkerblauwe waddenwol. Nu lopen er geen blauwe schapen op de dijk, dus daar is wel een verfbadje aan te pas gekomen.

In het museum had ik een kleine aanvaring met de mevrouw die er werkte. Ik legde Jan iets uit over visserstruien. Nu heb ik alle drie boeken van Stella Ruhe over vissertruien, dus ik weet er wel íets van. Ik lichtte Jan niet goed voor volgens die mevrouw. Het rare, zij was een dame aan het helpen en vanachter haar balie onderbrak ze zo ons gesprek… Na haar tirade zei ik: ‘Sorry!’ (Waarom eigenlijk???)


Er is ook een visserstruienlijn die van gerecycled materiaal is gemaakt. Het merk Bleu Loop heeft in samenwerking met de Waddenvereniging en Stella Ruhe, ja die van de visserstruienboeken, een nieuwe visserstrui ontworpen.

Lauwersoog
Die nacht logeerden we op de jachthaven van Lauwersoog. Erg leuk!


De middelste is Jolly Jumper.

.
Het is natuurlijk lekker vis eten in de haven van Lauwersoog!


In stikje Fryske edukaasje
Ook zijn we nog een dagje met de kleinkinderen erop uit geweest. We togen ze mee naar het ‘elfstedenbrugje‘.


Dit Elfstedenmonument ‘It Sil Heve’ is ontworpen en gerealiseerd door de beeldend kunstenaars Maree Blok en Bas Lugthart. Dit Tegeltjesproject zit op de Kanterlandse brug over de Murk. Het kunstwerk bestaat uit duizenden tegeltjes met schaatsrijders erop. Dit is het laatste bruggetje op de Elfstedenroute. Ik denk dat we de Elfstedentocht als iets van een verleden moeten zien, door de klimaatveranderingen zit de tocht er volgens mij niet meer in ben ik bang.

Na dit bezoekje namen we Tess en Kyan mee naar AquaZoo, altijd leuk!


Still knitting socks
Alhoewel ik verschillende projecten bij me had tijdens onze campertocht heb ik het meest aan mijn paarse sokken gebreid. Zelfgeverfde sokkengaren, reliëfsteekje: 3 toer tricot, 1 toer 1 recht 1 averecht. Boordje: muizentandje.


Ik kon één sok van de pennen laten glijden. Op naar nummer twee.


Ook ben ik begonnen om mijn nieuwe breinaadjes, de AddiCraSyTrio uit te testen. Ik moet er nog wel even aan wennen. We zullen zien.


Bij deze techniek heb je drie naaldjes met een tussenstukje dat flexibel is. Lijkt wat ingewikkeld maar dat valt mee. Het is een tussenvorm van magicloop en korte sokkennaaldjes. Wordt vervolgd.
Garen Fortissima Color 365 Fjord Color. Naaldjes 2.25 mm.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

warme trui

Vrijdag 10 februari is het weer de landelijke warmetruiendag Een initiatief van mijn energieleverancier Greenchoice samen met het Klimaatverbond. Het is de bedoeling dat je dan de verwarming een graadje lager zet en daarvoor een warme trui aandoet. Afgelopen dag hield ik al mijn eigen warmetruiendag. En inderdaad door die warme trui kon de verwarming bij mij thuis op 19 graden. Maar zo’n dikke trui is vooral lekker wanneer ik met hond Chiqo ons rondje ga lopen. Want Brrrr, wat is het koud.
Onlangs ontdekte ik bij de kringloop een warme trui. Een zelfgemaakte warme trui. Het idee dat iemand deze trui met vele kabels en prachtige steken heeft gemaakt en dat die trui hier beland is deed me besluiten de trui mee naar huis te nemen. Zo’n trui verdient een tweede leven, toch?
 :
Het houd me bezig wie de maker/maakster van deze mooie trui is. Ik ben bang dat ik daar nooit achter kom. Ik draag de trui met veel plezier, ze is lekker warm en prikt niet. Ok de pasvorm is niet echt elegant, maar van zo’n dikke trui kan je ook niet veel elegants verwachten. Het maakt mij niet uit hoor. Ik ga voor warm.
 :
Helemaal tijdens de koude wandelingen door het bos!
 :

onstuimig

De eerste herfststorm raast over Nederland. Tijdens het wandelen waaiden de blaadjes ons om de oren. Donkere wolken jaagden langs de lucht. Het kraakte verraderlijk in het bos.  Ik ben geen fan van harde wind, het maakt me onrustig.

Mijn oma Froukje niet, zij genoot van stormachtig weer. Zij ging dan juist wandelen langs de grote bomen die zwiepten, zwaaiden en raasden in de wind. Bomen kunnen bulderen in de wind.

De trui die ik voor Jan-lief heb gemaakt is af en hij heeft hem gisteravond al aan gehad tijdens Heerenveen-Vitesse in het stadion. Lekker warm onder zijn winterjas.

Patroon van drops, of the sea. Een goed patroon. Ik heb tweedgaren van de Zeeman gebruikt. Er zit een raglanmouw in. Ik ben hier niet helemaal tevreden over. Misschien komt het door het dikke garen dat het wat grof lijkt.

Nog even een foto van eerder deze week.
Zo prachtig dat bladtapijt op de grond!

 

work in progress

Alles wat je aandacht geeft groeit.
Zo ook Jan z’n trui in wording.
Het eind is in zicht.

Herfstwandelingen in de omgeving:

op hoop van zege

 

De trui voor Jan vordert gestaag. Een Nederlands patroon van Drops met de naam Of the Sea. Van tweedgaren van de Zeeman.
Eén mouw zit al bij het pand op de pennen. En dat zijn heel veel steken bij elkaar… nu de andere mouw er nog bij.
Doordat ik het voor- en achterpand op de rondbreinaald brei en de mouwen ook rond brei, kun je je vorderingen niet goed meten. Lengte natuurlijk wel, maar hoe het met de breedte komt is afwachten.
Vroeger toen ik regelmatig een trui van de pennen liet glijden, was het makkelijk: Iedereen droeg in de jaren tachtig en negentig ‘overside’ truien. De pasvorm was toen ver te zoeken. Met andere woorden: Het kwam altijd wel goed. Nu maar hopen dat deze trui ook goed uitpakt. Op hoop van zege dus…

 

project afmaken

De trui voor Jan met tweedgaren. Ik heb dit project al een jaar op de pennen. Zo nu en dan pakte ik het op om er weer een toertje op te breien. Maar nu heeft het even prioriteit no. 1, qua breiprojecten dan.

O, het is echt niet zo dat ik in dit werkje geen plezier meer heb hoor, maar het is gewoon zo dat er echt eens een eind aan dit project gebreid moet worden.  Bovendien, en hier komt het aapje uit de mouw, heb ik zo’n leuk patroon gezien! Ondanks dat ik een enorme hoeveelheid ‘stash’ (voorraad) garen heb liggen heb ik toch garen ervoor gekocht. Dus voor ik me op dit vestje ga storten, wil ik eerst de trui voor Jan af hebben.

Ik merk dat mijn UKT (uninterrupted knitting time) tot een minimum beperkt is these days. Erg veel tijd wordt opgeslokt door mijn studie. Ik moet nog erg wennen aan het lezen van schoolboeken en schrijven van verslagen. Maar ook als ik daaraan gewend zal zijn, zal het alsnog twee jaar bikkelen worden, daar ben ik me wel van bewust geraakt. Bikkelen: maar wel voor een goed doel!

work in progress

Zo nu en dan brei ik weer een paar toeren aan de trui voor Jan. Het garen (Zeeman Tweed) breit fijn. En, mooie bijkomstigheid, ik werk met een 5 mm rondbreinaald zodat ik het zonder bril kan zien.

Het lijkt wel zomer deze week: Heerlijk! Nu het nog kan, nog even buiten breien dus, met sapje en Jiskepoes op aaiafstand. De weermannen (m/v) voorspellen namelijk hele andere temperaturen voor de komende dagen.

De appelboom is over de mooiste bloei heen en laat al haar roze blaadjes vallen. Hier nog een foto van de bloesem.

In het veld staan de paardenbloemen te bloeien en dus zie je ook overal de pluizenbollen verschijnen. Prachtig gezicht.

Some see a weed, some see a wish!
Bij het nemen van de foto scharrelde, hoe kan het ook anders, hond Chiqo om me heen. Op het veld waar hij voorheen los mocht, mag dat niet meer en dus blijft Chiqo daar aan de lange lijn. Vindt hij niet erg, hij scharrelt er wel om door. Alleen moet ik mijn tempo wat aanpassen.

Nu ik dit blogje maak is de laptop al drie keer uitgevallen…m’n laptop heeft zijn langste tijd gehad, vrees ik. Helaas groeien er alleen blaadjes & bloemetjes aan de boom in de tuin.
Pffff….het vraagt wel wat geduld om op deze manier een blogje maken…

work in progress

Wip’s zo worden de on-afgemaakte en onder-handen-zijnde projecten genoemd. Elke fanatieke en enthousiaste breister zal ze hebben: verschillende wip’s. Ook ik moet toegeven dat ik er een aantal heb. Zo heb ik 4 wip’s en 4 projecten die al te heel lang stil liggen. De laatste tijd besteed ik veel van mijn ‘handwerk-tijd’ aan het haken van de cal, de mee-haak-deken en dus blijven de andere projecten een beetje liggen.
Hier een foto van mijn wip’s:

De trui die ik voor Jan op de pen heb staan, van blauw tweedgaren, gaat trouw mee naar de breiavonden van de breibende. Maar veel centimeters komen er zo’n avond niet bij. We babbelen wat af en dan vallen m’n handen toch stil op m’n schoot. Dit project is wel handig om mee te nemen. Niet ingewikkeld.
Verder heb ik een paar sokken op de pennetjes. En daarnaast nog een kantsjaal. Zie foto hieronder. Van roest/rode alpacawol. Heerlijk zacht.
2016-02-07 11.13.39

mythe van de trui-voor-je-lief

Wanneer je het ervaren breisters vraagt, zullen ze het allemaal be-amen. Brei nooit een trui voor je geliefde!
Ook op internet kan je er over lezen. Er is zelfs een boek met als titel “Curse of the boyfriend sweater”.
Wat zegt deze ‘vloek’ of ‘curse’?
Dit: wanneer je een trui breit voor je lief, zal de relatie uit gaan.
Ik had het er al eens over op mijn blog. Toen begreep ik nog, dat wanneer je een trui breit voor je lief, hij nooit met je zal trouwen. Dat zal dan wel…dacht ik, terwijl ik door ging met breien. Later heb ik me toch verder verdiept in deze ‘vloek’. Ik kwam er achter dat, naast dat je nooit zal trouwen met hem, ook de relatie uit zal gaan.

Mw. Welsh schreef een leuk artikel over deze mythe. Zijzelf had in een internet groep gevraagd of het verstandig was om dan maar een sjaal voor haar vriend te breien. Immers, dat is géén trui. Welsh werd bedolven onder reacties dat ze ook dit niet moest doen.
Toch zijn er verschillende vrouwen die de vloek aan hun laars lappen en toch, tegen beter weten in, een trui opzetten voor hun geliefde. Wel 15% van alle breisters is 1 of meerdere malen zelf geconfronteerd met de vloek! Bovendien geloofd 41% van alle breisters in deze vloek.
2015-12-07 13.25.48 Leah was één van de vele slachtoffers van de vloek. Voor twee verschillende vriendjes breide ze een trui, beide relaties gingen uit. Nu is ze gelukkig getrouwd, met een man die niet van zelfgebreide truien houdt!
Rose verteld dat er bij haar ook al twee relatie’s eindigde nadat ze met een trui voor de mannen aan het breien was. Haar laatste vriend vertelde ze over deze vloek. En voor de zekerheid maakte ze maar een sjaal en plaid voor hem. Ze lachten later over de vloek, het ging immers goed met hun relatie. En ze breide hem alsnog een mooie aran-trui, geloof het of niet, twee weken nadat de laatste steek van de pen gleed werd Rose gedumpt per e-mail!
Er zijn ook breisters die pertinent niet geloven in de vloek. Zo heeft Libby een trui gebreid voor haar vriend en een jaar later trouwden ze en zijn nog steeds gelukkig.

Natuurlijk is het zo dat wat een ‘vloek’ genoemd wordt in feite een vorm van de psychologie is, die zich in onze relaties afspeelt. Met andere woorden, met de vloek in het achterhoofd gaan we breien en dan, bij beëindigen van de relatie, hebben we het idee dat dit het gevolg is van de vloek en niet van de verschillen in interesse of doodbloeden van een relatie.
2015-12-07 12.56.27Een trui breien is een tijdrovende bezigheid. Dé bevestiging van de vloek.
Immers, hoeveel relaties worden er wel niet beëindigd na verloop van tijd? Het breien aan een trui duurt nu eenmaal vaak langer dan veel relaties duren.
Daarnaast ziet de breister de trui als een belangrijke (persoonlijke) zaak, het patroon en het garen worden zorgvuldig gekozen en er worden uren van noeste arbeid in gestopt; wanneer de ontvanger de trui als ‘gewoon een trui’ ziet, en het daaruit voortvloeiende gebrek aan dankbaarheid leidt dit tot spanningen in de (beginnende)relatie.
Een enkeling beschouwt het breien voor haar lief een tactiek om hem alsnog aan haar te binden. Een soort laatste teken van genegenheid om iets voor de ander te breien. Dat werk dus niet.
Merendeel van breisters durven een sjaal of een paar sokken wel aan in de relatie. En wanneer het toch tijd word om die trui op de pennen te zetten, dan kiezen sommige vrouwen zelfs voor de veilige weg en laten hun partner een “pre- knitual agreement” tekenen. Een post-brei overeenkomst dus. Maar of dat enige zoden aan de dijk zal zetten…
Uiteindelijk kan je nooit iemand aan je binden met wat voor contract dan ook.

280x280xSEO-bijgeloof-tegel.jpg.pagespeed.ic.fXxgtIjmQcOf ik nu in die vloek geloof? Het is naar mijn mening makkelijk om je achter een vloek te verschuilen. Zo van ‘zie je nu wel? Het komt gewoon door die vloek! Had ik maar niet…’
Of toch? Ook bij mij gebeurde het. Op mijn 15de kreeg ik verkering en de eerste trui breide ik al op mijn 16e voor hem, vele truien gleden van de pennen. Na 29 jaar is de relatie toch verbroken.
Maar al na 5 maanden kreeg ik een nieuwe liefde en al na 2 maanden zette ik een trui voor hem op. Alleen niet de relatie verbrak maar de trui wilde niet vlotten. Een tweede trui heb ik op de pennen staan. Beide projecten zullen tzt echt wel af komen. Echt!
En die mythe? Nee hoor, daar geloof ik niet in.
Een relatie is niet gestoeld op het wel of niet breien van een trui voor hem.
‘Love is a partnership of two unique people who bring out the very best in each other and who know that even though they are wonderful as individuals, they are even better together.’

 

Vorige Oudere items