on this roller coaster with those crazy highs and real deep lows

.
Vorige jaar kwam Danny Vera ‘ineens’ op 1 binnen in de top 2000. Logisch eigenlijk: Dit nummer is zo mooi, zo herkenbaar. Het nummer gaat over het leven, zoals het is. Soms is het leuk, soms verdrietig. En je vindt altijd weer je weg naar huis, alwaar de Magnolia groeit.

VocaLinde
Al weken zijn we, als koor, druk doende om een mooi kerstconcert neer te zetten. Op ons lijstje ook een paar andere prachtige popnummers zoals Shallow (Gaga & Cooper) en Door de wind (Sanne Hans).


In de eerste coronatijd heeft dirigent Hinke Jelsma verschillende arrangementen geschreven, zodat wij, als koor, deze nummers kunnen zingen. En dat is veel, heel veel werk. Dat weet ik want zoonlief maakte in der tijd ook arrangementen voor de drumband waar hij toen dirigent van was.


Hoe het allemaal komt, ik weet het niet, niemand weet het. Nu ik dit typ zijn de nieuwe maatregelen nog niet bekend. Maar stel, stel we mogen blijven zingen dan hoop ik echt dat we deze concert-nummers één keer in de Stephanuskerk mogen zingen, met of zonder publiek. Want echt, met ons koor zingen in de kerk is zoooo fijn!

Nieuwe stoel
Onlangs kregen we van A & M een stoel, een tweedehandsje dus maar voor ons is die natuurlijk nieuw. Ze past prachtig in ons interieur.


Lekker bij de kachel. Een heerlijke handwerk/lees/mijmer stoel. Blij mee!

Tomeloze grannystripe-deken
Zeeman Royal garen, naald 4 mm en 2.50 cm breed.


Mijn tomeloos haakproject vordert gestaag. Ik haak er veel aan.

Uit de kast kiezen
Ik heb 4 lopende werkjes. Wanneer ik handwerktijd heb kies ik waar ik zin in heb. Heel handig. Het is natuurlijk wel zo dat, wanneer je aan één werkje werkt, je dat eerder af hebt. Maar daar gaat het eigenlijk niet om. Ik merk dat ik het gewoon fijn vind om te kunnen afwisselen. Te kunnen kiezen.


Vroeger op de kleuterschool was er een vak dat heette ‘Uit de kast kiezen’. Als kind mocht je dus letterlijk kiezen waar je mee wilde spelen. Nou dat ‘vak’ heb ik nog steeds: ‘Uit de handwerkjes kiezen’.

Sokken op bestelling
Natuurlijk heb ik sokken op de pennetjes. Dochterlief vroeg me een paar te breien voor een dierbare naaste. Natuurlijk! Ik ben zo tevreden over het garen!


Er zit geen eindtijd op dus dat is handig.


Nieuwschierige schaapjes
Het borduurwerkje, een kussenhoes. Zo nu en dan komt er een draadje bij. Blauw zit er nu in. Zo leuk om mee bezig te zijn.


Het mooie kringloopblikje waar ik de draadjes in bewaar, daar wordt ik al blij van!

Lana Grosso shawl
De shawl waar ik ook zo nu en dan aan werk. Dan weer een uurtje dan weer wat langer.


Werkjes in ruste
Boven liggen nog meer werkjes hoor. Zo heb ik nog 3 dekens in wording liggen: de Persian Tiles (haakwerk rechtsonder op foto) en een Sokkengarendeken (breiwerk bovenste twee) en Les Petites Choses van Scheepjes (breiwerk linksonder). Die werkjes pak ik wel weer eens op hoor. Wat in het vat zit…

Alles staat trouwens keurig op mijn Ravelrypagina. Ik ben te vinden op dit platvorm onder de naam ‘Froukjes’. Onderaan deze blog uitleg over de online breicommunity Ravelry.

Nee, ik hoef me niet te vervelen. Want o, ik heb nog zoveel plannen, garen & patronen die op me liggen te wachten.

Us Douwe


Douwe vindt dingen leren leuk! Het is dan ook fijn dat we naar de vervolgcursus gaan bij Happyhonden. Ik krijg hier de handvatten om Douwe woordjes te leren. Niet dat hij in woordjes gaat blaffen, maar dat hij weet wat hij moet doen als ik ‘Plaats’ ‘Blijf’ of ‘Zit’ zeg, dat soort dingen. ‘Zit’ zit er al goed in. Alleen heb ik ergens in het leerproces ‘Zit’ vervangen in ‘Mooi Zit!’. Het maakt Douwe niet uit. Ook bij ‘Mooi Zit’ gaat hij in standje ‘Zit’.


Kwestie is nu om veel te oefenen met lekkere beloningen.


Ik word er altijd zelf ontspannen van, Douwe die prinsheerlijk voor de kachel ligt. Vanwege de gasprijs stoken we bewust vaker altijd de palletkachel.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

looking’ out my back door

Woord vooraf: De puppyspam treft u achteraf aan.

Dit liedje is geschreven door de frontman van Cleer Water Revival, John Fogerty. De tekst is gevuld met reuzen, dinosaurussen en olifanten die in een vrolijke optocht, al dansend door de achtertuin gaan. Je zou kunnen denken dat het over een drugs-trip gaat, maar Fogerty vertelde dat hij het voor zijn destijds driejarige zoon Josh schreef.


Ooit zat ik in een muziekgroepje.
En gelukkig hebben we de foto’s nog! Really, it’s my lefthand. ↑
Anyhow: Van dit nummer werd ik altijd vrolijk wanneer we het speelden. En nog steeds als ik het hoor.

Deken nummer 9 eh, geloof ik, zoiets…
Eigenlijk was het de bedoeling dat deze plaid voor de camperbus zou worden.


Ik heb geen bestaand patroon gebruikt, maar heb me laten inspireren door urenlang Pinterest-surfing. Echter is deze Granny-Square-deken ietwat veel te klein geworden! Om met de deken te gaan goochelen om passend te krijgen op ons camperbed: Geen-zin-in. Bovendien vind ik haar zo mooi.

De plaid dat er nu op ligt, misstaat niet. Man evenmin trouwens. Noodzaak om nu als de wiedeweerga een nieuw sprei te maken is er dus niet.


Ik hoop dat ik, met dit te-kleine-plaid, Jan zijn kleindochter blij kan maken.


Vrolijke kleurtjes en lekker dik. Echt een meisjes-plaid om heerlijk onder te verdwijnen.

Garen Royal van Zeeman. Fijn garen om mee te werken. En eerlijk is eerlijk: betaalbaar. Naald 4 mm. 140 cm x140 cm.

De beroemde Granny Square, of het Oma Vierkantje is de basis voor veel haakwerk. De eerste vermelding van dit vierkantje is te vinden in het Engelse boek “The Weldon Company” uit 1897. Dit patroontje werd aanbevolen voor het opmaken van restjes. Maar waarschijnlijk bestond deze techniek al veel langer.

Tot op vandaag maken wij er nog dankbaar gebruik van. Je kunt er dan ook van alles van maken, van onderzetter tot sprei. Het is maar net hoeveel van deze vierkantjes je inzet.

Deken nummer 10 of zo?
Deze Granny Square is af dus doorrrrr…. Deken nummer 10 of zo… Ik haak deze nu in Granny Stripes. Ja, dat kan ook, gewoon tomeloze toeren haken. Deze (foto hieronder) maakte ik al eens, ook van Royal Zeeman:


Zo in de herfst, richting winter haakt het lekker weg, een plaid. Lekker warm op schoot. Nu heb ik dáárover niet te klagen now-a-days. Douwe vindt het zo fijn om op een schoot uit te rusten. En vaak is mijn schoot wel beschikbaar.


Haken of breien met een hond op schoot is prima te doen. Bloggen is een andere tak van sport. Niet echt ergonomische typen zo.


Goed, even terug naar deken 10 of zo. De kleurtjes koos ik onlangs bij de Zeeman. Ik kan niet goed ontdekken of Douwe het met de kleurcombi eens is.


Beginnetje, nee begin! Toeren worden 2 meter lang. Of breed, dat ligt eraan hoe veel toeren ik uit een bol kan halen. Eh, snapt u het nog?


Puppyspam

Het valt niet mee om mooie foto’s van een enthousiaste spring in het veld te maken!


Douwe groeit als kool en dartelt door het leven. Observeert alle nieuwe honden in de omgeving, om dan te bedenken, ‘hé ik ken jou al’. En dan gaan de remmen los. Hij bespringt de volwassen buurhond dol enthousiast, wat dan meestal niet beantwoord wordt.

Wel logisch, ik zou ook niet willen dat een nieuwe buurman me op de rug zou springen en me bovendien om mijn mond zou slikken.


Douwe springt ook bij mensen op, bijt blij in het rond. Ik verontschuldig me dus nu al naar de ander toe: ‘Ja, hij moet nog veel leren en pas op hoor hij bijt! ‘

‘Toen onze Douwe een Douwe-tje was, was ie aardig om te zien. Nu blaft hij alle da-ag-en en bijt nog bovendien!’ Dat liedje spookt op die momenten door mijn brein.

Een pup krijgt tijdens wandelingen veel aandacht van willekeurige passanten. Een pup, althans deze, vindt die aandacht geweldig en springt, likt en bijt er op los. Nu is dat nog acceptabel, want och hij is nog maar 11 weken maar wanneer hij 11 jaar is dan is dit gedrag niet zo fijn meer. In mijn hoofd: ‘Help! Hij leert het nooit!’ Of eerder: ‘Help! Ik leer het hem nooit!’

Het is niet zo dat ik niet-wetend de opvoeding instap hoor. Ik lees boeken, zie blogs en snuffel op internet naar hondengedrag en hondenopvoeding. Beluister de podcast ‘Doet ie anders nooit’ van Monique Bladder, ook informatief! Nee, ik onderschat dit proces niet. Maar besef me ook dat niemand de perfecte hond heeft. Net zo min er geen enkele baas perfect is. Want hey, zo is het maar net.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

 

iederene hef een reden, iederene hef geliek

Deze regel komt uit een liedje van de Overijsselse band Bökkers. Een cover van Matt Simons ‘Catch And Release’.

De zanger, Henrdik Jan Bökkers, zag ik opduiken bij ‘Beste Zangers’, een tv-programma op NPO1. Dit liedje vind ik mooi.

De tekst:
Ik mag graag alleen wehn, niemand om mie hen.
Dat is heus niet eenzaam, omdat dat is wie ik ben.
En ik zit hier mooi te kieken, en ik zie wel hoe as ’t gied.’

‘Iederene hef zien reden, iederene hef geliek.’
Iedereen heeft voor zichzelf gelijk. Ok…maar bedenkt dat dàt jou waarheid is. Als je dat volhoudend volhoudt mis je wel wat andere zienswijzen. Openstaan voor andere meningen is wel handig eigenlijk. Anders ben je eigenwijs. En of je daar dan trots op mag zijn?

We zien de dingen niet zoals ze zijn, maar zoals wij zijn. (Anais Nin)

Tot zover de wekelijkse musicale broodkruimels.

Van de pennen
De steng Oepsie Regeboog, geverfd door Winnie’s Wol is in een paar vrolijke sokken omgezet. Hier de making of:

Ik mag graag breien bij een leuke podcast. Hier ‘Ministerie van gebreide zaken‘. Altijd leuk om Jackie, Loes en Cor te horen praten over hun breiperikelen.


Achterhuis breit het ook fijn. Dan heb ik vaak een luisterboek aan.

Ik luister via Storytell. Dit boek, geschreven door Thomas Acda en is ingesproken door Paul Demunnik. Dat vind ik dan wel weer grappig!  (Acda en De Munnik)


Zo was de streng die ik kocht:


En zo breide die streng op:


Echt kleurrijk! Hier het eindresultaat:


De pasvoeten zijn iets te klein, of de sokken zijn iets te groot: het is maar hoe je het bekijkt. Anyhow, ze zijn af en het geeft zo wel een idee hoe de sokken geworden zijn. Plat boordje rest plain vanilla.

Profielfoto
Een kriem, althans ik vind dat. Op elke sociale medium kan je een profielfoto downloaden. Van WhatsApp tot Facebook. Ik ben op zo’n 8 platforms zichtbaar. Ik had deze foto, jaren. Een iets wat anonieme foto maar mij zo dierbaar. Chiqo loop los naast me, zoals altijd. Chiqo is in april over de regenboogbrug gewandeld.
Dus vond ik het tijd voor een andere foto.


Deze werd het, ik was er tevreden mee. Ja, zo ben ik wel.


Tot ik naar de kapper ging. Dus nieuwe profielfoto gemaakt.|


Nee, eigenlijk vond ik deze niet leuk: mijn gezicht zo vol in beeld. Ik kon ook niet uitzoomen, want ik stond in de badkamer. Zo knullig is dat dan, de badkamer op de achtergrond.

Dus ik in de achtertuin aan het Selfies maken… haha, wat een drama om spontaan te kijken wanneer je alleen bent. Geen succes.


Dus Janlief gevraagd om een foto te maken. Gewoon, breidend in de hangstoel.


Dus uiteindelijk is het deze geworden. Ja, wel ok. Maar toch… als ik mezelf zie op een foto, ben ik veel te kritisch. Ik wil gewoon een perfect plaatje. Maar hey, nobody’s perfect. Dus beste kijkers, jullie zullen het de eerste tijd althans, met deze moeten doen. Pff, wat een gedoe, een profielfoto!

Lopend werkje
Zo nu en dan komt er een lapje bij, de deken voor onze bus. Een granny square deken, van Royal garen van de Zeeman.


Ik ben bijna toe aan de laatste kleur. De okergeel.


Het blijft een fijn werkje, vierkantjes haken. Het is een groot project. 80 lapjes, afhechten, aan-elkaar haken en een rand. Maar elke dag een draadje is een deken in het jaar! (vrij vertaald naar het gezegde: elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar) Betekenis: door gestadigen arbeid kan men ten slotte veel verrichten. En zo is het maar net!

Op pad
Janlief is een weekend op pad. Met een groep motorrijders zijn ze rijden in Duitsland. Ik denk dat ze het wel naar de zin zullen hebben. Ik zie mijn prins op de rode motor zondagavond wel weer aan komen rijden.


Lopend werkje II
Still knitting socks. Ik heb een mooi wolletje uit mijn stash opgeduikeld.


Een zelf strepend exemplaar. Voor mij de uitdaging om beide sokken gelijk te krijgen. Om het mezelf makkelijk te maken die ik hak en teen met ander wolletje. Hier de combi:


De natuur maakt de herfst al een beetje zichtbaar.


Maar voor een oplettende wandelaar zijn er nog veel (laat-)bloeiers te zien.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

agenda en andere zaken

‘Uren, dagen, maanden, jaren vliegen als een schaduw heen’. Dat zong mijn vader dan. De rest van de woorden van psalm 90 ken ik niet, maar misschien zong hij die ook wel niet. 2020 is alweer voorbij en we staan aan het begin van 2021. Dat betekent een nieuwe inhoud voor mijn agenda.


Ik heb al jaren dezelfde HEMA agenda. Elk jaar gaan de oude blaadjes eruit en de nieuwe blaadjes erin. Wanneer de adressenblaadjes nog netjes zijn hoef ik die niet te vervangen natuurlijk. Dat vind ik wel een voordeel van dit systeem. Ook vind ik het fijn dat er in deze agenda ruimte is om foto’s, veertjes en kleine kattebelletjes te bewaren.

Beesten in het nieuws:
Vroeger luisterde ik op zondagmorgen de ‘Ko de Boswachtershow’ op de radio. Het was de kindervariant van ‘Vroege vogels’. Die jingle ‘Beesten in het nieuws’ zit nog zo in mijn hoofd.


Anyhow, elk jaar hadden we een hond helemaal in de paniek. En niet alleen op 31 december, al een week vóór die datum tot tenminste een dikke week erna. Wat was ik blij met het vuurwerkverbod dit jaar. Natuurlijk werd er wel vuurwerk afgestoken maar zoveel minder!

Chiqo is ook wat hardhorend, wat? HARDHOREND en dat speelt ook mee dat hij makkelijker loopt deze tijd. Maar toch, die enorme knallen bleven uit. Ongekend om op oudjaarsdag door het bos te kunnen lopen met een hond die met een vrolijke zwiep-staart met me meeloopt!

Ik denk dan: blijvend afschaffen dat vuurwerk. Dit jaar was de reden natuurlijk om de Spoed Eisende Hulp te ontlasten tijdens Corona. Maar wat zou een definitief verbod mooi zijn voor de dieren en wat scheelt dit ook een luchtvervuiling en troep op de grond.

Nog meer beestjes-nieuws:
Sinds 11 december logeert Twinkel bij ons. Dit is de ietwat obese lapjeskat van onze kleindochter. Door verhuizen en tijdelijk andere woningen mogen wij Twinkel verzorgen tot haar baasje in het nieuwe huis gaat wonen, medio maart. Een goede oplossing, poezekes houden nu eenmaal van een stabiele woonomgeving.


Het gaat prima met de poes. Ze geeft vanaf dag één Chiqo kopjes. Twinkel moest wel wat wennen aan Guusje, maar Guus vond het wel interessant zo’n vriendinnetje erbij. Bovendien kwam er met Twinkel ook wat bagage mee en dat kon Guus mooi uitproberen.


Guus is 18 december over de regenboogbrug gewandeld. We missen haar. Uit gewoonte noemen we Twinkel vaak Guusje. Maar dat vindt Guusje eh, nee, Twinkel niet erg. Ze is erg lief en is graag bij ons én Chiqo in de buurt. Ze lijkt veel op Vodje, de lapjeskat die we vroeger thuis hadden. Zie hieronder.


Vodje was niet zo lief als Twinkel. Vodje maaide nog wel eens met haar pootje, klauwtjes uit! Dat doet Twinkel niet. Ze wandelt tijdens het eten zo tussen onze bordjes door. En ach, dat vinden wij niet erg.


En ’s avonds ligt ze naast me, precies op de plek waar Guusje altijd lag.


Ik vind het zo gezellig dat Twinkel hier is. Ze gaat straks weer naar haar eigen baasje, maar tot die tijd genieten we enorm van haar gezelschap.

Drempel:
Ik stapte met twee lopende werkjes over de drempel van het nieuwjaar. Toevallig twee dekens.

De sokkengarendeken.


En de granny square deken van Zeeman Royal garen.


Maar een nieuw jaar vraagt om nieuwe plannen. Nu heb ik 1000 en 1 plannen, maar nu doel ik op de echte concrete projecten.

Plan één: Ik ga meedoen met een Make-a-long. Deze duurt 6 weken en wordt georganiseerd door Siets aan de Maak. We maken de Segelschiff am See van Alexa Boonstra. Omdat deze sjaal mooi royaal is er en maar één streng ‘ander’ garen nodig is, leek dit me hét patroon. Een deel is gestreept en een deel ajour. Ik had nog een streng grijs, samen met nog een ander kleurtje uit mijn stash. Ik schreef 22 december al over dit plan. Ik zal vanavond de strengen op mooie cakes draaien en dan kan ik los.

Plannetje twee: Beer Vera!

Ik had mezelf schandalig verwend. Ik ben niet van de adventskalender ‘unboxen’ met elke dag een theezakje, ministrengetjes en iets van chocola. Ik heb al niets met die tijd, advent en Kerst. Tenminste niet op de manier zoals het in de media gedicteerd wordt. Vlogsters lieten dagelijks hun vangst zien met veel gekraak van papier en zakjes. Instagramposts met elke dag een ministrengetje vind ik na een paar dagen ook niet zo boeiend meer eigenlijk.

Mag ik dat wel zo zeggen? Ach, ieder zijn ding toch en ik kan zo doorscrollen. Nee, ik ga dan voor het grote werk! Ik liet een doos van Blij dat ik Brei aanrukken. Hierin wol voor 5(!)paar sokken, twee patroonboeken voor sokken en gewoon een zakje thee. Zie hier heb ík wat aan! Prachtig pakket welke ik uitpakte op mijn verjaardag.


Die bruine Regia Tweed daar zag ik dus gelijk een Vera in. Plan twee van 2021 dus.


Zo de eerste blogpost van dit jaar is weer een feit. Die van 1 januari was de nieuwjaarskaart en die tel ik even niet als post.
Tja, dit is weer een ‘make a short story long’ blogje. En dan schrap ik al heel wat tekst! Echt, mijn blogs hebben een groot ‘kill your darlings’ gehalte.


Be safe, take care en kalm an! En blijf vooral de dingen doen waar je blij van wordt.
Lieve groet uit Olpae!

beestjes, allemaal beestjes, zoveel beestjes om me heen

Een regeltje uit het liedje dat al vóór mijn geboorte in de hitlijst stond. Geschreven door Peter Koelewijn. Ik moest aan dit liedje denken toen ik deze post schreef.

Het heeft wel iets magisch, je neemt een draad en haak- of breinaalden en met die éne draad kan je maken wat je wilt. Een trui, een deken of sokken. Net als Katootje op de botermarkt: ‘zij kon maken wat ze wil, zij kon maken wat ze wil’. Alhoewel ik geen Katootje ben, mag ik wel graag dingen maken, dan niet van boter maar van garen.

Zo maak ik ook graag beestjes. Toen ik tiener was haakte ik de wereld aan knuffeltjes. Vaak met patronen uit de Ariadne, wat toen nog een veelzijdig handwerkblad was. Ik maakte beren, veel beren, poezekes of muizen. Muisjes maakte ik uit mijn hoofd.

Op mijn 16de had ik een lief muisje gehaakt als kraamkadootje. Ik had er echt mijn best op gedaan. Vol trots gaf ik het aan de verse moeder. De muis werd eigenlijk gelijk aan de kant gelegd, een klein ‘dank je wel’ kon er nog net vanaf. Ik was er zo sneu van. Gelukkig heeft dit voorval me niet weerhouden om mijn productie van beestjes te staken.

Destijds had ik een leuk hondje gemaakt (zie plaatje hierboven). Het mocht mee met Piet op de vrachtauto. Zittend op het dashboard voor het raam kon het hondje heel Nederland bekijken. Piet, mijn vorige man, is chauffeur. Destijds loste hij veel vracht midden in de drukke steden. Toen verscheen een interview met de ontwerpster van dit vrolijke hondje. Wat Rina beschreef deed me glimlachen, het kon niet anders dan dat zij het hondje in Piet zijn vrachtauto had zien zitten.

Na verloop van tijd hebben we dit beestje weggedaan. Dat klinkt zielig, en dat is het ook. Maar hé, het hondje was verkleurd, smoezelig en ingezakt. Gewoon versleten.

Als ik nu aan beestjes maken denk, denk ik aan Anita Wilschut van ‘Zij maakt het‘. Anita maakt breipatronen om de leukste beestjes te breien. De ontwerpen zitten geniaal in elkaar. Je breit de beestjes uit één stuk.


Waar bijvoorbeeld de oren moeten komen heeft zij in het patroon al herkenning-steken zitten zodat de oortjes altijd op de goede plek komen. Het is een feest om zo’n beestje te maken. Net een soort puzzeltje.


De patronen zijn voorzien van goede foto’s. Ik heb poes Mies gemaakt en twee aapjes. Ik heb de patronenboekjes van Mies, Jacobus maar ook Vera Beer. Die laatste heb ik nog niet gemaakt en staat nog op mijn wenslijstje.


Eén aapje is verhuisd naar Engeland. Onze eigen Jacobus mag al sinds jaar en dag gezellig mee op vakantie. Gewoon in de topkoffer. Dit jaar dus mét mondkapje.

En soms hangt hij aan de rugzak.

Zichtbaar genietend dat hij mee mag! Het is wat met het beestenspul.

Be safe, take care en kalm an.

harig

Onze harige vriend is jarig. Hij is 16 jaar geworden. Een hele leeftijd en still alive and kicking. Chiqo, onze Stabij-na, kruising Friese Stabij en Wetterhoun.


Eind 2014 kwam zijn mandje bij mij staan, dus al bijna 6 jaar. We zijn dikke vriendjes geworden en gaan samen nog dagelijks het bos door. Ik hoop dan ook dat we dat nog heel lang kunnen doen.

Een ieder die mijn blog volgt, weet misschien dat ik met een CAL meedoe. Een CAL staat voor Crochet-a-Long ofwel een samen haak project. Dit is de Scheepjes CAL 2020 waar ook een Read-a-Long aan gekoppeld is. De ontwerpster heeft zich namelijk laten inspireren door het boek Als je het licht niet kunt zien (All The Light We Cannot See) van Anthony Doerr. Prachtig boek trouwens. Hieronder de deken in vol ornaad. Hier meer info.


Ik merk dat ik vaak voor het vertrouwde ga. Sokken brei ik van boven naar beneden. Nog steeds! Ooit een paar keer vanaf de teen geprobeerd. Het voelt niet vertrouwd. Dus ging ik weer terug naar cuff-down.

Deze CAL is een hele uitdaging. Maar hé, die deken is toch prachtig! In 11 weken en 6 delen de plaid haken. De delen komen online en wordt naast het ‘geschreven’ patroon ook uitgelegd met een youtube-filmpje.


Ik ben nu bij deel 2 en ben bij minuut 13:12 van het 2:14:54 durende filmpje. Esther doet alle steken geduldig en goed voor. Maar over een paar minuten film doe ik een uur. Echt waar. Zie hieronder, voor mijn gevoel nèt niet netjes genoeg. Het begin van het bijtje in de deken.


Dus toch maar weer afhalen. Het lukt meestal pas na een paar keer oefenen. Herhalingen die gehaakt worden in de toer, moet ik ook steeds terugzien in het filmpje. Na twee moeilijke steken zijn het aantal gewone steken ook weg uit mijn geheugen. Mijn korte termijn sucks, da’s duidelijk.


Ik weet zeker dat ik dit tempo niet vol kan houden. Ik doe gewoon tè lang over de toeren.

Al eerder zei ik, dat ik me verbaas dat medehaaksters het patroondeel al af hebben op dag dat het online komt. Iedereen zal zeggen: dat je daar niet naar moet kijken. Nee, natuurlijk niet… (maar toch). Het is wel een heel groot contrast met mijn vorderingen. Deze CAL kost me wel heel veel concentratie.


Ik was al naar boven gelopen om te kijken of er nog een potje ‘concentratie’ in de Scheepjesdoos zat, misschien had ik die over het hoofd gezien bij unboxing. Maar nee, geen potje ‘concentratie’. Een flesje ‘tijd’ evenmin, maar daar heb ik nog een halfvolle fles van staan, dus dat scheelt.

Het hele project gaat me een beetje op mijn nek zitten. Irritatie dat ik er zo lang over doe, door het gebrek aan gerichte aandacht. Ik haak gewoon te weinig en modder te veel aan.

Het is goed om zo nu en dan eens even flink uit je comfort zone te gaan. Daar wordt niemand minder van. Maar het moet wel haalbaar zijn. Ik bewaar het pakket, denk ik, om het op het later tijdstip weer op te pakken. De druk die ik nu ervaar is niet de bedoeling. Niet nodig ook. Het wil gewoon even niet nu.

Maar als ik nu al afhaak voelt dat ook niet goed. Een mens groeit van successen terwijl mislukkingen juist ongelukkig voelen.
Nu verkeer ik dus in een soort van impasse. Doorgaan of stoppen.
En dat, dat voelt óók weer niet goed. Zucht.

Dus jongens (m/v) van team Herbarium: ik stop voor nu even… denk ik…


‘And when life became too frenzied, she took up het knitting and breathed a while to the rhythm of the stitches and rows until her smile returned and her mind was calm.

En zo pakte ik mijn sokprojectje weer op. Cuff-down dat wel.


Stay safe and kalm aan!

ratjetoe

Deze blogpost begin ik met een up-date van de
Scheepjes crochet-a-long & read-a-long (hier eerder blogje).


Mijn proeflapje: in het patroon stond haaknaald 5 maar dat werd bij mij te groot. Nu gebruik ik haaknaald 4 mm.


Deel twee kwam woensdag online. Ik was tot gisteren nog bezig met deel één. Dat gaf wel enige onrust bij me, bij deel 1 al achterop raken.

Ik heb wat meer tijd nodig om mij dingen eigen te maken. Wanneer ik anderen, in de dag van online komen, al hun nieuwe vorderingen laten zien (op facebook) dan denk ik: ‘Hoe dan?’. Er zijn dames (m/v) die gewoon meerdere dekens maken. Ik denk dat die mensen stiekem 60 uur in één dag hebben. Ik heb er maar 24, zie!


Het is voor mij een heel gepruts hele uitdaging. Gelukkig is Esther daar! In een you-tube filmpje doe ze alle steken voor. Ik kan het 10 x op herhaling zetten en nog spreekt Esther mij geduldig toen. Heel fijn! Haar rustgevende stem voorkomt dat ik mijn deken-in-wording door de kamer gooi.


Het lapje, het beginnetje is niet perfect. Maar het mag zo wel. Ik ben benieuwd hoe de CAL verder zal gaan. Het boek van Anthony Doerr, waarop de deken geïnspireerd is, is zo mooi, prachtige zinnen en een mooi verhaal.

Gisteren vond ik een grote dikke envelop op de deurmat. Uit Raalte, van A. Inhoud: restjes sokkengaren voor mijn afvaldeken! Keiblij mee, zo lief, zo attent!


Ik schreef onlangs dat ik met een sokkengarendeken bezig ben: de afvaldeken. Voor elke ons die ik afval mag ik een lapje breien. Afgelopen maandag was ik 2 ons áángekomen: snik & snotter! (Nee, géén Corona, puur verdriet). Deze week mag ik dus de draadjes afhechten en dat taakje moet ik nog doen, zoals te zien.


In het notitieboekje zet ik de weeg-momenten en houd ik bij hoeveel lapjes ik mag breien. Of in deze week: draadjes afhechten.

Even wat anders: Diederik Jekel, wetenschapsjournalist, was in de media.  Ik parafraseer enkele delen van zijn verhaal. Zo vertelde Jekel over de chaos van 2020. De zekerheden vallen weg en we raken de grip kwijt.

Nu kunnen we ineens veel dingen wel anders doen, als we het móeten. Dus ineens kunnen mensen wél thuiswerken bijvoorbeeld. Maar wat je ziet in deze Corona-tijd is dat mensen duidelijkheid willen, heel graag één regel willen hebben en als je je daar dan niet aan houdt dan ga je dood. Zwart-wit.

 (foto Jan-lief tijdens onze reis in de Drôme)
Mondmaskers: ze zijn perfect of ze zijn levensgevaarlijk. Afstand werkt wel of afstand werkt niet. Maar hé, het is nu eenmaal niet zwart-wit. Het zit hem in de grijstinten. That’s life.

De regels: mondkapjes, afstand, handen desinfecteren, geen onnodige verplaatsingen etc. geven in Nederland de nodige discussie. Best raar vind ik.

Wanneer we al die corona-regels vergelijken met ‘fietsen’, geeft dat een beter licht op de regels. Op het moment dat jij fietsverlichting hebt zegt dat niet dat je onoverwinnelijk bent. En wanneer je geen fietsverlichting hebt dat je gegarandeerd dood gereden wordt. Het is de combinatie: én verlichting, én de automobilist die niet dronken is, én de straatverlichting brand, én dat er iemand is die de verkeersborden zo nu en dan schoonmaakt. Al die dingen samen zorgen ervoor dat je veilig fietsen kan.

Alle regels nù zijn er omdat we gewoon niet anders kunnen. Einde discussie. Als we er nù voor zorgen dat we dus, als mens, zo min mogelijk andere mensen ontmoeten opdat besmettingen minder kans hebben.

We zijn sociale wezens dus willen we dat eigenlijk niet, mondkapjes, afstand en elkaar niet ontmoeten. Maar als we dit nu eens een paar weken, misschien maanden, volhouden kunnen we daarna weer wat gewoner leven.
Hiermee poets ik niet mijn zorgen over de mensheid, maatschappij en sectoren die omvallen weg.

We moeten ermee dealen, het is niet anders.

Ik eindig deze post met een foto van onze Guusje, ze kan zo gezellig naast me liggen op de bank. Zo waardevol! Zo lief! Heerlijk om zo’n beestje om je heen te hebben. Het heeft zo moeten zijn denk ik wel eens. #zwervertje


Be save en kalm an!

nog 10 nachtjes…

… dan start de make-a-long (MAL) van Scheepjes onder de naam
d’Histoire Naturelle Official Scheepjes CAL 2020 & Read-A-Long.
CAL staat voor crochet-a-long, samen haken dus.

Scheepjes is een Nederlands wolmerk. Naast garen op de markt werpen organiseert Scheepjes ook brei & haak evenementen.  De zogenaamde ‘make-a-long’ (MAL). Samen tegelijkertijd aan een project werken waarvan het patroon in verschillende delen online komt. Op Facebook is er een group waar iedereen zijn (m/v) vorderingen kan laten zien en daarnaast natuurlijk elkaar ondersteunen. Scheepjes levert (handel is handel nietwaar) garen-pakketten om het project te kunnen maken.

 Het bedrijf begon al in de 18de eeuw. Op zijn hoogtepunt, in de jaren 60, had de fabriek 900 werknemers.

Door goedkope producten uit landen buiten Europa en een krimpende afzetmarkt ging      Scheepjewol, na 190 jaar, in 1988 failliet. In 2010 werd er nieuw leven in het oeroude merk geblazen. Familiebedrijf De Bondt, nam ook het oude logo van Scheepjeswol over en sindsdien timmert Scheepjes weer aan de weg. Op het logo staat een samoereus of wel een binnenvaart schip van toen.

Bij het zien van de prachtige deken van de komende MAL was ik verkocht. Helemaal omdat aan deze MAL ook een read-a-long gekoppeld is. Hoe leuk is dat!
Het patroon van het plaid is namelijk geïnspireerd op het boek Als je het licht niet kunt zien (All The Light We Cannot See) van Anthony Doerr. Het is een ontwerp is van Christina Hadderingh van A spoon full yarn. 23 september start de 11 wekende durende MAL.

I’m in!

Scheepjeswol geeft de deelnemers twee varianten om uit te kiezen. In de duurdere versie zit Scheepjes Stone Washed & River Washed (78% katoen, 22% acryl) en kost €125. De andere variant is een pakket van Scheepjes Colour Crafter (100% acryl) €44,95. De prijs is voor mij niet onbelangrijk. Ik vind het dan ook mooi dat Scheepjeswol rekening houdt met de mensen die een kleinere beurs bezitten.


Er zijn vier verschillende kleurstellingen:
Herbarium (plantenverzameling), mineralogie (mineraalleer), conchologie (kennis van schelpen) en entomologie (insectenkunde). Ik zit in team herbarium. Bij Renske van Hobbydoos bestelde ik deze blije doos. In de doos naast alle kleuren ook een mooie boeklegger:
‘Open your eyes and see want you can with them before they close forever’.
Deze quote is van de schrijver Doerr. Het boek vond ik trouwens in de bieb.

Ik ben er klaar voor!

Het is nog best wel een uitdaging want het plaid ziet er wel ingewikkeld uit. Maar met hulplijnen zal het mij vast lukken deze MAL tot een goed einde te brengen. Wordt vervolgt.


De springbalsemien doet het nog goed aan de slootkant.

Be safe en kalm an!

kleurrijke plaid

Het werd weer tijd voor een nieuw plaid.
De Persian Tiles stond al een tijdje op mijn wenslijstje. Het is een patroon van Janie Crow maar in een ander kleurenjasje gegoten door Lucia Dun. Hieronder een voorbeeld.

@stylecraftyarns have launched a new colourway, by Lucia Dunn of @luciasfigtree called Eastern Jewels of an original design by @janiecrow
Omdat ik deze kleuren wilde gebruiken heb ik bij ‘La Vivere’ in Zoetermeer het hele pakket besteld, inclusief Nederlands patroon.

Het patroon bestaat uit zestien achthoeken, negen vierkanten en zestien driehoekjes. Voor een houtje-touwtje-haakster, als ik ben, nog wel een uitdaging.


De plaid word gehaakt van Stylecraft Special DK. Gisteren heb ik het eerste vierkantje als gehaakt.


Nou dat smaakt naar meer: Wordt vervolgd!

De bermen staan volop in bloei en hier in de buurt zijn er veel graspercelen waar (nog) niet gemaaid wordt. Een walhalla voor alle insecten. Het hoge gras is niet alleen goed voor insecten. Het is ook fijn voor andere dieren zoals muisjes, vogels en egels. Zij kunnen er in schuilen en vinden er allerlei voedsel, zoals dus insecten!


Hieronder de berm bij de Tjonger.


Ons dorp ligt tussen twee rivieren. Aan de noordkant de Tjonger, aan de zuidkant de Linde. Hieronder de Tjonger, of in het dialect de Kuunder. In de Friese taal wordt deze rivier de Tjsonger genoemd. Ten Noorden van de Tjsonger wordt Fries gesproken en ten Zuiden het Stellingwarfs. Dit is dus de taalgrens.


Take care en kalm an!

deken


De deken is af, klaar om weg te geven. Het is een royale plaid geworden van 170 x 140 cm. Die past mooi op de grote grijze bank van Jan z’n zoon.


Uiteindelijk had ik 14 bollen nodig.
Garen: Zeeman ‘Julia’ 80% acryl/ 20% wol. Haaknaald: 6 mm.


Het was leuk om weer zo’n groot project om handen te hebben. Er zal vast weer een deken volgen.


Het is koud en guur vandaag. Dat vindt Guusje geen probleem: ze zit gezellig voor de kachel.


Goede zondag verder en take care!

Vorige Oudere items