dekens en zo

Vandaag een blogje over mijn lopende werkjes. Van de vijf l.w.’s heb ik drie dekens onder handen. Dekens maken vind ik fijn. Het zijn langlopende projecten en dat geeft een zekere rust. Bovendien kan er weinig aan fout gaan. Een trui of vest moet voldoen aan een goede pasvorm en bij mij is het altijd weer een verrassing of dàt lukt. Nee, dekens maar ook sjaals en sokken, daar kan niet veel aan mis gaan.

De eerste deken is de Persian Tiles versie Eastern Jewels van Lucia Dun. Hier een linkje om eindresultaat te zien.


Gehaakt van Stylecraft Life DK van Scheepjes voor. Momenteel werk ik hier niet aan maar dit werkje is niet uit het zicht, om zo maar te zeggen.

Deken twee is de afvaldeken. De deken van restjes sokkenwol. Ik pak de restjes niet luk-raak maar ook niet geheel uitgedacht. Zo komen er wel meerdere lapjes van hetzelfde garen in de deken. Om elk cluster van 9 lapjes komt een witte randje.


Die mooie yarnbowl of wolkom komt bij Mevrouw Polska vandaan. Ze verkoopt prachtig Pools aardewerk.

Voor dit project is een wolkom heel handig. De restjes zijn allemaal ronde bolletjes die erg graag hun eigen weg willen gaan. Door ze te begrenzen in de wolkom blijven ze mooi in de buurt van het breiwerkje.

Op naar lopend werkje drie. Een granny square deken van Zeeman Royal garen. Ook zo heerlijk om aan te werken. Ik speel met de kleuren en heb dat in mijn hoofd. Maar het kan ook zo weer anders worden. Het mag gewoon allemaal. Basis: een vierkantje van 7 toeren.


Het geheel wordt wel kleurrijk hoor, hieronder de andere kleuren.


Dan plaats ik toch nog een foto van een stukje deken die de eindstreep niet zal halen. De make-a-long (MAL) van Scheepjes onder de ingewikkelde naam: ‘d’Histoire Naturelle Official Scheepjes CAL 2020’. Ik volg de deelnemers in de facebookgroep. Hoe groter de deken werd, hoe meer ik werd bevestigd dat dit echt een mission impossible was voor mij.


We kunnen niet allemaal hetzelfde ‘kunnen’. Veelzijdigheid geeft juist diversiteit op de handwerkvloer lijkt me.

De sokken die ik van dit bolletje Regia breide zijn wel af gekomen.


Recht toe-recht-aan met muizentandje en Hollandse hiel. Boord, hiel en teen met effen rood garen. 60 steken op 2.25 mm naaldjes. Paar nummer 153.


Volgende week is het alweer december. Dan start de Foto Challenge van Makers December. Georganiseerd door ‘maramaakt’ en ‘a.dropped.stitch’.

Ik ga nu voor het derde jaar mee doen. Voor elke dag van de maand is er een thema, een woord. Je plaatst een foto die, voor jou, bij het thema past op Instagram met verschillende # (= hashtack) erbij. Die # zorgt ervoor dat je iedereen die meedoet ook kunt volgen en dus zien. Verassend hoe veelzijdig de foto’s zijn: één woord en zoveel verschillende assosiaties. Het daagt mij uit om creatief te denken. Zin in!


Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

beestjes, allemaal beestjes, zoveel beestjes om me heen

Een regeltje uit het liedje dat al vóór mijn geboorte in de hitlijst stond. Geschreven door Peter Koelewijn. Ik moest aan dit liedje denken toen ik deze post schreef.

Het heeft wel iets magisch, je neemt een draad en haak- of breinaalden en met die éne draad kan je maken wat je wilt. Een trui, een deken of sokken. Net als Katootje op de botermarkt: ‘zij kon maken wat ze wil, zij kon maken wat ze wil’. Alhoewel ik geen Katootje ben, mag ik wel graag dingen maken, dan niet van boter maar van garen.

Zo maak ik ook graag beestjes. Toen ik tiener was haakte ik de wereld aan knuffeltjes. Vaak met patronen uit de Ariadne, wat toen nog een veelzijdig handwerkblad was. Ik maakte beren, veel beren, poezekes of muizen. Muisjes maakte ik uit mijn hoofd.

Op mijn 16de had ik een lief muisje gehaakt als kraamkadootje. Ik had er echt mijn best op gedaan. Vol trots gaf ik het aan de verse moeder. De muis werd eigenlijk gelijk aan de kant gelegd, een klein ‘dank je wel’ kon er nog net vanaf. Ik was er zo sneu van. Gelukkig heeft dit voorval me niet weerhouden om mijn productie van beestjes te staken.

Destijds had ik een leuk hondje gemaakt (zie plaatje hierboven). Het mocht mee met Piet op de vrachtauto. Zittend op het dashboard voor het raam kon het hondje heel Nederland bekijken. Piet, mijn vorige man, is chauffeur. Destijds loste hij veel vracht midden in de drukke steden. Toen verscheen een interview met de ontwerpster van dit vrolijke hondje. Wat Rina beschreef deed me glimlachen, het kon niet anders dan dat zij het hondje in Piet zijn vrachtauto had zien zitten.

Na verloop van tijd hebben we dit beestje weggedaan. Dat klinkt zielig, en dat is het ook. Maar hé, het hondje was verkleurd, smoezelig en ingezakt. Gewoon versleten.

Als ik nu aan beestjes maken denk, denk ik aan Anita Wilschut van ‘Zij maakt het‘. Anita maakt breipatronen om de leukste beestjes te breien. De ontwerpen zitten geniaal in elkaar. Je breit de beestjes uit één stuk.


Waar bijvoorbeeld de oren moeten komen heeft zij in het patroon al herkenning-steken zitten zodat de oortjes altijd op de goede plek komen. Het is een feest om zo’n beestje te maken. Net een soort puzzeltje.


De patronen zijn voorzien van goede foto’s. Ik heb poes Mies gemaakt en twee aapjes. Ik heb de patronenboekjes van Mies, Jacobus maar ook Vera Beer. Die laatste heb ik nog niet gemaakt en staat nog op mijn wenslijstje.


Eén aapje is verhuisd naar Engeland. Onze eigen Jacobus mag al sinds jaar en dag gezellig mee op vakantie. Gewoon in de topkoffer. Dit jaar dus mét mondkapje.

En soms hangt hij aan de rugzak.

Zichtbaar genietend dat hij mee mag! Het is wat met het beestenspul.

Be safe, take care en kalm an.

harig

Onze harige vriend is jarig. Hij is 16 jaar geworden. Een hele leeftijd en still alive and kicking. Chiqo, onze Stabij-na, kruising Friese Stabij en Wetterhoun.


Eind 2014 kwam zijn mandje bij mij staan, dus al bijna 6 jaar. We zijn dikke vriendjes geworden en gaan samen nog dagelijks het bos door. Ik hoop dan ook dat we dat nog heel lang kunnen doen.

Een ieder die mijn blog volgt, weet misschien dat ik met een CAL meedoe. Een CAL staat voor Crochet-a-Long ofwel een samen haak project. Dit is de Scheepjes CAL 2020 waar ook een Read-a-Long aan gekoppeld is. De ontwerpster heeft zich namelijk laten inspireren door het boek Als je het licht niet kunt zien (All The Light We Cannot See) van Anthony Doerr. Prachtig boek trouwens. Hieronder de deken in vol ornaad. Hier meer info.


Ik merk dat ik vaak voor het vertrouwde ga. Sokken brei ik van boven naar beneden. Nog steeds! Ooit een paar keer vanaf de teen geprobeerd. Het voelt niet vertrouwd. Dus ging ik weer terug naar cuff-down.

Deze CAL is een hele uitdaging. Maar hé, die deken is toch prachtig! In 11 weken en 6 delen de plaid haken. De delen komen online en wordt naast het ‘geschreven’ patroon ook uitgelegd met een youtube-filmpje.


Ik ben nu bij deel 2 en ben bij minuut 13:12 van het 2:14:54 durende filmpje. Esther doet alle steken geduldig en goed voor. Maar over een paar minuten film doe ik een uur. Echt waar. Zie hieronder, voor mijn gevoel nèt niet netjes genoeg. Het begin van het bijtje in de deken.


Dus toch maar weer afhalen. Het lukt meestal pas na een paar keer oefenen. Herhalingen die gehaakt worden in de toer, moet ik ook steeds terugzien in het filmpje. Na twee moeilijke steken zijn het aantal gewone steken ook weg uit mijn geheugen. Mijn korte termijn sucks, da’s duidelijk.


Ik weet zeker dat ik dit tempo niet vol kan houden. Ik doe gewoon tè lang over de toeren.

Al eerder zei ik, dat ik me verbaas dat medehaaksters het patroondeel al af hebben op dag dat het online komt. Iedereen zal zeggen: dat je daar niet naar moet kijken. Nee, natuurlijk niet… (maar toch). Het is wel een heel groot contrast met mijn vorderingen. Deze CAL kost me wel heel veel concentratie.


Ik was al naar boven gelopen om te kijken of er nog een potje ‘concentratie’ in de Scheepjesdoos zat, misschien had ik die over het hoofd gezien bij unboxing. Maar nee, geen potje ‘concentratie’. Een flesje ‘tijd’ evenmin, maar daar heb ik nog een halfvolle fles van staan, dus dat scheelt.

Het hele project gaat me een beetje op mijn nek zitten. Irritatie dat ik er zo lang over doe, door het gebrek aan gerichte aandacht. Ik haak gewoon te weinig en modder te veel aan.

Het is goed om zo nu en dan eens even flink uit je comfort zone te gaan. Daar wordt niemand minder van. Maar het moet wel haalbaar zijn. Ik bewaar het pakket, denk ik, om het op het later tijdstip weer op te pakken. De druk die ik nu ervaar is niet de bedoeling. Niet nodig ook. Het wil gewoon even niet nu.

Maar als ik nu al afhaak voelt dat ook niet goed. Een mens groeit van successen terwijl mislukkingen juist ongelukkig voelen.
Nu verkeer ik dus in een soort van impasse. Doorgaan of stoppen.
En dat, dat voelt óók weer niet goed. Zucht.

Dus jongens (m/v) van team Herbarium: ik stop voor nu even… denk ik…


‘And when life became too frenzied, she took up het knitting and breathed a while to the rhythm of the stitches and rows until her smile returned and her mind was calm.

En zo pakte ik mijn sokprojectje weer op. Cuff-down dat wel.


Stay safe and kalm aan!

ratjetoe

Deze blogpost begin ik met een up-date van de
Scheepjes crochet-a-long & read-a-long (hier eerder blogje).


Mijn proeflapje: in het patroon stond haaknaald 5 maar dat werd bij mij te groot. Nu gebruik ik haaknaald 4 mm.


Deel twee kwam woensdag online. Ik was tot gisteren nog bezig met deel één. Dat gaf wel enige onrust bij me, bij deel 1 al achterop raken.

Ik heb wat meer tijd nodig om mij dingen eigen te maken. Wanneer ik anderen, in de dag van online komen, al hun nieuwe vorderingen laten zien (op facebook) dan denk ik: ‘Hoe dan?’. Er zijn dames (m/v) die gewoon meerdere dekens maken. Ik denk dat die mensen stiekem 60 uur in één dag hebben. Ik heb er maar 24, zie!


Het is voor mij een heel gepruts hele uitdaging. Gelukkig is Esther daar! In een you-tube filmpje doe ze alle steken voor. Ik kan het 10 x op herhaling zetten en nog spreekt Esther mij geduldig toen. Heel fijn! Haar rustgevende stem voorkomt dat ik mijn deken-in-wording door de kamer gooi.


Het lapje, het beginnetje is niet perfect. Maar het mag zo wel. Ik ben benieuwd hoe de CAL verder zal gaan. Het boek van Anthony Doerr, waarop de deken geïnspireerd is, is zo mooi, prachtige zinnen en een mooi verhaal.

Gisteren vond ik een grote dikke envelop op de deurmat. Uit Raalte, van A. Inhoud: restjes sokkengaren voor mijn afvaldeken! Keiblij mee, zo lief, zo attent!


Ik schreef onlangs dat ik met een sokkengarendeken bezig ben: de afvaldeken. Voor elke ons die ik afval mag ik een lapje breien. Afgelopen maandag was ik 2 ons áángekomen: snik & snotter! (Nee, géén Corona, puur verdriet). Deze week mag ik dus de draadjes afhechten en dat taakje moet ik nog doen, zoals te zien.


In het notitieboekje zet ik de weeg-momenten en houd ik bij hoeveel lapjes ik mag breien. Of in deze week: draadjes afhechten.

Even wat anders: Diederik Jekel, wetenschapsjournalist, was in de media.  Ik parafraseer enkele delen van zijn verhaal. Zo vertelde Jekel over de chaos van 2020. De zekerheden vallen weg en we raken de grip kwijt.

Nu kunnen we ineens veel dingen wel anders doen, als we het móeten. Dus ineens kunnen mensen wél thuiswerken bijvoorbeeld. Maar wat je ziet in deze Corona-tijd is dat mensen duidelijkheid willen, heel graag één regel willen hebben en als je je daar dan niet aan houdt dan ga je dood. Zwart-wit.

 (foto Jan-lief tijdens onze reis in de Drôme)
Mondmaskers: ze zijn perfect of ze zijn levensgevaarlijk. Afstand werkt wel of afstand werkt niet. Maar hé, het is nu eenmaal niet zwart-wit. Het zit hem in de grijstinten. That’s life.

De regels: mondkapjes, afstand, handen desinfecteren, geen onnodige verplaatsingen etc. geven in Nederland de nodige discussie. Best raar vind ik.

Wanneer we al die corona-regels vergelijken met ‘fietsen’, geeft dat een beter licht op de regels. Op het moment dat jij fietsverlichting hebt zegt dat niet dat je onoverwinnelijk bent. En wanneer je geen fietsverlichting hebt dat je gegarandeerd dood gereden wordt. Het is de combinatie: én verlichting, én de automobilist die niet dronken is, én de straatverlichting brand, én dat er iemand is die de verkeersborden zo nu en dan schoonmaakt. Al die dingen samen zorgen ervoor dat je veilig fietsen kan.

Alle regels nù zijn er omdat we gewoon niet anders kunnen. Einde discussie. Als we er nù voor zorgen dat we dus, als mens, zo min mogelijk andere mensen ontmoeten opdat besmettingen minder kans hebben.

We zijn sociale wezens dus willen we dat eigenlijk niet, mondkapjes, afstand en elkaar niet ontmoeten. Maar als we dit nu eens een paar weken, misschien maanden, volhouden kunnen we daarna weer wat gewoner leven.
Hiermee poets ik niet mijn zorgen over de mensheid, maatschappij en sectoren die omvallen weg.

We moeten ermee dealen, het is niet anders.

Ik eindig deze post met een foto van onze Guusje, ze kan zo gezellig naast me liggen op de bank. Zo waardevol! Zo lief! Heerlijk om zo’n beestje om je heen te hebben. Het heeft zo moeten zijn denk ik wel eens. #zwervertje


Be save en kalm an!

nog 10 nachtjes…

… dan start de make-a-long (MAL) van Scheepjes onder de naam
d’Histoire Naturelle Official Scheepjes CAL 2020 & Read-A-Long.
CAL staat voor crochet-a-long, samen haken dus.

Scheepjes is een Nederlands wolmerk. Naast garen op de markt werpen organiseert Scheepjes ook brei & haak evenementen.  De zogenaamde ‘make-a-long’ (MAL). Samen tegelijkertijd aan een project werken waarvan het patroon in verschillende delen online komt. Op Facebook is er een group waar iedereen zijn (m/v) vorderingen kan laten zien en daarnaast natuurlijk elkaar ondersteunen. Scheepjes levert (handel is handel nietwaar) garen-pakketten om het project te kunnen maken.

 Het bedrijf begon al in de 18de eeuw. Op zijn hoogtepunt, in de jaren 60, had de fabriek 900 werknemers.

Door goedkope producten uit landen buiten Europa en een krimpende afzetmarkt ging      Scheepjewol, na 190 jaar, in 1988 failliet. In 2010 werd er nieuw leven in het oeroude merk geblazen. Familiebedrijf De Bondt, nam ook het oude logo van Scheepjeswol over en sindsdien timmert Scheepjes weer aan de weg. Op het logo staat een samoereus of wel een binnenvaart schip van toen.

Bij het zien van de prachtige deken van de komende MAL was ik verkocht. Helemaal omdat aan deze MAL ook een read-a-long gekoppeld is. Hoe leuk is dat!
Het patroon van het plaid is namelijk geïnspireerd op het boek Als je het licht niet kunt zien (All The Light We Cannot See) van Anthony Doerr. Het is een ontwerp is van Christina Hadderingh van A spoon full yarn. 23 september start de 11 wekende durende MAL.

I’m in!

Scheepjeswol geeft de deelnemers twee varianten om uit te kiezen. In de duurdere versie zit Scheepjes Stone Washed & River Washed (78% katoen, 22% acryl) en kost €125. De andere variant is een pakket van Scheepjes Colour Crafter (100% acryl) €44,95. De prijs is voor mij niet onbelangrijk. Ik vind het dan ook mooi dat Scheepjeswol rekening houdt met de mensen die een kleinere beurs bezitten.


Er zijn vier verschillende kleurstellingen:
Herbarium (plantenverzameling), mineralogie (mineraalleer), conchologie (kennis van schelpen) en entomologie (insectenkunde). Ik zit in team herbarium. Bij Renske van Hobbydoos bestelde ik deze blije doos. In de doos naast alle kleuren ook een mooie boeklegger:
‘Open your eyes and see want you can with them before they close forever’.
Deze quote is van de schrijver Doerr. Het boek vond ik trouwens in de bieb.

Ik ben er klaar voor!

Het is nog best wel een uitdaging want het plaid ziet er wel ingewikkeld uit. Maar met hulplijnen zal het mij vast lukken deze MAL tot een goed einde te brengen. Wordt vervolgt.


De springbalsemien doet het nog goed aan de slootkant.

Be safe en kalm an!

kleurrijke plaid

Het werd weer tijd voor een nieuw plaid.
De Persian Tiles stond al een tijdje op mijn wenslijstje. Het is een patroon van Janie Crow maar in een ander kleurenjasje gegoten door Lucia Dun. Hieronder een voorbeeld.

@stylecraftyarns have launched a new colourway, by Lucia Dunn of @luciasfigtree called Eastern Jewels of an original design by @janiecrow
Omdat ik deze kleuren wilde gebruiken heb ik bij ‘La Vivere’ in Zoetermeer het hele pakket besteld, inclusief Nederlands patroon.

Het patroon bestaat uit zestien achthoeken, negen vierkanten en zestien driehoekjes. Voor een houtje-touwtje-haakster, als ik ben, nog wel een uitdaging.


De plaid word gehaakt van Stylecraft Special DK. Gisteren heb ik het eerste vierkantje als gehaakt.


Nou dat smaakt naar meer: Wordt vervolgd!

De bermen staan volop in bloei en hier in de buurt zijn er veel graspercelen waar (nog) niet gemaaid wordt. Een walhalla voor alle insecten. Het hoge gras is niet alleen goed voor insecten. Het is ook fijn voor andere dieren zoals muisjes, vogels en egels. Zij kunnen er in schuilen en vinden er allerlei voedsel, zoals dus insecten!


Hieronder de berm bij de Tjonger.


Ons dorp ligt tussen twee rivieren. Aan de noordkant de Tjonger, aan de zuidkant de Linde. Hieronder de Tjonger, of in het dialect de Kuunder. In de Friese taal wordt deze rivier de Tjsonger genoemd. Ten Noorden van de Tjsonger wordt Fries gesproken en ten Zuiden het Stellingwarfs. Dit is dus de taalgrens.


Take care en kalm an!

deken


De deken is af, klaar om weg te geven. Het is een royale plaid geworden van 170 x 140 cm. Die past mooi op de grote grijze bank van Jan z’n zoon.


Uiteindelijk had ik 14 bollen nodig.
Garen: Zeeman ‘Julia’ 80% acryl/ 20% wol. Haaknaald: 6 mm.


Het was leuk om weer zo’n groot project om handen te hebben. Er zal vast weer een deken volgen.


Het is koud en guur vandaag. Dat vindt Guusje geen probleem: ze zit gezellig voor de kachel.


Goede zondag verder en take care!

bearhunting

Er ontstaan mooie initiatieven in deze tijd van veranderingen.
Deze vind ikzelf zo leuk: Berenjacht! Het idee komt uit Australië. And very easy to join.
Plaats een teddybeer voor je raam. Kinderen kunnen dan tijdens hun wandeling proberen beren te spotten.


Hoe meer mensen er meedoen hoe leuker het voor de berenjagers wordt natuurlijk. En als je dan ook nog een afstreepkaart hebt is het nog leuker!


Ondertussen haak ik verder aan de deken. Ik ben met de laatste toeren bezig. Hierna komt er nog een rand om de deken.


Dat is nog wel een klusje weet ik uit ervaring. Wol genoeg. Ik had speciaal voor de rand nog extra wol gekocht.

Wanneer ik even weg ben dan gaat Chiqo bankhangen…
Zie die voorpoot! En helemaal zen die hond! Nu ben ik veel thuis dus wordt er weinig op de bank gehangen.


Elke dag weer ben ik dankbaar dat we hier in Fryslân wonen. Elke dag kan ik gewoon met Chiqo het bos in. We komen weinig mensen tegen, echt weinig. Kom je toevallig wel iemand tegen dan houden we afstand.


Het is natuurlijk al dagen stralend lenteweer. Maar de nachtvorst is ’s morgens  duidelijk zichtbaar op de sloten.


Ik denk dat het water in de sloot wel erg koud is, toch wilde Chiqo het zelf even testen. Een heel klein beetje testen, even pootjebaden!


Take care en ‘kalm an!’

wat heeft een plaid met dominoday te maken? #812

In deze blog laat ik jullie meekijken met de vorderingen van mijn deken. Ik gebruik Julia garen van de Zeeman. Dik garen voor haaknaald nummer 6. Ik kocht dit garen begin december. Gewoon omdat ik zin had in een lekkere warme deken met mooie kleurtjes. Ik mix acht kleurtjes, die ik steeds anders combineer.


De breedte is 175 cm.
Ik probeer steeds twee constaterende kleuren bij elkaar te vinden en dan weer een toer ecru.


Het ecru garen is de aorta. Om bij Domino Day termen te blijven. Want Domino Day komt terug op tv. Wanneer er blokjes niet goed omvielen was de standaard vraag: ‘loopt de aorta nog???’.

Na elf jaar is het programma Domino Day dit jaar weer te zien op televisie.  In 2009 vielen 4.491.863 steentjes om, een wereldrecord.

Afbeeldingsresultaat voor domino day mus"
Dit jaar een nieuwe poging. Nu maar hopen dat ze alle ramen en deuren goed dicht houden, anders vliegt er weer een mus naar binnen en die kan schade aanrichten! In dit gebeurde in 2005 en die mus gooide 23.000 steentjes om van de 3,5 miljoen dominosteentjes die toen al stonden in de recordpoging van 4,3 miljoen steentjes.

Afbeeldingsresultaat voor mus"
Het musje was op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats en kreeg de kogel!

Ok, ik haak vrolijk door. Ik heb uitgerekend dat ik acht keer de acht kleuren kan combineren. Hierna komt er een anteciet rand om de deken en dan is ze af. Het is erg leuk om zo tomeloos te haken!


Maar zoals ik ben, heb ik alweer 1000 en 1 nieuwe projecten in mijn hoofd. Echt waar: ‘vervelen’ staat niet in mijn woordenboek!

Fijne woensdag en kalm an! Dat laatste is een afscheidsgroet in de Stellingwarven, de streek waar we wonen. Het staat voor het Engelse ‘take it easy!’

onder de pannen

Als je onder de pannen bent dan zit je goed: ‘je bevindt je in een veilige situatie’ en ‘je hoeft je even geen zorgen te maken’. Maar ook: ‘je bent nog even bezig’ en ‘je hoeft je voorlopig beslist niet te vervelen’.

Gisteren was ik ‘een dagje onder de pannen’. In gezellig gezelschap van zeven andere dames deed ik mee aan een workshop van Adinda Zoutman. Het stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Haar gehaakte creaties zijn zo kleurrijk & vrolijk!


Toen ik met breivriendinnen in Amsterdam was, keek ik in het boek van Adinda. Zo inspirerend! De mevrouw van ‘Hooks and Yarn’ zei me dat Adinda daar een workshop zou komen geven. Hmmm… mij net wat te ver reizen, Amsterdam. Meppel was voor mij wel te bereizen maar die cursusdag zat al vol. Maar, tadaa, ze kwam óók in Drachten en daar was nog wel een plaatsje voor mij!


Ik had dit ‘Wolwinkeltje‘ nog nooit bezocht, maar och, wat een mooie zaak! Gelegen op het hoekje van de winkelstraat. Boven de winkel een cursusruimte met mooi en veel licht.


Adinda leerde ons de technieken die ze gebruikt voor het maken van een stola. Met eigen gekozen garen konden we zo aan de slag. Ook ik, als houtje-touwtje-haakster, kon uit de voeten met haar aanwijzingen. Fijn dat zij mij zo nu en dan even één-op-één ondersteunde.

Ik heb als schoolmeisje leren haken, van mijn Oma Froukje. Ik maakte in mijn tienerjaren veel knuffelbeesten. Gewoon met vasten en in de rondte haken.

Later ging ik ook wel dekens haken. Zo deed ik mee met de ‘crochet along’ de Losse-Vaste- Deken in 2016. Die deken is prachtig geworden, echt! Maaaaaaaar… ik moet heel eerlijk toegeven dat de zijkant niet helemaal recht loopt.
Nee, eigenlijk: hélémáál niet recht loopt! Oooo, elke toer kwam ik uit met een heel ander steken-aantal dan op het patroon…

Zo ging het vandaag ook. Maar nu heb ik wel handvatten gekregen zodat ik niet meer zo loopt te prutsen. Ik ben een slechte patroonlezer. Vandaag werd het haken gewoon voorgedaan, in real life, zie dan leer ik het wel! Natuurlijk kan je niet alles onthouden, we kregen een mooi beschreven patroon mee. Nu moet het goed komen lijkt me. Hieronder de basiskleuren die ik wil gaan gebruiken.

Die stola, die komt wel af! Is het niet met deze kerst dan is het wel de volgende!

De eerste drie blogfoto’s zijn de projecten van Adinda die ze als voorbeelden had staan in de cursusruimte.

Vorige Oudere items