lopende werkjes II

In no-time vlogen de drie vakantieweken voorbij, Jan is maandag weer naar zijn werk vertrokken. Ook ik pak de dagelijkse dingen weer op.
Poe, wat gaat de tijd toch snel wanneer je plezier hebt!

Hier mijn projecttasje waar twee van de werkjes inzitten. Het lijkt op een toilettasje, en dat is het waarschijnlijk ook, maar ik gebruik dit tasje voor mijn l.w.’s.


Hier een up-date van mijn lopende werkjes.

Links de recht-toe-recht-aan-sok van een bolletje Regia Etude Color.
Ik haak een plaid voor dochterlief met Zeeman Royal. Rechts de eerste Granny’s. En in het midden, de gele sok van gele Hobbii Mayflower Class 1. Hier brei ik een ajourpatroontje in, de Black Rose. Ik had dit werkje mee naar het breicafé, hier in ons dorp. Niet handig: volgens mij heb ik net zoveel vóóruit gebreid als áchteruit!


Het boekje is een dwarsligger van de Bibliotheek. Ik had het mee op tijdens de motorvakantie. Super klein en handig dus wanneer je weinig bagage mee kunt nemen. Natuurlijk zat mijn e-reader ook in de bagage, maar ik vind het fijn om altijd een plan B te hebben. Want wat als de e-reader het niet meer doet? Daarvoor had ik die dwarsligger mee. Maar ik pakte steeds de dwarsligger. Ja, dat formaat handigt me wel! Dit is ‘Steenhouwer’ van Camilla Lackberg, De derde van deze serie van tien titels. Deze misdaadromans spelen zich af in het zuiden van Zweden, in Fjällbacka. Echt heerlijk om je daarin te verliezen.


De Chileense Jasmijn bloeit dat het haar lieve lust is. Zo fleurig zo op de tuintafel!

Onze lieve Chiqo, een bejaard hondje 14-1/2 jaar. Een hondje van de dag. Soms wil het allemaal niet zo, loopt hij wat stram en ontbreekt het hem aan energie. Maar het komt ook voor dat hij ineens enthousiast op zijn knuffel duik en er mee aan de haal gaat.

Chiqo is wat hard horend, ook hard luisterend trouwens.
Maar zo nu & dan doet Chiqo of hij bij de commando’s zit en voert hij zijn bevel gewoon goed uit… ‘CHIQO ZIT!’ roep ik dan… en jawel: TADAAA!

sloopknuffels

Kringloop-strooptocht. Heerlijk, neuzen tussen oude spulletjes op zoek naar kringloopgeluk. Vaak kom ik thuis met een blikje, een kledingstuk, een boek of een puzzel. Het maken van een kringloop-puzzel heeft een extra spannings-gehalte, je weet immers nooit of de puzzel compleet is. 😉
Ook haal er ik voor onze stabijna ‘sloopknuffels’, voor 10 cent koop ik dan zo’n knuffel. En Chiqo is er zo blij mee!

Het begon met een bootje-knuffel. Hij kon er tijden zoet mee zijn, tot deze knuffel een leeg vodje werd. Ik vond in een kringloopwinkel dezelfde boot, zodat we het oude vodje weg konden gooien

11229985_832083966840659_5710724249709288149_n
Na de sloop van de tweede boot geef ik Chiqo willekeurige knuffels waar hij vervolgens mee speelt en uiteindelijk sloopt.


Hier een hoopje sloopknuffels.


Hij sleept zijn knuffel overal mee naar toe. En haalt uiteindelijk vakkundig alle vulling uit de knuffel.


Maar nu laat Chiqo zijn knuffels links liggen. Het is vandaag zijn dag niet. Vanmorgen wilde hij al niet wandelen. Chiqo is wat onrustig en loopt met de staart laag. Een teken dat het niet zo wil vandaag, ondanks de pijnmedicatie. Ja, ouderdom komt helaas met gebreken. Zo ook voor onze 14 jarige Stabijna. (Stabij/Wetterhoun)

motorschaamte

Vervolg op de motor-vakantie 2019. De blog van 30 juli.
In de bergen was het zo rustig, alleen de bellen van het vee wat daar liep kon je horen.

Wanneer we zo berg op en af reden had ik soms wel een dubbel & knagend gevoel. Het gebrom dat onze motor produceerde in die prachtige natuur en daarnaast de uitstoot van CO2… ‘Motorschaamte’ zo zou je het kunnen noemen.


Dit komt overeen met het bestaande woord ‘Vliegschaamte’: een ongemakkelijk gevoel wanneer je het vliegtuig neemt terwijl dit juist zo slecht is voor het milieu. ‘Vliegschaamte’ is een vrij nieuw woord dat genomineerd was voor het Woord van het jaar 2018.


Vliegen is verreweg de meest klimaat-intensieve manier van transport. Bij kerosine-verbranding komt er giga veel CO2 vrij. Bijvoorbeeld één keer heen en terug met 2 personen naar San Francisco is goed voor 5.600 kg CO2. Een gemiddeld huishouden, per jáár is goed voor 4.160 kg CO2 uitstoot. Wat een verschil!

Natuurlijk kun je vervuilende vliegtuigen niet vergelijken met de vervuiling van een motor. Bovendien is een motor op zijn beurt ook nog eens twee keer minder vervuilend als een gemiddelde auto.

 Ik heb enorm genoten van de motorroutes die we door Midden Europa reden. De rotswanden en ongerepte natuur. Voor mezelf kan ik het ook wel verantwoorden. Natuurlijk, zo’n motorvakantie is nu eenmaal niet de groenste manier van vakantievieren. Maar het kan ook veel erger, zoals een vliegvakantie naar Zanzibar! Of alleen al een retourtje Londen.

Door bewust duurzaam te leven en te consuminderen probeer ik onze voetafdruk zo klein mogelijk te maken.

Want ook ik maak me zorgen over onze aarde en de klimaatveranderingen die gaande zijn. Logisch dus dat ik kritisch blijf in de keuzes die ik maak.

Hieronder is toch nog even mijn breiwerkje te zien.


Deze week hadden we nog vakantie, reden we een tochtje langs de Waddenzee.
Zo’n sok in wording past altijd mee in de koffer. Tijdens een koffiebreak is het fijn om toch nog even een naaldje weg te prikken. Deze pauze was bij Holwerd.

driemaal

Driemaal is scheepsrecht. Dat spreekwoord is van toepassing op mijn gele sokken in wording.

Tot driemaal moest ik de sok weer afhalen. Elke keer prutste ik er in om… Broddelwerk werd het! Zo’n simpel ajourpatroontje. Misschien juist wel daarom. Ik onderschatte het werkje. Immers ik had al drie keer eerder de Black Rose gebreid. Anyhow: van de week voor de derde keer deze sok opnieuw opgezet. Ajour breien is breiwerk met een gaatjes patroon erin.

Als iets niet lukt, dan lukt het vaak de derde keer wel. Dat in het spreekwoord het getal drie zit is natuurlijk niet toevallig. In bijvoorbeeld het Christendom heeft het getal drie een symbolische waarde vanwege de Heilige Drie-eenheid: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. In de scheepvaart, waar dit spreekwoord vandaan komt, komt drie ook veelvuldig voor. Zo was de schipper verplicht de bemanning drie maaltijden per dag te geven en bij onbehoorlijk gedrag werd men gestraft met drie slagen. Een gestorven zeeman wordt met een ‘één, twee, drie, in godsnaam’ over boord gezet.

Terug naar mijn l.w. (lopende werkje), mijn gele sokken.


Het garen is van Hobbii. Ik mocht dit garen voor deze online wolwinkel uittesten. Gesponsord garen dus… Dit is sokkenwol van Mayflower, 1 Class: 75% wol, 25% nylon (polyamide). Naaldjes 2.25 mm. Een unikleur leent zich erg goed voor het ajour patroontje van de Black Rose. Bij deze sokken past de naam Yellow Rose net iets beter!


In onze voortuin pronkt al jaren deze roos: zo mooi als ze bloeit!

3678 km

Jacobus mocht mee op vakantie. Hier poseert hij bij het Reschenmeer.
Altijd gezellig zo’n aapje erbij. Jacobus heb ik in 2011 gemaakt en hij heeft al heel wat van Europa gezien. (Patroon is van Anita Wilschut)


In deze vakantie reden we3678 km. Al drie keer eerder hebben we de motor gepakt om door Europa te trekken.

In 2014 reden we 2465 km op de Aprilia Falco. In 2015 was het geen lange vakantierit, toen ging de Aprilla kapot bij Dyon en kwam de motor op een takelwagen terug.
In 2016 gingen we toch weer op pad, nu op de Ducati ST4 en hadden 4023 km op de teller. Inmiddels is die Ducati ingeruild voor een Ducati ST3S.


Onze vakantie was prachtig. Zo reden we door de Eifel, de Alpen, de Dolemieten en het Zwarte Woud. Heel wat passen hebben we gehad. Heel wat bergen bereden. Toen het vorige week zo extreem warm was in Nederland, reden wij door de koele berglucht!

Een uitdaging: Met zo min mogelijk bagage op pad.
Motto: ‘Alles wat je thuislaat is mooi meegenomen!’

Elke dag genieten van de prachtige bergen. Bij de vorige motorvakanties sliepen we in onze tent. Nu gingen we van hotel naar hotel. Voor ons doen erg lux dus!
Groot voordeel:
1. Vééééééél minder bagage.
2. Aan eind van de dag staat diner klaar.

Deze keer dus niet ‘op ‘e dolle roes’ (=op de bonnefooi) maar met een groepsreis van Horizon. Jan en ik waren de enigen die sámen op de motor waren.

Het is lastig om overdag met 8 man bij elkaar te rijden. Net als bij wandelen of fietsen heeft iedere motorrijder ook zijn eigen stijl & snelheid van rijden. Ontbijten en dineren deden we samen als groep en dat was erg gezellig! De routes reden wij met z’n tweeën zodat we konden stoppen waar we wilden en ons eigen tempo konden bepalen.

NIK_0314_1
Ik heb echt genoten van deze week. Wat wil een vrouw nog meer, elke dag met manlief op pad met de motor en dineren met acht gezellige mannen!

De Stelviopas vond ik zelf wel de spannendste. Met een hoogteverschil van 1846 meter in 48 bochten. Uiteindelijk kom je dan uit op een hoogte van 2758 meter.

NIK_0458_1
De weg is zo smal, de bochten zo krap en stijl dat je geen tegelligger moet tegenkomen. Aangezien het niet één-richtings-verkeer is en bovendien de pas ook door bussen en campers wordt gereden, is dit eng rijden. In een bocht kan je als motor niet stoppen, dan val je om. We hadden mazzel, het was rustig op de pas.

Het weer was prachtig! Maar één maal hebben we een dikke onweersbui met stortregen, enorme hagelstenen en harde wind gehad. Daarnaast een motorstoring maar die kon Jan zelf oplossen. Handig hoor, zo’n technische man!


Verder kregen we een lekke band op de verkeerde plek: midden in een smalle tunnel waar het verkeer doorheen raast. Gelukkig hebben we wel alarmlichten op deze motor. Ook fijn was dat er toevallig drie mannen van de groep achter ons aan reden. En heel toevallig: na de tunnel was een Ducati-garage. Helaas had deze garage geen nieuwe band maar de geplakte band hield het voor die dag. De volgende dag nog wel wat gedoe om een nieuwe band te vinden maar uiteindelijk lukte dat.


En zo konden we, met een koffer vol avonturen, weer veilig huiswaarts keren.

meer

 Onder de titel van mijn blog is al jaren dezelfde tagline:
‘een weblog over breien en meer’. Déze blog valt onder het woordje ‘meer’.

Ik gooi het er gewoon maar in: mijn ‘schooltrauma’. Misschien een iets te groot woord. ‘Letsel’ is misschien een betere benaming. Hoe ik het ook noem, mijn herinneringen hieraan zijn nog steeds erg levend.

Ik lees langzaam. Vroeger al dus. Met de Brustest scoorde ik altijd laag. Vervolgens moest ik in een leesgroepje plaats nemen met kinderen die (veel) jonger waren dan mij.
Ik vond dat heel naar, voelde me dan heel dom. Natuurlijk zei ik dat niet. Maar het gevoel van domheid kan ik zo oproepen, nu nog!

De Brustest: je kreeg zo’n briefje met rijtjes woorden onder je neus en dan moest je zo snel mogelijk de woordjes lezen. Pff…wat gaf die test mij veel stress, ook al had ik van dát woord toen nog nooit gehoord.

Langzaam lezen: het was vroeger een probleem, nu gelukkig niet meer. Ik verhaspel woorden, waar ik dan zelf weer om moet lachen. Vooral tijdens het koppensnellen in de krant. Ik geeft er zo mijn eigen draai aan. Verrassend dat wel.

10372313_671331199582604_1286743042554432851_n
Mijn broer kreeg vroeger het etiketje ‘woordblindheid’ opgeplakt, hij kreeg vrijstelling voor de vreemde talen en kon zo zijn HBO halen. Mijn zoon kreeg het etiketje ‘dyslexie’ opgeplakt en ook hij kon zijn HBO met een diploma afronden.

Een brein zit raar in elkaar. Taal bestaat uit vele facetten. Goed kunnen praten wil niet zeggen dat je goed kunt lezen of schrijven. Zowel broer als zoon zijn zeer goed in taal, spreken gaat gemakkelijk en vlot, vooral ook tijdens presentaties. Ze zetten taal om in verslagen op hogere niveaus. Terwijl beide ‘apart’ als ‘appart’ kunnen schrijven bij wijze van schrijven.

DSC06205

Ik heb wel plakkers op mijn voorhoofd, maar zowel ‘woordblindheid’ als ‘dyslexie’ zitten daar niet bij. Toch weet ik dat ik er een tik van heb meegekregen. Tijdens studies die ik volgde kwam spelling steevast als aandachtspunt naar voren.

Mold and Mildew Removal - How to Clean Mold and Mildew Stains - Good HousekeepingWat het lezen betreft, het enige voordeel is dat ik lekker lang over een goed boek doe. Jan en ik lazen het zelfde boek. Jan had hem zo uit, ik was nog halverwege! Een mens is geneigd naar zijn eigen kunnen te redeneren. Ik vroeg me werkelijk af of Jan soms óver de woorden heen las, zo snel, dan ken je het verhaal toch niet? Jawel dus.

In een andere taal lezen is helemaal moeilijk voor mij. Voor mijn laatste studie werd er van uitgegaan dat je artikelen in het Engels moet kunnen lezen. Nee, dat lukt mij dus niet. Toch kon ik wel afstuderen. Wanneer je moeilijk leest of schrijft zegt dit natuurlijk niets over je IQ.

Spelling vind ik moeilijk. Toch heb ik wel degelijk wat met taal. Ik schrijf namelijk wel graag, zo graag dat ik een Blogger ben. Ik schrijf zoals ik praat en dát kan ik dan wel weer goed. En dat gepraat dan weer op te schrijven, zie daar word ik blij van, dus daarom.

blij

Waar ik blij van word: met een big shopper naar de Zeeman gaan en die big shopper vullen met heel veel bolletjes. Genoeg voor een groot plaid.


Waarom ik overstag ging? Nou ja… de herfst is in aantocht want de dagen worden alweer korter en bovendien groeien de hazelnoten alweer aan de boom. (Ik negeer hier even de zomerse hitte.)
Hoog tijd dus voor een kneuterig kleed.

Gewoon even niet nadenken over de hoeveelheid stash (voorraad wol) die ik nog heb liggen. Gewoon even niet nadenken over de hoeveelheid l.w. ‘lopende werkjes’ die ik nog heb liggen. Gewoon even niet nadenken over de hoeveelheid s.w. ‘stilstaand werkjes’ die ik nog heb liggen.

Eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, wilde ik gewoon weer aan de granny’s! Het is zo fijn om tomeloos granny squares te haken… In blogjes 9-3, 19-3 en 9-4 schreef ik ook over ‘oma’s vierkantjes’. Deze haaktechniek werkt bij mij heel mindless. Daarom dus! Met een deken van granny’s heb je geen warme deken op schoot, alleen een klein lapje waaraan je werk, ook zo handig met warm weer. Alleen bij het inelkaar zetten ontkom je niet aan een plaid op schoot, maar tegen die tijd is het vast koeler!

Aangezien ik al een aantal gehaakte dekens heb, word deze voor dochterlief.
De eerste vierkantjes zijn al gehaakt. Dit wordt zeker en vast een fijn plaid.


Dagelijks ons rondje door het bos. Chiqo heeft zo zijn eigen tempo.


In het bos maakt het niet uit, wanneer hij wat achterop raakt.


Chiqo komt vanzelf weer naast me lopen.

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items