2328

Onze roadtrip had dit jaar 2328 km.

We zijn niet zo heel ver van huis geweest. We bleven in het noorden van Duitsland: Van Tecklenburg, via Amt Neuhaus aan de Elbe naar Rügen, vervolgens via Oostzeekust naar Waddenzeekust in Ostfriesland en zo weer Nederland in, alwaar we uiteindelijk nog een nachtje in Zoutkamp hebben gekampeerd. We reden voornamelijk op de B-wegen.

De omgeving van Tecklenburg is mooi, het oude plaatsje ook trouwens.

Maar het was ook prachtig om over de Lünerburger Heide te rijden. Het landschap van de Mecklenburgische Seenplatte deed er trouwens niet voor onder. Eindeloze akkers met graan afgewisseld met bos.

Alhoewel Rügen een eiland is waar je over een brug naar toe kan rijden merk je niet veel van het eilandgevoel als je erop rijdt. Hetzelfde landschap: Enorme akkers afgewisseld met bos met aan de kust een stuk krijtrotsen.

Op Rügen vind je alleen in de kustplaatsjes veel toerisme. Toch is dit stuk Duitsland nog niet door Nederlanders ontdekt.

Dit jaar hebben we lux gekampeerd, met een caravan. Heerlijk zo’n eigen huisje bij je. En ook zo makkelijk. Wanneer je ergens komt: even pootjes uitdraaien, stekker in stopcontact en klaar. En zo ben je ook zo weer ‘on the road’. Pootjes in, kabeltje los en gaan!

Ostfriesland deed ons veel denken aan het Groningerlandschap. Zelfs de naamplaatsen hadden veel weg van de plaatsen aan de Nederlandse waddenzeekust. Hier een foto van Neuharlingersiel.

Veel bekeken en gezien dus. Veel gewandeld ook.

Natuurlijk heb ik zo nu en dan wel een toertje gebreid maar niet echt veel. Onderweg brei ik niet. Ik let dan liever op de omgeving.
En het weer? Dat was mooi! Op één ochtend na elke dag buiten kunnen ontbijten!

Advertenties

kleurige streepjes II

De laatste keer dat ik deze sjaal liet zien is alweer even geleden. In april. Het patroon is van Puk Vossen: de Trees. Ik deed mee met de Wintertreeskal 2017.
Kal staat voor knit-a-long oftewel samen-breien. Deze kal liep van 5 december tot 28 februari. Het leuke van het meedoen met een Kal is dat je van anderen ook de vorderingen van de Trees ziet in de Ravelrygroep van Puk. Iedereen maakt de Trees op zijn eigen manier. Allerlei kleurtjes, wolletjes en patroontjes kwamen voorbij. Anyhow…die kal is dus alweer een tijdje gestopt.

Nu, op 3 augustus, is mijn sjaal nog niet eens op de helft. Het project lag dan ook even stil, maar ik heb de mand met 17 kleuren weer in het zicht en brei er weer een paar streepjes bij.

just lay here


Een paar woorden uit het liedje ‘Chasing cars’ van Snow Patrol.
Een mooie tekst: gewoon liggen, even liggen en de wereld gewoon even vergeten. Zo mindful.
Ik heb deze Noord-Ierse/Schotse band al een paar keer live mogen bewonderen.
Ik vind ze erg goed.
Toevallig kwam ik deze cover tegen van Sarah Bettens. Ook erg mooi!

twijfel


Het is even geleden dat ik met alpaca wol van Drops een omslagdoek opzette, op 7 december 2015 al! Onlangs pakte ik dit project weer op en heb het ajour patroon nu bijna drie van de vijf keer gedaan. Het breit prettig, het patroon. De alpaca wol is super-zacht.

Maar wat maakt mij dan aan het twijfelen?

Nou, de omslagdoek zelf. Het is niet een sjaal die je eindeloos om je heen kunt wikkelen zoals een lange twee meter recht-toe-recht-aan sjaal.
Ik ben, denk ik, niet zo’n omslagdoek-type…
Maar om het nu af te halen?

1. Er zitten al heel wat knitting-hours in.
2. Het wordt echt mooi.
En 3. ik heb ook de genoeg wol, precies voor dit patroon.
Daarnaast 4. ook niet onbelangrijk: Ik vind het leuk breien…

Weet je wat? Ik maak hem gewoon af!

Ik heb altijd een zwak voor mooie shawls en omslagdoeken. In mijn Ravelry bibliotheek staan er veel. Ook mijn lace-stash* is groot. Werken met mooie patronen en zacht ragdun garen…
Misschien moet ik zo’n luxe sjaal wel leren dragen.
Misschien ook gewoon niet. Gewoon lekker maken en maar zien wat ik er uiteindelijk mee doe.
* dun-kant-garen-voorraad

Afgelopen weekend hadden we een klein logeetje over de vloer.
Jan zijn kleinzoon.

Kyan is een kereltje van 21 maanden alweer.
Een geweldig peutertje.
Hij kletst de hele dag door.
En zijn brabbel-
woordjes zijn steeds beter verstaanbaar.
Bovendien is hij de hele dag in de weer met speelgoed.
Kyan is dikke vriendjes met onze stabijna Chiqo!

vestje aan – vestje uit

Pfff… Mijn thermostaat lijkt kapot. Eerst heb ik het heel koud (vestje aan) en vervolgens breekt het zweet me uit (vestje uit) en vice versa. De overgang. Ik zit er met mijn 48½ jaar middenin. Helaas. Ik heb niet continu de bijbehorende klachten, maar momenteel is het weer mis. Ondanks dat ik niet de enige ben die hier door heen gaat (lees: moet), ervaar ik de zweetaanvallen als gênant. Ik doe alleen net alsof mijn neus bloed wanneer ik met iemand sta te praten met zweetdruppels in mijn gezicht en het voelen van straaltjes langs mijn rug. Het is nu eenmaal niet anders.

Een lastig onderwerp. Maar wanneer ik iets over de overgang wil schrijven, dan vind ik dat ik de bijkomstigheden gewoon niet moet verdoezelen. De overgang gaat niet alleen gepaard met opvliegers, maar ook met stemmingswisselingen, maar dat is iets waar ik prakties mijn hele leven al aan gewend ben.
Nu we toch bezig zijn: ik heb ook last van misselijkheid. Vooral wanneer de opvliegers per dag niet te tellen zijn, loop ik met een vervelend misselijk gevoel rond waar ik heel chagrijnig van word. Ik moet wel zeggen dat ik wel iets baat heb bij de homepatische tabletjes Famosan van A. Vogel, waar duindoornbes in zit.

Vrouwelijke dieren kennen geen overgang, zij zijn een leven lang vruchtbaar. Een mensenkind heeft gemiddeld 18 jaar nodig om volwassen te worden en op eigen benen te staan. Wanneer een vrouw net als in de dierenwereld tot hun dood vruchtbaar zou zijn zou dat een probleem geven, dus heeft Moeder Natuur bedacht dat de vruchtbaarheid met een jaar of 45 – 50 maar klaar moet zijn. Waar ik dan weer wat moeite mee heb is dat die afname van vruchtbaarheid gepaard gaat met zo veel klachten. We zijn er als vrouwen maar mooi klaar mee, de overgang. Gemiddeld duurt het wel zeven tot tien jaar! Pffff…

In de bieb vond ik van Francien Oomen (http://www.francineoomen.nl/) een geweldig boek over de overgang. Zij is de jeugdboekenschrijfster van de ‘Hoe overleef ik…’ serie. Elke bladzijde van dit boek is weer een verrassing, vol tekeningen en teksten. Grappig ook.

Het boek heet jammer genoeg niet ‘Hoe overleef ik… De overgang’ maar de titel is ‘Oomen stroomt over’. Volgens Francien kennen de orka en de griend (ook een walvisachtige) ook een menopauze.
Ik schijn me momenteel in de pre-menopauze te begeven en moet de heftigste periode, de peri-menopauze, nog komen. Zucht… Deze is gemiddeld van 50 – 52 jaar waarna je vervolgens in de post-menopauze komt: gemiddeld van 52 – 60+.

Laat ik me maar gewoon niet te druk maken. Ik brei dan ook maar rustig verder. Mijn nieuwe sokken? Hier een beginnetje: echt regenboog, toch?

sokken no. 7 en no. 8


De sokken die ik op de pennen had staan zijn klaar.
Garen: Opal Wetterleuchten kleur: 9326 Flackern
Maat 42, voor Janlief.
Naaldjes 2,25 mm
Basis sokpatroon van Wolhalla met een patroontje.
Dat patroontje ontstond door elke vijfde steek in de toer, drie toeren niet mee te breien. Daarna één toer normaal alle steken breien en de volgende toer bij elke vijfde steek weer drie omslagen om de pen. Zo zijn de  steken ook lang genoeg om pas de vierde toer weer mee te worden gebreid. Is het nog te volgen?

Nu mag ik weer een nieuw paar op de pennen zetten. Ik ga voor een streng Merinowol 85%/Nylon15% van Biscotte Yarns in regenboogkleuren.
Tijdens de vorige handwerkbeurs (2016) had ik mezelf al op die streng getrakteerd.
Zooo kleurrijk! ( ja duhuh: regenboog is natuurlijk ook kleurrijk 😉 )
Zooo zacht! (ja… duhuh merino is natuurlijk ook zacht! 😉 )


Ik ben benieuwd hoe snel ze af zijn. Eigenlijk ben ik van plan om dit als een wvo-projectje te hebben en thuis wat meer mijn andere wip’s onder handen te nemen. Maar we will see!
wvo = werkje voor onderweg
wip = work in progress

Onze Jiske, ze kan zo lekker doezelen! Wat een leventje heeft ze toch. Eten, slapen en als afwisseling wat aaitjes… wat wil een poezeke nog meer. De tijd van achter muizen aanjagen is voorbij. Dit dametje is dan ook al 18 jaar.

regenachtige vrijdag

Een herfstige dag in de zomer. In korte tijd een regenbui met 9 mm water. Dus dook ik in mijn stofjesbox op zoek naar een lapje om er een projecttasje van te maken. Ik heb altijd verschillende werkjes op de pennen dus heb ik nooit genoeg projecttasjes.
Mijn oude naaimachine doet het nog prima. Het is een Elna machine, loodzwaar en nog van mijn Oma geweest. Zo nu en dan even doorsmeren met wat druppeltjes olie hier en daar en dan bromt ze zo door alle stofjes heen.

Een leuk werkje zo voor een regenachtige middag.
En het resultaat: een handig projecttasje waar zo een sokkenwerkje in kan.

De regendruppen maken het gras prachtig!

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items