werksokken

Kyan is een ‘groot’ kereltje van alweer vier jaar. Het allerliefst helpt hij Opa. Lekker samen sleutelen.


Opa: ‘Kom Kyan we gaan aan het werk’. Kyan zijn antwoord: ‘Dan trek ik mijn werk-laarzen even aan!’
Geweldig! Als je als jochie zo aan het werk bent dan zijn een paar werk-sokken nooit weg. Tenslotte heeft hij ook werk-handschoenen aan tijdens het klussen.

Kyan heeft nu maat 27, dus zette ik maar 28/29 op. Een bolletje Durable in een echte jongenskleur met een streepje zwart.


 Het verbaasde me dat maat 28 nog aardig wat garen nam. Het was een bolletje van 50 gram.

Nog vóór de teen van sok één had ik al 25 gram opgebreid. Ik hield me aan het schema van 13 steken per naaldje = 52 steken. De voet werd daar door best wel breed.

Dus voet afgehaald en 46 steken aangehouden. Zo hield ik genoeg garen over voor sokje twee.


Hier nummer twee nog op de pennen. Foto-momentje.


Het is altijd fijn dat er iemand even kritisch meekijkt.


Uiteindelijk hield ik 5 gram garen over.


Ik denk dat Kyan er wel blij mee is zal zijn.


Hollandse luchten tijdens het wandelen.


Ik zag zowaar een Oranjetipje op het fluitekruid, zo prachtig!


Fijne zondag verder!

sneakersokjes

Het tweede paar sneakersokjes gleden van mijn pennetjes. Voor dochterlief had ik al een paar gemaakt, nu voor kleindochterlief! Maatje 31. Hieronder Tess en Chiqo, in de fietstunnel in Oldeholtpade, voor de graffatikunst van Marc Art.


Sneakersokjes zijn zo leuk om te maken!


En zo ziet dat er hier thuis dan uit. Met de beestjes om me heen en breiwerkje in de hand.


Guusje heeft zo ook haar bijlage in deze blog:
mmq
Met twee pootjes!

Ik mag graag breivlogs kijken. Zo vind ik Yarn’nYarn erg leuk. Angela is een sympathieke & gezellige vlogster. Hier een linkje naar haar laatste vlog. Angela heeft een handwerkwinkeltje in Penarth, Zuid-Wales. Op dit moment is de winkel dicht door de lock down.


En zo met mijn eigen breiwerkje, kopje thee is dit echt zo’n pauze momentje in de middag. Guusje denkt daar vaak anders over. Die schooit om aandacht en kruip zo tussen mij en Angela in.


Hier het eindresultaat van dit paar:


Garen: Lana Grossa Meilenweit, kleur Snow, en witte Boter IJselmuiden Bergen. Naaldjes 2.25 mm. Een muizentandje als begin en een ajourtje in de bovenvoet. Geïnspireerd op het ontwerp van Gaby M. Sternfeld ‘Strandkorb Söckchen’.


Een paar maatje 40 en een paar maatje 31. Ik heb nog garen over, zal ik nog een paar maken?

Take care en kalm an!

on ein

Mijn laptop is ‘on ein’ oftewel versleten. Ik had een Acer met Window’s 10. Elke keer ging de cursor vast zitten en kon de laptop geen wifi vinden. Een paar jaar terug heb ik deze laptop nog naar de maker gehad. Ja, toen ging het tot nu goed.

Ik had mijn zinnen gezet op een Chroombook. Maar ja, zulke dingen zijn wel een aanslag op je spaargeld. Dus ik ben over: Ik mag Jan zijn Apple gebruiken en dat ga ik dan ook maar proberen. Tja, het is even wennen. Waar zitten de knoppen van kopiëren en plakken of hoe kun je meerdere tabbladen open zetten. Natuurlijk zal ik er wel aan wennen. En bovendien aan een Chroombook zou ik ook moeten wennen. 


Dus hier, het eerste blogje van een Apple.


Ik kan mezelf wel scharen onder het mild-conservatisme. Even uitleggen: ik ben niet zo dol op veranderingen. Van breien op de Engelse manier (werkdraad rechter wijsvinger) naar continentaalse manier breien (werkdraad over links) deed ik een jaar. Maar toch… ik heb het geleerd! Continentaals breien is ergonomisch beter, doordat je een meer ontspannender houding hebt. Dus daarom.

Anyhow ik houd niet van veranderingen en hecht aan het oude-vertrouwde. Een nieuwe mobiel, nee dat ik vind niet leuk (zachtjes uitgedrukt). Een nieuwe laptop of ander apparaat, pfff!

Het ‘niet van veranderingen houden’ sijpelt door in mijn hele leven. Ik hou van duidelijkheid, vertrouwdheid en het zelfde. Eigenlijk best wel saai dus! Zo voelt het dan weer niet voor mij.

Het breicafe: Ik zit altijd op hetzelfde plekje als waar ik de eerste keer ook zat.

Het rondje hondje: elke keer het vertrouwde zelfde paadje. Dan hoef ik niet te kiezen welk pad we gaan bewandelen. Heel vertrouwd en scheelt denkwerk.



Koken: Al jaren dezelfde vaste en ingewortelde recepten. Ik zal niet gauw een culinair hoogstandje vanuit een boek aan Jan voorzetten. Jammer Jan.

Maar zelfs ook met sokken breien: Standaard dezelfde hak namelijk de Hollandse Hiel. 


Toch brei ik niet alleen recht-toe-recht-aan sokken. Nee, ik durf een patroontje nog wel aan hoor, soms… De ‘Black rose’ van ontwerpster Suzi Anvin heb ik al vier keer gebreid. Want dan is het weer fijn: zo’n vertrouwd patroontje.

En nu? Ben ik met het tweede paar sneakersokjes begonnen. 


Nog even een foto van een bankhangende Guusje. Zo heerlijk, zo zen!


Take care en kalm an!

zomersokken

De sneakersokjes, die ik voor dochterlief maakte, zijn klaar. Ze had het eerste exemplaar al even gepast. Op zich zat het wel ok, maar de bovenrand is iets ruim. Toch zal het in Jildou haar sneakers wel goed zitten.


Garen: Lana Grossa Meilenweit, kleur Snow, en witte Boter IJselmuiden Bergen. Naaldjes 2.25 mm. Een muizentandje als begin en een zomers ajourtje in de bovenvoet. Geïnspireerd op het ontwerp van Gaby M. Sternfeld ‘Strandkorb Söckchen’.

Nu ga ik dezelfde sokjes nog een keer maken, nu niet mt 40 maar mt 31, voor kleindochter Tess.

De kleinkinderen waren gisteren bij ons. Altijd gezellig!


Tess moest nog wel wat voor school doen. Daarnaast had ze een afspraak met haar groepje en de juf op ‘Google Meet’. Zo konden ze elkaar ook zien. De kinderen waren eerst nog wat stil, het is ook best raar om tegen de computer te praten. Maar al snel was dat nieuwe eraf en konden de kinderen lekker bij kletsen met juf. Handig deze technologie! Juf vond het maar knap, dat de opa en oma van Tess de verbinding tot stand konden brengen.
Ja duhu… we zijn nog niet zooo oud!

Ondertussen is mevrouw K. Mees eieren gaan leggen. As we speak vier!


We kunnen meneer en mevrouw uit elkaar houden. Mevrouw heeft haar veertjes in de war. Een ‘wilde-look’. Zie hieronder. Meneer zit netter in zijn veren.


Het is natuurlijk prachtig om met een camera te kunnen volgen wat er ín het huisje gebeurd. Maar het brengt ook wel een soort van zorgen met zich mee.
Wanneer we beide vogeltjes een tijdje niet zien worden we toch ongerust.

Maar dit is de natuur en wij kunnen daar niets aan veranderen, alleen het aanschouwen.
Zo kan er een vogeltje gepakt worden door een poes. Of er wordt een vogeltje ziek.
‘Het gaat dus lang niet altijd goed’, zei ze kijkend naar het half lege glas wat voor haar stond.


Take care en kalm an!

avondlucht

Het is nog morgen maar toch is de titel ‘Avondlucht’. Hierom:
 Hier schreef ik al over de nieuwe sokken die ik op de pennen had. Zelf geverfd sokkengaren (Zareska Maris) naaldjes 2.5 mm.

De kleuren deden me denken aan de avondlucht, zoals de foto hiernaast en zo kreeg deze streng die naam.

Patroon ‘Aaltje’, fijn om te breien. Ik ontwierp deze sokken voor Soktober. Het patroontje staat op een kladje. Ik wil het nog uitwerken, zodat anderen deze sokken ook kunnen maken.

Ik heb dit paar voor Z. gemaakt. Voor haar 60ste verjaardag, die dit jaar natuurlijk anders gevierd gaat worden dan afgelopen jaren.

Ik had de sokken verleden week al af. Maar wilde nog geen foto’s bloggen omdat ik ze nog cadeau moest doen.


Met een wikkeltje erom zijn de sokken klaar om te geven.


De Vogelkers (Prunus Padus) bloeit volop. Deze struik ruikt zo heerlijk. Jammer, dat ik de geur niet mee kan sturen.


Take care en kalm an!

 

sneakersokjes

Een nieuw werkje: sneakersokjes voor Jildou. Het patroontje is geinspireerd op het ontwerp van Gaby M. Sternfeld ‘Strandkorb Söckchen’.


Garen: Lana Grossa Meilenweit. Naaldjes 2.25 mm.


Lana Grossa noemt de kleur ‘Snow’. Wel een rare naam voor dit kleurige garen. Maar ach: ‘what’s in a name…’


Naast dit garen gebruik ik witte Boter IJselmuiden Bergen. Een muizentandje als begin en een zomers ajourtje in de bovenvoet. Ajourbreien is een techniek waarbij je gaatjes in een bepaald patroontje maakt.


Ik ben benieuwd hoe de sneakersokjes uiteindelijk zitten. Al met al een erg leuk lopend werkje!

Wanneer we op pad zijn raakt Chiqo wel eens wat achterop. Er is ook zoveel te snuffelen in het bos. Uiteindelijk komt hij altijd wel weer bij me. Wanneer hij zijn staart zo mooi laat zwiepen, dan is hij ‘goed te pas’ ofwel in zijn goede doen.

Onze oude hond, van 15 lentes, doet het nog. Deze week ging hij wel weer bijna ‘over zijn kant’. Dan doen de achterpootjes even niet meer mee. Maar een dag later rent Chiqo weer vrolijk achter me aan. Pijn heeft het beestje gelukkig niet. Hij heeft pijnstilling voor de slijtage in zijn ruggetje. Tja… Het is een hondje van de dag.

Het was koud vanmorgen tijdens onze wandeling. Zelfs de madeliefjes hielden hun kleine bloemblaadjes gesloten.


Take care en kalm an!

 

maitiid

Maitiid dat is het Fryske wurd foar lente.
De voorjaarszon zet de hele natuur in bloei. Het lijkt wel of we de groene blaadje kunnen zien ontspruiten!


De berk is wat dat betreft een ‘voor-op-loper’. In de herfst ook trouwens, dan laat deze witte reus als één van de eersten zijn blad weer los.


De koolmeesjes, bij ons achter, hebben nesteldrang.


Mevouw Mees (m/v) is druk doende met paarse wol. Geen idee waar ze dat vandaan haalt. Niet uit mijn granny-hek achterhuis. Vorig jaar kwamen ze ook al met paarse wol aan.

En waar ik druk doende mee ben? Met kabouters zoeken!


Zoooo leuk deze puzzel van Rien Poortvliet! Thanks to Jildou!


Ik heb de puzzel op een soort vilt liggen en heb ik de tafel nodig dan rol ik de puzzel zo op een kartonnen koker. Ooit bij Intertoys gekocht. Ideaal!


Het gaat er niet om dat de puzzel af is, maar het dóen, het bezig zijn. Net als breien dus. Alleen bij breien houd je er een paar warme voeten aan over en de puzzel verdwijnt zo weer in de doos. Dat is waarom ik mezelf er meestal geen tijd voor gun. Wanneer je het een nuchter bekijkt is het ook wel een beetje nutteloos, dat puzzelen. En toch… het geeft mij althans een stukje rust & ontspanning. Wat dan wel weer waardevol is.

Dat merk je niet als je me bezig ziet. Ik graaf als een bezetene de puzzeldoos door om het juiste stukje te vinden. Luk raak. Ik ben dan net Guusje die aan het schatgraven is in haar kattenbak. Net zoals wij vroeger graafden in de legobak om net dat ene blokje te vinden. Dat maakte pas kabaal! Onze moeder kon gelukkig wel wat hebben.

Guusje heeft haar eerste Webinar gekeken.


Een Webinar is een Seminar maar dan online. Deze ging over de software WordPress. Hier draait deze blog op. Ik kan me aardig redden met systeem, maar een beetje extra kennis is nooit weg, of niet Guus!

Take care en kalm an!

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items