sokkerdesok

De sokken die ik op de pennen had staan, die heb ik gisteren af gebreid.


Al wachtend in het ziekenhuis brei je zo wat toertjes weg! Ik vergezelde m’n schoonzoon die naar de oogarts moest in het UMC Groningen. Al met al viel het wachten best mee. De onderzoeken volgden elkaar snel op en we stonden ook zo weer bij de auto, met medicatie, druppels en vervolgafspraak.

Hier de foto’s van de nieuwe sokken voor MJanlief (garen Beijer Cocktail, naaldjes 2.5 mm, recht-toe-recht-aan):


Ik had de tweede sok al bijna klaar (dinsdag) toen ik erachter kwam dat deze veel ruimer werd dan nummer één. Wanneer ik snel brei (en dat deed ik…) dan brei ik dus veel losser! Ik heb de voet weer afgehaald en in een rustiger tempo af gebreid: nu kreeg nummer twee wel diezelfde wijdte als nummer één.


Vanmorgen bracht de postbode een grappige kaart, afkomstig van E. Een kaart vol zelfgebreide sokken met de tekst: ‘ik ken maar 1 sokkerdersoktalent!’.
Daar word je toch blij van! Zo lief! Dank je wel!


De nazomer is nu echt voorbij. Ik vond het al snel donker worden, zo ’s avonds, maar dit weekend gaat de klok óók nog een uurtje achteruit: Nog eerder donker! Toch houd ik wel van die wisseling in de seizoenen. De herfstkleuren in het bos zijn prachtig. Alsof we in een schilderij lopen.


Advertenties

ratjetoe

Even geen handwerk nieuws…
Afgelopen weekend sliepen de kleinkinderen een nachtje bij ons. Het is zo gezellig om Tess en Kyan over de vloer te hebben. Hun pratertjes staan niet stil! Behalve aan het eind van de dag, toen was de batterij bij Kyan leeg.
Lieve kleinkinderen!


Vorige week zijn we naar de film Wad geweest. Geweldig om zo’n mooie natuurfilm in de bioscoop te zien. Deze film laat het waddengebied prachtig zien. Eén van de filmers, een oud-dorpsgenoot van ons, was er ook. Ruurd-Jelle van der Leij vertelde over ‘the making of’ en er was ruim gelegenheid om vragen te stellen na de film. Zo bijzonder. Tot mijn grote verrassing lag onlangs dit boek op mijn te wachten toen ik thuiskwam. Het boek van de film vol foto’s van het waddengebied. Zo mooi! Zo’n boek hoort gewoon op de tafel te liggen, om er steeds even in te bladeren.


In mijn blog van 6 oktober had ik het er al over: het geplande concert van The Lasses en Katherine Claire. Afgelopen zaterdag was het optreden. Zo mooi! Het kleine kerkje in Ter Idzard leende zich uitermate goed voor een concert van deze muzikanten.


veel te vertellen

Vandaag heb ik de Nederlandse Breidagen bezocht. Zo leuk, zoveel ook, overal kleurige wolletjes. Een walhalla voor de breisters.
Ik had een klein boodschappenlijstje, er stond maar één dingetje op. Een bol effen sokken wol die passend was bij een bonte bol die ik al had. Maar ja, zo veel sokkenwolletjes, zoveel keus… dan koop je andere sokken wol met bijpassen effen garen!
Ook trakteerde ik me op nieuwe sokkennaaldjes, ze schijnen de Porsches onder de breinaalden: Knitpro Karbonz. Deze naalden hebben een messing punten en koolstofvezel tussenstukjes.
Hier mijn buit, ja ook dat leuke koffertje waar precies een breiwerkje in kan. Verder heb ik een klosje macramé draad meegenomen voor mijn schoondochter en twee verrassinkjes die ik natuurlijk niet laat zien, maar waar ik zelf erg blij van werd!



De stand van mijn breivriendinnen even op gezocht om ‘dag’ te zeggen. Hun kraam zag er weer zo sfeervol uit! Lindelicht.



Ook al was het erg druk, ik kon mijn pad wel vinden. Overal waar je keek veel kleuren. Ik ontdekte op een stand een mandje van indie dyer Undercover Otter, zij is echt van de felle kleuren. Een indie dyer is ‘an indipenpendent dyer, someone who dyes yarn or fiber on a small scale’. Ik houd wel van die zuurstokkleuren!


En hier nog wat foto’s van al het moois:


Wat me opviel was deze stand, of nee, het was een karretje van Holland Creatief. Geweldig, zo’n winkeltje op wielen.


Met eigenaresse Antje (ik weet niet of het haar eigen naam is…) had ik een gezellig klein gesprekje. Op haar Instagram betere foto’s van dit wagentje.


Een paar uur op de Breidag gaf me veel inspiratie!

zomersokken

Zomer in de herfst. Van mij mag dit weer zo blijven tot de kerst. Maar aan de andere kant maak ik me dus wel zorgen over de klimaatverandering.
(zie ook blog 13-10)
Ondanks dat het midden oktober is kleed ik me dus maar zomers. En zodoende heb ik ook mijn zomersokken maar weer opgezocht.


Zomersokken tussen het herfstblad, net zo iets als met slippers door de bladeren lopen.


Dit paar heb ik in 2009 al gebreid, alhoewel ik ze vele malen heb gewassen zijn deze sokken nog steeds mooi. Gebreid van Online Supersocke cotton (45% katoen, 40% wol en 15% nylon, patroon: River Rapid Socks).

Ondanks het zomerweer zet de herfst wel door. Onze wingerd achterhuis steelt de show door zijn prachtig kleuren.


And now for something completely different:
Wat ligt er bij mij op mijn nachtkastje?
Kevin Breel met ‘Komiek versus depressie’.
Het is een autobiografisch relaas van een Canadese jongen over zijn depressie. Kevin (1994) is een schrijver, komediant en activist. Hij is vooral bekend geworden door zijn TEDx-praatjes.
TED staan voor Technology, Entertainment, Design. Dat zegt nog niet zo veel, maar het doel van die presentaties zijn dat je binnen 18 minuten een zo toegankelijk mogelijke lezing houdt over wat voor onderwerp dan ook.


Breel is nog maar 23 jaar, toch heeft hij al meerder periodes gekend dat hij zich depressief voelde. Hierover schijft hij uitgebreid over in zijn boek. Kevin maakt in mooie zinnen duidelijk hoe zijn leven tot nu toe verlopen is en welke rol depressieve periodes daarin speelden. Ik herkende mezelf vooral in het zo moe kunnen zijn en totaal geen energie hebben tijdens depressieve buien. Een universeel gegeven, helaas.
Een zin, uit het boek, verwoord zo goed hoe het is:
‘Het is echt afschuwelijk hoe snel je hersenen van een mooi, blij moment naar een gevoel van duisternis en wanhoop kunnen overschakelen’.
Kevin filosofeert over de wereld en onderzoekt zijn eigen rol hierin. Dit onderzoeken, analyseren en ontrafelen van zijn gevoelens vond ik soms wat langdraderig. Maar toch boeide het boek zo dat ik het wel uit heb gelezen.

En nu? Ga ik weer lekker naar buiten mét m’n breiwerk!

 

 

 

log cabin

Alweer een maand geleden dat ik vertelde van mijn log cabin sprei. Log cabin is een techniek vanuit het quilten. Hierbij staan kleur en symmetrie centraal. Het middelste blokje heet haardvuur. Officieel zou dit blokje ook rood moeten zijn. Ik zal nog eens onderzoeken waar de naam log cabin en hardvuur vandaan komen. Misschien weet één van de lezers het wel…


Ik doe het ‘haardvuur’ niet rood maar wit. Het breien van de blokken is een leuke bezigheid. Ik gebruik Royal van Zeeman.


Het werken met twaalf kleuren is fijn. Ik heb al wel een idee hoe ik ze uiteindelijk aan elkaar zet. Bij het maken hou ik al rekening met bepaalde kleuren en waar ik ze in de sprei wil hebben.


Twee en een half lapje.

Wat is het apart weer. Zo warm was het nog nooit in oktober. In dit jaar zijn er al 11 warmte record gemeten. 13 oktober en ik liet Chiqo vanmorgen in een rokje en t-shirt uit. Een zomer-outfit. Beetje raar toch wel. Door de klimaatverandering zullen we extremer weer zien, vaker warm weer en minder regendagen maar vaker extreme regenbuien. Alhoewel ik bezorgd ben over ons klimaat vind ik het dan wel weer fijn om onze hond lekker in het zonnetje uit te laten. En zo halve wege oktober nog lekker buiten te kunnen zitten met m’n breiwerkje of een mooi boek.

jarige job

In 2004 werd onze hond Chiqo geboren. Hij is vandaag 14 jaar geworden. Chiqo is een kruising tussen een Friese stabij en een wetterhoun. Een sta-bijna dus.


Dit schreef ik in een eerdere blog:
“Sinds (buur-)Jan en ik een relatie kregen, in 2014, heb ik ook een band opgebouwd met zijn hond Chiqo. Al snel haalde ik het hondje op van no.5,  waar hij toen nog woonde (ik woon op no.9) en liep dagelijks met hem in het rond.

In het begin van onze relatie was er toch nog angst van mijn kant. Voordat Chiqo in mijn leven kwam, was ik namelijk erg bang voor honden. Ooit ontstaan nadat ik, als klein meisje, besprongen was door een boxer waarbij ik viel en de krassen van de poten op mijn rug had staan. Die hond was iets te over-enthousiast, maar dat besefte ik toen natuurlijk niet.
Ik kreeg vertrouwen in Chiqo, leerde hem goed kennen en begreep steeds meer de honden-taal. By the way, ik ben nog steeds bang voor honden die ik niet ken.”

Vandaag een kleine foto-shoot:



Chiqo is een hulphond-light. Alhoewel hij geen diploma heeft om hulphond te zijn, gedraagt hij zich wel zo. Wanneer ik in een mindere fase zit, moet ik toch in beweging komen om Chiqo uit te laten. Chiqo zorgt zo voor ritme en beweging gedurende de dag.
Maar ook zijn positieve karakter: hij is altijd blij. Vrolijkheid werkt aanstekelijk.
Dan is Chiqo zeer mindful, ofwel indachtig. Hmm… nee, dat klopt niet, een hond kan zich volgens mij niet bewust zijn van zijn ‘fysieke gevoelens en gedachtes zonder oordeel’. Chiqo gaat meer mindlessness door het leven. Hij leeft in het nú, geniet wanneer dat kan, slaapt wanneer hij wil en is blij wanneer hij ons ziet.

Onderstaande foto maakte ik voor het vak photovoice op school. Het idee van photovoice: een foto zegt meer dan duizend woorden.

Deze foto is persoonlijk. Toch mag deze foto ook gezien worden.
Mijn hulphond-light!

sokken breien

Sokken breien: Het ritme van het breien, toer na toer, geeft mijn een bepaalde rust. Zonder gedachtes meegaan met het ritme van de naaldjes. Terwijl in dat rustige ritme iets moois ontstaat. Repeterend bezig zijn in combinatie met het creëren van iets nuttigs. Een fijne manier van ontspannen.
Voor Janlief heb ik een paar op de pennen staan. Een bolletje uit m’n stash gediept en gewoon een paar recht-toe-recht-aan sokken. In Engels noemen ze dat plain vanilla socks.


Vandaag was het zo prachtig nazomers dat ik nog even buiten kon zitten.


Altijd weer een verrassing hoe het garen uitpakt.
Het lukt me, na de beenbreuk deze zomer, om mijn wandelingen weer wat langer te maken.


En dan nog even dit:
Twintig oktober komen The Lasses en Katherine Claire in het kerkje in Ter Idzard optreden. The Lasses bestaan uit Margot Merah en Sophie Janna. Toen ik hoorde dat ze hier dichtbij komen spelen werd ik wel blij! Al een aantal malen ben ik bij een optreden geweest. Hun samenzang is erg mooi. Ter Idzard is een dorpje naast mijn woonplaats, lekker dichtbij dus. Hieronder een paar linkjes naar hun muziek:

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items