the sun is surely sinking down


Deze regel komt uit:
Zo’n lief liedje. Ook Venice heeft dit liedje opgenomen met Ilse de Lange. Hier die versie. Of deze van Eddie Vedder. En deze dan? Ook zo prachtig. De versie van James en Carly Taylor vind ik mooi klein. Het regeltje ‘You can sing this song when I’m gone’, zou Taylor dat doen sinds Carly uit zijn leven liep?

Uit de oude doos
Soms moet je ineens ergens aan denken. Zo kwam me dit filmpje in gedachte..

Opgenomen in 2011 van het sokkenwyfke uit Bakkeveen. Een prachtig portret van de sokkenbreiende Derkje. Ze breide haar toeren terwijl ze luisterde naar een boek. Ze breide zoveel sokken dat ze bedacht die aan de scootmobiel te hangen, als een rijdende sokkenkraam.


Zo kwam ze er ook nog uit! Derkje overleed in 2017 op een leeftijd van 97 jaar.

Zelfbediening op de dam
Bij ons wordt de oprit ook wel ‘dam’ genoemd. Wanneer ik een rondje fiets door de omgeving zie ik daar steeds meer kleine kraampjes, kastjes of kistjes staan.


Je kan van alles kopen. Van eieren, courgettes tot tuinplanten. Sommige mensen doen heel makkelijk: gewoon een kratje aan de weg, tot een professioneel huisje waar je ook drinken kan kopen.


De passerende pelgrim hoeft hier in de omgeving niet om te komen.

Minibieb
Bij ons in de straat hangt een fijne minibieb. Je kunt hier boeken lenen of ruilen. Het aanbod is inmiddels zo groot dat Renate op mooie & droge dagen mandjes bij het kastje heeft staan. Zo is de keuze reuze!


Van deze bieb maak ik graag gebruik. Maar ik ben niet een groot verslinder van boeken, ik lees langzaam. Ik ben dus wel even zoet met m’n ‘Het Zevende Zus’ dat 704 pagina’s telt.

Sokken te koop!
Anyhow, terug naar de sokken van Derkje. Ik mijmerde dat het toch wel fantastisch zou zijn: sokken verkopen! Aangezien ik geen scootmobiel bezit zou zo’n klein kastje, à la minibieb ook wel fraai zijn. Maar dan kom je bij punt twee: de productie.


Ik brei never nooit zoveel sokken als vrouw Visser ooit deed. Bovendien kan ik mijn maaksels makkelijk kwijt aan alle lieve mensen om mij heen die graag handgebreide sokken dragen. Dus het zal wel bij een idee blijven denk ik. En dat is prima!

Cornwall sokken
Deze sokken kregen deze naam omdat het patroontje Cornwall-style heet.


Ze gleden gister van de pennen. En ik heb ook nog mooi wat garen over om in mijn sokkengarendeken te verwerken! Maaaaaaar…
De sokken zijn niet gelijk! Ik dacht wel dat ik goed begonnen was bij sok twee, maar had het toch fout. Nu lopen de kleuren iets achter elkaar aan.

Oeh, daar kan ik slecht tegen: óf ik wil sokken gelijk, óf totaal niet. Bij dat laatste wikkel ik het garen wat ik over heb voor sok twee andersom op.

Zuslief heeft hier geen last van, ze pakt bij ‘zelf-patronend commercieel garen’ de buitendraad en de binnendraad en breit zonder hierover na te denken twee sokken tegelijkertijd. Dat uber-perfectionistische als ik bij sokken heb heeft zij niet. Dus mag de postbode dit paar naar haar brengen 😉 !


Nieuwe sockblocker: Hoe toepasselijk ‘That socks’. Van de heren Den Dennis en Mr. Knitbear.

Cornwall
Natuurlijk dacht ik bij het breien van het patroontje van deze sokken aan vakantie 2009 op Cornwall. Ja toen breide ik al sokken en had ik ook al alleen maar rokjes/jurkjes. Sommige dingen veranderen nu eenmaal niet, andere dingen wel.


Stitch ’n Bitch
Voordat we afreisden naar the UK had ik via Ravelry contact gehad met de ‘Stitch ’n Bitch’ groep vlak bij de plaats waar we verbleven. Ik werd meteen door de dames uitgenodigd om aan te schuiven. Zo ontzettend leuk! Echt: Breien verbind!


Stitch ’n Bitch groepen is een wereldwijd fenomeen. Dit zijn breigroepen in openbare gelegenheden waar iedereen kan aanschuiven. Debbie Stoller, een New Yorker met Nederlandse roots, begon met het organiseren van de bijeenkomsten. Vooral ‘elkaar ontmoeten’ en ‘ongedwongenheid’ speelden hierbij een rol. Vele handwerkers volgden haar voorbeeld. Zo ontstonden er wereldwijd vele van deze groepen. Zelfs zus is eens aangeschoven bij de Stitch ’n Bitch groep van Madrid.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

why waste hours a day, worrying all night long

Die regel komt uit het liedje ‘Passing by’ van Them Dirty Dimes. Een relativerende tekst met een vrolijke melodie. Heerlijk! Hier op Spotify.

You tell me that the world is cruel and nature don’t care about you.
And in time: we’ll be passing by, looking up at the skies.
You stop and realize: What am I? Only passing by.
Why waste hours a day, worrying all night long
while all the stress and the sorrow can wait till tomorrow,
when we’ll all be dead ’n gone.
Settle down, take a break, let them worries go astray.
May it ease your mind, we’re only passing by. 
Zoonlief Wessel is de drummer van de band. Ik schreef al eerder over Them Dirty Dimes. (Hier of hier) Iedereen die onze zoon kent weet dat hij voor 91% uit muziek bestaat. Liedjes speelt hij het liefst samen met z’n vrienden. Of dat nu is bij brassband SoliBrass, Billy and the Bobcats of deze old-fashioned blues & gypsy band.
Gisteren waren we bij een optreden van die laatste band in Lewinski Sneek. Gezellig samen met Jan, dochterlief Jildou en schoonzoon Sandor, ja hij is ook lief! 😉 De mannen van Them Dirty Dimes gingen helemaal los. Ze mochten de hele avond vullen. Dat lukt TDD overigens prima want ze hebben al een behoorlijk repertoire. Onlangs een langspeelplaat uitgebracht met 13 gloednieuwe nummers.


Als trotse moeder kan ik het niet laten wat filmpjes op mijn blog neer te zetten:


Lytse sokjes
Het is zo bijzonder wanneer een kindje groeit in moeders buik. Deze nieuwe wereldburger moet nog heel veel groeien voordat het kennis zal maken met real life.
Ik heb de aanstaande papa en mama maar alvast een paar sokjes gestuurd.


Achtertuin
Onze achtertuin heeft maatje postzegel. Maar dat is prima, het is onze plek onder de zon. Een plek vol bloemetjes, bijtjes en zo nu en dan een vlinder.


Oppaspoes
Met Joep gaat het uitstekelbaar!

Het is zo gezellig hem om ons heen te hebben.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

hot flush comes, memory goes, mood is high, then it’s low

Gast onder tafel
Huize Heida heeft een nieuwe logee: Joep! Een lief poezenbeest van 11 jaar.


Eigenlijk een ex-kater, maar dat weet Joep dan weer niet. De baasjes van Joep zijn op vakantie gegaan. En zo had dochterlief geregeld dat Joep wel bij ons mocht. Want ja, Joep home alone… Ik kreeg al visioenen van die kerstfilms, Joep die het huis tegen klunzige inbrekers moet beschermen.


O geloof me, hij zou zijn huis prima kunnen bewaken. Maar deze oplossing is voor Joep toch iets gezelliger. En voor ons ook!

Joep is geen stresskip, eh stresspoes, eh stress ex-kater, welnee. Vanaf het begin gaat hij zijn eigen gang, maar maakt wel contact met ons hoor. Ik heb al heel wat kopjes geïncasseerd! En het spinnertje van hem maakt overuren. Ook Joep pakt zijn taak als neigbourhood watch serieus op!

Goed zo Joep!


Lopend werkje
De sok met reliëfpatroontje (Cornwallwerkje) heeft even plaatst gemaakt voor een recht-toe-recht-aan sok.


Sylvia van Wol met Verve gaf deze streng echt een zomers kleurtje! (44%wol 42%katoen 14%nylon)


Van zo’n bolletje wordt je toch meteen vrolijk!

Clumsy
Idee: Een paar babysokjes breien. Het nieuwe wereldburgertje zit nog lekker warm in moeders buik hoor, geen haast dus. Ik had een bolletje gepakt en was gaan breien:


Eerste poging: ik kwam er achter dat ik geen geschikt garen had gekozen. Handiger is een acryltje in plaats van katoen. Beetje dom! Afhalen dus.
Poging twee: Teveel steken, ik had maatje 18/19 gekozen, maar dat is voor een peuter! Ook een beetje dom!


Poging drie: babymaatje M van Wolhalla. Ik denk dat dit wel goed komt.

Zo gaat er veel nuttige breitijd verloren. Ik brei dan eerst toch door, laat het dan weer liggen en vervolgens haal ik het werkje toch van de pennen. Ach ja, zo blijf je wel bezig.


In de tijd van al dat hannesen had ik al lang 3 paar babysokjes klaar kunnen hebben.


Menopause Rhapsody
Titel van deze blog komt uit een parodie van Queen’s Bohemian Rhapsody. Deze dames bezingen hierin de overgang. Sla gerust over als u hier niets over wilt horen.

Feit is dat ik er midden in zit. Lastig en vervelend. Zweten, slecht slapen en die andere 100 dingen waar je ongelukkig van wordt. Maar deze vrouwen herkennen mijn gevoel! Fijn!

Ondertussen luister ik naar het boek ‘Ook leuke meisjes worden 50’ van gezondheidswetenschapper dr. Maaike de Vries en uro-gynaecoloog dr. Manon Kerkhof.


Ik steek best wel wat op van dit boek maar als ik eerlijk ben vind ik het hier en daar betuttelend overkomen. Over sommige onderwerpen (zoals verzakkingen) gaan ze wel erg lang door. En een hoofdstuk ‘Zeg vaker nee tegen Chardonnay’ noemen, tja..

Knitting tools
Goed gereedschap is het halve werk. Zo bewaak ik mijn etui met mijn leven.


Allerlei kleine handigheidjes voor handwerken zitten erin. Mijn vorige meetlint had het loodje gelegd en tadaaaaa, een prachtige blauwe met witte stippen gescoord bij de Zeeman! Verder schaartjes, naalden, toerenteller en haaknaalden. En ook niet onmisbaar: steekmarkeerders en progresskeepers.


Matentabel
Als sokkenbreister heb ik mijn matentabel in een keurig plastic mapje. Heel handig, het papiertje wordt zo niet kreukerig.


Aan de achterkant zit een foto met tekst. Ook handig. Wijze woorden van hoop en houvast.


You have to take the good with the bad,
smile when you’re sad,
love what you’re got
and remember what you had.
Always forgive
but never forget,
learn from you mistakes
but never regret.
People change, things go wrong,
just remember,
life goes on.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

to forget about live for a while

Still knitting socks
Wanneer je een paar sokken opzet, nummer 177 in mijn geval, dan denk je het wel te kunnen. Ik heb er dagen tussen zitten dat ik meer afhaal dan brei. Ja, zelfs bij sokken.


Dit is niet omdat ik in een sleur kom. Nee, elk sokkengarentje wat ik kies, kies ik met volle overgave. Nou, dat klinkt ook wel wat hoogdravend. Ik kies elk bolletje altijd met plezier, dat is het!


Ook na zoveel paar sokken blijf ik het kunstje ‘sokkenbreien’ leuk vinden.

Maar wat ik wil zeggen. (‘Ja, Froukje wat wil je ons nu eigenlijk zeggen…?’) Nou dat alles wat je doet, je met aandacht moet doen. Ontbreekt het daaraan, dan gaat het (soms) mis.


Natuurlijk kan je hoofd niet altijd ‘aan’ staan. Dat zou te veel energie kosten. Toch kan het wel zo zijn dat wanneer je dus met aandacht breit, je minder snel de fout in gaat. Ja, duhu! 

Maar bovendien kan het focussen op je breiwerk je in een ‘knitters-high’ doen belanden. Dit is een soort van ontspannen en rustig gevoel in je hoofd. Dat krijgen marathonlopers bij rennen ofwel ‘runners-high’ en hippies bij een joint roken ‘gewoon-high’.


Mijn nieuwe opzet (drie keer overnieuw!) met een bolletje Fortissima Color. Nld: 2.25 mm en een reliëfpatroon uit het boek ‘Breitechnieken’.




Nieuwe naaldjes

Een oplettende lezer zou weten dat ik met deze bol al eerder een beginnetje had gemaakt op de Addi CraSyTrio, een ander soort breinaadjes. Drie korte naaldjes met flexibele tussenstukjes.


Ik was er snel klaar mee, het is zo wennen! Maar hey, ik deed over ‘continentaals leren breien’ ook een jaar. Steeds geïrriteerd weer over gaan op de lange ‘priemen’ om vervolgens het toch weer op de korte naaldjes te proberen.

Zijwieltjes
Zo zal het met deze naaldjes ook gaan. Opeens kan je het en fiets je zonder zijwieltjes!

Overigens hadden we die in mijn tijd nog niet. Ik leerde fietsen doordat mijn vader het zadel van de fiets had gehaald en ik op de bagagedrager zat om elk moment mijn voeten op de grond te kunnen zetten. Maar hoe dan ook, op een dag kun je het! Fietsen!


Vlinder
Gisteren in het Scheenebos hier: Een landkaartje liet haar geduldig fotograferen.

Piano man
De titel-zin komt uit het eerste liedje van Billy Joel: Piano man (1973). Een nummer gezongen vanuit het perspectief van een pianist in de kroeg. Hij omschrijft de mensen voor en achter de bar. Over teleurstellingen, niet uitgekomen dromen en vastgelopen levens ofwel normal life. De pianist ziet het als zijn taak om hun leven op te vrolijken en hun problemen, voor nu, eventjes te laten vergeten.

Prachtig toch!



Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

 

looked at clouds that way

Wolken
Ik hou van de Hollandse wolkenluchten. Een strakblauwe lucht vind ik eigenlijk maar saai. Van de week schoot ik deze foto, hieronder, van alleen maar de wolkenlucht. Geen filter en het lijkt net nep!


Het deed me denken aan een liedje van Joni Mitchell, ‘Both sides, now’.

Natuurlijk gaat de tekst niet alleen over het aanschouwen van wolkenluchten maar staat synoniem voor andere vlakken in het leven. Ook daar kan ik me wel in vinden. Ik aanschouw het leven, net als de wolken, van alle kanten. En dan tot de conclusie komend dat ook ik het niet weet. Zoiets als: ‘Don’t follow me, I’m lost too.’


Mijn Oma aan moederskant had ook wat met wolken en het weer. Ze deed destijds een cursus, iets van ‘Wolkenstaren’ met Jan Pelleboer. 😉
Pelleboer was destijds de meest bekende weerman in Nederland. Ik vond dat als kind machtig interessant!

Mooi paars is niet lelijk


Hier nog mijn lopend werkje. Garen: Zareska Maris. Zelf geverfd. Naaldjes 2.5 mm. Reliefpatroontje: 3 toeren: tricot, 1 toer: 1 recht 1 averecht. De boord is een muizentandje. Die ‘piept’ mooi boven mijn Dr. Martens uit!


En hier het eindresultaat:


Blij mee!

Poezeke
Bruce is een uit de kluiten gewassen kater die met zijn twee zusjes bij mijn dochter en schoonzoon, ja die ene die mijn getuige was van ja-zeggen tegen Jan, wonen. Jildou en Sandor werken allebei fulltime. Gelukkig kunnen ze mijn dan inroepen. Dus ging ik dinsdagmorgen poolshoogte nemen. Bruce zat echt niet lekker in zijn vachtje. Ik vertrouwde het niet. Zo ken ik hem niet, zo zielig!

Waarom kunnen beestjes je niet vertellen wat er aan de hand is. Omdat ik er niet gerust op was ben ik middags nog een keer wezen kijken. Ik trof Bruce aan die weer kopjes gaf, spinnertje deed het ook weer en hij rolde ook weer op zijn rug. Zo ken ik hem. Hij gedraagd zich dan als een hond, zo blij is hij dan om mij te zien. Hieronder twee foto’s: links een zielige Bruce, rechts een iets minder zielige Bruce.


Het is wat met die poezekes. Je raakt zo aan ze gehecht! Echt alle drie beestjes zijn anders van aard. Ieder heeft zijn (m/v) eigen eigenaardigheden.

Verwennerij


Van de week kwamen Wessel (zoon) en Afke (schoondochter) langs waaien. Een bliksembezoekje. Ze hadden dit boek voor me gekocht, zo lief! Allerlei voorbeelden om Fair Isle te breien. Dit is een techniek die veel wordt toegepast in Noorse truien. Maar ook in wanten of mutsen.


Het boek is van Mary Jane Mucklestone. Deze breitechniek vindt zijn oorsprong op de Shetlandeilanden. Het ziet er kleurrijk uit maar elke toer bevat maar twee kleuren. Door de draad achter het werk mee te nemen maak je een warm breisel waar de wind niet doorheen komt.

De mofjes die ik onlangs voor Afke breide is ook een soort van Stranded Colorwork.


Maar deze wanten (hieronder) is ook met de Fair Ilse techniek gemaakt. Echt, zo warm en dus winddicht door de dubbele draden achter het werk.


Ik heb ze in 2010 gemaakt en eigenlijk zijn ze al zo’n beetje afgedragen. Dit garen had ik ook zelf geverfd, net als mijn paarse sokken. Dezelfde verfsessie. Tijd voor een nieuw paar. Maar ook tijd om weer eens zelf te gaan verven.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

ik hou van je warmte op mijn gezicht

De zon in de zee zien zakken
Die regel, de titel van deze blog, komt uit de “Pastorale” het duet van Ramses Shaffy & Liesbeth List. Het lied beschrijft een gesprek van de zon met de aarde. Een mooi lied, vind ik. Geschreven door Lennaert Nijgh met muziek van Boudewijn de Groot.

Jan en ik zagen de zonsondergang op het wad dit weekend. Zo prachtig!

Wat binne wy moai fut no
We zijn het laatste weekend van Jan zijn vakantie er nog even op uit gegaan.


Nu stonden we met Jolly Jumper op Camperplaats de Zwarte Haan, direct aan de Waddenzee.


Vanwege het overlijden van de moeder (nog maar 62 jaar) van onze schoonzoon kwamen we tijdens onze eerste trip iets eerder terug dan gepland. Natuurlijk wil je er dan voor de kinderen zijn!


Garenhuis

Deze keer deden Sint Annaparochie nog even aan. Ik stuurde Janlief om boodschappen terwijl ik een bezoekje bracht aan ‘Het Garenhuis‘. Ik kocht een bolletje ElbSox, heerlijk zachte Merino wol 75% met 25% nylon. Sokkengaren dus.


De eigenaresse, Jettie, was een aardige mevrouw!

Alhoewel ik me niet echt alle tijd gunde, kon ik de winkel wel even bewonderen! We wisselden onze kaartjes uit en ik toog weer naar onze camperbus alwaar Jan geduldig op me zat te wachten.

Zwarte haan
Dicht bij huis is het ook mooi. Zo stonden we een nachtje op de Zwarte Haan, een gehuchtje aan de Waddendijk.


Een paar huisjes en een restaurant, meer is het niet.

Moddergat
De volgende dag reden we langs de Waddendijk.


We bezochten in Moddergat het museum ‘Het Fiskershuske’. Er lagen vier visserstruien ‘te pronk’, de truien van Wierum en Moddergat. Elke plaats heeft zijn eigen patroon qua trui. Wanneer er vroeger een visser overboord sloeg en aanspoelde wisten de vinders meteen uit welke plaats het slachtoffer kwam.


Anyhow: Er lagen twee truien van ongeverfde schapenwol en twee truien van donkerblauwe waddenwol. Nu lopen er geen blauwe schapen op de dijk, dus daar is wel een verfbadje aan te pas gekomen.

In het museum had ik een kleine aanvaring met de mevrouw die er werkte. Ik legde Jan iets uit over visserstruien. Nu heb ik alle drie boeken van Stella Ruhe over vissertruien, dus ik weet er wel íets van. Ik lichtte Jan niet goed voor volgens die mevrouw. Het rare, zij was een dame aan het helpen en vanachter haar balie onderbrak ze zo ons gesprek… Na haar tirade zei ik: ‘Sorry!’ (Waarom eigenlijk???)


Er is ook een visserstruienlijn die van gerecycled materiaal is gemaakt. Het merk Bleu Loop heeft in samenwerking met de Waddenvereniging en Stella Ruhe, ja die van de visserstruienboeken, een nieuwe visserstrui ontworpen.

Lauwersoog
Die nacht logeerden we op de jachthaven van Lauwersoog. Erg leuk!


De middelste is Jolly Jumper.

.
Het is natuurlijk lekker vis eten in de haven van Lauwersoog!


In stikje Fryske edukaasje
Ook zijn we nog een dagje met de kleinkinderen erop uit geweest. We togen ze mee naar het ‘elfstedenbrugje‘.


Dit Elfstedenmonument ‘It Sil Heve’ is ontworpen en gerealiseerd door de beeldend kunstenaars Maree Blok en Bas Lugthart. Dit Tegeltjesproject zit op de Kanterlandse brug over de Murk. Het kunstwerk bestaat uit duizenden tegeltjes met schaatsrijders erop. Dit is het laatste bruggetje op de Elfstedenroute. Ik denk dat we de Elfstedentocht als iets van een verleden moeten zien, door de klimaatveranderingen zit de tocht er volgens mij niet meer in ben ik bang.

Na dit bezoekje namen we Tess en Kyan mee naar AquaZoo, altijd leuk!


Still knitting socks
Alhoewel ik verschillende projecten bij me had tijdens onze campertocht heb ik het meest aan mijn paarse sokken gebreid. Zelfgeverfde sokkengaren, reliëfsteekje: 3 toer tricot, 1 toer 1 recht 1 averecht. Boordje: muizentandje.


Ik kon één sok van de pennen laten glijden. Op naar nummer twee.


Ook ben ik begonnen om mijn nieuwe breinaadjes, de AddiCraSyTrio uit te testen. Ik moet er nog wel even aan wennen. We zullen zien.


Bij deze techniek heb je drie naaldjes met een tussenstukje dat flexibel is. Lijkt wat ingewikkeld maar dat valt mee. Het is een tussenvorm van magicloop en korte sokkennaaldjes. Wordt vervolgd.
Garen Fortissima Color 365 Fjord Color. Naaldjes 2.25 mm.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

home is wherever I’m with you

(Breierij onder aan blog.)

Titel
Thuis is waar ik bij jou ben!


Die regel in het liedje van Edward Sharp past zo goed bij deze blog.

Op pad
We waren een aantal dagen op pad met Jolly Jumper, onze camperbus, een Citroën Jumper.


We reden via Achterhoek naar Limburg en door België heen naar Zeeland.


Al reizend kwamen we tot de conclusie dat onze bus precies voldoet aan onze wensen. Keuzes die we maakten tijdens de bouw waren de juiste. Zo staat het keukenblok links en is er alle ruimte bij de schuifdeur.


Elke keer wanneer ik naar de bus loop ben ik zo fier! En zo trots op mijn Jan ook, die in zijn ééntje deze camperbus heeft gemaakt. Het is een gezellig huisje op wielen.


Een camper waar we echt lange tijd in kunnen reizen. Naar de Noordkaap bijvoorbeeld.

Natuurlijk gingen Jacobus en Mies gezellig mee. (patronen ‘Zij maakt het‘)

We hadden mooie dagen, veel gezien. Gewandeld langs de Rijn


en uitgewaaid in Zeeland.


Atelier Jaffari
In Arnemuiden hebben we de winkel van Jeanet bezocht. Zoooo leuk!
Zij is van de weblog ‘Blij dat ik brei‘. Ik volg haar al jaren.

Wat een heerlijke winkel. Wol, wol en nog meer wol. Ik verliet de winkel met twee sokkenwolletjes. Die streng die heeft Jeanet zelf geverfd. Blij met mijn aankopen reden we verder naar West Kapelle.


Hier reden we met ons busje zo langs de Noordzee! Bij Brouwersdam de zon in de zee zien zakken.


Lopen werkje is afgekant
Hier nog op de pennen.


En nu… zijn ze klaar, de koffieboontjes-sokken.


Garen: Opal Abo kleur: 2021 M Rz, naaldjes 2.25.


Back home
Nu we thuis zijn wandel ik hier weer rond. En bedenk ik me dat ook wij in een prachtige omgeving wonen.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

 

 

 

 

afraid of the dark

Seizoen na seizoen
De dagen worden weer korter, de langste dag is alweer langs gekomen (21 juni).
The annual rhythm goes on and on. En wij, wij deinen mee op haar ritme.


Koffieboontjeskal
Het ene moment ben ik productief, het andere moment komt me minder uit handen. Mijn ritme. Ik deed mee met de koffieboontjes-knit-a-long. Ben ik even blij dat Sarah, van ‘It’s a Sarah‘ stelde dat de werkjes niet klaar hoefde te zijn. Deze foto stuurde ik dus in:


Afraid of the dark
De Haarlemse band Chef’special heeft een liedje waarvan de tekst wel heel toepasselijk is op mij. Zowel letterlijk als figuurlijk. Een vrolijk nummer.

Anyhow: ‘Afraid of the dark’, de tekst hieronder. Ook ik ben bang in het donker. Wanneer de maan erbij is dan durf ik best een wandeling te maken hoor. Nee, dat is het niet.

Het is de intense donkerte in de slaapkamer wanneer de lichtjes uit zijn, that scares me! Dan zit er een monster onder mijn bed, of in die ene hoek in de kamer… Wanneer Janlief er is, deert de duisternis me totaal niet. Wanneer hij er niet is, dan laat ik daarom een lichtje aan.

Een mooie clip, ik hoop dat je de rust en tijd hebt om deze te bekijken:

“We’re grateful for making this video with fellow War Child ambassador/star ballerina Michaela DePrince and we couldn’t be happier with how it all came together. It’s a song about trying to befriend the dark, despite our fear for it. To dance, without knowing where it will take you.” (Chef’special)

There’s a monster under my bed, we pillow talking

Oh, how I long to be its friend but I don’t wanna end up in that same place again

I been doing better, doing better. Been through heavy weather, heavy weather

Never going back, going never I’ve been doing better, but I

I am still afraid of the dark. Even though there’s a sky full of stars

I don’t know where I’m going, but I’m on the run. Can you leave a little light on?

Sing another song, come sleepwalk with me till it’s dawn

Come sweet talk to me ‘til my heart has got nothing but love for the dark

And I wish I was fast asleep, dreaming of my…

Breiwerk
Ik neem mijn breiwerkje op en brei steek voor steek, toer na toer verder. Zodat het kalme ritme mijn geest bereikt.

Garen: Opal Abo kleur: 2021 M Rz. Naaldjes: 2.25 mm.

Scheenebos
Wat geniet ik toch van de dagelijkse wandelingetjes hier in de omgeving.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

I like the flowers

Sokken
Ik kan wel zeggen dat ik in een sokkenbreimojo zit. Mojo komt uit het Engels en staat voor ‘motivation’ en ‘joy’. Ook wel je innerlijke kracht of je ‘sparkle’. Een periode waarin ik dus met plezier sokken brei. Een prachtig Scrabble-woord ‘sokkenbreimojo’. Of zou dat woord niet meetellen? Ik zit niet zo in de ‘scrabblemojo’.


Nu ik er eens over nadenk zit ik al 15 jaar in een sokkenbreimojo. Zolang ik sokken kan breien (2006) heb ik een sok op de pennetjes staan. Ok, nù waren het er drie tegelijkertijd.

Procesbreier of resultaatbreier
Een resultaatbreier die gaat voor het eindproduct. Zij (m/v) wordt pas echt blij bij het afhechten van het laatste draadje. Natuurlijk vind ik het ook mooi om het uiteindelijk het eindproduct in handen te hebben maar ik ben een echte procesbreier. Geniet van het maken van een project. Wat er daarna gebeurd maakt niet zoveel uit. Dat klinkt wat raar, ik bedoel dat ik makkelijk afstand doe van mijn breisels.

Hier zit een kanttekening bij, ik geef alleen aan mensen die het kunnen waarderen en blij met het breisel zijn. Dat weet je nooit voor 100% natuurlijk, maar hey, we weten van het leven toch ook nooit alles 100% zeker? Ja, je gaat eens dood, behalve Sinterklaas dan, dus zelfs dat is niet zeker…

Bij mij gaat het net als wat je bij lezen ook kunt hebben: het gevoel van het jammer vinden wanneer het boek uit is. Soms zelfs het lezen van de laatste bladzijden uitstelt om nog nog even in de sfeer van het boek te blijven. Nou dat heb ik bij mijn breisels ook.

Kom maar door met die sokken
Nummer 1: sokken van een streng Schoppel-Wolle met de mooie kleurcombi genaamd ‘It’s teatime’.


De sokken hebben een reliëfsteekje. Drie toer tricot, oftewel recht breien in het rond. Dan toer vier: 1 recht 1 averecht. Ik merk dat reliëfsteekjes altijd meer garen neemt.

Sokkengarendeken
Ik had maar 9 gram garen over van dit paar. Restjes sokkengaren verdwijnen bij mij in de sokkengarendeken. Wanneer ik een leuk bolletje heb, hoop ik dat er flink wat garen over is voor de deken. Het is nog net niet zo dat ik daarom de sokken korter brei. Maar dat het idee überhaupt wel in mijn hoofd oppiept, zegt denk ik genoeg.

Dit project, de sokkengarendeken, ligt alweer even te rusten. Dat komt omdat de tijd zo snel gaat! Dan denk ik: ik zal die pennetjes weer eens oppakken en floep, je bent alweer 2 maanden verder.


Sokken vervolg
Nummer 2: Dit paar geef ik cadeau.


Jan zijn vader is binnenkort jarig. Hij is een trouwe gebruiker van mijn sokken. Dus heb ik een fijn wolletje voor hem uitgezocht.


Gewoon recht toe recht aan. Ik vind de kleurstelling van dit bolletje van Lana Grossa erg mooi uitkomen. Meilenweit Freestyle kleur 7710.

Paar 3: zijn de koffieboontjes. Sarah van ‘It’s a Sarah’ heeft een Knit-A-Long georganiseerd om dit steekje, het koffieboontje, onder de aandacht te brengen. De KAL duurt tot eind van deze maand en er zijn mooie prijzen te winnen!

Ik gebruikte het koffieboontje al regelmatig, in boordjes of in de sok zelf.


Nee, ze zijn nog niet af, gelukkig hoeft dat niet van Sarah, dus no stress at all!

En na deze koffieboontjes?
Ik heb alweer een wolletje uitgezocht. Uit mijn laadje ‘zelfgeverfd’:


Bijpassende sokken voor mijn nieuwe jurk, hoe leuk is dat?


I like the flowers

Deze titel komt uit een kanonliedje. Drie van onze vijf kinderen hebben op het kinderkoor gezeten. De ‘Lendesingeties’. Thuis hadden wij het gekscherend over de ‘Ellende-zingertjes’!


Jildou kwam dan thuis met dit liedje. Nu, jaren later, zit ook ik hier in het dorp op koor. Een volwassen koor welteverstaan: ‘VocaLinde’. Hieronder een foto uit 2019.

En nu mogen we weer! Heerlijk om samen te kunnen zingen. Wat we zingen? Nou deze bijvoorbeeld: Somewhere only we know: Keane,
Memories: Maroon 5,
Shallow: Lady Gaga en Bradley Cooper,
Uncharted: Kensington.

En ook nu laat dirigent Hinke ons als inzing-liedje ‘I like de flowers’ zingen. Daar wordt ik altijd vrolijk van. Zo leuk dat ik dit liedje al van dochterlief kende.


I like the flowers
I like the daffodils
I like the mountains
I like the green hills
I like the fireside stone
I like to walk alone

Do waka do waka do waka do waka

Avondwandeling


When I am worried and can not sleep, I count my blessings instead of sheep. (anonymous)


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

half rondje om het huis

Ik schreef al eens eerder over the corners of my livingroom in 2014, corners of my garden was er zelfs al in 2012. Eigenlijk is alles al zo’n beetje beschreven. Maar hey, meestal is dit zowel bij mij als bij mijn trouwe volgers weggezakt. En natuurlijk nieuw voor de verse kijkertjes. Dus ik gooi hem er nog maar een keer in: the corners of our garden.


Wanneer ik aan vreemden uitleg hoe we wonen, zeg ik vaak dat we een tuin formaat postzegel hebben: Ons kavel is ongeveer 200 m3. Toch voelt onze tuin als ‘precies goed’, dat komt mede doordat de huizen achter ons relatief ver weg staan. We hebben dus een ruim zicht op de lucht. De enige mensen die in onze achtertuin kunnen kijken zijn onze naaste buren, die ook al 30 jaar naast ons wonen.

Doordat we in een twee-onder-één-kap wonen is het onmogelijk een rondje om ons huis te rennen. Vandaar een half rondje.


Ik woon al 30 jaar op dit adres, nummer 9. Jan iets korter, hij kwam in 2014. Maar hij woonde sinds 1986 op nummer 5. Buurjan werd mijn Janlief. Altijd een leuk verhaal om te delen. En in de praktijk het handigste ooit! De gezamenlijke vijf kinderen kenden elkaar al hun hele leven. En wij: als we bij de één zaten en wat vergaten liepen we zo naar het andere huis. Ik ken Jan dus ook al sinds 1991. We kennen elkaars gezin & historie.

Mijn oudste stiefzoon deed onlangs het zelfde, kreeg een relatie met de buurvrouw twee huizen verderop. Runs blijkbaar in the family.

Anyhow, een half rondje en terug op nummer 9. Corners of our garden.

Onze klimroos, vol met knoppen!


Ook heb ik een bak met aardbeien. Ze doen het goed!

Ik heb een vrolijker hanger aan onze appelboom gehangen. Deze boom heeft haar langste tijd  wel gehad. Ik snoei haar elk jaar in februari maar de laatste twee jaar liet ze geen bloesem meer zien. Maar ze mag blijven. Ik hang aan haar het vogelvoer en zo in de zomer een mooie hangplant. Gekocht bij d’ Olde Tuunderrije.


Ik had een mand met Duizendschoon staan maar dat bleek een lekkernij voor de slakken! Net alsof ze het van ver ruiken dat er een lekkers ligt. De mand maar op tafel gezet. Even afwachten wat de slakken doen. Het Duizendschoon komt nu alweer wat bij. Gelukkig is Jan dapper en pakt al die vieze slakken uit de mand. Brrrr….


Zo’n mand kan je makkelijk verplaatsen, maar ook de Stokroos, in de volle grond, bleek een delicatesse bij de slakken. Tja, daar doe je niet veel aan. Ik ben anti-gif namelijk…


Dit was de achtertuin. In de voortuin bloeit nu het vingerhoedskruid. Zoooo mooi!


Prachtig!


Er staat ook een witte mooi te wezen.


In de voortuin, hoe klein ook, heb ik nog best wat mooie flora staan: een Gele roos, Hortensia’s, IJzerhard (Verdena), Boerenwormkruid (Tanacetum vutare) wat bodembedekkers en een Rozemarijnplant. En nog een mandje met Gele zonnehoed (Rudbeckia fulgida).

Tot zover mijn halve rondje.

Op breigebied ben ik wel druk, maar al eerder zei ik dat dit een project is wat ik nog niet kan laat zien. Mijn andere lopende werkjes liggen bijna onaangeroerd.

Haken: mijn plaid voor in Jolly Jumper. Deze schiet echt wel op.


Jan heeft ook de eindspurt ingezet! Het keukenblok is geplaatst met aan één kant de koelkast. Er komt een gootsteentje en gasstel in het bovenste blad. Handige Jan! Zo trots op hem. Op zijn tomeloze energie en zijn kennis & kunde! Een enorm project, zo’n camper.


Lopende breiwerkjes: Twee paar sokken. Eén paar met garen dat luistert naar de mooie naam: It’s teatime. Een reliefpatroontje been-naar-teen-sok. Eén sok is al af.


En de koffieboontjes Knit-A-Long van It’s a Sarah. Deze van een bolletje Opal Abo.


Ik heb in de keuken nog een ouderwetse koffiemolen hangen. Ik gebruik hem niet eigenlijk. Zet gewoon koffie in een (nu ook alweer) ouderwets koffiezetapparaat met snelflitermaling.


Maar toch ik vind zulke oude meuk zo mooi!


Je kan zelfs een handeltje gebruiken voor grove maling of fijn.


Vanwege het mooie weer gingen we er gisteren op de fiets vandoor. Toerist uithangen in eigen omgeving. Ik had van dochterlief een bon gekregen voor een heel mooi tentje in Noordwolde. Doel dus: Verzilveren! Zo zaten we dus op het terras. Ik mocht van Jan het gebak uitkiezen. En dat deed ik!

Toen onze bestelling gebracht werd, heb ik never nooit niet aan een foto voor het nageslacht gedacht! Natuurlijk niet, want de taartjes zagen er zo smakelijk uit! Dus dan maar de lege bordjes maar op de kiek. In het pand toch nog een foto gescoord van deze heerlijke taart.


Laat komen wat komt
laat gaan wat gaat
zie wat overblijft.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items