it’s fryday, I’m in love


.
Het was net 2014, na een lastige periode begon dat jaar buitengewoon goed. Ik werd verliefd op de buurman met zijn zwarte Aprilia.

Ik speelde destijds in een bandje. Die repetitie mocht ìk het laatste liedje kiezen. Voor mij niet moeilijk! ‘Fryday I’m in love’ van The Cure.

Omdat ik toch wel veel uitviel door ziekte besloot ik in dat jaar te stoppen met de muziekgroep. Maar o, wat heb ik warme herinneringen aan deze band. Hieronder op archiefbeeld. Linksonder ondergetekende.

40 dagen project
Ik loop wat achter met de Mysterie Knit A Long. Dat geeft niet, zeg ik heldhaftig. Ik hoef het immers niet in te halen. Het is voor de lol immers. Maar stiekem, stiekem wil ik wél weer bij zijn. Dat wordt minstens nachtje doorhalen ben ik bang. Overdrijven is ook een vak! Nu 6 dagen achterop.


De Lento-col wordt mooi. Linda (ontwerpster en organisator) van dit project heeft het er maar druk mee.


Tussen de bedrijven door maakt ze ook nog vlogjes. De laatste was samen met haar zusje: Links Linda rechts zus.


Het maakt zo’n filmpje wel gezellig. Meteen plopte er een ideetje in mijn hoofd en ik zag me samen met zuslief vloggen. Zo nu en dan de kippetjes (zus), de hond (ik) en de poezen (zus) in beeld. Hier en daar een bolletje wol, patroon of finished object. Kijkcijfers skyhigh natuurlijk! Dat betekend op zijn minst een carrièreswitch!

Us Chiqo
Gisteren was het de sterfdag van onze hond Chiqo. Vorige jaar raakte hij uit de tijd. Hij werd 16 jaar. Natuurlijk missen we hem. Natuurlijk hebben we het nog over hem. Natuurlijk brengt dat herinneringen terug.

Het geeft me wel een soort van vrede te weten dat Chiqo over de regenboogbrug is gewandeld. Vooral het idee dat we hem weer terug zullen zien, geeft troost. En dat hij het goed heeft daar, met zijn poezen-zusjes.


Waar Chiqo net geen Stabij was, maar een kruising tussen Friese Stabij en Wetterhoun: Een Stabijna dus.  Is Douwe een echte Stabij met bijbehorende gebruiksaanwijzing, die we zeer regelmatig kwijt zijn.

Natuurlijk vergelijken we Chiqo en Douwe. Maar daarbij komen we elke keer weer tot de conclusie dat ze meestal totaal niet op elkaar lijken. Nu is Douwe natuurlijk een puber en ik leerde Chiqo pas echt kennen toen hij al 10 jaar was.

Daarvoor kende ik hem als buurhond, waar ik stiekem bang voor was. Hij kon namelijk heel hard blaffen, waar ik enorm van kon schrikken. Bovendien had ik het sowieso niet zo op honden. Ik ben vooral een poezemens. Maar ja, met man kwam ook hond mee. En we werden dikke vrienden, Chiqo en ik.

Us Douwe
En nu woont Douwe hier, 7 maand alweer. Een echte puber toch, zo hangend op de stoel!

Still knitting socks


Een nieuw paar sokken op de pennen. Niet voor charity. Of moet ik zeggen: wel? Zijn niet alle sokken die ik weg geef, aan bekenden of onbekenden, een soort van liefdadigheid?


Boek
Onlangs heb ik het boek van Sonja Barend geluisterd. Ze sprak het zelf in, fijn! Barend is een integere vertelster.

Aanvankelijk dacht ik dat het boek oorlog gerelateerd was maar het gaat vooral ook over haar eigen leven en carrière. Natuurlijk dan ook over de oorlog door haar Joodse vader, maar Sonja verteld zoveel meer dan dat. Zo probeert ze de beweegredenen van haar moeder te ontrafelen om haar geen deelgenoot te maken van de voor Sonja raadsels over haar moeder. ‘Ach kind, het is zo lang geleden.’ Was haar standaard antwoord.

Een aanrader. Ik luister via Story Tel. Dit is een streamingdienst voor ebooks en luisterboek. Heerlijk om tijdens het breien een boek te luisteren. Maar in bed, dan lees ik weer graag zelf.

Prikje
Jan zijn kleindochter moest een prikje. Ik mocht met haar mee. Er was een lange wachtrij. Prikjes zijn nooit leuk. Maar Tess was dapper en nam plaats bij een vriendelijke mevrouw. ‘Kijk maar naar je moeder’ opperde de prikzuster. We zeiden er allebei maar niets op. Ik moest inwendig wel lachen en Tess had andere dingen aan haar hoofd!

We hebben ons na het hele gebeuren maar getrakteerd op een Hema-tosti.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

and we’re turning on the tide, the tide and the time


.
Titel uit The Tide: En we draaien op het tij, het getij en de tijd. The Lasses zijn Sophie Janna en Margot Merah. Margot komt hier uit de buurt, uit Paasloo om precies te zijn. Ze spelen folk. Ik mocht al een paar keer een concert bijwonen. De dames zingen zo prachtig! Hier tijdens de ‘Amsterdam boot sessies’. The Tide is geschreven door Jack Durtnall.

40 dagen project
De Mysterie Knit A Long Lento van Wolhobby woont in een mooie projecttas. Gekocht bij mijn naamgenoot: Froukjes Wol Boutique.

De col heeft al een wegduikformaat.

Het breit lekker, 5 toeren per dag. Ik heb 120 steken en dus brei ik per dag 600 steken. Ik vind dat het garen mooi uitpakt het contrast is goed tussen de donkergroen en het verloopgaren. Het is van de Wibra de ‘Saskia’ & ‘Bianca’.

Het is nu dag 27 = 1 april. Ik was bij tot dag 25, maar ik had foutjes gemaakt. Dus afhalen tot dag 23. Dus komende dagen even een meervoud van 600 steken.


Maar sinds woensdagmiddag heb ik een griepachtige verkoudheid, één van het kaliber waar ik nog geen ervaring mee heb. Hoofd-, keel-, oorpijn. Inmiddels doen ribben ook mee door het hoesten. Al twee testen gedaan maar nee, dit is geen corona. Hoop dat ik snel opknap en ik de draad van deze Lento- col weer op kan pakken.

Druk doende


.
Wat hoop ik dat ik op zo’n leeftijd ook zo nuttig kan zijn. Een mooi portret van een breister op leeftijd: Mevrouw Klop. ‘Je moet er je verstand bij gebruiken, anders vallen ze van de pen af!’ Ze was in 2019 al 103 jaar. Ze is vast al uit de tijd, ik weet het niet.

Acquisition
Wanneer je een tijdje aan het lijnen bent, dan kan je ineens zo verschrikkelijk verlangen naar alle voedingsmiddelen die je jezelf hebt ontzegd. Dan er geen houden meer aan is. Nou zo gaat het mij ook wanneer ik de rem op het wol kopen heb gezet.

Die twee van de Zeeman waren niet genoeg, ik kocht er nog 3 van de OMHA bij. Ik de verleiding niet weerstaan! Maar zie nu, hoe mooi die kleuren!!!

Charity
Inmiddels zijn deze sokken voor charity ook af. Garen: Regia Designe Line Jazz Color. Naaldjes: 2.25 mm. Maat: 31/32.

Sokken te koop, SOKKEN TE KOOP!


Sokken vanaf maat 30 zijn €8,00 met €2.88 verzendkosten. Kleinere maten €5,00 met €2.88 verzendkosten.

Wat heb ik nodig? Welke sokken wil je? Maat? Je adresgegevens en 06 nummer voor een tikkie. Mijn email is: postvoorfroukje @ live.nl.

De gehele opbrengst gaat naar House of animals. Een organisatie die onafhankelijk is en onvoorwaardelijke stem heeft voor ieder dier. Momenteel proberen ze zo veel mogelijk (asiel) dieren te helpen in Oekraïne. Ze hebben al behoorlijk wat successen gescoord.

Herstel
In eerdere blogjes vertelde ik al over de bestralingen die ik heb gehad voor een plekje op mijn neus. Van de week werd ik weer verwacht in het R.I.F..Ik had een afsluitend gesprek met de oncoloog. Hij was tevreden over herstel en mijn neus. Ik ook!

De oncoloog zei dat, als hij heeuul goed kijkt, het nog iets kan zien. Maar dan moet je wel weten waar het kankerplekje zat. Ik antwoordde dat de meeste van mijn breivriendinnen een leesbril hebben en dat ze het plekje dus echt niet kunnen zien!

Us Douwe
Andere beessies vindt Douwe interessant. Naast schapen heeft Douwe ook wat met paarden.

‘Mag ik neusje-neusje doen Frouwtje?’

‘Ja hoor. Zachtjes!’

Bijzonder toch? Een hele voorzichtige aanraking tussen paard en hond.


Het voorjaar laat zich zien! Prachtig!


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

Aside

come live the life you’re given


.
Uit ‘Come live the life’ van de Belgische band K’s Choice. Hier unplugged door twee van de band: Sam (toen nog Sarah) en Gert Bettens. (tekst)

If your eyes are the gateway to your soul
What’s broken will be whole again
And whole is hard to shattere

Eerst heette de band The Choice maar toen ze in de VS gingen toeren werden ze door een andere groep, die ook die naam had, gedwongen hun naam te veranderen. Het werd K’s Choice omdat dat het karakter van de band goed weergaf.

De K is afkomstig van Jozef K. uit Kafka’s boek ‘Het proces’. Jozef K. heeft namelijk geen keuzes. Hoe dat dan precies zit, met deze Jozef, weet ik niet. De naam van de band is uiteraard ironisch bedoeld, als een rare en onbegrijpelijke onmogelijkheid. Ik heb trouwens nog niets van Kafka (1883-1924) gelezen.

De stand van Oldeholtpade
Het tv programma ‘Nederland geeft thuis‘ heeft in 6 minuten vastgelegd hoe het de vluchtelingen gaat hier. De vraag voor opvang is opgepakt door de Protestantse Gemeente hier. De registratie is zo mooi en zo eerlijk neergezet. Maar ook: Wat woon ik toch in een prachtig dorp! Het was woensdag 23 maart 19:00 NPO 2. Hier een linkje via NPO. Het linkje zal het bij velen niet doen, dan even opzoeken via ‘uitzending gemist’.

Illustratie van Charlie Mackesy.

Ik loop met Douwe dagelijks langs de oude peuterspeelzaal waar nu vluchtelingen zijn ondergebracht. De jongste telg was druk doende met een trekker mét kar. Ik groette, hij groette en begon in het Oekraïens mij van alles te vertellen. Ik praatte gewoon in het Nederlands terug. Alhoewel we elkaar totaal niet konden verstaan hadden we toch een gesprekje. Zo mooi!

Dit wegwijspaaltje krijgt er ineens een andere betekenis bij.

Socks for charity
Ik brei nog steeds sokken voor Oekraïne. Het is fijn om te doen en ik heb garen genoeg dus we breien monter verder.

Uitdagend breiwerk
Normaal ben ik geen ‘thrill seeker’. De achtbaan is wel het hoogst haalbare in dat genre. Hier zit ik samen met dochterlief in de Condor in Walibi.

Toch kan ik met breien wel eens het randje opzoeken. Wanneer je ajour breit (gaatjespatroon) of met kleurwerk bezig bent is het wel handig om een ‘life-line’ in je werk te zetten. Een ‘life-line’ is een draad waar je alle steken op zet. Als je dan een foutje maakt dan haal je je breiwerk uit tot de ‘life-line’ en je kan gemakkelijk alle steken weer op je naald zetten.

Ok, zie hier boven, ik deed doe dat dus niet, na elke fout die ik maak denk ik: ‘dat gebeurt me niet meer’ en ‘ik ken het patroon nu echt wel’. Niet dus, elke keer ga ik weer de fout in. Nee, ik ben geen ezeltje. Ik doe aan ‘knitting on the edge’ zo zonder ‘life-line’!

Op een breidag, al in 2019, kocht ik bij Ajoure twee bollen Lana Grossa ‘Gomitolo Molto’ 605 met een patroon erbij. Patroon heeft geen naam.

Ik viel voor het soort van blad motief, er lag namelijk een voorbeeld-sjaal op hun kraam. Ik koos meteen voor, hoe zal ik het zeggen… uitgesproken kleuren. Ik ben van de ‘kleurige kleuren’. Ik wissel beide bollen af. Dat stuk groen komt omdat er bij beide bollen het ‘groen’ op dezelfde plek zat. Ik weet niet of ik dit nu wel zo mooi vind maar het is zoals het is.


Ik wil wat lopende werkjes afmaken dus heb ik deze shawl opgediept. De steekmarkeerder houdt mijn vorderingen bij. Deze lijkt op Poes Guusje, die al over de regenboogbrug is gewandeld. Zo is ze er nog een beetje bij. Dank aan A!

40 dagen project
De Mysterie Knit A Long Lento: Elke dag krijg ik een stukje van het patroon in mijn mailbox. Elke dag 5 toeren, behalve op zondag. Het wordt al een hele col. Garen: Saskia van Wibra.

Café
Ik pak langzamerhand al mijn bezigheden buitenshuis weer op. Zo ging ik weer naar het Breicafe en daar mag je gelukkig ook haken. Dat geldt ook voor de Breibende trouwens.

In de mand mijn deken in wording. Nu maak ik hem zo groot dat hij op ons camperbed past. Lekker recht-toe-recht-aan granny stripes haken. Garen: Royal van Zeeman.

Us Douwe
Honden zijn net kinderen, als het te lang te stil is moet je gaan kijken. En dan… ben je altijd te laat.


Douwe nam het woord ‘Kussensloop’ iets te letterlijk.


Ons draakje van de dag! Foto genomen op plaats delict.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

woordeloos kijken


.
Titel uit ‘Helplessly hoping’. Soms, heel soms maakt het niet uit wat er qua tekst wordt gezongen maar is het de samenzang dat het liedje zo prachtig maakt.

Een cover van Crosby, Stills & Nash. Toch even wat over de tekst, bij het schrijven was Stills sterk geïnspireerd tot het gebruik van alliteratie, dat staat voor letterrijm. Dit is in een groot aantal zinnen te horen. Bijvoorbeeld: Helplessly hoping her harlequin hovers nearby en Wordlessly watching he waits by the window and wonders at the empty place inside. Ook de telwoorden in het refrein, het ‘one, two en three’ worden evenredig gezongen door een, twee en drie zangers.

40 dagen project
Dag 14: De Wolhobby Lento Col: Ik ben bij, dat lukt ook prima. Vijf toeren per dag. Echt leuk om mee te doen met deze Mysterie Knit Along.


Meer info in laatste blogjes.

Boek


Onlangs luisterde ik bovenstaand boek, ik lees & luister via Storytel. Bij deze dienst kan je boeken streamen om te luisteren of te lezen op een app.

Van der Laan had haar boek zelf insproken. Dat vind ik fijn, luisteren naar de auteur. Het was een intens boek. Femke heeft een mooie schrijfstijl. Ze is in het boek heel eerlijk. Het is hun verhaal. Nee, het is hààr verhaal over de relatie met Eberhard.

In het begin van de affaire heeft Van der Laan een gezin. Terwijl tussen Eberhard en Femke de liefde ontluikt weet zijn vrouw en kinderen nog niet dat ook hun leven drastisch zal veranderen.

Het raakt bij mij een gevoelige snaar. Ik weet dat wanneer je verliefd wordt, je alleen oog hebt voor je nieuwe liefde en je gezin niet meer in beeld is. En natuurlijk je mag altijd gaan voor eigen je geluk, maar de manier waarop is mijns inzien ook belangrijk. De één denkt aan een toekomst samen, terwijl de ander, zonder dat de één het weet, al een tijdje een zijweg ingeslagen is.

Sokken
Ik schreef er in het vorige blog ook al over. Ik brei voor de vluchtelingen uit Oekraïne. Een oorlog met dramatische gevolgen. Hoe bestaat het, in deze tijd dat mensen elkaar zo vernietigen. Onbegrijpelijk.


Hierboven sokken die ik weggeef of verkoop als actie voor Oekraïne. En ik heb weer een paar sokken voor charity opgezet.


Us Douwe

Onze Douwe heeft bananen in zijn oortjes. Hij verstaat gewoonweg niet wat ik roep. Hoe het was: wanneer ik Douwe los had in het bos en ik ‘wacht’ riep dat stond hij stil. Ik kon hem dan een snoepje geven, uitkijken bij het oversteken en konden we verder lopen. Of wanneer er een onbekend hond / fietser of wandelaar naderde kon ik hem met ‘wacht’ vast klikken aan de riem.


Sinds vorige week is Douwe oostindisch doof. Zo erg dat hij bij het zien van een hond het op een rennen zette, richting hond en die hond (Banjer) ging mee in Douwes enthousiasme. Twee honden als kometen door het Scheenebos. In de loop weg besprong Douwe ook nog een keer de baas van deze hond.

En ik maar roepen! Tenslotte liep ik een andere kant op, normaliter houdt Douwe me in de gaten en komt altijd, altijd, altijd achter me aan. Niet dus. Bij het drinken in de sloot kon ik hem uiteindelijk pakken. Ik schaamde me verschrikkelijk voor de baas van de andere hond. ‘Dat doet hij anders nooit’.


Dus sinds vorige week houd ik Douwe maar weer aan de lijn. Hierdoor kan hij niet zijn energie kwijt. Ik denk dat Douwe het Scheenebos zo op zijn pootje kent: elk paadje, elk slootje, dat hij zich vertrouwd voelt om lekker uit te razen. Maar dat kan echt niet. Mensen zitten niet te wachten op een hond die vieze sporen achterlaat op pasgewassen kleding. Vreemde honden schrikken zich een hoedje met zo’n wildebras.

En ik ben nog niet klaar: Hij maakt overal een spelletje van. Bijten in de riem (inmiddels 3e riem à 20 euro!). Wanneer ik boos wordt dan gaat zijn staart nog meer heen en weer. Bovendien wordt iedereen in zijn buurt besprongen en behapt ondanks mijn ‘af!’.

Alles in de bek nemen, ook zo’n spelletje in zijn ogen, ondanks ‘los!’ Hij ziet overal de humor ervan in. Ik niet. Twee diploma’s die hij heeft behaald maar alle kunstjes en trucjes lijken vergeten.


Help! Hoe overleef ik de hondenpubertijd?

Herstel
Het is nu 16 dagen na de bestraling. Hoe het met mij gaat? Steeds beter! Mijn neus lijkt nog wat raar zo vol losse vellen. Er zijn mensen in de winkel die ronduit staren naar mijn neus. Dan denk ik ‘Ken ik jou?’ O, nee: Ik heb een rare neus.

Ik heb wel meer energie. Maar dat wisselt per dag. Balanceren dat is wat ik doe. Tussen wat gaat wel en wat gaat nu even niet.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

hope is never lost


.
Titel uit: ‘You’re gonna be okay’ van songwriter & aanbiddingspastor Jenn Johnson uit Calaforina. Zij komt uit de stal van Bethel Music. De tekst van dit liedje omschrijft wat ik zou willen zeggen. Want ikzelf heb geen woorden als ik de beelden zie uit Oekraïne. Ik kan me geen voorstelling maken van de hel daar. Ik weet het gewoon niet.


(bron: de Limburger)

Goede doelen
Overal in het land zijn mensen bezig om iets te doen voor de vluchtelingen van deze oorlog. De ellende die we zien via de socials zet aan iets te doen, iets bij te dragen.

Zo heeft breivriendin Marianne, van Lindelicht, een viltpakkertje ontworpen. ‘Hart voor Oekraïne’. Zowel het patroon als het pakketje zijn te koop. 50% van de opbrengst gaat naar Giro 555. Hier linkje naar haar webshop: Lindelicht.


Wol met Verve heeft ook een actie: ‘Stand with Ukraine’. De winst van het sokkengaren, geverfd in de folklore kleuren van Oekraïne gaat ook naar giro 555. Ik heb een streng besteld. Hier Sylvia’s webshop.

Gelukkig bestaat er, tussen de organisaties die hulp bieden aan de Oekraïners, ook dierenhulp. House of Animals zet zich onder andere in om asiels in Oekraïne van voer te voorzien. Deze organisatie is transparant in haar handelen. Dus ik steun ze!


Knitting socks

Wat ik nog meer kan doen? Nou, ik kan sokkenbreien. Dus heb ik nog maar een paar op de pennen gezet. Er zijn nu 7 paar sokken af. Plan was om er een ‘damkastje’ mee te vullen, geld van verkoop zou ik naar het goede doel doen.
Zie zoiets:
Jan, zie zoiets:


Een kastje op de ‘dam’, want zo noemen we hier de ‘oprit’. Zelfbediening: pak eruit waar je blij van wordt en stop dan het geld in een jampotje. In deze blog schreef ik al eens over wat er zoal aan de weg te koop staat in de omgeving.

Maar ik kan ze ook naar een verzamelpunt brengen. Ik geloof dat er een punt in Meppel is en in Sneek? Hier in het dorp worden vluchtelingen opgevangen maar ik weet niet of die wel op mijn sokken zitten te wachten.

Misschien is het eerste plan toch ook goed: verkopen en geld doneren. Ik brei in iedergeval nog even door.

40 dagen project
In de vorige blog al uitleg over deze Mysterie Knit-Along van Wolhobby. Leuk om mee te doen. Elke dag 5 toeren. Hier bezig met dag 7. Ik ben blij met mijn keuze van garen: ‘Saskia’ van de Wibra. De donkergroen en het verloop-garen doen het goed samen.


Nu en dan verschijnt er een vlogje met uitleg van ontwerpster Linda. Zo leer ik de fijne kneepjes van het kleurwerkbreien wel.

Ziekenboeg
Hoe het met mij gaat? Mwa, houdt niet over. Neus nog verbrand en van binnen kapot. En daarnaast vermoeidheid. Maar hey, ik ben nog maar een week onderweg met herstel na bestraling. Ik wil gewoon te snel. Met wat geduld, tijd en rust komt de conditie echt wel weer terug, hoor Froukje!

Douwe zijn ontstoken oogjes zijn genezen. Hij liet het druppelen vol overgave toe. Fijn!

Us Douwe
Douwe ontmoette reeën op zijn pad. Daar moest hij even voor gaan zitten. De reeën gingen heel rustig hun gang. Wat wonen we toch prachtig hier.

Alhoewel Douwe wel achter vogels aan wil (en fietsers) gaat hij wat groter wild niet achterna. Natuurlijk houden we hem aan de lijn, je weet nooit zeker wat de hond gaat doen.


Douwe H.
Douwe wil graag de tuin veranderen, meer groen en zo. Goed voor het milieu, zo blaft hij. Zonder overleg had hij zelf al een beginnetje gemaakt. Grind en worteldoek moeten weg zo vindt hij. Ik zei dat ik liever had dat hij hier even mee zou wachten. We zullen in een gezamenlijk overleg keuzes maken omtrent de postzegel achter ons huis.

Vervolgens trof ik dit aan in de achtertuin. Op de plaats delict duidelijk sporen van de dader. Douwe H. beroept zich echter op zijn zwijgrecht. Ik moet toegeven dat ik wel moest lachen toen ik dit zo aantrof.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

driving down the road


.
Uit: Country Roads, J.Denver gecoverd door The Petersens, de Bluegrass familieband uit Missouri. Toen de kinderen van Karen en Jon ouder werden wilde vader graag iets sámen doen, als gezin. Aangezien de kinderen Petersen ook voor 89% uit muziek bestaan was het logisch dat ze samen een band gingen vormen. Met dit als resultaat, prachtig!

Bluegrass
Bluegrass was de muziek van Ierse en Schotse immigranten die zich vestigden in de bergstreken van het oosten van Amerika. Daardoor heeft het veel Iers/Schotse invloeden.


Het genre zit ergens tussen Folk en Country in. The sound van Bluegrass wordt vooral ook bepaald door de instrumenten zoals mandoline, viool, contrabas, resonatorgitaar, 5-snarige banjo en gitaar.

Vrolijke sokjes
Het garen, Lang Yarns Super Soxx, breidde zo fijn. Ik had deze sokken dan ook in vijf dagen af. De sokken gingen even badderen alvorens ze op de kachel mochten drogen. Voor kleindochter. Maat 34/35. Naaldjes 2.25 mm.

Het patroontje kwam op mijn Socials voorbij:
Steken deelbaar door 4.
Toer 1 en 3 recht breien.
Toer 2 omslag, 2 recht breien en omslag over de twee steken halen, 2 recht.
Toer 4 2 recht, omslag, 2 recht breien en omslag om de twee steken halen.


Lopend haakwerkje
Eén van de projecten waar ik nu mee bezig ben:


Het zonnehoedje vordert gestaag.

Boek
Momenteel dwaal ik hoog in de bergen, een honderd jaar in het verleden. Ik reis mee met Agata, een moedige vrouw en de hoofdpersoon uit het boek. Voor mij voelt dat echt zo. Ik reis in gedachten mee, doordat ik in het verhaal gezogen word. Zo zat ik tijden in Ierland, door het boek ‘De Zevende Zus’.


Het is een prachtig boek, tenminste dat vind ik. Maar boeken zijn zo smaak gevoelig! Als iemand me zegt: dat was het mooiste boek ven 2021 dan kan het zijn dat ik dat boek al na een paar bladzijden aan de kant leg.

Dit boek heeft een bijzonder thema. Speelt zich af in 1915, hoog in de Alpen, omgeving Timau, Italië. Tijdens de eerste Wereldoorlog strijdt het Italiaanse leger in een loopgravenoorlog tegen Oostenrijk-Hongarije. Het gaat over moed en doorzettingsvermogen.

Ilaria Tuti weet van elke zin een pareltje te maken. Echt, ik zou elke regel willen arceren. Natuurlijk speelt de vertaalsters Hilda Schraa hier ook een rol in.


En als dan ook het ‘breien’ nog wordt aangehaald, dan is het boek voor mij al een juweeltje.

Behandeling
Voor de behandeling van een plekje op mijn neus reizen Douwe en ik elke werkdag naar Leeuwarden. Het gaat goed. Het begint op routine te lijken: Ik word opgehaald uit wachtkamer, hang mijn mondkapje, jas en tas op, ga op de behandelbank liggen. Mijn neus word dan eerst vol gestopt met een soort verbandkoord. Niet echt prettig. Ik voel me elke keer weer een stuffed animal. Zoals ikzelf aapje Jacobus opvul, met de achterkant van een haaknaald, zo doet de verpleging dat bij mij, dan met zo’n stokje.


Dan gaat het masker op en volgt de bestraling. Dat gaat best snel. Ik ben meestal nog niet eens klaar met mijn gedachten of de verpleging staat alweer naast me. Waar ik aan denk? Nou, meestal aan handwerken!

Ze verlossen me uit het aparaat, halen masker af, laten tafel zakken. Dan probeer ik met een zo’n vloeiend mogelijke beweging eraf te stappen. Want ik ben natuurlijk nog jong! Daarna loop ik naar de prullenbak om mijn neus te ‘un-stuffen’ en ontsmet mijn handen. Ik loop naar mijn jas en tas, doe mondkapje weer op en roep ‘Tot morgen!’

Beetje lastige foto door weerspiegeling van een andere auto, maar zo tref ik Douwe dan aan. Hij gaat altijd op de bestuurdersplek zitten. Grapjas! En erger nog, hij wil altijd moeilijk het plaatsje weer afstaan aan mij.

Us Douwe
Hij was niet fit, de dierenarts dacht aan een voedselvergiftiging. Gelukkig is hij nu weer D’ouwe!


Wanneer je een hond hebt die alles ziet als iets eetbaars, dan besef je pas hoeveel zwerfvuil er in ons dorp ligt. Douwe zou het prima doen als ‘litter picker’ maar dan moet hij alle troep wel netjes aan mij afgeven. En dat zit er (nog) niet in.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

I’ve been for a walk on a winter’s day


.
Een song van vóór mijn tijd. The Mamas & the Papas, een folk/rock/vocal groep, zijn bekend van hun mooie harmonische klank. Het liedje (1965) gaat over de koude winter in New York en het verlangen naar de warmte in California. Hoe simpel wil je het hebben, maar hoe mooi ook.

Hoedje
Een zonnehoed, dat is wat ik wil maken. Bij Drops staan er wel 60 patronen!


Hele leuken, maar geen enkele is gehaakt met dun garen. En ik heb juist wel fijne katoen. Durable no.8.


Ik ga deze dan maar op mijn gevoel haken. Ik heb al eens eerder een hoed gehaakt, dus ik denk dat ik het nog wel kan.


Gewoon eenvoudig met vasten en dan zo’n leuk sjaaltje erom. Tip die langs kwam: hang een stekenmarkeerder aan je laatste lus, dan rafelt je werkje niet spontaan af bij het wegleggen.

Mantra
Een mantra is een reeks woorden die gebruikt worden als een soort van meditatie of gebed. Meestal in het Sankriet, dat is de oudste taal uit India. Een mantra geeft houvast en ontzorgt.

Mijn mantra heb ik al jaren:
  ‘Alles komt goed’.
Niet in het Sankriet maar gewoon in het Nederlands. Niet een echt gebed maar meer een soort van wishful zeker weten. Die kaart, 2e foto, kreeg ik onlangs van zuslief.

  ‘Je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij.’
Is ook een regel die in mijn hoofd woont. Uit ‘Avond’ van B. de Groot, hier gecoverd door zangeres Meau, die uitvoering is zo mooi!

Katoen
Anyhow, over het algemeen ben ik wel goed georganiseerd. Zo heb ik alle katoentjes in één bak zitten.


In deze bak vond ik het katoentje om te gebruiken voor dat hoedje. Het zit vol met kleurige bolletjes. Bij het aanzien daarvan ploppen er meteen 1000 en 1 ideeën in mijn hoofd op. Maar ook herinneringen.

Deze roze katoen kocht ik toen ik nog op zaterdags bij mijn ouders in de winkel werkte. Ik zal 17 jaar zijn geweest. Onze winkel ging om 16:00 dicht maar handwerkwinkel Pinguin om 17:00. Zo kon ik, net voor sluitingstijd, garen kopen voor een trui. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik kom met de vraag voor garen voor een trui, invalhulp Laura stelde deze katoen/acryl voor mét een patroon erbij van een reliëf truitje. Echt zomers.

Iedere handwerkster weet hoe ik me voelde toen ik met mijn buit naar huis fietste. Wat kan je blij worden van een nieuw te starten project! Die trui heeft de finish niet gehaald. Dat geeft helemaal niet. Het garen is er nog. Ook nu krijg ik weer een fijn gevoel, alleen al van die herinnering.

Nee, mijn enorme stash zit me niet op mijn nek. Ik word er altijd blij van!

Tienersokken
Een appje van een breivriendin:
Een foto gevolgd door: ‘Kun jij hier mooie sokjes van breien voor Tess?’
Zo lief! Ja, dat kan ik zeker. Dus het bolletje kwam mijn kant op.


Nu wordt kleindochter begin maart 10 jaar. TIEN! De tiid hâldt gein skoft, (Frysk voor ‘de tijd houdt geen pauze’). Ze is altijd blij met zelfgebreide sokken. Dus heb ik een paar voor haar op de pennetjes gezet. Er komt een leuk patroontje in.

Behandeling
In mijn vorig blogje vertelde ik dat ik momenteel behandeld wordt voor een plekje op mijn neus. Elke werkdag, 22 dagen lang. De eerste behandelingen zitten erop en het gaat goed. Wordt vervolgd.

Us Douwe

.
Douwe is een beetje ziekjes. De dierenarts denkt dat hij iets verkeerds heeft gegeten. Tijdens de wandelingen ziet Douwe het dorp als één groot lopend buffet. Hap, slik en weg! Douwe is niet kieskeurig, echt alles is in zijn ogen eetbaar. Vaak lukt het me om één en ander uit zijn bek te vissen. En commando ‘NEE’ werkt ook, zo nu en dan dan…


Douwe moest overgeven. Ja… ook in de auto… op de bestuurdersstoel… toen ik er niet zat. En tegen het raam… en in het bakje dat onder het raam zit… Arm beest, arme ik ook wel een beetje.


Goed, hij heeft een prikje tegen misselijkheid gehad en apart blikvoer voor gisteren en vandaag. Ik hoop maar dat Douwe snel opknapt.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

snow in april

Als de sneeuw valt in april, in plaats van zonlicht in je ogen. Dan weet je dat er dingen aan het veranderen zijn.
Hier hele: Tekst.


Een protestliedje van Vera. Zo mooi, dus voor mij de drang om het te willen delen. (foto van vorig jaar)

Warm hart warme voeten
Via de podcast van de dames van ‘Ministerie van gebreide zaken’ kwam ik op de site van ‘warm hart warme voeten’

Nu heb ik net een paar sokken van de naalden laten glijden. Hieronder een foto van pas gewassen, drogende sokken op de kachel. Ideaal die nep-voeten.


Het lijkt me goed die te gaan doneren. In Nederland gaan de sokken dan naar het Leger des Heils, in België naar Hart voor Vluchtelingen. Wat een goed initiatief!


De envelop gooi ik vandaag nog op de bus.

Handwerkhoekje
Mijn handwerk’hoekje’ is nu dicht bij de kachel. In november kregen we deze stoel van M. Ze past prachtig in ons interieur. Douwe vindt dit een mooi plaatsje, but the chair is mine!


An Acquisition
An acquisition is een nieuwe aankoop. Ik had het geloof ik niet met zoveel woorden gezegd, dat ik op Cold Sheep sta. Dit betekent: de uitdaging om een bepaalde tijd geen garen meer te kopen. Gewoon omdat je genoeg ‘stash’ (voorraad) hebt. De uitdrukking komt van ‘cold-turkey’ een term die gebruikt wordt bij afkicken van drugs.


Toch ging ik voor de bijl, of nee eigenlijk ook niet. Ik zag dit sokkengaren bij Sylvia van Wol met Verve. Lekker zomers! Ik kocht het gewoon omdat ik er blij van word en ik mezelf best eens mag verwennen. Bovendien is het de uitzondering die het bestaan van een regel bevestigt.

Zie nu zelf, prachtig toch!


Basis sock 75% superwash virgin wool en 25% nylon. Dat ‘virgin’ staan voor de eerste scheering van een schaap. Meestal met een jaar. Ligt even aan de geboortedatum.

Ik heb nog geen concreet plan met de streng. Toch in schoenen laten verdwijnen? Misschien verwerk ik het ook wel in een shawl. Gelukkig mag je van sokkenwol best andere projecten maken. Net als in een stacaravan, daar mag je ook in gaan zitten. Deze streng mag nu gewoon even ‘mooi’ liggen wezen.

Therapie
Eind december roerde ik het al aan in een blog. Er zit een verkeerd plekje op mijn neus. Aanvankelijk zou dit weggesneden worden. Omdat het best wel groot plek is voor een neus, zou ik in een lastig traject van plastische chirurgie komen. Ik zag hier tegenop. Maar ja, wat moet dat moet.

Toch twijfelde ik of dit wel de juiste weg zou zijn. En zo kreeg ik een verwijzing naar het RIF. Een vriendelijke radiotherapeutisch oncoloog stelde ons, alles afwegende, bestraling voor.


Gevolg: een bestalingsmasker is gemaakt en toen door de CT-scan om masker te markeren. Komende weken word ik elke dag bestraald. Hierdoor zullen de kankercellen op mijn neus vernietigd worden. Ik zal het er ongetwijfeld over hebben in de blogs. Ook dit is mijn leven (momenteel even).

Us Douwe
Hij kan nog niet alleen thuis blijven. Maar gelukkig hij houdt erg van autorijden.


.
Hij mag mee, alle ritjes naar Leeuwarden. Wel zo gezellig.


Grijze luchten

De modderpoel laat niet alleen een grijze winterlucht zien. Wat zijn de bomen toch ook mooi in hun kaalheid.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

follow the sun


.
Een wel heel zen liedje!

Volg de zon, uit welke richting de wind ook waait. Wanneer deze dag voorbij is, adem in. Droom met zorg. Er is morgen een nieuwe dag voor iedereen. Een gloednieuwe maan en een gloednieuwe zon. Dus volg de zon.


In 2017, ver voor Corona, gingen dochterlief en ik naar een concert van deze Australische hippie-muzikant Xavier Rudd. Een prachtig, zij het wat zweverig concert.

De kleine dingen
In 2020 deed ik mee aan een crochet-a-long van Scheepjes. Een samen-haak-project. Ik had het garenpakket gekocht en startte vol overgave. Maar na een paar weken bleek ik te weinig haakskills voor dit patroon de ‘d’Histoire Naturelle’. Ondanks de goede instructiefilmpjes was ik gewoon te veel aan het modderen en kwam daardoor niet aan haken toe.


Foto hierboven: zo zou de deken moeten worden, wel prachtig hè…Ik heb het werkje afgehaald. De wol opgeborgen. Tot ik, vorig jaar, dit project voorbij zag komen.


Deze deken ligt meer in mijn mogelijkheden. Ik brei het zelfs nog wat groter! Origineel is het patroon ‘Le petit choses’ 168 steken = 80 x 85 cm. Ik heb 252 steken opgezet wat ongeveer neerkomt op 120 cm breed. Het haakpakket bevatte 17 bollen Scheepjes Colour Crafter dus was er wel ruimte om meer steken op te zetten.

Ik had al een paar strepen gebreid, toen is het hele project naar boven verdwenen. Verdrongen door andere, in mijn ogen, belangrijker projecten.


Nu, begin 2022, pak ik dit werkje weer op. En… heerlijk al die strepen.

Voornemens
Ik had eerder al verteld dat ik elke dag een keuze maak uit al mijn spullen/dingen om 1 item ervan naar de kringloop te doen. Gewoon ontspullen. Ik heb een doos waar ik elke dag wat bij doe. Easy peacy.

Maar ook is er bij mij een drang om eens wat ‘lopende werkjes’ weg te werken. Ik heb er 6. En nog 3 borduurwerkjes. Dat klinkt niet veel, 9. Maar ik heb ook nog de nodige wol liggen waar ik plannen mee heb. Zoals garen op deze foto, voor de Elfriede shawl. Okay, die heb ik nog niet op de pennen staan en dus telt die niet mee als ‘lopend werkje’.


Zie dit is de ‘in-weg-duik-shawl’ Elfriede:


Nota bene: Handwerken moet vooral een fijne bezigheid zijn en blijven. Dus kies ik waar ik op dat moment plezier aan beleef. Alhoewel het fijn zou zijn dat ik dan dus kies uit die 9 ‘lopende werkjes’.

Hoe dan ook: Doe waarvan je houdt, en hou van wat je doet. Easy peacy.

Afgerond werkje
Het eerste paar sokken van 2022 is een feit. Garen: Phildar Milky Way, naaldjes 2.25 en in elke sok 3 rijen koffieboontjes. Dat staat altijd leuk en breit zo fijn.


Ik kreeg deze verrassingsbol van zuslief. Een bolletje waar allemaal kleine dingetjes in verstopt zaten. Al breiend kom je die tegen.

En wat zit er dan in? Zie foto rechtsonder: Alle gezinsleden in kraaltjes. Zo bevrijdde ik ‘Sandor’ als eerste uit de bol. Douwe toonde voor het eerst interesse in mijn garen. Maar dat kwam doordat er ook voor hem snackjes in zaten. Zo leuk!

Zus had bewust gekozen voor NIET zelfstrepend garen. Ze kent mijn obsessieve perfectie in dezelfde streep-sokken breien. Dat lukt je niet met deze kleurstelling. En dat scheelt weer wat hoofdbrekens.

Elk voordeel heb zijn nadeel
Dagelijks wandel ik door het Scheenebos, hier bij ons dorp. Vaak zie ik reeën. Voor de reeën is het hier in de omgeving een walhalla. Overal bos, akkers en weides.


Ze hebben zo wel hun eigen favoriete plaatsen. Vaak zag ik ze in het schraalgrasland aansluitend aan het bos. Dit perceel, ter grote van 3 hectare, is in 100 jaar nog nooit geploegd. En wordt dan ook niet gebruikt voor landbouw maar er groeit wat er groeit en eenmaal per jaar wordt dat gemaaid.


De grassen en weidebloemen kunnen er heerlijk groeien. Het trekt allerlei vogels, insecten en wilt aan. Reeën verschuilen hun kalfjes erin.

Het kwam te koop met de wens dat dit stukje natuur kon blijven bestaan. Filmer en fotograaf Ruurd-Jelle van der Leij stapte hierin.


Maanden lang is hij bezig geweest om deze grond om te zetten in een privé-natuurgebiedje met een zandwal en een stromende beek. Fragment Vroege vogels op NPO 1 radio HIER. Van der Leij hoopt op veel aantrek van vogels en insecten.

Die zandwal is helaas nodig om er de rust te creëren. Op het pad tussen bos en land was het te druk met wandelaars en loslopende honden. Niet ideaal dus.


Ik heb een reebruin vermoeden dat ik die sprong (zo noem je kudde reeën) hier niet meer zal zien. De zandwal is best wel hoog.

Gelukkig is er nog een plek waar de reeën ook graag verblijven, even eerder is een stukje land omgetoverd in een weidebloemen veld. Zo lag het er afgelopen zomer bij.


Dat veld heeft de Vogelwacht nu nog een keer zo groot gemaakt. Prachtig! Foto ook van afgelopen zomer.


Us Douwe
Een hele hond. 19 kilo nu.


Al vanaf heel klein heeft Douwe een grote interesse in schapen. Hij kan er uren naar kijken. Ik kon me dan ook voorstellen dat Douwe een baantje als herdershond ambieert.


Maar hij twijfelt nu tussen iets met schapen of sleutelen. Volgens de hond is er in de schapenhouderij geen droog brokje te verdienen. Dus nu loopt Douwe een snuffelstage bij Jan.


Hij mag gereedschap aangeven, maar het ‘los’ daar moet Douwe nog wat aan werken.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

another year draws to its close



klik op het plaatje
.
Ook dit jaar nadert zijn einde. Hier een liedje van Smith & Burrow uit 2011. Deze song is nu nog zo actueel:
‘Er is hoop in ons hart, als we ons maar concentreren op de dingen die er toe doen’.
Het is belangrijker dan ooit om meer licht in de wereld te verspreiden, niet alleen met Kerstmis.
(Illustratie Charlie Mackesy)


Feestdagen: Ik word er recalcitrant van, elk jaar weer. Ik vermoei mijn naaste omgeving dan met mijn ‘anti-feest-tirade’, ja echt! Het kerst-móeten: die ‘kerst-gezelligheid’ & het ‘overdadige kerst-eten’. Vooral in media. Ze maken kerstspeelfilms van de (supermarkt-)reclames. Worden deze nu aangepast vanwege corona? Zullen de burgers zich überhaupt aan de regels houden? Ik weet het niet. De meeste mensen zijn wél te porren voor deze feestdagen-gekte, maatregelen of niet. Prima natuurlijk. 


Alleen geef mij maar dat bakske vol met stro, met het kindje erin. Die os en het ezeltje. Een moeder en bonusvader in de stal. En dan alleen nog dat sterreke, daarboven. 

Verrassingsbol
Van zuslief kreeg ik zo iets leuks!! Een verrassingsbol.


Dat is een bol garen waarin kleinigheidjes in gewikkeld zitten. Al breiende ont-wikkel je die. Ik heb meteen een paar sokken op gezet. Ik ben een nieuwsgierig ingesteld mens dus brei ik nu als een malle! Mijn eerste vondsten liggen er al naast!


Nieuwsgierigheid kan ook een valkuil zijn. Bij mij wel. Mijn tomeloze belangstelling naar de dingen die ik nu eenmaal niet & nooit doorgronden kan, blijft lastig om mee te dealen.


De sokken brei ik met drie strepen koffieboontjes. Dat is een leuk en oud steekje. Ik gebruik dit steekje wel vaker. Altijd mooi. 

Aventshawl
Ik ben bij, het wordt een prachtige shawl. Van 1 tot en met 24 december komen de patronen in mijn mailbox. En 24 december is dan de shawl af. Dit alles ontworpen en georganiseerd door Linda van Wolhobby.

Een ieder dit meebreit zal haar (m/v) wenkbrauwen bedenkelijk fronsen wanneer ik zeg dat ik haast elke dag wel een stuk moet terugbreien. Het is echt zo (bloos).


Maar ik zet dapper door hoor. Soms wanneer het wéér niet goed gaat en ik weer niet uitkom, wil ik shawl met breinaald en al wel door het raam smijten. Even een kopje thee, zucht, een aai over Douwes koppie, nog een keer zucht en ik ga weer… 


Us Douwe
Douwe is nu 5 maanden. Hij houdt zo van autorijden, dat hij er altijd enthousiast in springt. 


Ik word altijd zo blij als ik Douwe naast me in de auto heb zitten. Vanaf de passagiersstoel houdt hij alles in de gaten.


Hij remt nog net niet mee.


Dat deed mijn moeder wel trouwens. Die reed zo ‘mee’ dat ze automatisch haar rechtervoet bewoog om te ‘remmen’. 

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items