propedeuse

Sinds september 2016 huppel ik rond in het Marie Kamphuisborg-gebouw van de Hanzehogeschool op het Zernikecomplex te Groningen.
Ik ben weer student en dat bevalt me eerlijk gezegd wel. Ik doe een opleiding binnen Social Work. Het is HBO dus ik moest, net als alle andere HBO-studenten, gewoon mijn punten scoren om mijn propedeuse te behalen.

Gelukkig kreeg ik veel steun van manlief Jan, maar ook van mijn kinderen, beide ook nog student. Zo heeft Jildou me de regeltjes en handigheidjes van het verslag leggen geleerd. Een vak apart, echt! En Wessel kon ik weer benaderen voor tips & trucs voor het presenteren.

Afgelopen jaar ging veel van mijn tijd naar de studie.
Gevolg: sociale contacten kwamen op een zeer laag pitje.
En Jan ging regelmatig alléén op de motor ritjes rijden omdat ik met m’n snuitje in de boeken zat. Nooit mopperde hij op mij of mijn studie.

Ik heb bovendien ook heel wat lopen klagen en zuchten op sommige momenten van het studiejaar: boeken waar niet door te komen was, de hoeveelheid studiestof, het eindeloze reflecteren op jezelf en verslagen typen in vakjargon. Pfff…het viel soms niet mee.
Gelukkig was er altijd een luisterend oor. (Schoon-)kinderen, man en zus hebben heel wat klaagzangen aangehoord. Maar ook de leuke momenten kon ik met hun delen.
Ze zijn trots op me. Dat is zo fijn! En ikzelf? Ik ben ook trots op mezelf. Ik kan het! Nu nog een jaar bikkelen en hoop ik volgend jaar, met m’n diploma op zak, weer afscheid te kunnen nemen van het student-zijn.

Maar nu, na een jaar vol aan de bak, heb ik hem gehaald: mijn propedeuse!
Dit plaatste ik op social media:

Ik studeer om mijn diploma ‘ervaringsdeskundige in de zorg’ te halen. Het vak ervaringsdeskundige is vrij nieuw. Het werkterrein ligt in de psychiatrie en verslavingszorg. Door de combinatie van mijn eigen ervaring als cliënt binnen het GGZ en de deskundigheid die ik ontwikkel in de opleiding kan ik me richten op ‘herstel’ en ‘empowerment’ bij cliënten. Het vak ervaringsdeskundige kan je zien als een ‘psychiatrisch hulpverlener’. De opleiding hangt dus aan de opleiding Social Work, voorheen SPH en Maatschappelijk werk. Een groot deel van de opleiding is in de praktijk. Mijn leer/werk-omgeving is op de psychiatrie van het ziekenhuis te Meppel. Ik had het 21 juni al benoemd in een blogje.
Hier mag ik werken als ervaringsdeskundige in opleiding.

Mijn motto is dan ook:
De eersten om je te helpen opstaan zijn degene die weten hoe het is om te vallen.

sokken

Inmiddels zijn deze sokken-in-wording van de pennen gerold!

Ik heb ze gemaakt voor mijn stagebegeleider Aldert.
Mijn eerste leerjaar zit er bijna op. Naast school loop ik ook stage. Ik huppel rond op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis.

Aldert heeft, met mij, mijn eerste stappen naar mijn nieuwe professie gezet.
Mij begeleiden in het vak ervaringsdeskundige in de zorg.
Ik kan met al mijn vragen bij mijn praktijkbegeleider terecht. Hij is een voorbeeld voor mij. De rust in zijn houding, zijn onbevooroordeelde benadering naar de cliënt toe.
Ik vind het fijn dat ik mijn ontwikkeling in mijn eigen tempo mag doen. Een leerproces is, net als een herstelproces, geen rechte lijn omhoog. Nee, het is een kronkelige lijn vol met twijfels maar ook succesmomenten. Het is goed te merken dat ik mezelf mag zijn tijdens mijn stage. Mijn eigenheid behouden en me daarnaast deskundig opstellen, die twee combineren maakt me in de toekomst een goede hulpverlener, denk ik.

a rainy backyard


Afgelopen dagen leek het wel herfst. Deed me denken aan een filmpje wat zoonlief Wessel al eens maakt. Een sfeer-beeldje van de tuin.
Nog steeds staat de poes in de tuin. Alsof ze door de zon is beschenen en toen in versteende stand achtergelaten is.
 :
Even zeuren, sorry:
Mijn studie slokt veel tijd op, ik kan wel zeggen praktisch alle tijd. Alhoewel het benoemd wordt als zijnde een deeltijdstudie-HBO ben ik er dus méér dan full-tijd mee bezig. Ik moet erg wennen aan het jargon wat gebruikt wordt bij de leeruitkomsten en omschreven competenties.
Het Nederlandse dictee van Kees van Kooten uit 2013 is er niets bij.
Het vervelende is nog wel, dat ik ditzelfde jargon dien te gebruiken in mijn eigen verslagleggingen. Naast uren studeren ook uren typen en je hoofd breken om je eigen leerproces zichtbaar en in het juiste vakjargon te gieten.
Het eeuwige gereflecteer op mezelf. Intervisies om juist samen met anderen weer te reflecteren op elkaar.
Ontwikkelen maar wel in strak omlijnde kaders. Alles moet en zal inzichtelijk zijn. Ik ben er wel een beetje klaar mee.
Vervelende is dat ik nog geen vakantie heb, maar juist nog enorm veel moet studeren en ik met mijn verslaglegging  óók nog niet klaar ben.
Pff…voor vandaag even wel. Dag studie, dag laptop, tot morgen!

 :

hemelvaart

Wat is het prachtig weer op deze Hemelvaartsdag!
Ik vermaak me wel: toertje breien en wat studeren. Helemaal prima!
 :
Chiqo is wat minder blij met dit zomerse weer. Hij probeert de koelste plekjes op te zoeken. Onder de tuinbank!
 :

vraagsturing en emanciperend werken

…is een vak dat ik moet volgen op school. Een hele mond vol. Het is de bedoeling dat ik, als leerling social worker, een eigen visie heb op maatschappelijke thema’s. Over drie weken moet er in een presentatie mét PowerPoint gegeven worden. Hierin verwoord ik dan mijn visie op macro-, meso- en microniveau over de onderwerpen:
‘sociale cohesie en sociale uitsluiting’, ‘multiculturele samenleving’,
‘ouderen en vergrijzing’, ‘jongeren’ en ‘armoede’.
 :
Pffff…het houd me wel van de straat kan ik wel zeggen, sterker nog: ik moet juist een visie vormen over de mensen ván de straat. Natuurlijk heb ik een visie over deze belangrijke onderwerpen die in de maatschappij een rol spelen. Van Verzorgingsstaat is bv Nederland nu een Participatiesamenleving geworden. Een mooie naam voor de enorme bezuinigingen die nodig waren om het begrotingstekort niet nog groter te laten worden. Het feit blijft dat, ook al is het idee dat we ‘samen-leven’ en ‘allemaal-mee-doen’ in de maatschappij, dezelfde maatschappij zo ingewikkeld wordt dat er aan de onderkant ervan steeds meer mensen uitvallen.
Deze problematiek moet ik dus verwoorden in het vak ‘vraagsturing en emanciperend werken’. Na een ochtend van typen was het een welkome afwisseling om een rondje met het hondje in het bos te doen.
 :
Lekker lopen langs de bloeiende bermen.
Chiqo achter de schermbloemen, zijn staart vrolijk zwaaiend: dat valt wel op!
 :
De kleine sokjes die ik dit weekend heb gebreid zijn af.
 :

kleurige streepjes

Zo nu en dan brei ik een streepje aan mijn sjaal. Patroon: Trees van Puk Vossen. Gewoon 120 steken met nld 3 mm en rond breien. In totaal gebruik ik 17 kleuren. Streepjes breien is leuk: steeds weer combinaties bedenken.

Ik brei weinig momenteel. De tentamenweek staat voor de deur en dat betekend voor mij dat ik veel met mijn snuitje in de boeken zit. Ik hoop dat ik ook deze periode weer zonder kleerscheuren door kom.

Gewoon een kwestie veel studeren en de informatie niet vergeten.

lente

Prachtig lenteweer! En wat doe je dan in de pauze van een lange schooldag?
Samen buiten op de schoolstoep zitten mét je handwerkje uiteraard!
 :

Vorige Oudere items