sokken 211

Twee van mijn favoriete bezigheden: lezen en breien. Ik ben begonnen met deel 5 van de Frieda Klein serie van het Engelse schrijversduo Nicci French. Zij heet Nicci Gerrard en hij Sean French. Deze serie bestaat uit acht boeken, dus ik kan nog even vooruit. Ik vind het fijn om in een boek te duiken en opgaan in het verhaal. Raar eigenlijk: een serie op Netflix daar heb ik op één of andere manier de rust niet voor, maar in een boek duiken dan weer wel…

Sokken breien, er kan niet veel aan mis gaan. Het is een nuttige bezigheid, immers, meestal hebben we onze voeten wel in een paar gestoken.


En door de hoeveelheid aan patronen blijft het ook zo leuk! Ik kan het me zo moeilijk (of makkelijk) maken als ik wil. Stiekem fantaseer ik wel eens dat ikzelf sokkenpatronen ontwerp. Maar als ik dan op Ravelry surf en de enorme hoeveelheid sok-patronen voorbij zie komen, dan besef ik me dat ík waarschijnlijk niets toe te voegen heb.

Hier paar 211. Voor mezelf! Iets langer dan normaal. Normale beenlente houd ik om 18 cm, deze zijn 21 cm. Boordje gebreid met koffieboontje-patroon.


De laatste periode van school start morgen. Komende maanden houden we ons bezig met Beleid en Advies. Ik schreef hier al eerder over. Het is een vak apart! Daarnaast verdiepen we ons in ethiek. Het eerste hoofdstuk heb ik gelezen. Niet echt makkelijke kost. Die terminologie… Nog even doorbijten!


Door het mooie weer is de natuur ontploft! De appelboom staat volop in bloei.

Advertenties

zonnestralen

Een rommelkont ben ik niet echt. Meestal ruim ik mijn spulletjes wel netjes op behalve dan mijn breiwerk. Dat blijft liggen op de plek waar ik zat te breien. Midden op de bank, op de stoel of, zoals nu,op de leuning van de bank. Dan moet ik ook niet raar opkijken als m’n bolletje als kussentje wordt gebruikt.


Jiskepoes geniet van de zonnestralen! Nu maar hopen dat ze niet kwijlt in haar slaap!


Bij ons in de straat hebben we een mini bieb. Ik schreef er al eens eerder over. Zo leuk: In een grappig kastje aan één van de huizen, kan je je gelezen boek ruilen voor een ander boek.

2015-12-07 12.12.19
Ik bracht er vandaag het boek ‘Wijnoffer’ van Addy Kaiser heen en nam een boek van Nicci French weer mee terug. Eén uit de Frieda Klein-serie. De hoofdpersoon is de in Londen wonende, psychoanalyticus Frieda. In de titels zitten alle dagen van de week. Alleen het laatste deel, nummer acht, (net uit) heet ‘De dag van de doden’. Ik heb maandag, dinsdag, woensdag en donderdag al uit. Dit is zondag. Blij mee!


De studie slurpt veel tijd op. We moeten de laatste hobbels nog nemen. Zo moeten wij bijvoorbeeld een beleidsadvies schrijven voor een opdrachtgever. Adviseren is een vak apart. Lastig! Maar elke keer als ik weer een stapje dichter bij de eindstreep kom is het weer een stapje

beginnetje

Het beginnetje is er. De sokken van het Italiaans bolletje van Lang & co: Super SOXX. De boord, hak en teen doe ik bruin. De rest met het gekleurde garen. Ik heb de boord met het koffieboontje gebreid, dat maakt de boord lekker rekbaar. Wordt vervolgd!

Gisteravond was ik met m’n dochter, Jildou, naar het Boekenfestijn in Leeuwarden. We prikten eerst een vorkje mee bij zoon Wessel, lekker en handig! Hij woont namelijk in de Friese hoofdstad.
Het Boekenfestijn is een soort boekenbeurs. Ooit begonnen als een beurs voor encyclopedieën. Nu verkoopt het Boekenfestijn vooral boeken die terugkomen bij de uitgever. Deze boeken mogen tegen gereduceerde prijzen verkocht worden.
Niet alle boeken zijn goedkoop. Voor de nieuwere titels betaal je nog steeds de volle mep. Ik zocht eigenlijk naar boeken van Camilla Läckberg, maar die lagen er niet tussen. Ook Vrijdag van Nicci French was er niet. Maar dat mocht de pret niet drukken! We zijn goed geslaagd. Naast vier romans en twee kleurboekjes heb ik ook nog een prentenboekje gekocht: een cadeautje voor (bijna) ouders. Zo leuk!

Veel van mijn vrije tijd gaat op met studeren. Ik heb het er wel vaak over: ik doe een deeltijdstudie aan de Hanzehogeschool in Groningen. Werken & leren. Dat ‘deeltijd’ betekend alleen dat ik niet de hele week op school zit. Maar wat belasting betreft is het ‘gewoon’ een full-tijd studie. Ik ben nu in het laatste semester van de opleiding.
Onlangs moest ik een verslag herschrijven. Maar ‘hard work pays off’: ik had voor de herkansing een 8.4!
Ik heb nog wel heel wat boeken te bestuderen en verslagen te maken maar toch is het eind in zicht. In juli hoop ik af te studeren.

dubben

Sinds 2016 ben ik student, ik studeer aan de Hanzehogeschool te Groningen. Opleiding: Ervaringsdeskundige in de Zorg (EDZ).  Daarnaast loop ik stage op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis.

Je kunt een Ervaringsdeskundige zien als een Psychiatrisch Hulpverlener. Een Ervaringsdeskundige is iemand die zelf ervaring heeft of heeft gehad als patiënt in de GGZ . Hij (m/v) weet als geen ander wat het is om psychische problemen te hebben en heeft zodoende ervaring opgedaan tijdens zijn herstelproces. Vanuit deze ervaring kan hij voor anderen in vergelijkbare situaties iets betekenen. Dit door zijn eigen ervaring in te zetten om anderen te helpen.

Ik vind Ervaringsdeskundige een ongelukkige naam. Immers ieder heeft op zijn eigen unieke wijze ervaring. De één heeft verstand van vuurwerk en de ander is misschien wel ervaringsdeskundig dyslecticus. Het vak EDZ wordt omschreven als:  wanneer je te dealen hebt met een psychische kwetsbaarheid dat je dán ‘ervaringkennis’ opdoet en er een HBO opleiding voor nodig is om je ‘déskundig’ te maken. Maar ik merk dat in de media te pas en te onpas met de term Ervaringsdeskundige (op wat voor gebied dan ook) wordt gebruikt.

Op school leren we volop tools om cliënten te begeleiden, methodieken zoals co-actief coachen en motiverende gespreksvoering. Maar ook sociologie, ontwikkelingspsychologie, ethiek, groepsdynamica en conflicthantering om zo maar wat vakken te noemen. Een deel van de opleiding gaat over persoonlijke groei. We reflecteren wat af op onszelf!

Zo hadden we afgelopen periode het vak Photovoice. Dit is een methodiek waarin stigma en taboe centraal staan. Het is een manier om uiting te geven aan die dingen die moeilijk bespreekbaar zijn. Die thema’s maak je door middel van foto’s en tekst zichtbaar en bespreekbaar. Met alle studenten van de opleiding hebben we een tentoonstelling gemaakt met foto’s waarin onze eigen moeilijke periodes centraal stonden.

Ik heb er voor gekozen om in mijn producten te laten zien wat het voor mij betekend om last te hebben van depressieve gevoelens. Ik heb, zolang ik me kan herinneren, te maken met extreem wisselende stemmingen. Dit heeft een naam: bipolaire stoornis of ook wel manisch depressiviteit genoemd. Ikzelf heb vooral last van de depressieve episodes  in mijn leven, voor mijn omgeving zijn de hypomane episodes misschien nog wel lastiger.

Deze blog heet dubben, dat doe ik namelijk. Publiceer ik dit wel of niet. Toch denk ik, dat juist nu, het goed is om toch open te zijn. Immers meer openheid over psychische kwetsbaarheden werkt stigma (vooroordeel) verlagend!

Dus bij deze mijn Photovoice:

De tekst is wat klein, er staat: Depressie raakt mijn hele wezen, die eenzaamheid: als van een kil en donker bos. Die onrust: achter elke boom schuilt gevaar.
Op on-gezette tijden raakte raak ik depressief. Het voelt zo ontzettend naar! Zoals ik dus verwoord. Je hele zíjn is anders. Een gevoel van eenzaamheid en onrust voeren beide de boventoon.

De volgende afbeeldingen  hebben ook een plaatsje in de expositie.

Ik wandel veel, ongeacht de stemming. En Chiqo gaat mee. Wanneer het niet goed gaat met mij dan sta ik in een overleef-stand. Eigenlijk probeer ik vrouw-moedig de nare gevoelens maar te verdragen. Ik weet immers dat wanneer ik knok dat ik dan verder weg zak. Net als drijfzand. Hoe meer je vecht en worstelt hoe dieper je zakt.

Dit zijn de drie afbeeldingen die ik heb gemaakt voor het vak Photovoice.
Ik geef toe, ik laat liever de leukere dingen van het leven zien. Ik wil liever niet worden herinnerd aan de periodes dat het slecht met me gaat. Ik verstop het liever.
Pfff… lastig!

De eersten om je te helpen opstaan zijn degene die weten hoe het is om te vallen

diva en propedeuse

Mijn shawl is af. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik er tevreden over ben. Heerlijk zacht door de alpaca-wol en ondanks dat het een omslagdoek is ook draagbaar als ‘gewone’ sjaal.

Patroon: Diva van drops. Naald: 3.5 mm. Garen: 202 gram Drops-Alpaca.

Alhoewel ik eind juni al wist dat ik mijn propedeuse had gehaald was gisteren de officiële uitreiking.
Nu op weg naar de eindstreep! Nog heel wat te lezen, nog heel wat te studeren, nog heel wat verslagen: nog heel wat te doen! Ik ga ervoor!

Mijn coach van school gaf mij mijn ‘P’. Toch wel een bijzonder moment.

Voor al haar coachee’s  had ze een paar persoonlijke woorden.
Voor mij:
Alleen ga je sneller, samen kom je verder.

Een reis door mijn hoofd
mijn gedachten banen zich een weg
doorheen een wirwar van zorgen
langsheen een waterval van verdriet
een reis door mijn hoofd
op weg naar mijn droombaan

sokken

De sjaal, de Diva, is af. Ze ligt boven geblockt te drogen. Het breiwerk wordt mooier en gelijkmatiger door het nat opspannen. Ook wel persen genoemd. Ik heb een grote foam-puzzel die ik op de gewenste maat in elkaar zet. Hierop span ik dan mijn breiwerk en zet het vast met spelden. Natte doek erop en laten drogen.

Ondertussen ligt m’n paarse sok met kabeltechniek even stil. Ik heb nu even meer behoefte om even recht-toe-recht aan te breien. Op mijn verlanglijstje stond al een tijdje Regia Pairfect van de Noorse ontwerpers Arne en Carlos. Die bol, kleur Jolster kocht ik een weekje geleden. Gisteren opgezet en breien maar. Deze bol is zo geverfd dat het makkelijk is om twee gelijke sokken te breien. Je begint vanuit het midden van de bol. Hier zit een stuk geel garen, dat wikkel je af en zet dan op. Bij sok twee doe je hetzelfde, afwikkelen tot en met geel stuk en dat is dan het begin van sok twee. Easy! Het mooie van deze sokken is het simpele recht-toe-recht-aan breien met optimaal effect. Je krijgt bij het breien een soort cadans, een ritme. Gedachteloos steken breien. Fijn!


Mijn hoofd is momenteel niet echt bij mijn studie. Ander dingen in mijn leven nemen even meer tijd in beslag. Lastig is dat de sneltrein van deze HBO-studie alle stations voorbij vliegt. Van mij mocht die trein nu wel even in een stop-trein veranderen, zo’n boemeltje.
De afgelopen tentamenweken sloot ik af met één onvoldoende. Dat maakt dat ik dat vak, praktijkgericht onderzoek, in periode twee moet herkansen terwijl de nieuwe vakken ook hun tijd opslokken. Voor komende weken is dat vooral veel leeswerk.

Droog voer!
Ik moet mezelf maar niet te druk te maken, probeer ik te denken, terwijl ik mezelf toch druk maak over de hoeveelheid stof. Zucht!
Gelukkig is de natuur hier dicht bij en ondanks dat we al in de donkere november maand zitten is de wereld buiten prachtig. Hier bij het krieken van de dag.

Zonsopgang in Oldeholtpade.

Het gras knisperend onder zijn voetstapjes. En de mist nog over het land, nog even en dan doet de zon de nevel optrekken.

sokjes

Omdat hij bijna jarig is heb ik een paar sokjes voor hem opgezet.

Kleinzoon Kyan wordt alweer twee! Het is een heerlijk ondernemend peutertje.
Dol op alles wat wieltjes heeft.

De sokjes breide ik met sokkenwol van Botter IJsselmuiden, lekker stoer mét een klein streepje in de boord. Maatje 22/23, nld 2.5mm

Veel ukt (uninterrupped knitting time) heb ik momenteel niet. De tentamenweken staan weer voor de deur en ik moet mag weer vol aan de bak. Over tien dagen is het verslagen-inlever-tijd en beginnen de assessments en tentamens.

Tussen het studeren door gaan we er natuurlijk wel samen op uit: Chiqo en ik.

Lekker uitwaaien, dat doet ons beide goed!

Vorige Oudere items