blije steen

Ik hou van zwerfstenen. Elke vakantie weer zijn dat mijn souveniers. Altijd al de drang gehad om stenen met me mee naar huis te slepen. Zoals een pup die stokken mee naar huis zeult.

Een drooggevallen rivier is een walhalla voor mij. Voor man-lief minder. Stenen wegen er best in en we moeten ook weer naar huis. We rijden namelijk geen S.U.V. (Sports Utility Vehicle) zo’n vierwiel aangedreven hoge terreinwagen. Nee, we verplaatsen ons in een gewone Ford Fiesta, of op onze motor, een Ducati ST3S.


Blije Stenen, of te wel Happy Stones. Een wereldwijd fenomeen. Begonnen zo’n zes jaar terug in Amerika, waar Megan Murphy ‘The Kindness rock’ bedacht. Lopend op het strand van Cape Cold raapte Megan hartvormige stenen op. In die gevonden stenen voelde ze een soort van groet van haar overleden ouders. Zo bijzonder. Het vinden van deze stenen maakte haar blij.

Dat blije gevoel wilde ze graag delen. Megan ging de stenen beschilderen. Zetten er bijvoorbeeld ‘You got this!’ (Je kunt dit!) en legde de steen weer op het strand. Zo gaat die steen van de ene in de ander hand. Een (letterlijk) zwerfsteen. Murphy schreef op de achterkant de naam van een Facebookgroep waar uitleg wordt gegeven over deze vrolijke stenen. Hierin kun je delen waar je de steen vond. Zo kun je enigszins de stenen volgen. Zo leuk.


Overal kun je beschilderde stenen tegen komen (behalve in natuurparken, land in beheer van Staatsbosbeheer en Disneyland want die willen geen geschilderde stenen op hun land). In Duitsland heten ze ‘Love On The Rocks.’ Of ‘Doodle Stones’.


Ook Oldeholtpade heeft een Facebookgroep: ‘Happy Stones Olpae’. Ik heb al twee keer mooie stenen gevonden. En ja, ik werd er blij van. Nam een foto van de vindplaats en zette die in deze FBgroep. En de stenen kregen weer een ander plaatsje in het dorp. Dit gevonden kaboutersteentje gaf ik een plekje bij de grootste kei in Olpae.


Janlief maakte me aan het twijfelen… ‘is het niet bedoeld voor kinderen?’ zei hij. Ja eh… is dat zo? Ik zag wel op de FBgroup dat volwassenen de stenen ook meenemen om op een andere plek weer achter te laten. Dus… ik was niet de enige.
Maar ok, ik wil ook niet door het dorp gaan als ‘die-vrouw-die-alle-stenen-inpikt’.


Dus toen ik deze week weer een Happy Stone vond heb ik deze toch maar laten liggen.


In mijn busjes-projecttasje woont weer een sok-werkje.
Tasje is gemaakt door Froukje.


De sok die ik eerder had uitgehaald staat weer netjes op de pennetjes. Ik word altijd een beetje onrustig wanneer ik niet een lopend sokwerkje heb. Een projectje wat zo, in de loop weg, meegenomen kan worden. Dit in geval van uitrukken naar deze of gene. Zuslief zegt altijd: never leaf home without een breiwerkje! Precies, zo is het.

Garen: Lang yarn Twin Soxx kleur 855. 2.25 mm.


‘Overdag doceert ze geschiedenis, maar ’s nachts bakt ze ze bruin’.  De stem van Paul Jambers moet u er zelf bij denken. Een schoondochter die graag bakt, en niet minder belangrijk lékker bakt is prettig. Afke kan zo met Heel Holland Bakt meedoen.

Normaliter toetert Afke in haar vrije tijd. Ze speelt cornet bij Soli Brass en De Bazuin. Maar die brassbands maken bar weinig geluid momenteel. Dat maakt dat Afke meer tijd geeft om heerlijke dingen te bakken. En het mooie is dat wij het dan mogen opeten.


Deze gangmakers waren bijvoorbeeld. Heerlijk!

In eerdere blogjes schreef ik hier al over. Ik maak ook Troostdekentjes.
Hier mijn Troostdekentje-update:


En tot besluit nog wat winterse plaatjes. Het was fijn wandelweer afgelopen weekend.


Be safe, take care en kalm an! En blijf vooral de dingen doen waar je blij van wordt.
Lieve groet uit Olpae!