jolly jumper

Kleurrijk
Ze zijn zo mooi, die kleurrijke camperbusjes. Het internet staat vol met prachtige voorbeelden.




Afijn u ‘get the picture’!

Al een aantal jaren kijken we om ons heen voor een camper. Maar sinds we rondstruinen zijn de prijzen alleen maar giga omhoog gegaan.

Vakanties
Janlief en ik houden van reizen. We zijn van het type ‘veel willen zien’. En niet van het soort mensen voor 14 dagen in een huisje. Jan wil altijd weten hoe het er aan de andere kant van de berg uit ziet. En ik stiekem ook wel! Sinds we in 2014 een relatie begonnen zijn we ook meteen samen op vakantie gegaan.


We reden op de motor (Aprilia) via Luxemburg, Frankrijk, Zwitserland en Duitsland. Een uitdaging: met een (lekke)tent en een benzinebrander die niet altijd wilde branden. Storm, regen, onweer, 30 graden en in de file en dat tegelijkertijd! Bagage wat we bijna verloren en in de regen de tent inpakken. En geen gemopper op elkaar. Als echte Nomaden trokken we door. Geweldig, ja echt!


Na een aantal keren met de motor en tent op pad te zijn geweest werd ik verwend. We boekten namelijk een motorreis waar we van hotel naar hotel gingen. Alle bergen van midden europa beklommen. Veel, heel veel kilometers gereden, prachtig!

En aan het eind van een lange rit hoefden we de tent niet op te zetten en konden we meteen een koud biertje nemen. Hmmm, ja dat paste me wel. Vorig jaar ook weer op die manier gereisd. Nu wat langer in een motorhotel in de Drôme, Frankrijk. Maar welk elke dag mooie ritten gereden. Zooooo mooi!


Jolly Jumper
Anyhow: Busjes, en dan de camperbusjes, zo leuk! Dat zou ons ook wel passen, maar die woekerprijzen niet. Dus ging Jan op zoek naar een gewone bestelbus. In november hebben we deze bus gekocht.


Het is een Citroën Jumper. Het Project Jolly Jumper startte. Voor de mensen die busjes kennen: Lengte 2 hoogte 2. Zo kunnen we erin staan en toch overal parkeren.

Jan is veel op internet gaan kijken, hoe doen anderen dat. Wat is handig, wat vooral niet. En nu, eind mei, staat er een echte camperbus op de dam.


(foto: genomen toen Twinkel, onze ietwat obese oppas-lapjeskat nog bij ons logeerde)

Het eerste wat Jan deed is de tussenwand tussen cabine en laadbak eruit halen. De bus is van een wijnhandel geweest. En zo kregen we twee flessen wijn bij de koop.

Jan is al maanden aan het isoleren, timmeren, zagen, elektrische tijd aanleggen. Hij heeft er 4 ramen erin zet en een dakraam. Licht genoeg in de Jolly Jumper.


Janlief doet alles zelf! Ik vind dat zo knap!


De bus is nog niet af. Er moet nog een keukentje in, éen en ander aangesloten, zeil erin. Maar hey, het is al een echte camperbus. Er zit al een leeslampje in!


Er komt ook bestickering op. Niet zo als de busjes van boven aan de blog. Alhoewel ik zoiets kleurrijks best zou willen! Maar nee, we dachten meer aan iets met strepen.

Plaid
En ik… ik maak een plaid voor het camperbed. Het is niet een lisimo-boxspring, maar wel een goed matras + lattenbodem. 140×190 cm. Prima!

Ik gebruik Zeeman Royal en deze kleuren.

Ik maakt de plaid met ‘granny sqaueres’.


Vertaald: ‘Oma’s vierkantjes’, die naam komt van de eerste emigranten vanuit Europa in Amerika. Vanwege hun armoedige bestaan haalden ze oude sokken en truien uit om van dat garen vierkantjes te haken. Zo konden ze dekens breien van relatief weinig garen. Dit haakwerk werd vaak door de oudere vrouwen gedaan omdat zij niet meer deelnamen aan het arbeidsproces. Granny squares dus.

Ik heb al een voorraadje gemaakt, ik denk dat ik 80 moet hebben. Nu staat teller op 42.


Ook heb ik al een prachtige projectbag gescoord bij Froukjes Wol Boutique. Die gaat mee in de camper. Hier past precies een sokkenprojectje in. Nu woont er iets in waar ik nog niets over zeg.


Reizen
Ik zie er zo naar uit om, samen met Jan onze Jolly Jumper te starten en op reis te gaan. Natuurlijk gaan we ook nog wel op de motor op pad, dat blijft ook schitterend!

In beide gevallen ga je op pad met zo weinig mogelijk bagage. Alles wat we thuis laten is mooi meegenomen. Ja, ook in ons busje. Dat maakt het misschien wel zo mooi, het minimalistische. En daardoor het makkelijk kunnen reizen.

Ik krijg vandaag mijn covidvaccinatie (Janssen: in 1 prik klaar) en Jan heeft de eerste gehad. (AstraZenica). Dus als het kan, dan kunnen we gaan. Nu eerst maar dromen over op reis gaan, is ook leuk.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

ergens geen gat meer in zien

Kent u die uitdrukking? Het betekent ‘er geen oplossing meer voor zien’. Dat gevoel kreeg ik bij het zien van Jan zijn sokken.


Ik stop ze vol met liefde en toch zie ik na verloop van tijd zijn teen weer verschijnen. Ik ben in bezit van goede stopnaalden en een paddestoel. Een karweitje van niets eigenlijk, maar toch… Waarom?

Omdat ik natuurlijk niet voor één gat te vangen ben, ging ik neuzen op internet. Ik zag tips en weetjes over de gaten in sokken. Het blijkt dat 50% van de sokkendragers een gat in hun sok hebben.
Mogelijke oorzaken:
1. Te losse of te strakke schoenen.
2. Te lange teennagels.
3. Te heet wassen van sokken.
4. Jubeltenen ofwel hallelujatenen.

Dit speelt niet bij Jan. Op internet kan ik van alles vinden over een verstevigde hak. Maar bij manlief gaan de hakken juist nóóit kapot. Dus hoef ik die niet te verstevigen. De tenen, daar gaat het om.

Op mijn oproepje in de Facebookgroep ‘Zelfgebreide sokken, helemaal hip!’ kreeg ik veel respons.  Eén van de breister had dit advies: 0,25 mm kleinere naald voor de teen én meeloopgaren meebreien.

Meeloopgaren dus. Stopgaren is wel gewoon te koop, op van die kartonnen kaartjes. Wat ‘Beilaufgarn’ betekent weet ik niet, misschien meeloopgaren? Ik ben van plan om wat verschillende kleurtjes stopwol in te slaan, zodat ik bij alle tenen een extra draadje mee kan breien.


In dit mooie projecttasje vol auto’s en busjes woonde het sokproject voor manlief. Het tasje kocht ik onlangs bij mijn naamgenoot. Ideaal voor sokken.

De Blueberry Wafflesocks heeft een eenvoudig reliëf patroontje en maakt de sokken lekker dik. Twee toeren recht, twee toeren 2 recht-2 averecht. Het neemt dan ook behoorlijk veel garen. Nld 3 mm, garen: Noorse Sokkenwol.

Anyhow: Om te testen heb ik bij de teen een draadje sierstikgaren meegebreit. Dit is net iets dikker dan gewoon naaigaren.


Nu is dit vergelijkend warenonderzoek niet betrouwbaar. Immers ik gebruikte Noorse Sokkenwol van Scheepjes, 40% acryl, 40% polyamide en maar 20% wol. Extra sterk dus.

De teen mét meeloop-naaigaren zie je praktisch niet. We zullen zien hoe de tenen het deze keer houden.

And now something completely different: Egeltjes hebben het moeilijk. Nederlanders houden ervan hun tuin symmetrisch af te sluiten met strakke en dichte hekwerken. Die tuin leggen ze vervolgens vol tegels of nemen een grindbak. En alle losse blaadjes worden met veel lawaai verwijderd.
(foto: bron niet kunnen vinden.)
 

Egeltjes bezoeken je tuin om daar slakken en spinnen op te peuzelen. Maar hey, dan moeten ze wel de tuin in kúnnen. Bij ons zijn egels van harte welkom. Ik ben namelijk geen slakkenfan en evenmin dol op spinnen.

Janlief heeft een welkomstbordes gemaakt. Zo kunnen ze gemakkelijk vanaf de beschoeiing de tuin in scharrelen. Ook ligt er nog veel oud blad. 


Een egeltje kan vier tot zeven jaar, met een maximum tot tien jaar oud worden. Helaas sterven veel egeltjes in het verkeer. In Nederland worden jaarlijks tussen de 113.000 en 340.000 egels aangereden. Het egeltje rolt zich bij dreigend gevaar op en dat is niet handig op de rijbaan met aanstormende auto’s.

Dassen, bunzings en vossen lusten wel een egel op zijn tijd. Maar dat staat in geen verhouding tot de verkeersslachtoffers. Dus laten we zuinig zijn op de egel, ze kattenbrokjes, een bakjes water en een plek om te schuilen geven.

De dierenarts heeft van de week laten weten dat Guusje haar bloeduitslag geen afwijkingen vertoonde. Er was met name getest op nierfalen. 

Guusje gaat niet meer op buurt patrouille. Ze slaapt meer maar wanneer ze wakker is, is ze wel alert. We wisten al dat Guusje een hartruis heeft en de dierenarts vermoed nu dat hier het probleem zit. Ze eet gelukkig wel weer iets beter.

Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

de herbs & spices sjaal II


Ik kocht wat wolletjes bij de Wibra Heerenveen, ik had geen keus wat betreft het verloop-garen, maar dat gaf niet. De effenkleuren passen er prima bij.

Het beginnetje is er, mijn tweede Herbs & Spices sjaal. Bedoeld voor mijn nieuwe herfstjas. Deze sjaal wordt ‘drukker’ dan de vorige, maar dat mag op een camel kleurige jas. Ik denk dat het wel mooi zal staan, toch? O, wat is dat toch die eeuwige twijfel. Gewoon doen!


Hier een foto om de kleuren ‘uit te testen’.


Uiteindelijk gebruik ik alle bollen en daarnaast nog een camel kleur die ik nog in mijn stash had.


Alhoewel deze sjaal heel anders wordt dan die ik hiervoor breide (zie foto hieronder) ben ik tevreden over het beginnetje.


Het is een leuk patroon om te breien, veel recht-toe-recht-aan met meerderingen en minderingen aan de zijkanten. Het is de bedoeling dat ik er ook een must bij ga breien.

Het project woont sinds kort in een nieuwe projecttas.


Ik trakteerde mezelf. Mijn naamgenoot Froukje van Froukjes Wol Boutique maakte hem. Ze heeft een Etsy-shop en een Youtube kanaal. Deze sjaal in wording pas er prima in. Froukje heeft de tas zo netjes genaaid, dat zou ik nooit zelf zo kunnen. In de tas ook nog vakjes binnenin en een leuke voering. Ik ben er keiblij mee.


Nog even wat herfst-foto’s die ik al deelde op Instagram. 


Sinds Chiqo last heeft van ouderdomsdoofheid reageert hij niet meer op roepen. Het is een toevalstreffer dat hij toevallig in de lens kijkt.

Deze foto maakte ik dicht bij huis, ’s morgens vroeg, toen de dauw het spinrag zichtbaar maakte. De Hortensia heeft zo’n mooie kleur nu!

Take care en kalm an!