zomervakantie

Wat is er mooier dan samen op een bootje door de Weerribben te varen?
Zo leuk & zo gezellig!

Wij wonen vlak bij dit mooie natuurgebied. En het was heerlijk weer (vrijdag) om een dagje te gaan varen. Natuurlijk ‘hiene wy broadjes en kofje mei’ (hadden we broodjes en koffie mee).

Dat sturen is een serieuze zaak!

Mijn breiwerkje had ik, naast alle proviand, in de tas. Mijn stiefdochter had ook een tas vol lekkers mee en zo diepten we om de beurt in onze tas om de hongerige matrozen van voedsel te voorzien.

Dan is een sokkenprojectje altijd handig, kan immers zo mee in de tas. Om nu mijn sjaal mee te nemen, niet echt een handig plan… Dat is inmiddels een project voor thuis, naast Guusje, op de bank.


Janlief heeft drie weken vrij gehad. Ik moet zeggen, we hebben wel eens beter weer gehad. Tuurlijk er zaten best mooie dagen bij hoor, maar ook veel dagen met regen. We hadden geen vakantieplannen maar zijn er, zo nu en dan, wel op uit geweest. Jan zelf is een aantal dagen met de motor en tent door de Alpen gaan rijden.


Dinsdag kwam hij weer op huis aan. Met een hoop verhalen en 2844 km op de teller.
We hopen, later in dit jaar, samen nog een lange rit te gaan maken op de Ducati. Maar tegenwoordig kunnen de richtlijnen zo veranderen en dus is niets zeker. Natuurlijk is dat altijd al zo geweest, maar men dàcht dat alles (veel) zeker was. Nu is men zich er meer van bewust dat dus niets zeker is.

Go easy en kalm an!

sokjes voor Anna


Het nichtje van dochter & schoonzoon wordt binnenkort 3 jaar. Een coronafeestje dus. Strak gepland wie op welk tijdstip de jarige mag bezoeken en haar een cadeautje mag toegooien. Het is even niet anders.

Aangezien ik voor haar grote zus dino-sokjes had gebreid kon Anna niet achterblijven. Bovendien is het ook zo leuk om kleine sokjes te breien.


Ik gebruik garen van Zareska. Alweer een poosje terug had ik behoorlijk wat van van dit garen ingekocht, ecru. Ik heb van de bolletjes strengen gemaakt en heb de strengen geverfd. Leuk werk! Achter het fornuis vol grote pannen textielverf en een heleboel strengen garen. Wanneer ik door de voorraad heen ben zal ik zeker nog wel eens sokkengaren gaan verven.


Door het garen in verschillende verfbaden te doen kan je allerlei kleuren combineren. Maar wanneer je het bij één kleur houdt en gedeeltes korter in de verf laat krijg je een ‘levendige’ kleur.


Dit garen gebruik ik voor Anna haar sokjes. Er zit een vleugje bruin in en verschillende tinten roze.


Het liefst zit ik op de bank te breien. Vooral als Guusje tevreden naast me komt liggen. Zo rustgevend.


Een kopje koffie erbij, heerlijk! Dit koekje lijkt op een stroopwafel maar is een karamel-zeezout-wafel. En die zijn lekker! Bij de Lidl vandaan. Omdat de stroopwafels op waren kocht ik deze. Je moet het wel weten, niet dat je een hap neemt in de veronderstelling in een stroopwafel te happen, dan smaakt het heel vreemd… Maar echt, een aanrader hoor, deze karamel-zeezout-wafel. Wessel zei als kleuter altijd ‘strooptafel’ en zo noemen we deze koekjes nog steeds.

Dit weekend maakten we onze eerste gezamenlijke rit. Binnendoor naar Harlingen en daar langs de Waddendijk naar Moddergat en zo door de Friese Wouden weer op huis aan. Ik kan zo genieten van de schapen en lammetjes op de dijk. De beestjes zijn helemaal gewend aan mensen en motoren, ze worden er niet koud of warm van en grazen lekker door.


Het Wad, ik vind het zo mooi, zo wijds. Altijd weer boeiend om daar te rijden.


Take care en kalm an.

motorbeurs

Gisteren gingen Jan en ik vanuit Steenwijk naar Utrecht Centraal om de motorbeurs te bezoeken. Het was erg druk in de trein. In Zwolle konden we naast elkaar zitten. En ja, ik zit toch liever tegen Jan aan dan tegen een andere motorrijder. Ik vind het lastig om, in een overvolle trein, ‘tegen’ een vreemde aan te moeten zitten. Tja, ik hecht blijkbaar veel waarde aan mijn eigen aura, om zo maar te zeggen.

We zaten in een ‘praat’ coupé, tjonge wat een kippenhok. Schuin achter mij een stel meisjes. Ik dacht dat het er minstens vier waren, maar toen ik om keek bleken het er maar twee. Zo kletsend, zo druk! Maar overal om me heen waren de mensen enthousiast kleppend de reistijd aan het doden.

Mijn filter doet het regelmatig niet goed, gevolg is dat ik alles van iedereen hoor. Zo lastig! Ik wordt er bekaf van. Een ieder die dit ook heeft snapt het gevoel en degene die dit niet kennen zullen het nooit snappen.


Anyhow: De motorbeurs was groot & druk. Gelukkig had ik mijn affaseerschoenen aan. Mijn moeder noemde haar schoenen zo als ze er goed én vooral ook snel op kon lopen.


Een ieder die me kent weet dat ik altijd jurken en rokken draag, ik héb niet eens een broek. Maar tegenwoordig passen affeseerschoenen (sneakers) ook prima onder jurkjes. Voordeel: geen pijnlijke voeten of benen na een dagje beursen.

Op de beurs hebben we een bakkie gedaan met Chris, een sympathieke motorrijder die we kennen van de Ducati Olanda Club. Ook hebben we kennis gemaakt met Judith en Etienne van Motovacances Chamauche. In mei gaan we bij hun logeren.

Na zo’n dagje beurs was het lekker eten bij Speys. En weer door… op naar station.
De trein die we wilde nemen reed niet. Er waren door storing behoorlijk wat treinen richting noorden uitgevallen.


Gelukkig reden de treinen even later weer en konden we met de 18:48 mee richting noorden. Maar gevolg was wel dat het echt overvol in de trein was. Ik kon een plekje bemachtigen, Jan moest tot Zwolle staan.

Tijdens de terugreis, was het nog drukker in de trein dan de heenreis. Gelukkig zaten we in een stilte coupé, dat scheelt een stuk. Maar nu was er een kereltje die vanaf Utrecht tot Zwolle constant ‘mamma’ riep. Maar mamma was in gesprek met haar vriendin en liet het zoontje constant ‘mamma’ roepen. ‘mamma waarom…’ ‘mamma…’ ‘Mamma!’ etc. Mamma was blijkbaar immuun geworden voor de lokroep van zoon. Ik echter niet…


Ik las dapper door in mijn boek: Zeven Zussen Schaduw. Inmiddels was het contact tussen Flora en Aurelia verbroken op een vervelende manier, maar alle ‘mamma’s’ hoor ik wel… pff…
Ja, ook toen de koning dood ging… ‘MAMMA!’.

Let wel, herken je het, dan snap je het.
Doet je filter het wél goed dan hoor je dat dus niet. Dan kan je je afsluiten voor alle ruis waar je op dat moment niets mee hoeft.

Normaal heb ik meestal een breiwerkje bij me. Deze keer mijn ereader.
Tijdens mijn laatste lange autorit had ik wel een breiwerkje bij me, maar geen steek gebreid. Ik kijk dan toch liever naar buiten en bedenk me dat ik thuis wel weer kan breien. Zo gaat dat ook wel met treinen bij daglicht. Het breiwerkje ‘on the go’ moet ook wel easy zijn anders werkt het sowieso niet ‘on the go’.


Mijn lopend werkje zijn deze donkerblauwe tweedsokken voor Jan. Het donkerblauw breit lastig voor een mens met presbyopie ofwel ouderdomsverziendheid. Mét bril en overdag gaat het nog wel, ’s avonds niet.

Ik heb een daglichtlamp maar die is zo fel dat dit een heel ongezellig licht verspreid, zo in de avonduren! Net alsof je in een goedkope eettent in Turkije zit! Niet dat ik ooit daar heb gezeten.

En om nu mijn deken als werkje mee te nemen in de trein… Dan sjouw je daar ook de hele dag mee rond. Nee, de ereader was prima.


Vandaag weer een dagje dagelijkse routine.


Aandacht voor de beestjes die hier wonen, rondje bos, een wasje draaien en een blogje schrijven. Fijn!


Ze zitten heerlijk trouwens, de sokken die ik door de hoeveelheid foutjes liever niet weg wilde geven…


Fijn weekend verder en ‘kalm an!’

 

tweeduizendnegentien

En zo zijn we alweer aan het eind van dit jaar beland. Time flies… Nog maar zo kort geleden schreef ik blogje ‘tweeduizendachtien‘ en in een split second zal het blogje ‘tweeduizendtwintig’ verschijnen.

In deze laatste dagen kan ik het niet laten om terug te blikken op de gebeurtenissen van dit jaar. De bijzondere, leuke of speciale momenten.

Hét moment van dit jaar is natuurlijk dat Jan en ik in het huwelijksbootje zijn gestapt. Op een zonnige dag, zo’n ééntje om nooit te vergeten.


Al onze dierbaren waren erbij. In stijl werden wij naar het gemeentehuis gereden, dochterlief had een Packard mét een vriendelijke chauffeur geregeld. Geweldig!

Verder zijn we met de motor op reis geweest. Op onze Ducati ST3S reden we door Europese bergen: De Eifel, Het Zwarte Woud, De Alpen en De Dolomieten. 3678 km.


Een bijzonder lichtpuntje van dit jaar is Guusje.


Guusje was een zwervertje die door de medewerkers van de dierenambulance naar het asiel ‘De Kluif’ was gebracht. Geen chip dus over haar verleden weten we niets. De dierenarts schat haar een jaar of 10. Toen ik haar zag wist ik meteen, dit poezeke krijgt haar mandje bij ons in Oldeholtpade.


Hierboven een foto hoe ik haar voor het eerst ontmoette, in het asiel. In een paar weken tijd is ze zo enorm opgeknapt.


Vanaf het begin ging het prima tussen Chiqo en Guusje. Guusje is blijkbaar honden gewend geweest.


Elk jaar tel ik de projectjes die ik heb gemaakt. En maak een soort van lijstje.


Zo heb ik 17 paar sokken gebreid.

Mooiste project wat ik maakte dit jaar: Een weddingringshawl. Het patroon Brainwaves van Monique Boonstra (A Passion For Lace). Een shawl van 70% alpaca en 30% moerbeizijde. Dit is zo fijn garen dat de shawl door een trouwring past.


Alhoewel het breien ervan met hobbels en bobbels gepaard ging was het eindresultaat prachtig. Verder nog een plaid gehaakt en een tuinhek.


Toch wel leuk om al die projecten nog even de revue te laten passeren.

motorschaamte

Vervolg op de motor-vakantie 2019. De blog van 30 juli.
In de bergen was het zo rustig, alleen de bellen van het vee wat daar liep kon je horen.

Wanneer we zo berg op en af reden had ik soms wel een dubbel & knagend gevoel. Het gebrom dat onze motor produceerde in die prachtige natuur en daarnaast de uitstoot van CO2… ‘Motorschaamte’ zo zou je het kunnen noemen.


Dit komt overeen met het bestaande woord ‘Vliegschaamte’: een ongemakkelijk gevoel wanneer je het vliegtuig neemt terwijl dit juist zo slecht is voor het milieu. ‘Vliegschaamte’ is een vrij nieuw woord dat genomineerd was voor het Woord van het jaar 2018.


Vliegen is verreweg de meest klimaat-intensieve manier van transport. Bij kerosine-verbranding komt er giga veel CO2 vrij. Bijvoorbeeld één keer heen en terug met 2 personen naar San Francisco is goed voor 5.600 kg CO2. Een gemiddeld huishouden, per jáár is goed voor 4.160 kg CO2 uitstoot. Wat een verschil!

Natuurlijk kun je vervuilende vliegtuigen niet vergelijken met de vervuiling van een motor. Bovendien is een motor op zijn beurt ook nog eens twee keer minder vervuilend als een gemiddelde auto.

 Ik heb enorm genoten van de motorroutes die we door Midden Europa reden. De rotswanden en ongerepte natuur. Voor mezelf kan ik het ook wel verantwoorden. Natuurlijk, zo’n motorvakantie is nu eenmaal niet de groenste manier van vakantievieren. Maar het kan ook veel erger, zoals een vliegvakantie naar Zanzibar! Of alleen al een retourtje Londen.

Door bewust duurzaam te leven en te consuminderen probeer ik onze voetafdruk zo klein mogelijk te maken.

Want ook ik maak me zorgen over onze aarde en de klimaatveranderingen die gaande zijn. Logisch dus dat ik kritisch blijf in de keuzes die ik maak.

Hieronder is toch nog even mijn breiwerkje te zien.


Deze week hadden we nog vakantie, reden we een tochtje langs de Waddenzee.
Zo’n sok in wording past altijd mee in de koffer. Tijdens een koffiebreak is het fijn om toch nog even een naaldje weg te prikken. Deze pauze was bij Holwerd.

3678 km

Jacobus mocht mee op vakantie. Hier poseert hij bij het Reschenmeer.
Altijd gezellig zo’n aapje erbij. Jacobus heb ik in 2011 gemaakt en hij heeft al heel wat van Europa gezien. (Patroon is van Anita Wilschut)


In deze vakantie reden we 3678 km. Al drie keer eerder hebben we de motor gepakt om door Europa te trekken.

In 2014 reden we 2465 km op de Aprilia Falco. In 2015 was het geen lange vakantierit, toen ging de Aprilla kapot bij Dyon en kwam de motor op een takelwagen terug.
In 2016 gingen we toch weer op pad, nu op de Ducati ST4 en hadden 4023 km op de teller. Inmiddels is die Ducati ingeruild voor een Ducati ST3S.


Onze vakantie was prachtig. Zo reden we door de Eifel, de Alpen, de Dolemieten en het Zwarte Woud. Heel wat passen hebben we gehad. Heel wat bergen bereden. Toen het vorige week zo extreem warm was in Nederland, reden wij door de koele berglucht!

Een uitdaging: Met zo min mogelijk bagage op pad.
Motto: ‘Alles wat je thuislaat is mooi meegenomen!’

Elke dag genieten van de prachtige bergen. Bij de vorige motorvakanties sliepen we in onze tent. Nu gingen we van hotel naar hotel. Voor ons doen erg lux dus!
Groot voordeel:
1. Vééééééél minder bagage.
2. Aan eind van de dag staat diner klaar.

Deze keer dus niet ‘op ‘e dolle roes’ (=op de bonnefooi) maar met een groepsreis van Horizon. Jan en ik waren de enigen die sámen op de motor waren.

Het is lastig om overdag met 8 man bij elkaar te rijden. Net als bij wandelen of fietsen heeft iedere motorrijder ook zijn eigen stijl & snelheid van rijden. Ontbijten en dineren deden we samen als groep en dat was erg gezellig! De routes reden wij met z’n tweeën zodat we konden stoppen waar we wilden en ons eigen tempo konden bepalen.

NIK_0314_1
Ik heb echt genoten van deze week. Wat wil een vrouw nog meer, elke dag met manlief op pad met de motor en dineren met acht gezellige mannen!

De Stelviopas vond ik zelf wel de spannendste. Met een hoogteverschil van 1846 meter in 48 bochten. Uiteindelijk kom je dan uit op een hoogte van 2758 meter.

NIK_0458_1
De weg is zo smal, de bochten zo krap en stijl dat je geen tegelligger moet tegenkomen. Aangezien het niet één-richtings-verkeer is en bovendien de pas ook door bussen en campers wordt gereden, is dit eng rijden. In een bocht kan je als motor niet stoppen, dan val je om. We hadden mazzel, het was rustig op de pas.

Het weer was prachtig! Maar één maal hebben we een dikke onweersbui met stortregen, enorme hagelstenen en harde wind gehad. Daarnaast een motorstoring maar die kon Jan zelf oplossen. Handig hoor, zo’n technische man!


Verder kregen we een lekke band op de verkeerde plek: midden in een smalle tunnel waar het verkeer doorheen raast. Gelukkig hebben we wel alarmlichten op deze motor. Ook fijn was dat er toevallig drie mannen van de groep achter ons aan reden. En heel toevallig: na de tunnel was een Ducati-garage. Helaas had deze garage geen nieuwe band maar de geplakte band hield het voor die dag. De volgende dag nog wel wat gedoe om een nieuwe band te vinden maar uiteindelijk lukte dat.


En zo konden we, met een koffer vol avonturen, weer veilig huiswaarts keren.

paas-priet-praat

Gisteren reden we ons eerste motoritje van dit jaar. Het weer was natuurlijk geweldig om op de Ducati er op uit te gaan.


We deden een rondje Drenthe waarna we op het terras van Gande Café in Zuidlaren belanden. Zoonlief Wessel samen met Bart, Jo-Han en Frank traden daar op met hun band Billy & The Bobcats. Altijd weer feest als hun spelen.


In het dorp waar we wonen is het een traditie: een enorme paasbult van snoeihout. Gisteravond werd het paasvuur ontstoken. Dit jaar was de bult zo droog dat het vuur snel om zich heen greep. De zon was nog niet eens onder terwijl de bult al in volle vlam stond.
Een trekker met een tank vol water reed zo nu en dan om de brandende bult heen zodat het gras geen vlam kon vatten.


Het is een oude gewoonte zoals hier te lezen. Altijd weer een prachtig en indrukwekkend gezicht. En wat een warmte er dan vrij komt!
Niet alleen onze eigen dorpsbewoners komen er op af ook mensen uit aanliggende dorpen komen erbij kijken. Elk jaar een gezellig gebeuren.

En vandaag was er tijd om wat haken & wat lezen. Heerlijk buiten.
Het haakwerk: De granny square’s, ik had het er al eerder over. Inmiddels al over de 40 vierkantjes.


Ze zijn bedoelt om onze tuinafscheiding op te fleuren. De eerste vier banen hangen, nu nog drie banen erbij haken.


Wanneer het hek écht af is zal ik betere foto’s plaatsen, van ‘before and after’.

sokken no. 6

Streepjes-sokken van Debbie Bliss garen en Scheepjes Invicta Extra.

Streepjes-sokken: het breit lekker snel!

En dus rolde maandag de tweede sok van de pennen. Ik deed over dit paar dertien dagen.

Het gaf nogal contrast, deze kleurencombinatie.

Nu mijn studie een zomerstop heeft heb ik weer wat meer vrije tijd.
Dus eindelijk weer eens samen een motorritje kunnen maken.
Even een fris snuitje halen op het wad. Heerlijk!

Op de pier bij Holwerd. Het water stond verbazingwekkend hoog.

opnames

Motome is een motorprogramma op internet&tv. Nu wil het geval dat die jongens van Motorme, Jaap en Joost, een item wilden maken over het motormerk Ducati en dan de ST serie ervan. Dat is een bepaald type motor. En jawel, wij rijden op een Ducati ST.

Dus werd de ST-club, waar ook wij bij horen, op een warme zaterdag opgetrommeld.

De presentatoren samen met een cameraman wilde van alles van ons weten over dit type motor. Er werden opnames van het rijden gemaakt en kleine interviews gedaan. Zo kreeg ik ook de microfoon onder mijn snuitje! Help!

Krap aan 5 uur opnames voor een item van 8 minuten! En nee, ik werd er niet uitgeknipt.
We hadden een prachtige dag. Leuk om zo bij ‘the making-of’ te zijn.

Hier een linkje naar de uitzending. Het item is in twee delen in het programma. Wanneer je wilt weten wat ik te melden heb: 21:36. En Jan…ja hoor die komt ook in beeld!

motorrit

Het is nog steeds zomer! Maar aan de stand van de zon, de veranderingen in de natuur en het korten van de dagen merk je de naderende herfst. Het prachtige weer verveelt mij niet. Zo konden we zaterdag nog een mooie rit op de motor maken: 214 km. Gewoon een ritje naar de waddenzee.
Bij St. Annaparochie naar boven, langs Oude & Nieuwe Biltzijl, Holwerd, Wierum zo door naar Lauwersoog en via Zoutkamp, Burum weer naar huis.
Even een paar foto’s:

Altijd mooi, de waddenzee. We gingen voor anker in Wierum. Even een bakkie doen.

En natuurlijk kibbeling eten in Lauwersoog!

Ook even bij ‘It grutte ear‘ (het grote oor) gekeken. Dit satellietgrondstation heeft als doel het langskomende satellietverkeer in de gaten te houden dit in het kader van terrorismebestrijding. Indrukwekkend om zoveel schotels bij elkaar te zien, zomaar midden in het weidelandschap.

By the way: Alleen motorrijders snappen waarom een hond met zijn kop uit het autoraam hangt!

Vorige Oudere items