iederene hef een reden, iederene hef geliek

Deze regel komt uit een liedje van de Overijsselse band Bökkers. Een cover van Matt Simons ‘Catch And Release’.

De zanger, Henrdik Jan Bökkers, zag ik opduiken bij ‘Beste Zangers’, een tv-programma op NPO1. Dit liedje vind ik mooi.

De tekst:
Ik mag graag alleen wehn, niemand om mie hen.
Dat is heus niet eenzaam, omdat dat is wie ik ben.
En ik zit hier mooi te kieken, en ik zie wel hoe as ’t gied.’

‘Iederene hef zien reden, iederene hef geliek.’
Iedereen heeft voor zichzelf gelijk. Ok…maar bedenkt dat dàt jou waarheid is. Als je dat volhoudend volhoudt mis je wel wat andere zienswijzen. Openstaan voor andere meningen is wel handig eigenlijk. Anders ben je eigenwijs. En of je daar dan trots op mag zijn?

We zien de dingen niet zoals ze zijn, maar zoals wij zijn. (Anais Nin)

Tot zover de wekelijkse musicale broodkruimels.

Van de pennen
De steng Oepsie Regeboog, geverfd door Winnie’s Wol is in een paar vrolijke sokken omgezet. Hier de making of:

Ik mag graag breien bij een leuke podcast. Hier ‘Ministerie van gebreide zaken‘. Altijd leuk om Jackie, Loes en Cor te horen praten over hun breiperikelen.


Achterhuis breit het ook fijn. Dan heb ik vaak een luisterboek aan.

Ik luister via Storytell. Dit boek, geschreven door Thomas Acda en is ingesproken door Paul Demunnik. Dat vind ik dan wel weer grappig!  (Acda en De Munnik)


Zo was de streng die ik kocht:


En zo breide die streng op:


Echt kleurrijk! Hier het eindresultaat:


De pasvoeten zijn iets te klein, of de sokken zijn iets te groot: het is maar hoe je het bekijkt. Anyhow, ze zijn af en het geeft zo wel een idee hoe de sokken geworden zijn. Plat boordje rest plain vanilla.

Profielfoto
Een kriem, althans ik vind dat. Op elke sociale medium kan je een profielfoto downloaden. Van WhatsApp tot Facebook. Ik ben op zo’n 8 platforms zichtbaar. Ik had deze foto, jaren. Een iets wat anonieme foto maar mij zo dierbaar. Chiqo loop los naast me, zoals altijd. Chiqo is in april over de regenboogbrug gewandeld.
Dus vond ik het tijd voor een andere foto.


Deze werd het, ik was er tevreden mee. Ja, zo ben ik wel.


Tot ik naar de kapper ging. Dus nieuwe profielfoto gemaakt.|


Nee, eigenlijk vond ik deze niet leuk: mijn gezicht zo vol in beeld. Ik kon ook niet uitzoomen, want ik stond in de badkamer. Zo knullig is dat dan, de badkamer op de achtergrond.

Dus ik in de achtertuin aan het Selfies maken… haha, wat een drama om spontaan te kijken wanneer je alleen bent. Geen succes.


Dus Janlief gevraagd om een foto te maken. Gewoon, breidend in de hangstoel.


Dus uiteindelijk is het deze geworden. Ja, wel ok. Maar toch… als ik mezelf zie op een foto, ben ik veel te kritisch. Ik wil gewoon een perfect plaatje. Maar hey, nobody’s perfect. Dus beste kijkers, jullie zullen het de eerste tijd althans, met deze moeten doen. Pff, wat een gedoe, een profielfoto!

Lopend werkje
Zo nu en dan komt er een lapje bij, de deken voor onze bus. Een granny square deken, van Royal garen van de Zeeman.


Ik ben bijna toe aan de laatste kleur. De okergeel.


Het blijft een fijn werkje, vierkantjes haken. Het is een groot project. 80 lapjes, afhechten, aan-elkaar haken en een rand. Maar elke dag een draadje is een deken in het jaar! (vrij vertaald naar het gezegde: elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar) Betekenis: door gestadigen arbeid kan men ten slotte veel verrichten. En zo is het maar net!

Op pad
Janlief is een weekend op pad. Met een groep motorrijders zijn ze rijden in Duitsland. Ik denk dat ze het wel naar de zin zullen hebben. Ik zie mijn prins op de rode motor zondagavond wel weer aan komen rijden.


Lopend werkje II
Still knitting socks. Ik heb een mooi wolletje uit mijn stash opgeduikeld.


Een zelf strepend exemplaar. Voor mij de uitdaging om beide sokken gelijk te krijgen. Om het mezelf makkelijk te maken die ik hak en teen met ander wolletje. Hier de combi:


De natuur maakt de herfst al een beetje zichtbaar.


Maar voor een oplettende wandelaar zijn er nog veel (laat-)bloeiers te zien.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

with grace in your heart and flowers in your hair

Get over your hill and see what you find there, with grace in your heart and flowers in your hair.


‘After the storm’ is een liedje van de Londense folkrockband Mumford & Sons. Het is zo bijzonder hoeveel gevoel er in muziek kan worden weergegeven. Foto: Karinthië 2016.

Kringloopgelukje
Onlangs vond ik een prachtig geborduurd tafelkleedje bij ‘De lege knip’ Heerenveen. Ik kan zo’n stukje nijver handwerk echt niet laten liggen. Buurpoes Sarah is het overigens geheel met mij eens.


Wat bin we mooi fuort net
We gingen de Groninger prairie door om uiteindelijk in Warffum uit te komen. De bekende liedjesschrijver Ede Staal is hier geboren. De tekstregel uit het bekende lied van Ede: ’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west, of ’t wer altied wel weer licht’. Het liedje werd pas bekend toen Staal al overleden was.


We brachten een bezoek aan het openluchtmuseum Het Hoogeland. Ik schreef in deze blog, helemaal onderaan, dat de klip van Them Dirty Dimes daar is gedraaid. Hier de video. Zo geweldig!
Prachtig om door het decor van het filmpje te lopen! Overal herkenning. Zoonlief Wessel is drummer van deze band maar maakte ook de videoklip.


Natuurlijk trok de woonwagen daar, mijn aandacht. Tiny houses, I love them! In dit kleine huisje-op-wielen reisden de handelaren en ambachtslieden vroeger rond. Gemeentes hadden toen een gedoogbeleid, voor enkele dagen mochten de reizigers blijven staan maar dan moesten ze weer verder trekken.


TBC
Ook liepen we langs een TBC-huisje. Tuberculose is een ernstige bacteriële infectieziekte. In deze tijd vaak goed te behandelen met antibiotica. Toch staat TBC nu nog wereldwijd in de top tien van meest voorkomende doodsoorzaken.

Vroeger was rusten, buitenlucht en zonlicht het enige wat misschien genezing zou kunnen brengen. Patiënten werden in zo’n huisje gelegd. Het huisje kon met de zon mee draaien. Die huisjes kon men kopen of huren bij het Groene kruis en dan zette men die in de tuin.


Bij mijn vader thuis hadden ze deze oplossing niet. In de oorlog heeft één van de evacuees, die ze in huis hadden TBC. Die besmette mijn vader, tante en opa. Mijn oma ontsprong, als enige gezinslid, de dans.

Eerste instantie werd er thuis gekuurd. Kuren is bedrust houden, rust dus en goede voeding. Mijn opa knapte snel op, ook mijn tante herstelde. Mijn vader niet, gevolg dat hij naar het Sanatorium in Appelscha werd gebracht om te kuren. Hij heeft maar 1 jaar naar de lagere school kunnen gaan. Tijdens het kuren kreeg pa les in bed. Vele jaren later kwam hij weer thuis, toch bleef de TBC niet weg.

Weer kuren in Appelscha en Assen. Uiteindelijk een long operatie in Groningen waarna vader wel herstelde. Zijn kinderjaren en jeugd zijn totaal in beslag genomen door die ellendige ziekte. Als jochie veel te jong van huis gehaald. Foto: Ons pa in het Sanatorium.

Lopend werkje
Garen Wol met Verve 44%wol, 42%katoen, 14%nylon. Naaldjes 2.5 mm. Recht-toe-recht-aan met plat boordje.

Ik vind de kleur zo mooi, zo fel. Voor sokken prachtig, maar een auto in die kleur… hmm. Ik vind eigenlijk het hele kleurenpallet prachtig, echt! Qua sokken: bij mij kan bijna alles wel. Maar de inrichting van de camper? Dan hoef ik geen hippie-paars, -geel en -oranje. Maar waar ik wel weer blij van wordt in onze bus is een honderd-kleuren-granny-plaid of rood-met-witte-stippen-mokken om maar wat te noemen. Zo heeft ieder zijn eigen smaak, toch?


Oppaspoes Joep
Joep heeft nog geen heimwee. Het is een gezellig poezeke die graag op schoot ligt. Ik zal hem straks nog missen! En dat is prima, een teken dat we het heel gezellig hebben gehad.


Zie nou hoe lui Joep erbij ligt 😉

Werkje van de pennen
Wanneer je voldoende tijd hebt willen de sokken wel vlotten. Tja, wanneer Joep op schoot ligt, zo diep in rust dat hij wilde dromen droomt dan moeten andere belangrijkheden maar even wachten. Een mooi excuus om toch nog een paar toeren te breien.


Sokken in een blij kleurtje! Het bolletje wat ik over heb, verdwijnt niet in mijn sokkengarendeken. Dit omdat er katoen in zit en dat valt gelijk op als ‘ander’ garen in de deken. Het restje komt zeker & vast nog wel eens van pas.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

 

 

want alles is zo interessant*

Interesse
Ik heb een grote hang naar kennis en daarbij een zeer brede belangstelling. Maar alle kennis welke ik zou wìllen vergaren, zou ik nooit in één leven bij elkaar kunnen sprokkelen. En hoe meer ik weet, hoe meer ik besef dat ik nog zo weinig weet.
(schilderij: ‘An old woman reading’ van M. Knoop)

Ik zou me meer willen verdiepen in de actor-netwerktheorie, de kruidenleer of herkennen van vogelgeluiden. Ik zou meer willen weten over motoren. Zo reed ik op een Yamaha Virago (type motor) en later op een Ducati Monster en was er de drang om zelf te kunnen sleutelen. Om maar een dwarsstraat te noemen.

Eigenlijk kan ik beter opnoemen waar mijn interesse NIET ligt. Koken, beleggen, atletiek en jazzmuziek. Dat dus.

Weetjes weten
Het is niet verrassend dat ik óók van handwerken houd. Het boek ‘De kracht van breien’ van Loretta Napoleoni heb ik dan ook verslonden! Dit boek staat namelijk vol breierij-weetjes.


Door mijn brede interesse heb ik vaak het idee dat de dagen te vluchtig zijn. Het tijd-te-kort-syndroom. Mijn wentelingen rond de zon gaan me gewoon te snel!

Multi-tasken-light
Nu heb ik zo een handigheidje richting timemanagement: Wanneer ik brei, heb ik vaak een podcast of vlog aanstaan. Dubbel bezig dus.

De mooiste podcast van dit moment, staat met stip op 1: ‘Het ministerie van gebreide zaken’.


De Belgische dames Jackie, Cor en Loes houden me op de hoogte van de stand van het Breiland. Gezellige verhalen over breien en over de draad die de breisters met elkaar en de rest van de wereld verbindt. Dit luisteren terwijl ik een paar koffieboontjes wegprik, heerlijk!

Aan de zijkant van deze blog staan de vlogs die ik volg. Echt, het haakt zo lekker weg met een youtube filmpje van Froukje aan, over handwerken en alle dingen daar omtrent.

Storytel
Sinds kort heb ik Storytel ontdekt. Deze digitale streamingsdienst zet de nieuwste boeken op de app. Luisterboeken wel te verstaan. Wat? LUISTERBOEKEN!


Het laatste boek wat ik uitgeluisterd heb is van Marjolijn van Heemstra (hieronder op foto: gave sokken trouwens). ‘In lichtjaren heeft niemand haast’. Ondertitel: ‘Een zoektocht naar meer ruimte in ons leven’. Zij startte deze zoektocht omdat ze deze wereld steeds benauwender vindt worden, gehaaster ook. We lopen elkaar in de weg. Heemstra onderzocht de ruimte, het heelal dus. Door uitzoomen zou je de hedendaagse drukke hectische tijd weer helder kunnen zien. Relativeren dus.


Zie dit vind ik dan weer zo’n interessant thema! Niet alleen astronomie heeft mijn interesse maar ook de astrologie spreekt me aan. Naast Maanboeken ook Astrologieboeken in mijn boekenkast. Minstens 30 cm over deze onderwerpen.

Alle windstreken
Groot nadeel van interesse in onderwerpen uit alle windstreken is, dat mijn kennis versnipperd is. Wanneer ik in mijn leven één thema zou uitdiepen dan vergroot ik kennis en kunde op dát gebied. Helaas bezig zijn met één onderwerp is gewoonweg niet mijn ding.

Dat is ook de reden dat er naast ‘handwerken’ ook andere onderwerpen in mijn blogpost door sijpelen. Het stukje van ‘& zo’. Koptekst bovenaan.

Weg
Ik wil deze blogpost eindigen met wat dichtregels die Marjolijn van Heemstra aanhaalde in haar boek. Ze komen uit het brein van de Portugees Fernando Pessoa (1888-1935).


Voorbij de bocht in de weg ligt misschien een plas
En misschien een kasteel
En misschien alleen de voortzetting van de weg
Ik weet het niet en vraag het niet
Zolang ik op de weg loop en voor de bocht
Want ik kan niets anders zien dan de weg voor de bocht


Lekker in de schaduw leggen de schapen zich te ruste.

Muziek
Titel blog: * ‘Want alles is zo interessant’ komt uit: ‘Een spaanse Moslim groet zijn God‘ van Acda en de Munnik. Mijn interesse in muziek is eveneens groot. Teksten/ melodie kunnen immers zo prachtig zijn.

Elke blog begin ik, vanaf nu, met een paar woorden uit een liedje. Onderaan de blog zal ik die linken aan het desbetreffende liedje. Dit eerste nummer is zo bijzonder. Thema: een vriend die een hersenbloeding heeft overleefd en revalideert. ‘Mooi thema’ zei ze vol enthousiasme.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

jolly jumper

Kleurrijk
Ze zijn zo mooi, die kleurrijke camperbusjes. Het internet staat vol met prachtige voorbeelden.




Afijn u ‘get the picture’!

Al een aantal jaren kijken we om ons heen voor een camper. Maar sinds we rondstruinen zijn de prijzen alleen maar giga omhoog gegaan.

Vakanties
Janlief en ik houden van reizen. We zijn van het type ‘veel willen zien’. En niet van het soort mensen voor 14 dagen in een huisje. Jan wil altijd weten hoe het er aan de andere kant van de berg uit ziet. En ik stiekem ook wel! Sinds we in 2014 een relatie begonnen zijn we ook meteen samen op vakantie gegaan.


We reden op de motor (Aprilia) via Luxemburg, Frankrijk, Zwitserland en Duitsland. Een uitdaging: met een (lekke)tent en een benzinebrander die niet altijd wilde branden. Storm, regen, onweer, 30 graden en in de file en dat tegelijkertijd! Bagage wat we bijna verloren en in de regen de tent inpakken. En geen gemopper op elkaar. Als echte Nomaden trokken we door. Geweldig, ja echt!


Na een aantal keren met de motor en tent op pad te zijn geweest werd ik verwend. We boekten namelijk een motorreis waar we van hotel naar hotel gingen. Alle bergen van midden europa beklommen. Veel, heel veel kilometers gereden, prachtig!

En aan het eind van een lange rit hoefden we de tent niet op te zetten en konden we meteen een koud biertje nemen. Hmmm, ja dat paste me wel. Vorig jaar ook weer op die manier gereisd. Nu wat langer in een motorhotel in de Drôme, Frankrijk. Maar welk elke dag mooie ritten gereden. Zooooo mooi!


Jolly Jumper
Anyhow: Busjes, en dan de camperbusjes, zo leuk! Dat zou ons ook wel passen, maar die woekerprijzen niet. Dus ging Jan op zoek naar een gewone bestelbus. In november hebben we deze bus gekocht.


Het is een Citroën Jumper. Het Project Jolly Jumper startte. Voor de mensen die busjes kennen: Lengte 2 hoogte 2. Zo kunnen we erin staan en toch overal parkeren.

Jan is veel op internet gaan kijken, hoe doen anderen dat. Wat is handig, wat vooral niet. En nu, eind mei, staat er een echte camperbus op de dam.


(foto: genomen toen Twinkel, onze ietwat obese oppas-lapjeskat nog bij ons logeerde)

Het eerste wat Jan deed is de tussenwand tussen cabine en laadbak eruit halen. De bus is van een wijnhandel geweest. En zo kregen we twee flessen wijn bij de koop.

Jan is al maanden aan het isoleren, timmeren, zagen, elektrische tijd aanleggen. Hij heeft er 4 ramen erin zet en een dakraam. Licht genoeg in de Jolly Jumper.


Janlief doet alles zelf! Ik vind dat zo knap!


De bus is nog niet af. Er moet nog een keukentje in, éen en ander aangesloten, zeil erin. Maar hey, het is al een echte camperbus. Er zit al een leeslampje in!


Er komt ook bestickering op. Niet zo als de busjes van boven aan de blog. Alhoewel ik zoiets kleurrijks best zou willen! Maar nee, we dachten meer aan iets met strepen.

Plaid
En ik… ik maak een plaid voor het camperbed. Het is niet een lisimo-boxspring, maar wel een goed matras + lattenbodem. 140×190 cm. Prima!

Ik gebruik Zeeman Royal en deze kleuren.

Ik maakt de plaid met ‘granny sqaueres’.


Vertaald: ‘Oma’s vierkantjes’, die naam komt van de eerste emigranten vanuit Europa in Amerika. Vanwege hun armoedige bestaan haalden ze oude sokken en truien uit om van dat garen vierkantjes te haken. Zo konden ze dekens breien van relatief weinig garen. Dit haakwerk werd vaak door de oudere vrouwen gedaan omdat zij niet meer deelnamen aan het arbeidsproces. Granny squares dus.

Ik heb al een voorraadje gemaakt, ik denk dat ik 80 moet hebben. Nu staat teller op 42.


Ook heb ik al een prachtige projectbag gescoord bij Froukjes Wol Boutique. Die gaat mee in de camper. Hier past precies een sokkenprojectje in. Nu woont er iets in waar ik nog niets over zeg.


Reizen
Ik zie er zo naar uit om, samen met Jan onze Jolly Jumper te starten en op reis te gaan. Natuurlijk gaan we ook nog wel op de motor op pad, dat blijft ook schitterend!

In beide gevallen ga je op pad met zo weinig mogelijk bagage. Alles wat we thuis laten is mooi meegenomen. Ja, ook in ons busje. Dat maakt het misschien wel zo mooi, het minimalistische. En daardoor het makkelijk kunnen reizen.

Ik krijg vandaag mijn covidvaccinatie (Janssen: in 1 prik klaar) en Jan heeft de eerste gehad. (AstraZenica). Dus als het kan, dan kunnen we gaan. Nu eerst maar dromen over op reis gaan, is ook leuk.

Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

here are a few of my favourite things

Favourite things
JulieAndrews in de Sound of Music heeft het over 14 favoriete dingen. Maar zoals ze zingt ‘These are a few of my favorite things’. Op de pagina ‘over mij’ staan 24 favoriete dingen en ook dat zijn ze lang niet allemaal!

Wat is er toch veel waar een mens blij van wordt. Door alleen al aan deze dingen te denken kun je je mind al blij maken.

‘Raindrops on rose, (foto’s van pinterest)

whiskers on kittens…

cat and photography afbeelding

…Wild geese that fly with the moon on their wings.
These are a few of my favorite things.’


Die drie dingen van hierboven, komen overeen met ‘the favorite things’ waar ik ook blij van word.

Ooit, in een ver verleden heeft zoonlief meegedaan voor een rol in deze musical. Hij moest een liedje instuderen en ten gehore brengen op de audities van ‘The sound of music’. (foto: Wessel en Kater Rebbel 1999)


Ik geloof dat Wessel het niet echt erg vond dat hij niet werd uitgekozen. Hij deed meer mee omdat zijn vriendinnetje Kitty ook auditie deed. Maar hij was wel weer een ervaring rijker.

blij
Waar ik blij van word is een kopje koffie, gewoon filterkoffie! (No.5 in de rij op de ‘over mij’ pagina)

Of bij Janlief achter op de motor en gewoon op pad gaan, de wereld voor onze motor. (No.16)


Beestjes zien in het wild. (No. 19)

Wat ik ook als ‘favoriet ding’ heb, is een nieuw breiwerkje opzetten. Ja, daar word ik blij van. Gewoon iets nieuws op de pennen. Zo staat nu al klaar om op te zetten de Elfriede van Shannon Cook.


Onlangs had ik mezelf getrakteerd op dit prachtige garen. Van Holland Creatief. 


100% Fine Merino. Eerst nog een lopend werkje afwerken en dan mag ik los met de Elfriede. Yes! (No.11 van mijn favoriete dingen)

Lopende werkjes
Eigenlijk heb ik 9 projecten liggen. Maar ik werk aan 3. Zo ben ik met bol twee weer een paar herensokken aan het breien. Het andere paar is nog maar net van de pennen gegleden. Dit is een verzoekje van dochterlief. Aangezien ik 3 bollen Bergen Botter IJsselmuiden had gekocht en makkelijk uit 1 bol 1 paar sokken kan breien, begon ik opnieuw met deze wol. Breit fijn. Maar dat wijt ik ook aan de sokkennaaldjes van KnitPro, Zing. Dit paar is met 2.5mm. Niet gesponsord hoor.


Dan heb ik nog een paar sokken op de pennen. Regia Pairfect Partnerlook kleur Erik 07132 naaldjes 2.25 mm. Het wordt een bijzonder paar. Ik heb namelijk ook de andere bol. Het garen voor de ‘andersom’ sokken, kleur Erik 07131. Daar kom ik in een latere blogpost nog op terug. Het beginnetje is er in ieder geval.


En dan brei ik nog aan de deken, ‘Les petites choses’. Dit was een KAL (Knit-A-Long) van het Spaans garenmerk Katia. ‘Was’ want alle delen zijn al op internet verschenen en veel breisters hebben deze babydeken al af. Ik maak de plaid breder dan het patroon. Zo heb ik 252 steken (= 120 cm) op de pen en het origineel is 168 steken (= 80 cm).


Ik heb er geen moeite mee dat ik er wat langer over doe. Het is echt een werkje voor een relaxte avond. Zo even tussendoor dan pak ik toch de sokken op.


Niets is zo bijzonder als het gewone (T. Hermans). En zo is het maar net.

Take care en kalm an,
lieve groet uit Olpae!

 

4211

We zijn weer thuis met een telefoon vol foto’s, een hoofd vol herinneringen en 4211 km op de teller.


De reis ging naar de Drôme in Frankrijk. Heenweg in 3 dagen, terug in 2. Het is een prachtige en bergachtige streek in het Franse departement Auvergne-Rhône-Alpes.


We verbleven bij Judith en Etienne. Zij hebben het Motorhotel Ferme Chamauche in the middle of nowhere the Drôme. Ver weg van de bewoonde wereld. Inderdaad, praktisch geen bereik met de telefoon. Het hotel: zo Frans en authentiek. Wat ik mooi vond was de ‘stairway to heaven’. Boven aan de trap een boekenkast vol Nederlandse boeken, o daar word ik zo blij van! Het eten was heerlijk en wat ik ook zo fijn vond: wakker worden met de geur van vers gezette koffie! Het was ook heel gezellig met de andere gasten. We zagen elkaar bij het ontbijt, het diner, om daarna nog lekker de dag & de wereld door te spreken onder de vele sterren.

Judith kan zo gaan paardrijden, op haar Fries (een indrukwekkend en mooi paard) waarbij zij de de andere drie paarden gewoon los mee kan laten lopen. Zo stil daar.


Tijdens ons verblijf in de Drôme was Chamauche elke dag het vertrekpunt. Etienne heeft 25 routes om te rijden, daar in het gebied. Elke dag wat anders.


Zo verassend, zo prachtig mooi! Veel, heel veel natuurschoon met hier en daar een klein pittoresk dorpje.


Het is elke keer toch nog wel een uitdaging om met zo min mogelijk bagage op reis te gaan. Alles wat ik thuislaat is mooi meegenomen.

Eén ding is duidelijk: Jacobus mag altijd mee. Ook hier nu safety first!


Wijzelf hebben geen horecagelegenheden bezocht of winkeltjes, je moet gewoon niet willen dat je extra risico loopt om Corona op te lopen. In het gebied waar we waren, was het overigens gewoon code geel hoor.

Deze reis veel toeren op de motor en weinig toeren gebreid, gelezen ook niet trouwens. Maar dat is prima, natuurlijk. Breien kan ik het hele jaar. Op de motor breit het nu eenmaal niet zo gemakkelijk. Hier het werkje met de progress keeper van de hele reis.


Dit bloemetje is de Wegenwachter (wilde cichorei), een bermplantje. Hoe toepasselijk! Nee, geen pech gehad. De Ducati St 3 S deed het super. Berg op en af, geen probleem.


Stiekem vind ik onszelf best wel stoer, nog niet eerder reden we zoveel kilometers.

Be careful en kalm an!

zomervakantie

Wat is er mooier dan samen op een bootje door de Weerribben te varen?
Zo leuk & zo gezellig!

Wij wonen vlak bij dit mooie natuurgebied. En het was heerlijk weer (vrijdag) om een dagje te gaan varen. Natuurlijk ‘hiene wy broadjes en kofje mei’ (hadden we broodjes en koffie mee).

Dat sturen is een serieuze zaak!

Mijn breiwerkje had ik, naast alle proviand, in de tas. Mijn stiefdochter had ook een tas vol lekkers mee en zo diepten we om de beurt in onze tas om de hongerige matrozen van voedsel te voorzien.

Dan is een sokkenprojectje altijd handig, kan immers zo mee in de tas. Om nu mijn sjaal mee te nemen, niet echt een handig plan… Dat is inmiddels een project voor thuis, naast Guusje, op de bank.


Janlief heeft drie weken vrij gehad. Ik moet zeggen, we hebben wel eens beter weer gehad. Tuurlijk er zaten best mooie dagen bij hoor, maar ook veel dagen met regen. We hadden geen vakantieplannen maar zijn er, zo nu en dan, wel op uit geweest. Jan zelf is een aantal dagen met de motor en tent door de Alpen gaan rijden.


Dinsdag kwam hij weer op huis aan. Met een hoop verhalen en 2844 km op de teller.
We hopen, later in dit jaar, samen nog een lange rit te gaan maken op de Ducati. Maar tegenwoordig kunnen de richtlijnen zo veranderen en dus is niets zeker. Natuurlijk is dat altijd al zo geweest, maar men dàcht dat alles (veel) zeker was. Nu is men zich er meer van bewust dat dus niets zeker is.

Go easy en kalm an!

sokjes voor Anna


Het nichtje van dochter & schoonzoon wordt binnenkort 3 jaar. Een coronafeestje dus. Strak gepland wie op welk tijdstip de jarige mag bezoeken en haar een cadeautje mag toegooien. Het is even niet anders.

Aangezien ik voor haar grote zus dino-sokjes had gebreid kon Anna niet achterblijven. Bovendien is het ook zo leuk om kleine sokjes te breien.


Ik gebruik garen van Zareska. Alweer een poosje terug had ik behoorlijk wat van van dit garen ingekocht, ecru. Ik heb van de bolletjes strengen gemaakt en heb de strengen geverfd. Leuk werk! Achter het fornuis vol grote pannen textielverf en een heleboel strengen garen. Wanneer ik door de voorraad heen ben zal ik zeker nog wel eens sokkengaren gaan verven.


Door het garen in verschillende verfbaden te doen kan je allerlei kleuren combineren. Maar wanneer je het bij één kleur houdt en gedeeltes korter in de verf laat krijg je een ‘levendige’ kleur.


Dit garen gebruik ik voor Anna haar sokjes. Er zit een vleugje bruin in en verschillende tinten roze.


Het liefst zit ik op de bank te breien. Vooral als Guusje tevreden naast me komt liggen. Zo rustgevend.


Een kopje koffie erbij, heerlijk! Dit koekje lijkt op een stroopwafel maar is een karamel-zeezout-wafel. En die zijn lekker! Bij de Lidl vandaan. Omdat de stroopwafels op waren kocht ik deze. Je moet het wel weten, niet dat je een hap neemt in de veronderstelling in een stroopwafel te happen, dan smaakt het heel vreemd… Maar echt, een aanrader hoor, deze karamel-zeezout-wafel. Wessel zei als kleuter altijd ‘strooptafel’ en zo noemen we deze koekjes nog steeds.

Dit weekend maakten we onze eerste gezamenlijke rit. Binnendoor naar Harlingen en daar langs de Waddendijk naar Moddergat en zo door de Friese Wouden weer op huis aan. Ik kan zo genieten van de schapen en lammetjes op de dijk. De beestjes zijn helemaal gewend aan mensen en motoren, ze worden er niet koud of warm van en grazen lekker door.


Het Wad, ik vind het zo mooi, zo wijds. Altijd weer boeiend om daar te rijden.


Take care en kalm an.

motorbeurs

Gisteren gingen Jan en ik vanuit Steenwijk naar Utrecht Centraal om de motorbeurs te bezoeken. Het was erg druk in de trein. In Zwolle konden we naast elkaar zitten. En ja, ik zit toch liever tegen Jan aan dan tegen een andere motorrijder. Ik vind het lastig om, in een overvolle trein, ‘tegen’ een vreemde aan te moeten zitten. Tja, ik hecht blijkbaar veel waarde aan mijn eigen aura, om zo maar te zeggen.

We zaten in een ‘praat’ coupé, tjonge wat een kippenhok. Schuin achter mij een stel meisjes. Ik dacht dat het er minstens vier waren, maar toen ik om keek bleken het er maar twee. Zo kletsend, zo druk! Maar overal om me heen waren de mensen enthousiast kleppend de reistijd aan het doden.

Mijn filter doet het regelmatig niet goed, gevolg is dat ik alles van iedereen hoor. Zo lastig! Ik wordt er bekaf van. Een ieder die dit ook heeft snapt het gevoel en degene die dit niet kennen zullen het nooit snappen.


Anyhow: De motorbeurs was groot & druk. Gelukkig had ik mijn affaseerschoenen aan. Mijn moeder noemde haar schoenen zo als ze er goed én vooral ook snel op kon lopen.


Een ieder die me kent weet dat ik altijd jurken en rokken draag, ik héb niet eens een broek. Maar tegenwoordig passen affeseerschoenen (sneakers) ook prima onder jurkjes. Voordeel: geen pijnlijke voeten of benen na een dagje beursen.

Op de beurs hebben we een bakkie gedaan met Chris, een sympathieke motorrijder die we kennen van de Ducati Olanda Club. Ook hebben we kennis gemaakt met Judith en Etienne van Motovacances Chamauche. In mei gaan we bij hun logeren.

Na zo’n dagje beurs was het lekker eten bij Speys. En weer door… op naar station.
De trein die we wilde nemen reed niet. Er waren door storing behoorlijk wat treinen richting noorden uitgevallen.


Gelukkig reden de treinen even later weer en konden we met de 18:48 mee richting noorden. Maar gevolg was wel dat het echt overvol in de trein was. Ik kon een plekje bemachtigen, Jan moest tot Zwolle staan.

Tijdens de terugreis, was het nog drukker in de trein dan de heenreis. Gelukkig zaten we in een stilte coupé, dat scheelt een stuk. Maar nu was er een kereltje die vanaf Utrecht tot Zwolle constant ‘mamma’ riep. Maar mamma was in gesprek met haar vriendin en liet het zoontje constant ‘mamma’ roepen. ‘mamma waarom…’ ‘mamma…’ ‘Mamma!’ etc. Mamma was blijkbaar immuun geworden voor de lokroep van zoon. Ik echter niet…


Ik las dapper door in mijn boek: Zeven Zussen Schaduw. Inmiddels was het contact tussen Flora en Aurelia verbroken op een vervelende manier, maar alle ‘mamma’s’ hoor ik wel… pff…
Ja, ook toen de koning dood ging… ‘MAMMA!’.

Let wel, herken je het, dan snap je het.
Doet je filter het wél goed dan hoor je dat dus niet. Dan kan je je afsluiten voor alle ruis waar je op dat moment niets mee hoeft.

Normaal heb ik meestal een breiwerkje bij me. Deze keer mijn ereader.
Tijdens mijn laatste lange autorit had ik wel een breiwerkje bij me, maar geen steek gebreid. Ik kijk dan toch liever naar buiten en bedenk me dat ik thuis wel weer kan breien. Zo gaat dat ook wel met treinen bij daglicht. Het breiwerkje ‘on the go’ moet ook wel easy zijn anders werkt het sowieso niet ‘on the go’.


Mijn lopend werkje zijn deze donkerblauwe tweedsokken voor Jan. Het donkerblauw breit lastig voor een mens met presbyopie ofwel ouderdomsverziendheid. Mét bril en overdag gaat het nog wel, ’s avonds niet.

Ik heb een daglichtlamp maar die is zo fel dat dit een heel ongezellig licht verspreid, zo in de avonduren! Net alsof je in een goedkope eettent in Turkije zit! Niet dat ik ooit daar heb gezeten.

En om nu mijn deken als werkje mee te nemen in de trein… Dan sjouw je daar ook de hele dag mee rond. Nee, de ereader was prima.


Vandaag weer een dagje dagelijkse routine.


Aandacht voor de beestjes die hier wonen, rondje bos, een wasje draaien en een blogje schrijven. Fijn!


Ze zitten heerlijk trouwens, de sokken die ik door de hoeveelheid foutjes liever niet weg wilde geven…


Fijn weekend verder en ‘kalm an!’

 

tweeduizendnegentien

En zo zijn we alweer aan het eind van dit jaar beland. Time flies… Nog maar zo kort geleden schreef ik blogje ‘tweeduizendachtien‘ en in een split second zal het blogje ‘tweeduizendtwintig’ verschijnen.

In deze laatste dagen kan ik het niet laten om terug te blikken op de gebeurtenissen van dit jaar. De bijzondere, leuke of speciale momenten.

Hét moment van dit jaar is natuurlijk dat Jan en ik in het huwelijksbootje zijn gestapt. Op een zonnige dag, zo’n ééntje om nooit te vergeten.


Al onze dierbaren waren erbij. In stijl werden wij naar het gemeentehuis gereden, dochterlief had een Packard mét een vriendelijke chauffeur geregeld. Geweldig!

Verder zijn we met de motor op reis geweest. Op onze Ducati ST3S reden we door Europese bergen: De Eifel, Het Zwarte Woud, De Alpen en De Dolomieten. 3678 km.


Een bijzonder lichtpuntje van dit jaar is Guusje.


Guusje was een zwervertje die door de medewerkers van de dierenambulance naar het asiel ‘De Kluif’ was gebracht. Geen chip dus over haar verleden weten we niets. De dierenarts schat haar een jaar of 10. Toen ik haar zag wist ik meteen, dit poezeke krijgt haar mandje bij ons in Oldeholtpade.


Hierboven een foto hoe ik haar voor het eerst ontmoette, in het asiel. In een paar weken tijd is ze zo enorm opgeknapt.


Vanaf het begin ging het prima tussen Chiqo en Guusje. Guusje is blijkbaar honden gewend geweest.


Elk jaar tel ik de projectjes die ik heb gemaakt. En maak een soort van lijstje.


Zo heb ik 17 paar sokken gebreid.

Mooiste project wat ik maakte dit jaar: Een weddingringshawl. Het patroon Brainwaves van Monique Boonstra (A Passion For Lace). Een shawl van 70% alpaca en 30% moerbeizijde. Dit is zo fijn garen dat de shawl door een trouwring past.


Alhoewel het breien ervan met hobbels en bobbels gepaard ging was het eindresultaat prachtig. Verder nog een plaid gehaakt en een tuinhek.


Toch wel leuk om al die projecten nog even de revue te laten passeren.

Vorige Oudere items