motorschaamte

Vervolg op de motor-vakantie 2019. De blog van 30 juli.
In de bergen was het zo rustig, alleen de bellen van het vee wat daar liep kon je horen.

Wanneer we zo berg op en af reden had ik soms wel een dubbel & knagend gevoel. Het gebrom dat onze motor produceerde in die prachtige natuur en daarnaast de uitstoot van CO2… ‘Motorschaamte’ zo zou je het kunnen noemen.


Dit komt overeen met het bestaande woord ‘Vliegschaamte’: een ongemakkelijk gevoel wanneer je het vliegtuig neemt terwijl dit juist zo slecht is voor het milieu. ‘Vliegschaamte’ is een vrij nieuw woord dat genomineerd was voor het Woord van het jaar 2018.


Vliegen is verreweg de meest klimaat-intensieve manier van transport. Bij kerosine-verbranding komt er giga veel CO2 vrij. Bijvoorbeeld één keer heen en terug met 2 personen naar San Francisco is goed voor 5.600 kg CO2. Een gemiddeld huishouden, per jáár is goed voor 4.160 kg CO2 uitstoot. Wat een verschil!

Natuurlijk kun je vervuilende vliegtuigen niet vergelijken met de vervuiling van een motor. Bovendien is een motor op zijn beurt ook nog eens twee keer minder vervuilend als een gemiddelde auto.

 Ik heb enorm genoten van de motorroutes die we door Midden Europa reden. De rotswanden en ongerepte natuur. Voor mezelf kan ik het ook wel verantwoorden. Natuurlijk, zo’n motorvakantie is nu eenmaal niet de groenste manier van vakantievieren. Maar het kan ook veel erger, zoals een vliegvakantie naar Zanzibar! Of alleen al een retourtje Londen.

Door bewust duurzaam te leven en te consuminderen probeer ik onze voetafdruk zo klein mogelijk te maken.

Want ook ik maak me zorgen over onze aarde en de klimaatveranderingen die gaande zijn. Logisch dus dat ik kritisch blijf in de keuzes die ik maak.

Hieronder is toch nog even mijn breiwerkje te zien.


Deze week hadden we nog vakantie, reden we een tochtje langs de Waddenzee.
Zo’n sok in wording past altijd mee in de koffer. Tijdens een koffiebreak is het fijn om toch nog even een naaldje weg te prikken. Deze pauze was bij Holwerd.

3678 km

Jacobus mocht mee op vakantie. Hier poseert hij bij het Reschenmeer.
Altijd gezellig zo’n aapje erbij. Jacobus heb ik in 2011 gemaakt en hij heeft al heel wat van Europa gezien. (Patroon is van Anita Wilschut)


In deze vakantie reden we3678 km. Al drie keer eerder hebben we de motor gepakt om door Europa te trekken.

In 2014 reden we 2465 km op de Aprilia Falco. In 2015 was het geen lange vakantierit, toen ging de Aprilla kapot bij Dyon en kwam de motor op een takelwagen terug.
In 2016 gingen we toch weer op pad, nu op de Ducati ST4 en hadden 4023 km op de teller. Inmiddels is die Ducati ingeruild voor een Ducati ST3S.


Onze vakantie was prachtig. Zo reden we door de Eifel, de Alpen, de Dolemieten en het Zwarte Woud. Heel wat passen hebben we gehad. Heel wat bergen bereden. Toen het vorige week zo extreem warm was in Nederland, reden wij door de koele berglucht!

Een uitdaging: Met zo min mogelijk bagage op pad.
Motto: ‘Alles wat je thuislaat is mooi meegenomen!’

Elke dag genieten van de prachtige bergen. Bij de vorige motorvakanties sliepen we in onze tent. Nu gingen we van hotel naar hotel. Voor ons doen erg lux dus!
Groot voordeel:
1. Vééééééél minder bagage.
2. Aan eind van de dag staat diner klaar.

Deze keer dus niet ‘op ‘e dolle roes’ (=op de bonnefooi) maar met een groepsreis van Horizon. Jan en ik waren de enigen die sámen op de motor waren.

Het is lastig om overdag met 8 man bij elkaar te rijden. Net als bij wandelen of fietsen heeft iedere motorrijder ook zijn eigen stijl & snelheid van rijden. Ontbijten en dineren deden we samen als groep en dat was erg gezellig! De routes reden wij met z’n tweeën zodat we konden stoppen waar we wilden en ons eigen tempo konden bepalen.

NIK_0314_1
Ik heb echt genoten van deze week. Wat wil een vrouw nog meer, elke dag met manlief op pad met de motor en dineren met acht gezellige mannen!

De Stelviopas vond ik zelf wel de spannendste. Met een hoogteverschil van 1846 meter in 48 bochten. Uiteindelijk kom je dan uit op een hoogte van 2758 meter.

NIK_0458_1
De weg is zo smal, de bochten zo krap en stijl dat je geen tegelligger moet tegenkomen. Aangezien het niet één-richtings-verkeer is en bovendien de pas ook door bussen en campers wordt gereden, is dit eng rijden. In een bocht kan je als motor niet stoppen, dan val je om. We hadden mazzel, het was rustig op de pas.

Het weer was prachtig! Maar één maal hebben we een dikke onweersbui met stortregen, enorme hagelstenen en harde wind gehad. Daarnaast een motorstoring maar die kon Jan zelf oplossen. Handig hoor, zo’n technische man!


Verder kregen we een lekke band op de verkeerde plek: midden in een smalle tunnel waar het verkeer doorheen raast. Gelukkig hebben we wel alarmlichten op deze motor. Ook fijn was dat er toevallig drie mannen van de groep achter ons aan reden. En heel toevallig: na de tunnel was een Ducati-garage. Helaas had deze garage geen nieuwe band maar de geplakte band hield het voor die dag. De volgende dag nog wel wat gedoe om een nieuwe band te vinden maar uiteindelijk lukte dat.


En zo konden we, met een koffer vol avonturen, weer veilig huiswaarts keren.

paas-priet-praat

Gisteren reden we ons eerste motoritje van dit jaar. Het weer was natuurlijk geweldig om op de Ducati er op uit te gaan.


We deden een rondje Drenthe waarna we op het terras van Gande Café in Zuidlaren belanden. Zoonlief Wessel samen met Bart, Jo-Han en Frank traden daar op met hun band Billy & The Bobcats. Altijd weer feest als hun spelen.


In het dorp waar we wonen is het een traditie: een enorme paasbult van snoeihout. Gisteravond werd het paasvuur ontstoken. Dit jaar was de bult zo droog dat het vuur snel om zich heen greep. De zon was nog niet eens onder terwijl de bult al in volle vlam stond.
Een trekker met een tank vol water reed zo nu en dan om de brandende bult heen zodat het gras geen vlam kon vatten.


Het is een oude gewoonte zoals hier te lezen. Altijd weer een prachtig en indrukwekkend gezicht. En wat een warmte er dan vrij komt!
Niet alleen onze eigen dorpsbewoners komen er op af ook mensen uit aanliggende dorpen komen erbij kijken. Elk jaar een gezellig gebeuren.

En vandaag was er tijd om wat haken & wat lezen. Heerlijk buiten.
Het haakwerk: De granny square’s, ik had het er al eerder over. Inmiddels al over de 40 vierkantjes.


Ze zijn bedoelt om onze tuinafscheiding op te fleuren. De eerste vier banen hangen, nu nog drie banen erbij haken.


Wanneer het hek écht af is zal ik betere foto’s plaatsen, van ‘before and after’.

sokken no. 6

Streepjes-sokken van Debbie Bliss garen en Scheepjes Invicta Extra.

Streepjes-sokken: het breit lekker snel!

En dus rolde maandag de tweede sok van de pennen. Ik deed over dit paar dertien dagen.

Het gaf nogal contrast, deze kleurencombinatie.

Nu mijn studie een zomerstop heeft heb ik weer wat meer vrije tijd.
Dus eindelijk weer eens samen een motorritje kunnen maken.
Even een fris snuitje halen op het wad. Heerlijk!

Op de pier bij Holwerd. Het water stond verbazingwekkend hoog.

opnames

Motome is een motorprogramma op internet&tv. Nu wil het geval dat die jongens van Motorme, Jaap en Joost, een item wilden maken over het motormerk Ducati en dan de ST serie ervan. Dat is een bepaald type motor. En jawel, wij rijden op een Ducati ST.

Dus werd de ST-club, waar ook wij bij horen, op een warme zaterdag opgetrommeld.

De presentatoren samen met een cameraman wilde van alles van ons weten over dit type motor. Er werden opnames van het rijden gemaakt en kleine interviews gedaan. Zo kreeg ik ook de microfoon onder mijn snuitje! Help!

Krap aan 5 uur opnames voor een item van 8 minuten! En nee, ik werd er niet uitgeknipt.
We hadden een prachtige dag. Leuk om zo bij ‘the making-of’ te zijn.

Hier een linkje naar de uitzending. Het item is in twee delen in het programma. Wanneer je wilt weten wat ik te melden heb: 21:36. En Jan…ja hoor die komt ook in beeld!

motorrit

Het is nog steeds zomer! Maar aan de stand van de zon, de veranderingen in de natuur en het korten van de dagen merk je de naderende herfst. Het prachtige weer verveelt mij niet. Zo konden we zaterdag nog een mooie rit op de motor maken: 214 km. Gewoon een ritje naar de waddenzee.
Bij St. Annaparochie naar boven, langs Oude & Nieuwe Biltzijl, Holwerd, Wierum zo door naar Lauwersoog en via Zoutkamp, Burum weer naar huis.
Even een paar foto’s:

Altijd mooi, de waddenzee. We gingen voor anker in Wierum. Even een bakkie doen.

En natuurlijk kibbeling eten in Lauwersoog!

Ook even bij ‘It grutte ear‘ (het grote oor) gekeken. Dit satellietgrondstation heeft als doel het langskomende satellietverkeer in de gaten te houden dit in het kader van terrorismebestrijding. Indrukwekkend om zoveel schotels bij elkaar te zien, zomaar midden in het weidelandschap.

By the way: Alleen motorrijders snappen waarom een hond met zijn kop uit het autoraam hangt!

4023


Onze roadtrip had deze keer 4023 kilometers!
In 2014 gingen we ook op vakantie op de motor. Toen een tocht van 2465 km. Vorig jaar kregen we pech met de motor dus veel kilometers hebben we die motor-vakantie niet afgelegd.
Inmiddels heeft de Aprilia Falco 1000cc plaatst gemaakt voor een mooie rode Ducati ST4 1000cc.
Deze vakantie begon met een rit door Duitsland met als eerste stop Bamberg.
Hierna alleen nog maar B-wegen gepakt.
Door naar Oostenrijk. We reden de Gerlospas, de Felbertaurnstrasse en de Grossglockner op.  Geweldig! We waren niet bepaald de enige motorrijders. Maar het is natuurlijk ook super mooi motorrijden daar: al die bochten omhoog en omlaag!

De wereld op de Grossglockner is indrukwekkend. De enorme glestjer. Alhoewel de gletsjer door de klimaatverandering al stukken kleiner is geworden.
Ik was verbaast over de enorme parkeergarage boven op de berg.

Zo’n enorme parkeergarage verwacht je toch niet bij een gletsjer?
We gingen zelfs met onze motor op de trein! In Bad Gasteind erop en met de trein door de tunnel, naar Malnitz en daar er weer af.

We hebben gewandeld in de bergen naar de Poludnig alm, tegen Italiaanse grens. Prachtig, eerst tussen de bomen omhoog en later over de alpenweide.


En overal liepen schapen, paarden en koeien. Nee, tussen de koeien konden we geen paarse ontdekken.

Soms sliepen we in de tent, andere keren weer in een pension.

We reden via Italië en Slovenië door naar Kroatië. Natuurlijk een duik in de Adriatische zee genomen. In Kroatie was het erg warm. De tent hadden we fijn onder de bomen gezet. Maar ik moet zeggen dat ik het klimaat in de bergen in Oostenrijk en Slovenie aangenamer vind. Ook de natuur vind ik hier vele malen mooier als in Kroatië. Maar de Adriatische zee maakt veel goed, zo blauw en helder water.

Vervolgens weer door Slovenië naar Oostenrijk en door naar Tsjechië. Slovenië is ook een prachtig land.


Deze borden (foto hieronder) kwamen we met enige regelmaat tegen. Dit geeft risicovolle weggedeeltes voor motorrijders aan.

Vanuit Tsjechië via Oostenrijk weer terug in Duitsland en woensdag de laatste etappe van 860 km over autosnelwegen weer terug naar huis. Alleen maar prachtig weer gehad! We begonnen de eerste vakantiedag wel met wat regen, en ook op de terugreis hadden we ook stevige buien.
Gelukkig heb ik inmiddels een heel goed regenpak en thermo-onderkleding dus nat of koud heb ik het de terugreis niet gehad.

Vorige Oudere items