verrassing

Niets vermoedend kwam ik uit de kroeg vanmiddag. Of noem je een (brei)café geen kroeg? Het idee is wel hetzelfde: samen bijpraten, lol hebben en drinken en o ja ook nog een toertje breien.

Bij thuiskomst vond ik een tasje aan de deur. Hierin een lief kaartje, een boek en een pakje. Het kaartje maakte duidelijk dat dit kadootje alvast voor onze trouwdag is met de wens erin dat we een prachtige en liefdevolle dag mogen hebben samen met de liefsten. Zoooo lief!

Het boek heet Dutch Knits en is een verzameling van Nederlands breien in de kunst, in fotografie en in literatuur. Zo leuk om even in weg te duiken. De prachtige breifoto, rechts onder, komt uit het boek, fotograaf Sem Presser 1959. In het pakje zaten twee potjes, met breiwerkmotief. Zo mooi… Maar ook twee bolletjes garen: superzachte alpaca! Zoooo lief!


Mijn work in progress vordert gestaag: de kantshawl. Ik vertelde al eerder dat dit mijn eerste project is met echt lacegaren en een kantpatroon. De Brain Waves van Monique Boonstra.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog steeds fouten maak… ook kom ik er achter dat dit breiwerk iets meer aandacht nodig heeft. Even uitleggen, ik gooi mijn breiwerk zo naast me neer als iets anders mijn aandacht heeft. Mijn bril erachteraan. Nu heeft die bril hele kleine schroefjes die iets, echt net iets uitsteken. Gevolg: breiwerk aan bril vast en bij oppakken van bril bleef er net één draadje aan vast hangen… sh*t! Met wat rek & trekwerk het breisel en lus weer in shape gekregen.

Maar daar bleef het niet bij, ik heb ook al de bol om mijn been gehad en dat niet wetende weg liep… sh*t! De helft van de steken van de naald. En echt het is supermoeilijk, eigenlijk onmogelijk, om de steken dan weer goed op de naald te krijgen. Uiteindelijk kon ik één en ander weer recht breien maar wel met de nodige fouten…

Mijn mantra tijdens dit project: de shawl hoeft niet perfect-de shawl hoeft niet perfect. Gewoon doorgaan, fouten maken mag. Maar zoveel? Tja, ook zoveel!


Monique had in dit patroon ook de Life Line uitgelegd. Ik heb dit, eigenwijs als ik ben, niet toegepast… Een Life Line is een draadje dat je door alle steken heen doet. Wanneer je dan een steek laat vallen, of een andere stommiteit (zie hierboven) uithaalt kun je je werk afhalen tot deze Life Line en zo alle steken weer goed op de naald krijgen.

Kantbreiwerk moet je met iets meer liefde benaderen. Netjes en mét aandacht wegleggen en weer oppakken. Ook het breien moet mét aandacht, ook daar ben ik me nu van bewust. Maar ondanks de fouten en onhandigheden van mijn kant vind ik het breien echt zo leuk!

Ondertussen in Oldeholtpade: luierende schapen in de wei.
Ook hier is de wolproductie in volle gang!

ondertussen in Oldeholtpade

De dagen vliegen voorbij. Nu nog maar 30 nachtjes en dan ben ik de bruid.
Daarom gaat al m’n breitijd gaat in de kantshawl zitten.


Niet dat ik dat erg vind trouwens, dit patroon is super fijn om te breien. Ik ben nu op de helft, het breedste gedeelte gehad. Vanaf nu worden de toeren steeds korter. Maar het wordt nog wel even flink doorprikken.


And then for something completely different…
Op Instagram volg ik verschillende harige beestjes met vier pootjes. Honden en katten hebben zo mijn voorkeur, maar eigenlijk vind ik alles met een vachtje en vier pootjes leuk. Ik plaats zelf ook regelmatig foto’s van Chiqo op Instagram. Want ook hij beleefd elke dag wel weer wat avonturen.

Banjeren door het hoge gras, hoe leuk is dat!

Anyhow: Op instagram volg ik Hidde, een prachtige rode kater die op Terschelling woont.


Maar Hidde woont daar niet alleen maar met hond Jojo-heppy. Roepnaam Jojo.


Wanneer ik hun avonturen voorbij zie komen dan zorgt dat voor een glimlach op mijn gezicht. Echt zo leuk!

Op mijn tijdlijn is ook plaats voor natuurfotografen. Elke dag scrol ik zo door Instagram en zie de mooiste foto’s. Dat maakt, zo vind ik, Instagram een leuk medium.

rommeltje

Een aantal weken terug was ik begonnen met shawl ‘Brain Waves’ van ontwerper Monique Boonstra. Garen van Wol met Verve 4 ply (sokkenwol dikte). De shawl wilde ik voor onze huwelijksdag af hebben. Maar de twijfel sloeg toe. Niet over het garen, ik vind de kleuren prachtig! Ik had de shawl gedacht op een effen blauw jurkje. En ook het jurkje is mooi, een echt ‘Froukje’-jurkje maar ik vond haar niet feestelijk genoeg. Tja… Ik trouw tenslotte maar twee keer dus mag ik best kritisch zijn op mijn outfit.


En ik op missie naar Steenwijk. Doel: feestelijk jurkje. Missie geslaagd.
Alleen nu paste de bonte shawl weer niet op deze blauw met witte jurk. Dus heb ik deze shawl even in de wacht gezet.

Bij Hobbydoos ‘Drops Lace’ besteld. Dit is echt luxe garen: 70% alpaca en 30% moerbei zijde. De zijderupsen hebben hun buikjes vol gegeten met het blad van de Moerbei, een loofboom, vandaar de naam ‘moerbei zijde’.


‘Brain Waves’ is een mooi patroon om te breien. Wanneer ik deze blauwe af heb ga ik die bonte afbreien. En wie weet nog wel een paar ‘Brain Waves’s’.

Jaren terug kwam er bij de Knitty een patroon uit voor een shawl, de ‘Clapotis‘. Mijn moeder was destijds fan van dit patroon en heeft er wel een stuk of acht, misschien zelfs wel meer, gebreid. Nou ik heb zo’n vermoeden dat ik dit zal hebben met de ‘Brain Waves’.

Het breien met dun lace garen is nieuw voor mij. Ik heb ook niet veel ervaring met kantbreien. Bij de eerste pogingen om een beginnetje te maken met de shawl vergiste ik me voortdurend. Had niet goed door hoe de steken stonden. Door het dunne garen op relatief dikke pennen (3.25 mm) stak ik vaak niet goed in of haalde steken door elkaar, om zo maar te zeggen.  Dan haalde ik het breiwerk weer uit en begon weer opnieuw.

Tot je op een gegeven moment gewoon de knoop door moet hakken en door gaat met breien ondanks breifouten.
Ach, wanneer je snel loopt zie je het niet!

Nu ik halve wege de shawl ben, sluipt er zo nu en dan toch nog wel een foutje in. Maar nu zie ik beter wat ik doe, snap het patroon ook. Kantbreien is best moeilijk met dun lacegaren. Het breiwerk ziet er als een rommeltje uit. Pas na blocken (opspannen) zie je het echte kantpatroon.

Voor ik deze blog online zet plaats ik toch nog even een foto van mijn oude kleine vriendje. Het is fijn hem om me heen te hebben en heerlijk om dagelijks met hem het bos door te struinen.


Op ‘Joure onder de Wol’ trof ik bij één van de kramen een mevrouw met een hondje. Ik vroeg of dat een Kooikerhondje was en vertelde dat wij een Stabij(na) hebben.
‘Is dat Chiqo?’ vroeg de standhoudster. Ik was verbaast en moest lachen! Het bleek dat zij mijn weblog leest! Prachtig toch!