ratjetoe

Natuurlijk heb ik een nieuw paar sokken op de pennen gezet. No. 226. Van de week aan de brei gegaan met een bolletje Regia. Ik was al zo’n 10 cm met het beenstuk toen ik toch eens kritisch keek. De sok werd wel erg breed. Wat bleek, ik breide met naald 2.5 (anders 2.25) en had 64 steken opgezet (anders 60). Ja, dan worden de sokken zo breed dat ze afzakken. Maar ik heb geen behoefte aan slobbersokken dus het breisel maar afhaalt.


Ik brei continentaals: ik heb de werkdraad over mijn linker wijsvinger. Hierdoor kan ik met kleine naaldjes breien. Want ik heb dus geen pen onder de rechterarm.


Vroeger op school heb ik op de Engelse manier leren breien, dus wel de rechter naald onder de rechter arm en de werkdraad rechts. Alweer heel wat jaren terug heb ik mezelf het knoffelen aangeleerd. Dat had wat voeten in aarde maar uiteindelijk brei ik niet anders meer. Knoffelen is een ander woord voor continentaals sokken breien.


Nu ik deze blog type staat er een lekker bakje thee voor me. Om van elke dag een feestje te maken drink ik Champagne-thee! Een goed alternatief voor echte Champagne. Net gekocht op Wollig Landleven in Havelte bij Thee en kruid. Meta heeft in haar kraam een enorme hoeveelheid wekpotten met kruiden en theeën.


Ik bezocht deze markt samen met dochterlief Jildou. Gezellig even. Ik had wel de indruk dat er vorig jaar meer wolkramen stonden dan dit jaar.

And then for something completely different…
Ik las een artikel van Henriëtte Jordens, zij is een expert in hondengedrag. Titel: ‘Waarom is het goed om je hond therapeutisch te laten snuffelen’.
De snuffelsessies van een hond verminderen stress.


Het is een natuurlijk gedrag van een hond. Hij ruikt wel 100.000 beter dan wij mensen. Een hond is vooral ook gericht op het besnuffelen van andere honden en andere dieren. Zo leert het snuffelen de hond ook om ander buurhonden te herkennen en ook om zijn (m/v) omgeving in kaart te brengen. Wij ‘bekijken’ de omgeving de hond ‘besnuffelt’ de omgeving.

Snuffelen stimuleert de hersenen. Immers moet de hond nadenken over al die geurtjes. Dat maakt het snuffelen tot een mentale uitdaging voor de hond. Het centrum in de hersenen waar emoties gereguleerd worden (het limbisch systeem) staat rechtstreeks in verbinding met de geurreceptoren in de neus. Interessant artikel.


Onze stabijna is een echte snuffelaar. Wanneer wij over een bospad lopen dan loop ik recht op het pad. Chiqo niet, die neemt het pad zigzaggend. Het verbaast me regelmatig dat hij na een flinke wandeling nóg niet uit gesnuffeld is. Wanneer hij los loopt is, is zijn gesnuffel geen probleem, hij komt vanzelf weer bij me. Aan de lijn moet ik soms wat geduld opbrengen voor deze snuffelkont.

 

rommeltje

Een aantal weken terug was ik begonnen met shawl ‘Brain Waves’ van ontwerper Monique Boonstra. Garen van Wol met Verve 4 ply (sokkenwol dikte). De shawl wilde ik voor onze huwelijksdag af hebben. Maar de twijfel sloeg toe. Niet over het garen, ik vind de kleuren prachtig! Ik had de shawl gedacht op een effen blauw jurkje. En ook het jurkje is mooi, een echt ‘Froukje’-jurkje maar ik vond haar niet feestelijk genoeg. Tja… Ik trouw tenslotte maar twee keer dus mag ik best kritisch zijn op mijn outfit.


En ik op missie naar Steenwijk. Doel: feestelijk jurkje. Missie geslaagd.
Alleen nu paste de bonte shawl weer niet op deze blauw met witte jurk. Dus heb ik deze shawl even in de wacht gezet.

Bij Hobbydoos ‘Drops Lace’ besteld. Dit is echt luxe garen: 70% alpaca en 30% moerbei zijde. De zijderupsen hebben hun buikjes vol gegeten met het blad van de Moerbei, een loofboom, vandaar de naam ‘moerbei zijde’.


‘Brain Waves’ is een mooi patroon om te breien. Wanneer ik deze blauwe af heb ga ik die bonte afbreien. En wie weet nog wel een paar ‘Brain Waves’s’.

Jaren terug kwam er bij de Knitty een patroon uit voor een shawl, de ‘Clapotis‘. Mijn moeder was destijds fan van dit patroon en heeft er wel een stuk of acht, misschien zelfs wel meer, gebreid. Nou ik heb zo’n vermoeden dat ik dit zal hebben met de ‘Brain Waves’.

Het breien met dun lace garen is nieuw voor mij. Ik heb ook niet veel ervaring met kantbreien. Bij de eerste pogingen om een beginnetje te maken met de shawl vergiste ik me voortdurend. Had niet goed door hoe de steken stonden. Door het dunne garen op relatief dikke pennen (3.25 mm) stak ik vaak niet goed in of haalde steken door elkaar, om zo maar te zeggen.  Dan haalde ik het breiwerk weer uit en begon weer opnieuw.

Tot je op een gegeven moment gewoon de knoop door moet hakken en door gaat met breien ondanks breifouten.
Ach, wanneer je snel loopt zie je het niet!

Nu ik halve wege de shawl ben, sluipt er zo nu en dan toch nog wel een foutje in. Maar nu zie ik beter wat ik doe, snap het patroon ook. Kantbreien is best moeilijk met dun lacegaren. Het breiwerk ziet er als een rommeltje uit. Pas na blocken (opspannen) zie je het echte kantpatroon.

Voor ik deze blog online zet plaats ik toch nog even een foto van mijn oude kleine vriendje. Het is fijn hem om me heen te hebben en heerlijk om dagelijks met hem het bos door te struinen.


Op ‘Joure onder de Wol’ trof ik bij één van de kramen een mevrouw met een hondje. Ik vroeg of dat een Kooikerhondje was en vertelde dat wij een Stabij(na) hebben.
‘Is dat Chiqo?’ vroeg de standhoudster. Ik was verbaast en moest lachen! Het bleek dat zij mijn weblog leest! Prachtig toch!

breidagen

En zo reed ik gisteren naar Grins. Dat is de Fryske namme foar Groningen. Naar wat zoekwerk en uiteindelijk met behulp van de vriendelijke mevrouw in Google-Maps kwam ik bij de prachtige oude suikerfabriek. Dit gebouw leent zich prima voor 50 kramen vol wolgeluk.


Door de immense ruimtes kon dit evenement groots worden opgezet. Hier een foto van het catering gebeuren.

Ik had een missie. Ook al staat dit brei-jaar in het teken van ‘eerst-op-breien-wat-ik-heb’ mocht ik toch garen kopen voor een kantshawl. Afgelopen tijd heb ik maar liefst 12 bollen garen op gebreid in mijn ‘granny square’s project’. Zoveel garen… dat zie je echt wel aan mijn stash (voorraad). Goed bezig dus.
Ik was erg tevreden over deze klus en hoe die uiteindelijk geklaard werd. Ik blogde er al eerder over en zal er zeker nog op terug komen.

Anyhow:
Ik had dus een missie: garen scoren voor de kantsjaal ‘Brain Waves’ van Monique Boonstra. Dit patroon kocht ik donderdag. Via sociale media kondigde Monique aan dat ze het patroon in de sale had. Alhoewel haar patronen helemaal niet duur zijn, werd ik door deze aanbieding toch in de verleiding gebracht. Deze kantshawl is ook voor de minder ervaren lace-breisters te doen. Ideaal voor mij dus!
In mijn zoektocht over de beursvloer kwam ik deze garenlabel tegen, zo waar!

Uiteindelijk, na veel gewik en gewogen te hebben, heb ik bij Wol met Verve twee strengen sokkengaren gekocht. Dit is een garen heeft een ‘fingering’ dikte. Eigenlijk zou je voor kantbreien of lace ‘2-ply’ dikte moeten gebruiken. Maar ik viel voor de kleuren in deze strengen. Bovendien vind ik dikte van sokkenwol fijn breien.


De dikte van garens wordt in het Engels aangeduid. Zeer dun garen wordt met ‘2-ply’, het dikkere garen wat hierop volgt heet ‘sock’ of ‘fingering’ garen, nog dikker is de ‘sport’. De dikte-aanduiding ‘light worsted’ of ‘DK (double knitting)’ is al een vrij dikke draad. De dikte-aanduiding erna heet ‘worsted’. Nog weer dikker is de ‘aran’. En nog weer dikker is de ‘chunky’, dan komt we nog ‘bulky’ en heeeeel dik wordt aangeduid met ‘superbulky’ vooral de laatste jaren kun je dit garen kopen. Veelal wordt deze dikte gebruikt in het interieur zoals plaids en kussens.

Ik brei het liefst met de sokkendikte op naalden 2,5 mm of de sport dikte op naalden 3-4 mm. Hoe dikker het garen hoe ‘zwaarder’ het breit, vind ik zelf.

Thuisgekomen van de Breidag heb ik gelijk een mooi bolletje van de streng gemaakt.
Op mijn eigen wolwinder van Alibaba. Ja, zelfs wolwinders verkopen ze daar. Zo’n bolletje heet dan ‘cake’.


En de eerste toeren van de nieuwe shawl zijn een feit. Altijd weer fijn om met een nieuw project aan de gang te gaan.


Aangezien Chiqo-hond de hele dag aan het bankhangen was, heb ik ’s avonds met hem nog heerlijk door het rustige bos gelopen. Alle prikkels van een mooie maar ook drukke dag even achter gelaten in het groene bos.

 

reclame vrij en breidagen

Als het goed is, dan is mijn blog nu reclamevrij. Het stoorde me al een tijdje, die reclame. Zowel op de blog als via de ‘volg’mail had ik ontsierende reclames.

Ik ben een tevreden WordPress-gebruiker. Alweer 8 jaar. Daarvoor had ik 5 jaar een blog via de Nederlandse blogdienst Web-log. Deze dienst stopte in 2011, vandaar mijn overstap naar WordPress.

Een weblog of blog is een persoonlijke website dat als een soort dagboek door de schrijver of blogger wordt bijgehouden.

In mijn geval deel ik, met de bezoekers van mijn site, handwerkprojecten, huislijkheden of levensperikelen, verder plaats ik met regelmaat foto’s over hond & natuur. Ik heb er na 13 jaar nog steeds schik in om prietpraatjes te plaatsen. Misschien vind ik het fotograferen voor de blog nog wel leuker. Toen ik mijn eerste blogje schreef bij WordPress gebruikte ik onderstaande foto.


And now for something completely different.
Ik ben aan het aftellen! Nog een paar nachtjes en dan ga ik de beursvloer met 50 standhouders onveilig maken!


Nou ja, dat valt dan ook wel weer mee hoor.
Ik sta nog steeds op Cold Sheep eigenlijk. De enige regel van, de onder breisters gebruikte term Cold Sheep, is geen garen/wol meer te kopen. Hoe moeilijk kan dat zijn zou je zeggen…

Maar ik ken mezelf. Bij de laatste handwerkbeurs kwam ik toch ook met een sokkenbolletje terug.
Mijn motto ‘eerst-op-breien-wat-ik-heb’ zette ik toen heel eventjes opzij. Immers je moet er niet te spastisch mee om gaan. Eén bolletje mag dan best, zo zei ik toen. Net als bij afvallen & diëten: wanneer je te streng bent voor jezelf dan hou je het never nooit niet vol.
Dus nu zeg ik dan ook maar niet dat ik Cold Sheep ga.


Wordt vervolgd!

beurs

En zo reed ik gisteren naar Zwolle, naar de handwerkbeurs. Hoe dichter ik bij de IJsselhallen kwam hoe drukker het werd. Alleen al een file om het parkeerterrein op te komen. Niet veel later was dat enorme parkeerterrein zelfs vol!
Ook op de beursvloer was het erg druk en warm.

Ik had een boodschappenlijstje met twee items: rondbreinaald 2.25 en 2.50. Die haalde ik bij Dico, de eerste kraam van de beurs.

Wat ik wel wat jammer vond is dat op veel kramen het zelfde garen werd aangeboden:  Effen sokkengaren. Onlangs verschenen er twee boeken met sok-patronen gebreid van dit garen. Het is op dit moment erg populair vandaar dat ik overal dit garen zag, deze sokken en deze boeken.
Ik houd het vooralsnog bij mijn eigen vertrouwde sokkengaren merken. Natuurlijk ben ik wel erg benieuwd hoe dit garen, Lang Yarns Jawoll Superwash, zich houdt met dragen & in de was. Want wanneer je een klosje stopgaren bij je bolletje krijgt, geeft dat me niet meteen de bevestiging van sterk sokkengaren…

Wat ik leuk vind van deze beurs is dat bijvoorbeeld borduren, quilten en naaien ook ruim vertegenwoordigd zijn. Ik kan, al struinend over de beursvloer, inspiratie opdoen.
Mijn buit dit jaar:

De twee rondbreinaalden en, ik kon het niet laten, een Zauberball! Afgelopen december zou ik al een paar sokken voor dochterlief breien. Het kwam er niet van. Nu zag ik deze bol: echt iets voor haar! Dus die mocht mee naar huis.

Natuurlijk heb ik een missie: ‘eerst-op-breien-wat-ik-heb’ maar daar moet je niet te spastisch mee om gaan. Eén bolletje mag dan best. Gewoon omdat ik daar blij van word. Gewoon omdat het kan. Gewoon omdat ik al zo goed bezig ben met deze opdracht.
Net als bij afvallen & diëten: wanneer je te streng bent voor jezelf dan hou je het never nooit niet vol!

Ik echt kan genieten van zo’n dagje beurs, voor mij als wandelen in een enorme snoepwinkel. Alles bekijk ik op mijn eigen tempo. Hier en daar een praatje.
Ik raak niet uitgekeken wanneer ik, genietend van mijn bakje koffie en mijn (zelf-meegebrachte-) broodje eet, al die dames zie, die ook zo blij worden van al het moois.

Ik kijk nu alweer uit naar het volgende evenement. De Nederlandse Breidagen in Groningen begin mei.


Maar na al die drukte was het in het bos weer heerlijk rustig, even mijn hoofd leeg maken. Ruis eruit! Fijn om de natuur dan zo dicht bij te hebben.


Goed weekend!

op pad

Ik moest er een eindje voor rijden maar dan heb je ook wat!
Vandaag bezocht ik de gezellige Midwinterwol in Winschoten.

Het aankomen daar was al leuk, op de parkeerplaats stond een aardige meneer klaar met een grote bus. Hij bracht alle dames naar de manege. In de manege was het wel frisjes, maar ik had me dik aangekleed dus dat deerde me niet. Maar zo halverwege mijn tocht langs de stands ging een warme chocomelk er toch wel in.


Heerlijk! … en weer door…
Ik heb zulke leuke gesprekjes gehad. Ja, ook in het Engels.


De Schotse standhouder van Sky Blue Pink Designs had een kilt aan. Nee, hij had het niet koud. Zo’n kilt bevat zoveel stof dat dat hem wel warm houd. Hij vertelde dat hij weliswaar thuis niet in een kilt loopt maar dat de ‘echte’ kilt meters en meters stof heeft. Die wordt opgevouwen, vouw na vouw en neergelegd op de grond, de schot gaat er op liggen en bevestigd deze dan met een riem om de middel. Een heel gewicht. Een gedeelte van de stof gaat dan zo over de schouder. Ik had hier geen weet van.
Nee, ik heb hem niet gevraagd of… nee, dat durfde ik niet… en ik hoef het ook niet te weten trouwens.


De bovenste twee foto’s zijn gemaakt bij Atelier het Bonte Schaap. Dat mooie vilt schilderij is door Marijke van der Duijs gemaakt.
Die kabouter eronder is gemaakt door Jeannette van Atelier Engelengeduld. Gemaakt van vilt. Door prikken, heel veel prikken, krijgt het zijn vorm.

Natuurlijk heb ik mijn breivriendinnen bij Atelier Lindelicht even gedag gezegd.
Er was veel, veel wol, veel garen, veel vilt en alpaca’s!


Deze alpaca’s zijn van Alpaca top dutch. De eigenaar vertelde me van alles over zijn beesten en de wol die er vanaf komt. Wat zullen die vachtjes lekker spinnen, zo zacht! Tja, leren spinnen, het staat al jaren op mijn verlanglijstje. Ik heb zelfs al een spinnenwiel, jawel een Louet. Ach, wat in het vat zit…

Uiteindelijk stond ik aan veel verleidingen bloot, maar kwam met een bescheiden maar fijne buit thuis.


De bolletjes Regia waren flink afgeprijsd. Het is sokkengaren maar dan wel de luxe variant: Angora 10% /Merino 65%/ Nylon 25%, superzacht! Genoeg voor twee paar fijne zachte sokken.
Die grijze wol is ook sokkenwol van Wooltops. De vriendelijke eigenaar komt uit Keighley, vlak bij Leeds.
Verder nog een Schapenkaartje om in een lijstje te doen.
En nog een extra set sokkennaaldjes 2.25 mm. Ik heb maar één paar en dat is wat karig als je meerdere sokken op de pennen hebt.

Toen ik uitgekeken was kon ik zo de bus weer in en werd weer keurig afgezet bij mijn auto. Echt de moeite waard deze Midwinterwol!

veel te vertellen

Vandaag heb ik de Nederlandse Breidagen bezocht. Zo leuk, zoveel ook, overal kleurige wolletjes. Een walhalla voor de breisters.
Ik had een klein boodschappenlijstje, er stond maar één dingetje op. Een bol effen sokken wol die passend was bij een bonte bol die ik al had. Maar ja, zo veel sokkenwolletjes, zoveel keus… dan koop je andere sokken wol met bijpassen effen garen!
Ook trakteerde ik me op nieuwe sokkennaaldjes, ze schijnen de Porsches onder de breinaalden: Knitpro Karbonz. Deze naalden hebben een messing punten en koolstofvezel tussenstukjes.
Hier mijn buit, ja ook dat leuke koffertje waar precies een breiwerkje in kan. Verder heb ik een klosje macramé draad meegenomen voor mijn schoondochter en twee verrassinkjes die ik natuurlijk niet laat zien, maar waar ik zelf erg blij van werd!



De stand van mijn breivriendinnen even op gezocht om ‘dag’ te zeggen. Hun kraam zag er weer zo sfeervol uit! Lindelicht.



Ook al was het erg druk, ik kon mijn pad wel vinden. Overal waar je keek veel kleuren. Ik ontdekte op een stand een mandje van indie dyer Undercover Otter, zij is echt van de felle kleuren. Een indie dyer is ‘an indipenpendent dyer, someone who dyes yarn or fiber on a small scale’. Ik houd wel van die zuurstokkleuren!


En hier nog wat foto’s van al het moois:


Wat me opviel was deze stand, of nee, het was een karretje van Holland Creatief. Geweldig, zo’n winkeltje op wielen.


Met eigenaresse Antje (ik weet niet of het haar eigen naam is…) had ik een gezellig klein gesprekje. Op haar Instagram betere foto’s van dit wagentje.


Een paar uur op de Breidag gaf me veel inspiratie!

Vorige Oudere items