clearing clutter

Our house
Ons huis slipte wat dicht, dus ging ik ordenen. Een drang van ‘clearing clutter’ ofwel rommel opruimen.

Afbeeldingsresultaat voor opruimen
Het is niet zo dat ik, à la Marie Kondo, in één ronde door het hele huis storm en klaar ben voor tenminste een decennium.

Dat komt door de kaboutertjes. Zij slepen, zonder dat ik het zie, dingen mee ons huis in. Dus is het raadzaam om van tijd tot tijd een ‘rondje huis’ te maken. De warboel opruimen en meteen een sopdoekje erdoor.

Een tip om je huis te ontspullen
Een opgeruimd huis doet goed.

Ons huis is niet zo groot als ‘Old Stoutenburght’ van Meneer Halman. Hier 12 km vandaan.

Maar het is ook geen tiny house.


Het is precies goed voor ons.

Ik woon er 30 jaar. De kinderen groeiden er op en ik wisselde van echtgenoot. Poezen kwamen en gingen. Er kwam een hond bij. En nu ook een oppaskat.


Our house in the middle of our street.
Madness

Kantoortje
Jaren terug gingen we verbouwen en daarna volgde een herschikking van de slaapkamers.


Hierdoor kwam het kleine kamertje vrij. Dit werd een kantoor voor zoonlief. Toen hij uitvloog nam Wessel ook zijn computer, beeldschermen en administratie mee.


Sindsdien is het mijn plek.


Een plek voor mijn handwerkspullen. Een plek waar ik bezig kan zijn.


Ik noem het nog gewoon ‘het kantoortje’ want ik vind ‘hobbykamer’ een stom woord. Sowieso het woord ‘hobby’, dan denk ik aan modelspoorbanen, diamond painting of ballonfiguren maken. Niets ten nadele van deze vrijetijdsbestedingen hoor.

Handwerken is mijn passie, waarin ik me kan verliezen. Breien is eigenlijk meer een nijverheid ofwel ambacht. Een ambacht is handwerk dat aangeleerd is om er je beroep van te maken. Maar vandaag de dag kun je met het breien an sich nog geen droog brood verdienen.

Anyhow, hier een rondleiding in 1:21 van dit ‘kantoortje’:

Ons huis is normaliter wel opgeruimd. Alles wat ‘over’ is gaat naar de kringloop. Herinneringen bewaar ik in mijn hart en niet op zolder.

Alleen in het kantoortje:
Ik ben echt een kei in het garen vergaren!  Mijn hoeveelheid wol is huge. Hieronder het orde scheppen in de wol-chaos (vóór het filmpje).


‘Ik ben Froukje en ik ben een yarn-hoarder’.

Een professioneel hamsteraar, echt! Mijn wol-voorraad is meer dan ik ooit op kan breien. Sorry Irma, maar je zette hamsteren in gebarentaal echt op de kaart.

Maar ik heb een plekje voor alles en alles op een plekje. Zo kan ik mijn stash enigszins verantwoorden naar Janlief.

Verrassing
Maandag lag er een envelopje op de mat. Er zat een ‘Needle Minder’ in. Dit is een magneetje waar je je borduurnaald op kan ‘plakken’. Zo raak je de naald niet kwijt. Je klemt dit ‘Mindertje’ op je borduurstof.

Deze is zo mooi: Aan één kant is het een paddestoel en de andere kant een madeliefje.


De ‘Needle Minder’ van Handmade by Mandy. Een mooie webshop met een verscheidenheid aan producten, zoals handgeverfde garen en mutsen die Mandy zelf maakt. Ze heeft ook garen te koop van de betere merken.
Leuk om zo’n verrassing op de deurmat te vinden! Bedankt A.!

Hieronder een foto uit 2012. Het borduurt gewoon fijner als je gezelschap hebt. Kater Rebbel werd 13 jaar.

Take it easy & kalm an! Lieve groet uit Olpae.

agenda leeg en de sokkenla vol


Paar 2 van dit jaar, gleden van mijn pennen. Garen: Lang Yarn Twin Soxx. Een mooi zelfstrepend garen.


En dan… is er koffie! De wat oudere dames (m/v) onder ons kennen die tekst uit de Douwe Egberts reclame. In 2016 lanceerde het reclamebureau FHV BBDO de quote opnieuw. Een handige en catsie naam voor een reclamebureau trouwens! 😉

De sokken: wanneer je goed kijkt zie je in het voetstuk een smaller streepje.

Raar dat er één streepje smaller is. Bij sok 1 heb ik dit stukje in het beenstuk, er tussen uit gehaald.


Bij de voet kwam ik er achter dat dit dus zo hoort, want ook hier een smal streepje blauw/grijs. In sok 2 heb ik ook weer in het been het smallere stukje er tussen uit gehaald. Dat moest ook wel want hier zat een fout in het verven.

Een echt maandagmorgen bolletje dus! Geeft niet, ik red me er wel mee.

Uiteindelijk werden het wel twee identieke sokken. Ze zijn voor dochterlief. Het zestiende paar wat haar kant op gaat. In 15 jaar hoor, dus dan valt het aantal Jildou-sokken wel mee.

Mijn agenda ziet er al heel wat weken zo uit:


Leeg! Om die leegte wat op te vullen heb ik de minibolletjes katoen er om heen gelegd. Gewoon opleuken die foto.

Dit mandje met kleine 10 grams bolletjes heb ik bij elkaar verzameld. Het staat boven te pronk bij de rest van mijn handwerkspullen. Van de Action.


Ik heb al heel wat ideeën in mijn hoofd wat er mee te maken. Een tas met mini granny’s haken bijvoorbeeld, of paaseieren ermee breien, of verwerken in een lente-haak-krans, of amigrumies haken (zie 4us hieronder) of… Elke keer als ik naar het mandje kijk word ik er blij van. Dat alleen al is de aanschaf dubbel en dwars waard!

Anyhow: Corona houdt de hele wereld in haar greep. Ikzelf heb, naast een lege agenda, weinig ‘last’ van de maatregelen in verband met het Covid19-4us. Ook mijn naaste omgeving heeft in geringe mate hinder van het virus. Dat is natuurlijk fijn, zeer zeker. Nee, je hoort mij niet zeuren hoor.

Ik ben (nog) niet ziek geworden, ik kan elke dag de natuur opzoeken, onze woning is groot genoeg en ik woon niet alleen. Bovendien ben ik niet werkzaam in één van de getroffen sectoren, ook ben ik niet werkzaam in de overbelaste zorg, ik ben geen student en gelukkig ben ik ook niet de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport of deskundige bij het RIVM.

Alleen…
Ik mis onderhand wel het struinen in de bibliotheek.
Ik mis mijn breigroepjes.
Daarnaast mis ik ook de strooptochten door de kringloopwinkels.
En ik mis het koor.

Random order.

Nu heeft heeft elk nadeel zo z’n voordelen.
Wat ik niet mis zijn de oud Hollandsche verjaardagen. Het zitten in een kring en dan de pech hebben naast iemand te zitten waarbij het moeilijk is de conversatie gaande te houden. En ja, dat is het enige wat je kan doen tijdens zo’n partijtje. Converseren én van de plakjes worst en blokjes kaas te eten.


Het is best lastig te socialiseren tijdens een verjaardagsfeestje. Ik wordt er moe van en het meest frustrerende is dat je dit nauwelijks aan me merkt. Ik ben namelijk supergoed in het maskeren hiervan. Lang leve en In de gloria. Laat die ene Covid19- maatregel maar even voortduren.

Afijn: Ik sta dus niet direct het juichen om naar feestjes te gaan en ik ben niet de enige. Frank Boeijen zong in 1981 al: ‘Ik wil nooit meer naar een verjaardag feest omdat ze vervelend zijn’.

Theo & Thea verjaardag ahaha

Wanneer ik dit typ maakt de sneeuwpret plaats voor het voorjaar. Komend weekend verwachten de weermannen (m/v) volop zon en lentetemperaturen. Fijn!


Onlangs had ik mezelf een borduurpakket gekocht. Ik ben begonnen met een lente-kussen.


‘Nieuwsgierige schaapjes’ een pakket van Vervaco.


Zo leuk om hiermee bezig te zijn. Kruisje voor kruisje. Wordt vervolgd.


Beestenboel op nummer 9.

Be safe, take care en kalm an!
Lieve groet uit Olpae!

zeilschip op het meer & schapen op de hei

Het eerste deel van de shawl is klaar. Ik loop op schema.


Deze ‘Segelschiff am See’ is een MAL (Make-a-long) van Siets aan de maak en de ontwerpster van de shawl Alexa Boonstra. De shawl dankt haar naam aan het handgeverfde garen waar Alexa het ontwerp van maakte. Die kleur heette Zell am See, naar de plaats in Oostenrijk. Omdat de vorm op een zeil lijkt, vond ze het leuk om dat samen in de naam te verwerken: ‘Segelschiff am See’. Zeilschip op het meer dus.

Na de strepen komt kantpatroon. Alexa noemt dit ajour stuk ‘Opkruisen in breed vaarwater’. Dit omdat het visualiseert welk spoor een zeilboot in het water zou achterlaten bij het laveren.


Ik heb hiervoor een mooi sokkenwolletje, te mooi om in de schoenen te verdwijnen. Nu bestaat dit kantstuk ook uit ribbels. Ik twijfelde of ik dit, met zulk bont garen, wel zo mooi vindt. Dus een klein stukje in patroon gebreid. Best wel druk met dit kleurige draadje. Na rijp beraad en onderling overleg met zuslief besloten toch van het patroon af te wijken.


Dus ging ik zo verder. Geen ribbels in dit deel, wel ajour.
Handig trouwens, zo’n Yarn Cosy, een soort hoesje die om je yarncake kan doen. Deze voorkomt dat de bol bij het opbreien uit elkaar valt.


Hier één keer het patroon van de totaal acht keer om voldoende shawl-lengte te krijgen. De shawl wordt steeds breder dus de toeren steeds langer. Maar het is fijn breien. 


In de breierij heb je drie namen voor dezelfde techniek. Kant, lace of ajour. Het is breiwerk met gaatjes die ontstaan door omslagen van het garen om de pen. Door ook weer steken samen te breien kan je prachtige patronen in het breiwerk maken.
à jour komt uit het Frans en betekent letterlijk: aan de dag, ofwel je kunt het daglicht door het breiwerk zien. Dus eigenlijk is ajour: opengewerkt.

Bij ajourbreien kun je de heengaande toer in patroon breien. De teruggaande naald brei je dan averecht. Op deze manier krijg je tenminste twee draden tussen elke twee rijen met gaatjes. En je krijgt een voor- en achterkant.

Een moeilijker variant is, om in beide breirichtingen gaatjes te maken waarbij de gaatjes gescheiden worden door slechts één draad. Deze techniek beheers ik (nog) niet. Bij de bovenste manier zie ik beter wat ik doe, dit omdat de teruggaande toer alle steken weer netjes averechts worden gebreid. 

(foto: je kan natuurlijk ook best een Ajourtje in je sokken stoppen, deze sokken breide ik in 2009, de Blackrose)

Deze shawl hieronder is de ‘Brain Waves‘ ontworpen door Monique Boonstra. Ik breide dit patroon voor onze huwelijksdag. Een brede omslagdoek uitlopend op twee punten

Ik ben een Instagram-gebruiker. Regelmatig plaats ik foto’s. Maar ik kan ook enorm genieten van foto’s van anderen. Zo volg ik al een tijdje Schaapsherder Daphne. Herder van Schaapskudde Elspeterheide.


De kudde bestaat uit ongeveer 200 schapen van het zeldzame huisdierras Veluws heideschaap. Daphne hoedt de schapen samen met haar Bordercollies, Sem Jan en Tan. Dit hondenras is afkomstig uit het gebied dat men de Borders noemt, tussen Engeland en Schotland. Collie betekent herdershond.

Pup Keet staat nog aan het prille begin van haar loopbaan. Zij mag nog lekker mee snuffelen.


Keet heeft wel eigen knuffels hoor, maar ze zeult het liefst met de sokken van haar baas rond.


Deze week werd het eerste l(r)ammetje geboren. Hierna volgden er (veel) meer! Drukke tijden dus voor de kudde en verzorgers! 


Van zulke foto’s wordt je toch vanzelf blij! Dat vind ik nou zo mooi aan Instagram, dat ik zo even een kijkje kan nemen bij de schaapskudde. Het zien van de natuur en dat ik eventjes mee kan wandelen met Daphne. Virtueel dan.

De spreuk hieronder plaatste ik al eens eerder maar het is zo waar dat ik deze nogmaals plaats.

De taak die we onszelf moeten stellen is niet
om onszelf veilig te voelen,
maar om onzekerheid te verdragen.
(E. Fromm)


Vanuit Olpae:
Een poot van Chiqo en een lieve groet van mij.

breien met compassie

Hier een beginnetje van een sok.

Hier iets meer toeren, het hoekje om.


En nadat ze beide af waren zijn mochten de sokken in het ruime sop om daarna blockend te drogen.

Het eerste paar sokken van 2021. Ik gebruikte het reliëfpatroontje al eens voor een paar sokken voor Janlief. Soxxlook no.5, een boek van Kristin Balke. Eén toer recht, één toer twee recht-twee averecht. Mooi strechy en leuk te breien. Garen Cocktail van Beijer. Nld 2.25 mm. Heel, heel, heel toevallig zijn de hakken hetzelfde geworden: Yess!


Ik had dit paar in 9 dagen klaar. Dat kwam omdat ik alle lopende werkjes even te rusten had gelegd. Dit was een speciaal paar. 

Wat was nou het geval: Een dorpsgenoot kan niet meer goed breien vanwege pijnlijke handen. Zo verdrietig. Haar voorraad was bestemd voor een mooi beddensprei. Beseffend dat dat er niet meer in zat appte ze mij of ik het garen wilde hebben. Zo lief dat ze aan mij dacht.


De tegenprestatie: een paar sokken voor haar man. Een goede deal!


In het boek ‘De kracht van breien’ beschreef Loretta Napoleoni een mevrouw uit Toronto, die kleertjes breide voor premature babytjes in het ziekenhuis. Ook voor de kindjes die nooit naar huis zullen komen. Zo ontroerend. Zij, een anonieme breier, die met compassie voor het geluk én verdriet van een ander kleertjes maakt is bijzonder, troostend en helpend.


Jaren terug breide ik een paar sokjes voor een pasgeboren en gezond baby’tje. Wie kon bedenken dat dit kindje een aantal maanden later zou komen te overlijden. Wat een drama, wat een verdriet! Na de begrafenis vertelde de moeder mij dat ze de sokjes, door mij gebreid, het kindje had aangedaan. Heftig en toch zo bijzonder.


In 2017 liep ik stage in het ziekenhuis. Ik werd, als ervaringsdeskundige i.o., geroepen bij een mevrouw op de afdeling PAAZ. Er was intens verdriet en mevrouw lag te huilen. Bijna niet te doorbreken. Na een tijdje stilletjes naast haar bed te hebben gezeten begon ik over de mooie kleurrijke plaid op haar bed. Het bleek een opening tot gesprek en ze vertelde dat ze die had gekregen van een groep haaksters ergens in de polder. Het maakte haar ziekenhuisbed meteen een stuk vrolijker en gezelliger. (Foto: zo kleurrijk kan een plaid zijn patroon: Lossen & vasten Cal ’16)


Drie dingen, los van elkaar, maakten dat ik bewust werd van de kracht van breien/haken. De liefde die de maakster in het werkje achterlaat. Met aandacht en compassie gebreid maakt het project bijzonder. Je voelt het!


Dit gekregen garen wil ik niet gewoonweg in een project voor mezelf verwerken. De drie hierboven genoemde voorbeelden zette me aan het denken.

Ik was wel bekend met de ‘Droomdekentjes’ of ‘Little quilts of love’. Mooie quiltjes van ongeveer 60 x 60 voor overleden babytjes. De ‘Little quilts of love’ vinden hun oorsprong in Australië en vervolgens is dit idee over de hele wereld gewaaid. Het quiltje is bedoeld als een blijk van medeleven voor de ouders. Ouders die een verdrietig en moeilijke periode doormaken. Hieronder de Facebookgroup van Zuid-Afrika.



Ik ging zoeken op internet, ik kan niet quilten en bovendien heb geen lapjes gekregen maar garen.

Ik kwam al snel op de site Troostdekentje. Hier haken of breien ze belangeloos dekentjes voor kinderen die extra zorg of troost nodig hebben. Kinderen die in hun jonge leventje vaak in het ziekenhuis moeten verblijven, een handicap hebben, prematuur geboren of psychische problemen hebben.


Wat werd ik blij van het feit dat het voorgestelde garen in deze groep, nu precies het garen is van deze bollen! Ik ben al een tijdje fan van dit garen, Zeeman Royal. Ik heb er al 5 dekens/dekentjes mee gebreid. (Zie foto’s)

Ik meldde me aan bij de Facebookgroup van de Troostdekentjes. De groep ‘Friesland, Groningen, Limburg en Noord-Holland’. Josee, de beheerster, gaf me een warm welkom in de groep. Nu de sokken klaar zijn, kan ik beginnen met mijn eerste Troostdekentje. 


Wordt vervolgd!

NB: Voor een Troostdekentje wordt ‘granny square’ haken afgeraden want hier kan het infuus of vingertjes in vast komen te zitten. 

Afgelopen zondag, nog net een beetje wittig in het bos.


Kalm an! En blijf vooral de dingen doen waar je blij van wordt.
Lieve groet uit Olpae!

 

achteruit breien

Deze blog borduurt breit verder op de blog van 29 december, hierin had ik het over breien met compassie.


Sarah zei in haar laatste vlog (IGTV): ‘Ik heb al aardig wat sokken gebreid, ik durf best te zeggen dat ik het aardig kan inmiddels. En toch moest ik de teen twee keer breien (laatste project, red.). Tijdens het breien gaat er soms in mijn brein iets mis en dan vind ik het veel makkelijker om de boel, rats, uit te trekken en opnieuw te breien. Volgens mij hoort dat bij handwerken, dingen opnieuw breien. Op sommige dagen brei ik evenveel achteruit als vooruit.’


Precies! Voor mij geldt dat ook, altijd fijn die herkenning! Inmiddels heb ik ook heel wat sokken van de pennen laten glijden en nog moet ook ik wel eens opnieuw beginnen of achteruit breien. Na paar 155 zou ik nog even een paar sokken voor dochterlief breien. Met dat nog even ging het al mis. Bij breien moet je nooit de turbo aan willen zetten. Überhaupt moet je nooit de turbo aan willen zetten wat je ook doet behalve als je wilt hardlopen.

Wanneer ik snel even brei ga ik broddelen en is mijn breiwerk niet mooi egaal. Dat ligt niet aan het snelle breien maar aan de aandacht die ik dan geef aan mijn breiwerk. Ofwel het gebrek aan aandacht dus. Breien behoeft namelijk ook gewoon wat brein-aandacht.

Zie het als fietsen. Je kunt fietsen, dus stap je op en gaat fietsen. Je brein weet dat je fietst. Je benen doen hun werk, je behoud je evenwicht en je kunt van je omgeving genieten. Je kunt zelfs een gesprekje voeren met degene die naast je fietst. Toch blijft je doorfietsen omdat je brein weet dat je ondertussen fietst.


Ik gaf hierboven het voorbeeld van fietsen maar ik denk dat het nog beter uit te leggen is met voeden van babytjes. Wanneer ik mijn kinderen borstvoeding gaf en ik teveel opging in het gesprek wat ik ondertussen voerde, dan begon m’n zoon/dochter te brullen, want melktoevoer stagneerde dan. Met herstelde brein-aandacht en een aai over het bolletje kon kindje weer drinken en moeders weer kletsen.

Breien behoeft ook die aandacht. Het brein weet dat je breit en ondertussen kun je best praten of een podcast volgen. Maar er moet een seintje zijn: Ik brei, ik brei met aandacht! Mijn breiwerk begint helaas niet krijsen bij verslappen van mijn aandacht en dus kan het dan ook best lang duren dat ik de des-aandacht bemerk. En vervolgens weer eens achteruit moet breien. Het hoort er gewoon bij.

Anyhow: Hier dus de keyword: ‘even snel’. Wanneer ik snel, snel iets wil maken, dan is het vragen om moeilijkheden puur door een te min aan echte aandacht voor mijn werkje. In dit geval: mijn breiwerk werd niet mooi gelijkmatig. Hieronder op de foto goed te zien. Brieke (Stellingwarfs voor: niet zoals het betaamt, fout, mis) breisteken.


Ik had nog steeds even snel, in het hoofd. Ik zou de sok gewoon blocken en dan werd het breisel vast regelmatiger en het dus zou het wel goed komen. Inmiddels bij de hak, ook broddelwerk, foutjes die ik probeer te verdoezelen.


Pas wanneer ik me bewust word van dat even snel begin ik te zuchten, want het enige juiste wat ik kan doen is afhalen, alles afhalen en opnieuw beginnen met wel de juiste aandacht voor dit breiwerk.


En ik was al halverwege de voet!! Zie bovenste foto. Waarom ben ik geen ezeltje? (Garen: Twin soxx, Lang yarns)


Het zijn grijze, koude dagen en het is nat in het bos. Toch vind ik dit heerlijk weer.


O, wat heb ik toch een hekel aan die hete zomerdagen van 30+! Ik heb het al eens genoemd maar het zit me blijkbaar zo hoog. Ik heb een donkerbruin vermoeden* dat de zomers alleen maar heter zullen worden. Dan stel ik manlief voor om te over-zomeren in Noorwegen.

Wanneer het buiten donker is, doe ik binnen de lichtjes aan. En één van die lichtjes: kijk nou, daar wordt je toch blij van!


Deze toffe-theepot-lamp komt van Ellen van Gekkleurd. Van theepotten van de kringloop maakt ze deze leuke lampjes.


Ik krijg het idee dat de wereld in brand staat. Coronavirus legt, naast gevaar voor gezondheid, de maatschappij gedeeltelijk plat. Dit heeft voor veel mensen grote gevolgen. En dat is nog maar een klein deel van de problematiek qua Cornona. Wereldwijd is dit een serieus probleem natuurlijk. Het is een dik jaar geleden dat Covid 19 uitbrak, wie had kunnen denken dat we er nog steeds middenin zitten en het eind gewoon nog niet in zicht is.

En dan de gebeurtenissen in Washington in het parlement. Het laat zien dat groepen mensen die ontevreden zijn over het beleid heel makkelijk op te ruien zijn. Dat kan natuurlijk ook zo in Nederland gebeuren aldus Caspar van den Berg. (L.C. 8-9)
Het laat ook zien dat de geschiedenis van de mensheid zich altijd weer herhaald.


* de uitdrukking ‘donkerbruin vermoeden’ gaat over iets negatiefs. Bruin betekend hier niet de ‘kleur’ maar ‘zorgwekkend’. In zeemanstaal is bruin weer ‘ruw of onstuimig’. Vermoedelijk kreeg ‘bruin’ vandaar de betekenis zorgwekkend: ruw weer kon immers vervelende gevolgen hebben.

Be safe, take care en kalm an! En blijf vooral de dingen doen waar je blij van wordt.
Lieve groet uit Olpae!

alle goeds voor 2021

Soms hebben we de mist nodig 
om onszelf eraan te herinneren 
dat het leven niet zwart-wit is.

tekst: Johnatan Lockwood Huie
foto: Ten oosten van Scheenebos, Oldeholtpade.

Be safe, take care en kalm an!
En blijf vooral dingen doen waar je blij van wordt.

 

zelf gemaakt

Everything you make, that’s make out of you energy, is partially made out of you. It’s made out of whatever experiences you’ve had. So you can knit little booties and they can be you rage out of your body by creating something and putting it in a safe place outside of yourself where maybe it could even do somebody some good. (Amelia Nagoski, auteur)

Grote woorden van Nagoski. Maar wel zo waar. 

Zeer vrij vertaald: Alles wat je maakt, dat is gemaakt met jou energie en liefde erin. Gemaakt door middel van alle ervaringen die je hebt meegemaakt. Met andere woorden: je kunt kleine sokjes breien, creëren en weggeven waarmee je voor iemand anders iets goeds kan doen door wat je in het project hebt gestopt.


Als ik denk aan ‘zingeving’, wat dit voor mij betekent, dan denk ik vooral aan ‘mooie dingen maken’. Ik maak een project vaak vanuit een patroon of geïnspireerd door plaatjes en ideeën van anderen. En dat is prima. Alles wat uit positiviteit voortkomt is juist, lijkt me.

‘Nuttig bezig zijn’ zit in mijn genen. Wanneer ik passief naar het kastje (tv) kijk dan geeft me dat geen voldoening. Iets maken geeft me dat wel. Toch is ‘kastje-kijken’ niet verkeerd, begrijp me goed. Ik kan me best verliezen in een mooi programma maar voor mij niet avond aan avond. En helemaal niet binge-watchen van series. Maar ieder zijn ding, toch? Misschien heb ik de juiste serie nog niet gevonden op Netflix? 


Creatief bezig zijn is voor mij dus in zekere zin ‘zingeving’ met daaraan gekoppeld ‘het nuttig bezig’. Laat mij maar ‘nuttige mooie dingen maken’.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik vroeger heb leren handwerken. En zo blij ook dat ik er net zoveel voldoening uit kan halen als mijn oma’s, moeder en zus. Maar ook het kunnen delen van deze passie is zo waardevol.

Foto hieronder: Zus, moeder en ik bezochten de tentoonstelling Breien! in het Fries museum. (2015 onze moeder is in middels uit de tijd).


Handwerken is een rode draad in mijn leven. Het is mijn ‘way of life’. Sinds ik heb leren werken met draad en naalden kon ik niet anders meer. Truien breien, beestjes haken maar ook borduren. 

Altijd bezig. Altijd zoekende naar mooie patronen. Vele projecten waarvan ik droom, om die nog eens te maken.

Never give up on a dream because of the time it will take to accomplish it. The time pass anyway. (Earl Nightingal)

Je moet altijd dromen houden. Wanneer je geen dromen meer hebt heb je eigenlijk ook geen toekomst meer. Dat zei mijn broer, toen mijn vader op het eind van zijn levensweg was. Blijf dromen.

Mijn vader, ook altijd dromend van mooie dingen maken. Altijd! 
Niet met garen maar met hout. Vaak afvalhout. Hieronder maakte hij een prieel in de Sickenga’s-bos in Wolvega. Eén van de dromen die hij nog wel kon verwezenlijken.


Het handwerken zit in mijn genen. Het maakt dat ik met twee benen op de grond blijf staan. Aarden zoals dat heet. Handen die bezig zijn en maken dat ik niet afdwaal in gedachtes die nergens toe leiden.

In mooie maar ook in moeilijke momenten was handwerken mijn lifeline. Hieronder een paar voorbeelden hoe dat voor mij geldt.

Toen ik net in verwachting was van onze zoon rende ik naar de handwerkwinkel om rood garen voor een gerstekorrel-truitje. Dat had ik al jaren in het hoofd. Toen ons dochtertje in het ziekenhuis kwam, rende ik naar de handwerkwinkel om garen te kopen voor een vestje voor Jildou, om zittend aan haar bedje te breien. Later, toen ons huwelijk op de klippen liep, rende ik naar de handwerkwinkel om garen, veel garen te kopen om een warme deken te haken.

Maar toen ik voor de twee keer in het bootje klom, rende ik natuurlijk weer naar de handwerkwinkel, nu om het mooiste lacegaren te kopen wat er was om een Weddingringshawl te breien.


Bijzonder toch. 


Be safe, take care en kalm an!
En blijf vooral dingen doen waar je blij van wordt.



 

 

houtje-touwtje

Ik vind mezelf een houtje-touwtje-handwerkster. Ik kan me best redden maar mijn handwerk-skills zijn niet top.


Wanneer je in je leven al je vrije tijd aan één techniek zou besteden dan is het logisch dat je je dan gigantisch kunt ontwikkelen in de ene techniek. Iemand die heel veel quilt kan zich daarin piraminaal in bekwamen. Ik doe van alles: Haken, breien, borduren en zo nu en dan met lapjes spelen. Ik zit in team ‘gewoon-van-alles-een-beetje’. Misschien zijn deze voorgaande zinnen wel getypt om mezelf in te dekken.


Het geeft helemaal niet wanneer je niet een hoogvlieger bent, maar ik wil me ook niet scharen onder de laagvliegers. Ik hang ergens in het midden. Tja, dat mag ook wel na 42 jaar oefenen op mijn handwerk-skills.

En wéér kom ik dan uit bij de tekst uit Baltimore: ‘Wanneer je je met anderen vergelijkt, zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd kleinere en grotere mensen zijn dan je zelf bent’. En zo is het. 

Anyhow, ik hou het qua breien vaak bij de dingen die ik al kan. Ik borduur brei hier dan wel op voort. Een ander boordje of patroontje in de sok. Een sjaal met in lace patroon maar dan wel één met de teruggaande toeren in averecht.


Bij een gehaakte deken speel ik dan wel met kleur op mijn eigen wijze. Zo dus wat.

Extreem knitting niet voor mij, ik ga voor de veilige weg. Och soms probeer ik dus wel wat uit en leer ik ook wel weer iets nieuws. Natuurlijk. Maar toch, als ik heel eerlijk ben, ben ik gewoon een houtje-touwtje-handwerkster. En dat…is prima!


Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

Als laatste: ‘If you happy and you know it just say WOEH!’ 

 

soep met kerstballen

Nadat ik twee kerstballen in de grote boom hier in het dorp had gehangen, kon ik het niet laten om er nog een paar te breien. Zo’n leuk werkje!


En hangen deze ballen nu in de voortuin.

Ik heb allerlei kleurtjes gebruikt want ik wilde me niet beperken tot de kerstkleuren groen/rood en wit.

Zo zou je ook paaseieren kunnen breien natuurlijk. Ik had het nog niet gedacht of ik kreeg een boekje van dochterlief: Arne en Carlos ‘Breien op hun paasbest’. Hoe leuk is dat! Nu hoeven mijn breipennen tenminste niet in het vet! 😉


De adventstijd gaat bij ons niet ongemerkt voorbij. Het stalletje staat klaar voor Jozef en Maria. Zij zijn met hun ezeltje op weg. Nu op de afzuigkap, elke week leggen ze weer een stukje van hun reis af.


Tot ze op 24 december in de stal aankomen en op 25 december Jezus wordt geboren. Ik ben ook jarig op Eerste Kerstdag. Wel bijzonder eigenlijk. Ik ben een kerstkind en dat staat gelijk aan een zondagskind, althans dat is mijn overtuiging.

Wanneer je op een rare dag jarig bent, is het vieren van je verjaardag een gedoe. Niemand kan wanneer jij dat graag zou willen. Ik ga die uitdaging dan ook niet meer aan.

Onze ouders hadden vroeger een poelierderij. Ik hielp toen ook wel mee in de winkel. Voor de Kerst was het altijd heel druk, we werkten hard maar hadden ook veel lol.


Waar ik me over verbaasde, jaar in jaar uit weer, waren de gestreste klanten die enorme hoeveelheden eten insloegen. Alles moest veel én perfect. Nu nog. Dat zie je ook terug in de media en lijkt met het jaar erger te worden.

Als ik die poppenkast rond de feestdagen zie, dan moet ik denken aan mensen met verdriet, ziekte of ander leed. Ook aan de derde wereld. Mensen die niets hebben, zelfs geen toekomstperspectief.
‘We have just one world but we live in different ones.’

Ik ben dan wel een kerstkind maar ik ben niet van de hele soesa rond Kerst. Ik bewandel, zeg maar, de gulden middenweg. En die houding deugd volgens Aristoteles.

Het idee om van Olpae een kerstdorp te maken vind ik dan wel weer prachtig, dus hangen de gebreide ballen in de boom. En branden er buiten lichtjes bij ons.

Geen boom in huis maar wel het stalletje.
De doos met kerstmeuk blijft lekker op zolder staan maar de krans hangt wel op de deur.
Geen Skyradio met kerstliedjes maar wel NPO radio 2.
Geen adventskalender unboxen maar wel de foto-challange van #Makersdecember (hierover vorig blogje).
Wel kaarten versturen maar hier géén Prettige Feestdagen op zetten.

Gelukkig is Janlief ook niet van het kerstgedoe, dus we eten lekker boerenkool of zo. Jan mag aan de klus.


En ik mag aan de brei! Heerlijk toch!


Hieronder onze bejaarde beestjes. Chiqo valt wat vaker om en slaapt meer. Guusje haar toestand is zorgwekkender. Ze valt af, gaat niet meer op’e strún buiten en ze eet slecht. De dierenarts deelt onze zorgen. We zijn nu in afwachting van de bloeduitslag.


Be safe, take care en kalm an! Met een lieve groet uit Olpae.

glittertjes

Nog één keer Huisbeerend in de hoofdrol. Hij laat zien hoe sterk hij wel niet is door mijn breinaalden vast te houden. Beerend heb ik gevonden in de kringloop. Het is een beer met een rugzakje (traumatisch verleden). Ooit was hij circusbeer en nu een gewone bruine huisbeer en het gaat nu gelukkig goed met hem.

Anyhow afgelopen week heb ik glittersokjes gebreid. Ik werd er zelf blij van, breien met dit poederroze garen vol glintering. Tess, onze kleindochter, houdt wel van bling-bling. Dus toen ik dit bolletje zag wist ik meteen dat ik daar een paar sokjes voor haar van ging breien.

Het is moeilijk om alle glitter op een foto vast te leggen.


Work in progress.


 De foto hierboven zit standaard in mijn agenda.

Jildou en Tess: door de relatie van Jan en mij met elkaar verbonden. (Schier 2015)
Jildou is mijn dochter en Tess Jan zijn kleindochter om duidelijk te zijn.

En zo is het maar net! ->

Hierboven het eindresultaat.

 Sokjes zijn maat 32, het garen is Party van de Zeeman: 91%  acryl /9% metaalgaren. Naalden 3 mm.

De tijd gaat zo snel voorbij.

Onze lieve kleindochter is alweer acht jaar. Volgens haarzelf is ze bijna negen.

En gelijk heeft ze, in maart wordt ze negen.

Het voelt als gisteren dat ze op mijn schoot in slaap viel.


Een stoere meid en dat is ze!


Hier vliegen de zwammen de grond uit zoals alleen paddestoelen dat kunnen.

Be save en kalm an!

Vorige Oudere items