woordeloos kijken


.
Titel uit ‘Helplessly hoping’. Soms, heel soms maakt het niet uit wat er qua tekst wordt gezongen maar is het de samenzang dat het liedje zo prachtig maakt.

Een cover van Crosby, Stills & Nash. Toch even wat over de tekst, bij het schrijven was Stills sterk geïnspireerd tot het gebruik van alliteratie, dat staat voor letterrijm. Dit is in een groot aantal zinnen te horen. Bijvoorbeeld: Helplessly hoping her harlequin hovers nearby en Wordlessly watching he waits by the window and wonders at the empty place inside. Ook de telwoorden in het refrein, het ‘one, two en three’ worden evenredig gezongen door een, twee en drie zangers.

40 dagen project
Dag 14: De Wolhobby Lento Col: Ik ben bij, dat lukt ook prima. Vijf toeren per dag. Echt leuk om mee te doen met deze Mysterie Knit Along.


Meer info in laatste blogjes.

Boek


Onlangs luisterde ik bovenstaand boek, ik lees & luister via Storytel. Bij deze dienst kan je boeken streamen om te luisteren of te lezen op een app.

Van der Laan had haar boek zelf insproken. Dat vind ik fijn, luisteren naar de auteur. Het was een intens boek. Femke heeft een mooie schrijfstijl. Ze is in het boek heel eerlijk. Het is hun verhaal. Nee, het is hààr verhaal over de relatie met Eberhard.

In het begin van de affaire heeft Van der Laan een gezin. Terwijl tussen Eberhard en Femke de liefde ontluikt weet zijn vrouw en kinderen nog niet dat ook hun leven drastisch zal veranderen.

Het raakt bij mij een gevoelige snaar. Ik weet dat wanneer je verliefd wordt, je alleen oog hebt voor je nieuwe liefde en je gezin niet meer in beeld is. En natuurlijk je mag altijd gaan voor eigen je geluk, maar de manier waarop is mijns inzien ook belangrijk. De één denkt aan een toekomst samen, terwijl de ander, zonder dat de één het weet, al een tijdje een zijweg ingeslagen is.

Sokken
Ik schreef er in het vorige blog ook al over. Ik brei voor de vluchtelingen uit Oekraïne. Een oorlog met dramatische gevolgen. Hoe bestaat het, in deze tijd dat mensen elkaar zo vernietigen. Onbegrijpelijk.


Hierboven sokken die ik weggeef of verkoop als actie voor Oekraïne. En ik heb weer een paar sokken voor charity opgezet.


Us Douwe

Onze Douwe heeft bananen in zijn oortjes. Hij verstaat gewoonweg niet wat ik roep. Hoe het was: wanneer ik Douwe los had in het bos en ik ‘wacht’ riep dat stond hij stil. Ik kon hem dan een snoepje geven, uitkijken bij het oversteken en konden we verder lopen. Of wanneer er een onbekend hond / fietser of wandelaar naderde kon ik hem met ‘wacht’ vast klikken aan de riem.


Sinds vorige week is Douwe oostindisch doof. Zo erg dat hij bij het zien van een hond het op een rennen zette, richting hond en die hond (Banjer) ging mee in Douwes enthousiasme. Twee honden als kometen door het Scheenebos. In de loop weg besprong Douwe ook nog een keer de baas van deze hond.

En ik maar roepen! Tenslotte liep ik een andere kant op, normaliter houdt Douwe me in de gaten en komt altijd, altijd, altijd achter me aan. Niet dus. Bij het drinken in de sloot kon ik hem uiteindelijk pakken. Ik schaamde me verschrikkelijk voor de baas van de andere hond. ‘Dat doet hij anders nooit’.


Dus sinds vorige week houd ik Douwe maar weer aan de lijn. Hierdoor kan hij niet zijn energie kwijt. Ik denk dat Douwe het Scheenebos zo op zijn pootje kent: elk paadje, elk slootje, dat hij zich vertrouwd voelt om lekker uit te razen. Maar dat kan echt niet. Mensen zitten niet te wachten op een hond die vieze sporen achterlaat op pasgewassen kleding. Vreemde honden schrikken zich een hoedje met zo’n wildebras.

En ik ben nog niet klaar: Hij maakt overal een spelletje van. Bijten in de riem (inmiddels 3e riem à 20 euro!). Wanneer ik boos wordt dan gaat zijn staart nog meer heen en weer. Bovendien wordt iedereen in zijn buurt besprongen en behapt ondanks mijn ‘af!’.

Alles in de bek nemen, ook zo’n spelletje in zijn ogen, ondanks ‘los!’ Hij ziet overal de humor ervan in. Ik niet. Twee diploma’s die hij heeft behaald maar alle kunstjes en trucjes lijken vergeten.


Help! Hoe overleef ik de hondenpubertijd?

Herstel
Het is nu 16 dagen na de bestraling. Hoe het met mij gaat? Steeds beter! Mijn neus lijkt nog wat raar zo vol losse vellen. Er zijn mensen in de winkel die ronduit staren naar mijn neus. Dan denk ik ‘Ken ik jou?’ O, nee: Ik heb een rare neus.

Ik heb wel meer energie. Maar dat wisselt per dag. Balanceren dat is wat ik doe. Tussen wat gaat wel en wat gaat nu even niet.


Go easy & take care,
Lieve groet uit Hooltpae!

1 reactie (+voeg die van jou toe?)

  1. Tante Maaike
    mrt 23, 2022 @ 06:06:49

    Ik ben erg benieuwd naar het liedje, maar zal het op mijn gemak luisteren als ik thuis ben. Die Douwe is me er eentje, de hond van mijn ouders, ook een stabij, doet precies hetzelfde!
    Fijn dat het wat beter gaat nu, laat de mensen maar staren naar jouw bijzondere neus. Sterkte!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: