3678 km

Jacobus mocht mee op vakantie. Hier poseert hij bij het Reschenmeer.
Altijd gezellig zo’n aapje erbij. Jacobus heb ik in 2011 gemaakt en hij heeft al heel wat van Europa gezien. (Patroon is van Anita Wilschut)


In deze vakantie reden we3678 km. Al drie keer eerder hebben we de motor gepakt om door Europa te trekken.

In 2014 reden we 2465 km op de Aprilia Falco. In 2015 was het geen lange vakantierit, toen ging de Aprilla kapot bij Dyon en kwam de motor op een takelwagen terug.
In 2016 gingen we toch weer op pad, nu op de Ducati ST4 en hadden 4023 km op de teller. Inmiddels is die Ducati ingeruild voor een Ducati ST3S.


Onze vakantie was prachtig. Zo reden we door de Eifel, de Alpen, de Dolemieten en het Zwarte Woud. Heel wat passen hebben we gehad. Heel wat bergen bereden. Toen het vorige week zo extreem warm was in Nederland, reden wij door de koele berglucht!

Een uitdaging: Met zo min mogelijk bagage op pad.
Motto: ‘Alles wat je thuislaat is mooi meegenomen!’

Elke dag genieten van de prachtige bergen. Bij de vorige motorvakanties sliepen we in onze tent. Nu gingen we van hotel naar hotel. Voor ons doen erg lux dus!
Groot voordeel:
1. Vééééééél minder bagage.
2. Aan eind van de dag staat diner klaar.

Deze keer dus niet ‘op ‘e dolle roes’ (=op de bonnefooi) maar met een groepsreis van Horizon. Jan en ik waren de enigen die sámen op de motor waren.

Het is lastig om overdag met 8 man bij elkaar te rijden. Net als bij wandelen of fietsen heeft iedere motorrijder ook zijn eigen stijl & snelheid van rijden. Ontbijten en dineren deden we samen als groep en dat was erg gezellig! De routes reden wij met z’n tweeën zodat we konden stoppen waar we wilden en ons eigen tempo konden bepalen.

NIK_0314_1
Ik heb echt genoten van deze week. Wat wil een vrouw nog meer, elke dag met manlief op pad met de motor en dineren met acht gezellige mannen!

De Stelviopas vond ik zelf wel de spannendste. Met een hoogteverschil van 1846 meter in 48 bochten. Uiteindelijk kom je dan uit op een hoogte van 2758 meter.

NIK_0458_1
De weg is zo smal, de bochten zo krap en stijl dat je geen tegelligger moet tegenkomen. Aangezien het niet één-richtings-verkeer is en bovendien de pas ook door bussen en campers wordt gereden, is dit eng rijden. In een bocht kan je als motor niet stoppen, dan val je om. We hadden mazzel, het was rustig op de pas.

Het weer was prachtig! Maar één maal hebben we een dikke onweersbui met stortregen, enorme hagelstenen en harde wind gehad. Daarnaast een motorstoring maar die kon Jan zelf oplossen. Handig hoor, zo’n technische man!


Verder kregen we een lekke band op de verkeerde plek: midden in een smalle tunnel waar het verkeer doorheen raast. Gelukkig hebben we wel alarmlichten op deze motor. Ook fijn was dat er toevallig drie mannen van de groep achter ons aan reden. En heel toevallig: na de tunnel was een Ducati-garage. Helaas had deze garage geen nieuwe band maar de geplakte band hield het voor die dag. De volgende dag nog wel wat gedoe om een nieuwe band te vinden maar uiteindelijk lukte dat.


En zo konden we, met een koffer vol avonturen, weer veilig huiswaarts keren.

2 reacties (+voeg die van jou toe?)

  1. Muehlenmeisje
    jul 30, 2019 @ 14:52:13

    Wat een mooie tocht, dat was zeker genieten!
    De Stelvio staat nog op de lijst van manlief, echter niet meer met de Suzuki maar met ons oude cabrio 😉 want dan kunnen ons zoontje en ik ook mee.
    Groetjes

    Beantwoorden

  2. Jan
    aug 01, 2019 @ 06:51:55

    Gaan we weer doen!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: