verrassing

Niets vermoedend kwam ik uit de kroeg vanmiddag. Of noem je een (brei)café geen kroeg? Het idee is wel hetzelfde: samen bijpraten, lol hebben en drinken en o ja ook nog een toertje breien.

Bij thuiskomst vond ik een tasje aan de deur. Hierin een lief kaartje, een boek en een pakje. Het kaartje maakte duidelijk dat dit kadootje alvast voor onze trouwdag is met de wens erin dat we een prachtige en liefdevolle dag mogen hebben samen met de liefsten. Zoooo lief!

Het boek heet Dutch Knits en is een verzameling van Nederlands breien in de kunst, in fotografie en in literatuur. Zo leuk om even in weg te duiken. De prachtige breifoto, rechts onder, komt uit het boek, fotograaf Sem Presser 1959. In het pakje zaten twee potjes, met breiwerkmotief. Zo mooi… Maar ook twee bolletjes garen: superzachte alpaca! Zoooo lief!


Mijn work in progress vordert gestaag: de kantshawl. Ik vertelde al eerder dat dit mijn eerste project is met echt lacegaren en een kantpatroon. De Brain Waves van Monique Boonstra.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog steeds fouten maak… ook kom ik er achter dat dit breiwerk iets meer aandacht nodig heeft. Even uitleggen, ik gooi mijn breiwerk zo naast me neer als iets anders mijn aandacht heeft. Mijn bril erachteraan. Nu heeft die bril hele kleine schroefjes die iets, echt net iets uitsteken. Gevolg: breiwerk aan bril vast en bij oppakken van bril bleef er net één draadje aan vast hangen… sh*t! Met wat rek & trekwerk het breisel en lus weer in shape gekregen.

Maar daar bleef het niet bij, ik heb ook al de bol om mijn been gehad en dat niet wetende weg liep… sh*t! De helft van de steken van de naald. En echt het is supermoeilijk, eigenlijk onmogelijk, om de steken dan weer goed op de naald te krijgen. Uiteindelijk kon ik één en ander weer recht breien maar wel met de nodige fouten…

Mijn mantra tijdens dit project: de shawl hoeft niet perfect-de shawl hoeft niet perfect. Gewoon doorgaan, fouten maken mag. Maar zoveel? Tja, ook zoveel!


Monique had in dit patroon ook de Life Line uitgelegd. Ik heb dit, eigenwijs als ik ben, niet toegepast… Een Life Line is een draadje dat je door alle steken heen doet. Wanneer je dan een steek laat vallen, of een andere stommiteit (zie hierboven) uithaalt kun je je werk afhalen tot deze Life Line en zo alle steken weer goed op de naald krijgen.

Kantbreiwerk moet je met iets meer liefde benaderen. Netjes en mét aandacht wegleggen en weer oppakken. Ook het breien moet mét aandacht, ook daar ben ik me nu van bewust. Maar ondanks de fouten en onhandigheden van mijn kant vind ik het breien echt zo leuk!

Ondertussen in Oldeholtpade: luierende schapen in de wei.
Ook hier is de wolproductie in volle gang!

1 reactie (+voeg die van jou toe?)

  1. Mühlenmeisje
    jun 05, 2019 @ 07:27:31

    Het is toch handwerk en hoeft niet perfect te zijn? In ieder geval zal het jouw persoonlijke sjal met betekenis zijn.
    Nog veel breiplezier en alvast een fijne trouwdag gewenst,
    Groeten van Mühlenmeisje

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: