hmmm…

Soms dénk ik dat ik na drie keer het wel kan. En hierdoor net iets te ongeconcentreerd ben. Al drie keer eerder breide ik de black rose sokken van Suzi Anvin. Na drie herhalingen van het ajourpatroontje van de black rose kwam ik er nu achter dat ik regeltje twee van het patroon al twee maal fout heb gedaan…
Het garen, welke ik kreeg van Hobbii, breit erg fijn, daar lag het niet aan!


Misschien valt het niet eens zo op, maar ik zie het natuurlijk altijd! Ik was al niet tevreden over de vierde tour. Dus dat maakt het  uithalen makkelijker…


Net alsof ik verkeerd heb in-gestoken. Afijn het is niet anders. Afhalen dus. Rats-rats-rats-rats en opnieuw opzetten.

Elke dag wandel ik met stabijna Chiqo. De ene keer in de regen (bah, niet fijn…) en de andere keer, door het dikke wolkenpak, sombere weer. De zon zien we de laatste dagen nauwelijks. Toch doen de wandelingen Chiqo en mij goed! Soms kruizen reeën ons pad, geweldig! Tijdens de wandelingen zie ik altijd wel weer wat anders. Ik maakte vorige week deze foto, één eikenblad nog aan de boom. Ik had deze foto geplaatst op Instagram.


Van alle loofbomen laat de eik haar blad moeilijk los. Misschien weet ze dat zij als laatste weer blad krijgt in het voorjaar. En daarom zo lang mogelijk haar blaadjes vast blijft houden.

Veertien jarige Chiqo wordt doof. En elk nadeel heb zijn voordeel! Hij hoort het vuurwerk veel minder. Normaal kon ik hem nu (27 december) al moeilijk uitlaten: knallen vanuit naburige dorpen maakten hem al zo bang dat wandelen niet meer lukte… Nu (nog) geen problemen, fijn! Vanmorgen wandelde hij mooi voor me uit, zijn staart zwiepend van links naar rechts en mooi hoog, een teken van blijheid en tevredenheid.


Op mijn nachtkastje lag afgelopen tijd:
‘Moeder van glas’ van Roos Schlikker. Zij beschrijft in het boek het leven van haar moeder die pas op haar zestigste de diagnose bipolair kreeg. Deze stemmingsstoornis wordt ook wel manisch-depressief genoemd. Roos beschrijft heel duidelijk hoe het leven van zowel haar, als dochter, als dat van haar moeder eruit ziet wanneer iemand bipolair is. Het was voor mij, helaas, herkenbaar. Ik heb zelf een bipolaire kwetsbaarheid.
Schlikker schijft:
‘Echte helden zijn zij die zich durven te laten zien zoals ze werkelijk zijn.’
Toen Roos haar moeder overleed en er aan Roos werd gevraagd hoe het ging, besefte Roos wat haar moeder altijd deed, jokken over hoe het gaat. ‘Ja goed!’ terwijl je weet dat het helemaal niet goed gaat…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: