hoofdrol

Gisteren had ik een trainingsdag dit vanuit de stichting Samen Sterk Zonder Stigma, waar ik ambassadeur van ben. Het thema: storytelling. Hoe vertel je je eigen verhaal. Hoe vertel je het boeiend. Wat is je doel ervan en wat wil je de toehoorders meegeven. Interessant thema. Martijn Timmermans gaf deze training. Hij had een inspirerend verhaal! Gaf tools die we kunnen toepassen. Om een voorbeeld te geven: het maken van een storyboard. Het tekenen van je verhaal op een soort tijdlijn. Dit geeft inzicht hoe een verhaal loopt.
Veel van de ambassadeurs hebben al wel ervaring met het vertellen van hun eigen verhaal voor groepen. Het zijn ‘herstelverhalen’ dit om openheid te geven over psychische kwetsbaarheden en zo de vooroordelen die er in de maatschappij leven te verminderen. Zie het in het kader van: ‘Zie mij, dit is mijn overkomen, zo is mijn herstelproces verlopen en nu sta ik zo in het leven.’ ‘Het kan ons allemaal overkomen.’ ‘Een psychische kwetsbaarheid betekent niet dat je niet meer midden in de maatschappij kunt staan.’
Afbeeldingsresultaat voor samen sterk zonder stigma

We zijn aan de slag gegaan met ons eigen verhaal. Ieder mens heeft zijn eigen verhaal. Sterker nog, ik weet dat elk mens de hoofdrol heeft in zijn eigen verhaal.
Ook ik heb mijn verhaal. Deze dag was uitermate geschikt om eens kritisch te kijken naar eigen mijn verhaal. Om te verduidelijken, ik heb mijn herstelverhaal geschreven, dit ik kan inzetten voor de stichting. Mijzelf zichtbaar maken hiermee. Ik heb wat moeite met de term herstelverhaal. Het geeft mij de indruk dat het verhaal een eind heeft met “en ze leefde nog lang en gelukkig”. Zo is het niet. Je levensverhaal, niet alleen die van mensen met een kwetsbaarheid*, eindigt niet met een gelukkig einde. Tenminste niet als je nog in leven bent…Het blijft dealen met alles wat het leven voor je in petto heeft. Het positieve en het negatieve. Het blijft altijd de balans zoeken en hopen dat je daarin zo gegroeid ben dat het dal waarin je hebt gezeten nooit meer zo diep wordt, maar garantie daarop heb je helaas niet.
 :
(foto breiend in de trein naar Amersfoort)
Ik merkte gisteren dat ik mijn verhaal iets te romantisch en te positief beschrijf. Ik kijk niet objectief naar mijn eigen verhaal. Zo beschrijft ik wel m’n mindere periodes maar spring er met één zinnetje overheen. Zo doe ik dat in het echt ook. Ik wuif het weg. Het vermijdende type dus, ook wel een beetje een palliatieve reactie. Zolang ik me maar vriendelijk en positief opstel houd ik me staande. Dat is mijn coping strategie. Ik wil nu niet zeggen dat dat helemaal verkeerd is, die coping strategie. Het leven is nu eenmaal mooier met een half vol glas dan met een half leeg glas. Maar door de weg die ik ben ingeslagen, alle facetten die bij mijn studie (EdZ) komen kijken, de stage en het omgaan met klasgenoten, cliënten, collega’s moet ik wel stil staan bij mijn eigen ‘ik’. Zo ook mijn copingstijl onder ogen komen. En dat is best lastig en zeer vermoeiend ook. Deze, voor mij, veilige copingstijl blijkt niet altijd even handig te zijn.
De training van gisteren, de tools die ik aangereikt kreeg, de inspiratie en je verhaal delen met de ander, was voor mij dus ook weer een eyeopener. Pfffff!!!
En nu ga ik even mindful het bos in.
Met hond Chiqo. We kunnen nog wel wat leren van een hondenleven: Chiqo is helemaal aanwezig in het nu. Vrolijk, levend. Hij heeft weinig nodig, gewoon zo volledig verbonden met het leven. (E. Tolle)
 :
*kwetsbaarheid: heeft niet ieder mens een kwetsbaarheid?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: